|
چرا
همه آنجا نبودند
جمال کمانگر
jamalkamangar@yahoo.com
محمد تورنگ رئيس اطلاع رسانی پليس تهران در مورد
بازداشت دانشجويان و فعالين سياسی در روز شنبه گفت:
"اين يک اعتصاب کاملا صنفی بود و بايد از دانشجويان
پرسيد که در آن محل چه می کرده اند." بايد در جواب
اين سخنان گفت: اين حرکت صنفی نبود به اين دليل که
شما و اوباش بسيج و سپاهی آنجا بوديد.صنفی نبود چون
بچه دو ساله را ه همراه پدر و مادرش به زندان اوين
برديد.
مگر در طول اين ۲۷ سال حکومت اسلامی مردم حق تشکل و
اعتصاب داشته اند که با معيار "صنف" سراغ اعتراضات
بخشهای مختلف جامعه ميرويد؟
کارگران شرکت واحد هم خواسته های" صنفی داشتند" چيزی
جز آزادی رئيس اتحاديه اشان و حق داشتن تشکل مستقل
نمی خواستند که اين چنين وحشيانه مود حمله نيروهای
سرکوبگر قرار گرفتند.
اما در مورد حضور دانشجويان بايد پرسيد: چرا تعداد
کمی از دانشجويان در آن محل حضور داشتند؟! هر
دانشجويی که ادعای دفاع از آزادی تشکل و اعتصاب دارد
برای هر آزاديخواهی که از سرکوب و بی حقوقی بيزار
است بايد در کنار کارگران شرکت واحد قرار گيرد. می
بايست کلاسهای درس را در حمايت از اعتصاب کارگران
شرکت واحد تعطيل می کردند.
چرا تمام کسانی که در "تهران بزرگ" روزانه از اتوبوس
استفاده می کنند آنجا نبودند؟ چرا دانش آموزان
دبيرستانها روز شنبه را بی خيال سر کلاسهای درس
نشستند و اجازه دادند اوباش بسيج و سپاهی اتوبوسها
را به حرکت در آورند؟ اتفاقا بايد از ساير بخشهای
کارگری پرسيد چرا در روز شنبه دست به کلاه خودشان
گرفتند و ساکت ماندند تا همکارانشان را در بخش ديگری
اين چنين وحشيانه سرکوب کنند. خيلی ساده بود اگر
تشخيص ميدادند که بايد کاری کرد. بايد جنبيد و به
ياری همکاران خود رفت .اما انگار بايد چند هزار
کارگر ديگر دستگير، شکنجه و زندانی شوند، تا کارگر
نفت تکانی بخورد. اين توقعی زيادی نيست. بايد
ملزومات آنرا فراهم کرد!
اين سئوالات روی ميز تمام مردم تهران و صد البته
مردم سراسر ايران است. روی ميز تمام کسانی است که
شاهد سرکوب کارگران شرکت واحد بودند . ولی از کنارش
گذشتند. انگار به آنها بی ربط بود در حالی که ما
شاهد حمايت گسترده و بين المللی طبقه کارگر از
استراليا ، کانادا و آمريکا تا اروپا و عراق و شمال
آفريقا بوديم که حمايت گرم خود را از کارگران شرکت
واحد ابراز داشتند و خواهان آزادی منصور اصانلو و به
رسميت شناختن حق تشکل و اعتصاب بوده و هستند . اين
موج همبستگی کارگری در سراسر دنيا در اين دوره کم
نظير بود.حداقل انتظاری اين بود که کارگران ايران
حول اين خواسته ها صف طبقاتی خود را متشکل تر کنند.
اعتصاب شرکت واحد اين واقعيت را برجسته کرد کارگران
به نيروی خود و هم طبقه ای هايشان ميتوانند خواسته
هايشان را به کرسی بنشانند.
۳۱ژانويه۲۰۰۶
|
