سنديکا حق قانونی کارگر است

منصور حيات غيبی

در جوامعی که کارگران قشر چشمگيری از مردم را شامل می‌شوند، نمايندگان کارگران به عنوان وکيل قانونی آنان در جهت به دست آوردن حقوق حقه کارگران همصدا و يکصدا می‌شوند و به بحث و تبادل نظر با مسؤولان کشوری می‌نشينند که همين امر يکی از فاکتورهای جامعه مدنی است.

در کشور ما يکی از ستمديدگان جامعه کارگری، کارگران شرکت واحد هستند که با زحمت فراوان و خدمت خالصانه، جابه‌جايی شهروندان گرامی را به عهده دارند و  در طول شبانه روز می‌کوشند تا چرخ‌های ساماندهی اين مملکت را به پيش رانند.

ولی متأسفانه مديران و مسؤولان هيچ تلاشی برای رفع مشکلات آنان نمی‌کنند. برای نمونه نيمی از پرسنل جهت انجام کار روزانه خود از حاشيه تهران در محل کار خود حاضر می‌شوند؛ کرج – حصارک – فرديس – قرچک – اسلامشهر- ورامين – رباط کريم ....

اين در حالی است که قانون اساسی و قانون‌کار، کارفرما را مکلف کرده است که در مورد مسکن آنان اقدام کنند. ولی متأسفانه هيچ نظارتی در مورد تعاونی‌های مسکن به صورت مستقيم وجود ندارند به طوری که از کارگران پولی دريافت می‌گردد و مدتی برای تحويل مسکن در نظر گرفته می‌شود اما خبری از تحويل آن نيست و زمان موعد گذشته و هنوز کاری انجام نشده است.

به جای اينکه مسؤولان خاطی احضار شوند فقط به مناطق ديگر اعزام می‌شوند. از طرفی بهداشت در محيط کار به ندرت ديده می‌شود و رانندگان برای اين امر از سرويس‌های بهداشتی اداره‌جات يا مساجدی که در طول مسيرشان هست استفاده می‌کنند آن هم اگر وجود داشته باشد وگرنه .... عدم تحويل شير که راننده با صرف يک ليوان شير بتواند از بيماری‌های تنفسی، ريوی جلوگيری کند چون هوای تهران به ويژه محيط‌هايی که اتوبوس‌های واحد در آنجا تجمع می‌کنند آلودگی‌ زياد است و توزيع شير از ملزومات است. با وجود ترافيک سرسام‌آور تهران برای رانندگان زحمت‌کش که در حکم آنان راننده نوشته شده است کارهای اضافه بر سازمان به عهده آنها گذاشته‌اند؛ ابطال بليت، طرح تفکيک و اطلاعا‌ت‌رسانی از آن جمله هستند آن هم با اين وضعيت ترافيک و اتوبوس‌های شلوغ که خود مستلزم اين است طبق قانون برای اتوبوس‌ها کمک راننده در نظر گرفته شود. همه اينها جزئی از گرفتاری‌های کارگران است که از طرف ديگر فشارهای اقتصادی فراوانی به آنان وارد می‌شود و اين مشکل در خانواده‌ها به چشم می‌آيد و جهت افزايش حقوق آنان تدبيری انديشيده نشده است و کارگران برای کسری زندگی (اجاره‌نشينی – هزينه تحصيل و دانشگاه و جهيزيه و بيماری ...) برای حل مشکلات مجبور به داشتن شغل دوم و سوم هستند و به علت کسری وقت، افراد وقت کمتری دارند که با اعضای خانواده‌شان رابطه عاطفی و رسيدگی به وضع زندگيشان داشته باشند و متأسفانه خانه محل خواب ۴ و ۵ ساعته‌شان شده است اينها همه آسيب‌های جامعه کارگری می‌باشد که همگی اينها عدم مديريت صحيح در سيستم را تداعی می‌کند که خود مشکلی بزرگ است که می‌توانند به جای درست کردن دفتر کارشان و مخارج اضافی به مشکلات کارگران که ريشه هر سازمان کارگری است برسند دو ماه به ماه مبارک رمضان مانده و هنگام بازگشايی مدارس وعده سبد کالا و لوازم التحرير را می‌دهند ولی هزينه کت و شلوار رانندگان که هر سال قبل از سال جديد پرداخت می‌شد الان چهار ماه و ده روز از موعد آن می‌گذرد. با وجود سنديکا که از سال ۸۴ تأسيس شد با آگاهی‌هايی از طرف اعضای هیأت مؤسس جهت آموزش قانون کار و قانون اساسی، کارگران را با حق و حقوقشان آشنا و جهت پيشبرد وضع کارگران تلاش‌ بی وقفه خود را انجام دادند و امروز کارگران جهت جهانی شدن پيش می‌روند تا در راستای جامعه نوين کارگری گامی ديگر جهت پيشبرد کار بردارند.

اميد است با آمدن دولت آقای دکتر احمدی‌نژاد به اين تشکيلات کارگری، جهت آينده‌ای روشن برای بهبود کارگران ايران، توجهات لازم مبذول داشته شود.

با اميد به روزهای بهتر و آينده‌ای مطلوب.