قاچاق انسان و کارگران مهاجر اغلب اوقات در اندونزی با يکديگر مرتبط هستند
آمريکا از وايهو سوسيلو، موسس سازمان CARE برای مهاجران قدردانی کرد
سوسيلو، پس از قدردانی از وی توسط وزارت امور خارجه به عنوان قهرمانی که تلاش می کند به برده داری امروزی پايان بخشد، در مصاحبه ای در تاريخ ۵ ژوئن به خبرنگار USINFO گفت، "مشکلات مهاجران و انسان های قاچاق شده را بسيار نزديک به خود احساس می کردم، زيرا اين قربانيان افرادی هستند که به من نزديکند." سوسيلو يکی از هشت نفری است که در سال جاری در گزارش سالانه قاچاق انسان از ايشان قدردانی شده است.
سوسيلو اظهار داشت، "من بخشی از آنها بودم زيرا آنها فقيرند و من نيز يک کودک فقير بودم." او در ادامه گفت، "شانس آوردم که توانستم تحصيلات عالی بکنم، ولی قطعا افراد بسياری هستند که به اندازه من خوش شانس نيستند. و برخی از آنها به کارگران مهاجر و قربانيان قاچاق انسان تبديل می شوند."
سالانه بيش از ۵/۲ ميليون اندونزيايی از نواحی فقيرنشين تر با سفر به خارج از کشور و يافتن کار به عنوان خدمتکار خانگی و کارگر ساده مخارج خانواده خود را تامين می کنند. اکثر ايشان در مالزی و عربستان سعودی کار می کنند، ولی صدها هزار تن ديگر نيز در سنگاپور، ژاپن، سوريه، کويت، تايوان و هنگ کنگ به کار مشغولند.
برخی از اين افراد از طريق سازمان های کاريابی که پروانه رسمی دارند، کار پيدا می کنند. ولی، طبق برآورد سوسيلو، بيش از نيمی از کارگران مهاجر خارج از اين برنامه ها و به خاطر وعده های فريبنده در زمينه يافتن کار از راه های ساده تر توسط استخدم کنندگان کمتر شناخته شده به دنبال کار می روند. اين سازمان ها، درست مثل قاچاقچيان در سرتاسر جهان، گذرنامه های کارگران را ضبط می کنند، آنها را با وام های غير عادی [نرخ بهرۀ بسيار غيرمنصفانه[ برای سفر به خارج از کشور به دام می اندازند و آنها را پيش از آنکه بتوانند برای خانواده هايشان پولی ارسال نمايند به کار در محيط های بسيار سخت و خطرناک و آغاز تلاش بيهوده ای برای باز پرداخت ناممکن وام ها مجبور می کنند.
در سال های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷، سوسيلو اولين اقدام خود را برای دفاع از حقوق کارگران از طرف يک گروه از کارگران مهاجر انجام داد. اين کارگران پس از تحمل جراحات جسمی بسيار جدی توسط کارفرمای خود در عربستان سعودی، به جاوه، در اندونزی، بازگشته بودند. در آن زمان سوسيلو در سازمان اتحاد جهانی عليه قاچاق زنان (۲)، يک ائتلاف بين المللی از سازمان های غيردولتی مستقر در بانکوک پايتخت تايلند، فعال بود.
سوسيلو که با همکارانش برای تهيه پيش نويس قانونی درجهت دفاع از کارگران در تلاش بود گفت، "متوجه شدم که کارگران مهاجر در واقع هيچ ابزاری برای دفاع قانونی از خودشان ندارند."
با اين همه سوسيلو خيلی زود متوجه شد که اگر قرار باشد قانونی برای حمايت از حقوق کارگران موثر باشد، نظارت بر اين کار و دفاع از حقوق ايشان ضروری خواهد بود. در سال ۲۰۰۰، او کنسرسيوم کارگران مهاجر اندونزی (۳) را تشکيل داد، و در سال ۲۰۰۴ سازمان CARE برای مهاجرين (۴) را تاسيس کرد. اين سازمان مدارک مربوط به چالش های موجود بر سر راه کارگران مهاجر را تهيه می کند و با قاچاق انسان از راه تلاش برای ايجاد مقررات سخت تر دولتی برای سازمان های کاريابی به مبارزه برخاسته است.
برنامۀ راهبردی سوسيلو برای ايجاد تغيير، در نام سازمان CARE برای مهاجران خلاصه می شود، که اجزای آن حروف نخستين در واژه های: مشاوره، دفاع، تحقيق و آموزش را تشکيل می دهند.
اقدامات سازمان های غيردولتی اندونزی مانند سازمان سوسيلو پس از "فاجعه نونوکان" (۵) در سال ۲۰۰۲ به پيشرفت هايی کنجر شد. در فاجعه نونوکان ۳۵.۰۰۰ کارگر مهاجر اندونزی که فاقد اسناد قانونی بودند از کشور مالزی اخراج شدند. زمانی که کارگران مهاجر به مراکز ورودی کشور اندونزی رسيدند آن مرکز توان پذايرايی از چنان موج عظيمی را نداشتند و در نتيجه يک بحران انسانی به سرعت شکل گرفت که به قحطی، بيماری و مرگ ۸۵ تن منجر شد.
سوسيلو اظهار داشت که عليرغم موفقيت های وی در آشکار کردن چالش هايی که کارگران مهاجر اين کشور و قربانيان قاچاق انسان با آن روبرو هستند، دولت ها کماکان به ارزش نقش سازمان های غيردولتی در دفاع از حقوق کارگران بهئ طور کامل پی نبرده اند، و اغلب اوقات به اين سازمان ها به عنوان سازمان های "مشکل آفرين" می نگرند.
سازمان CARE برای مهاجرين در زمره سازمان های غيردولتی رو به رشد است که مسائل مربوط به واقعيت های ناراحت کننده شرايط زندگی در اندونزی را آشکار می کنند؛ شرايطی که در بدرفتاری با کارگران مهاجر و تسهيل قاچاق انسان نقش دارند و به آن کمک می کنند. قاچاقچيان انسان مقامات فاسد دولتی را در سطح کشوری و محلی می خرند. علاوه بر اين، ماموران نيروی انتظامی و نماينده های ديگر دولت نيز به اتهام درخواست رشوه از کارگران مهاجر، در تقريبا تمام مراحل سفرشان، محکوم شده اند.
در سال جاری اندونزی قانون جامعی را عليه قاچاق انسان به تصويب رساند. سوسيلو گفت، با اينکه اين اقدام يک گام مثبت به جلو است، موفقيت چنين اصلاحاتی در نهايت به تداوم دفاع از حقوق اين افراد و فعاليت سازمان های غيردولتی، نظارت بر سازمان های کاريابی و اراده سياسی قانونگذاران و مامورين نيروی انتظامی برای اجرای قانون بستگی دارد.
ديويد مک کيبی
هيات تحريريه
واشنگتن -- ازنظر وايهو سوسيلو (۱) - موسس يکی از سازمان های غيردولتی اندونزی برای کمک به کارگران مهاجر - قاچاق انسان دامی است که اغلب اوقات مردم اندونزی به هنگام تلاش برای تامين معاش خانواده های خود با آن روبرو می شوند.