منشور مطالبات پايه ای طبقه کارگر ايران

 منشور مطالبات پايه ای طبقه کارگر ايران
هجوم نظام سرمايه داری به سطح معيشت کارگران روز به روز ابعاد وسيع تری می يابد و کارگران بيش از پيش به اعماق مرگ و نيستی رانده می شوند. در يک سوی جامعه، انباشت عظيم ثروت را می بينيم و، درسوی ديگر، شاهد گسترش فقر و فلاکت و بی حقوقی در مقياسی بی سابقه هستيم. شکاف طبقاتی اکنون به چنان ورطه هولناک و مرگباری تبديل شده که برای کارگران راهی جز جنگ مرگ و زندگی با سرمايه داری باقی نمانده است. اين جنگ راخودِ سرمايه داری بر کارگران تحميل کرده است و خودکرده را تدبير نيست. روزی نيست که شاهد چندين تجمع وتحصن و اعتصاب و راه پيمايی کارگری عليه نظام سرمايه داری نباشيم. بستن جاده ها و قطع شريان های حمل و نقل سرمايه اکنون می رود که به يک سنت مبارزه طبقه کارگر ايران عليه سرمايه تبديل شود.
با اين همه و به رغم آن که کارگران درهمه جا مطالبات يکسانی را مطرح می کنند، مبارزات آنان هنوز به زير يک پرچم سراسری واحد گرد نيامده است. و يکی از علت های به نتيجه نرسيدن اين همه مبارزه کارگری را در همين جا بايد جست. پيداست که اگر مبارزه کارگران برای مطالبات پراکنده و محلی به مبارزه برای مطالبات طبقاتی سراسری و واحد ارتقا نيابد کارگران به رغم تمام جان فشانی ها و فداکاری های خود راه به جايی نخواهند برد. گام اول برای عقب نشاندن هجوم بی امان سرمايه به سطح معيشت کارگران برافراشتن يک پرچم يا منشورسراسری واحد حاوی مطالبات پايه ای طبقه کارگر است. تاکيد بر پايه ای بودن مطالبات در اين منشور از آن رو ضروری است که اولا کارگران ايران در اوضاع کنونی حتی از پايه ای ترين حقوق متعارف کارگران دربخشی ازجهان محرومند و، ثانيا و مهم تر از آن، لازمه ارتقای مبارزات پراکنده کارگران به سطح يک مبارزه سراسری در وسيع ترين شکل آن- که خود شرط لازم مقاومت در مقابل سرمايه در شرايط کنونی است- نه طرح مطالبات اين يا آن بخش از کارگران بلکه طرح مطالبات کل طبقه کارگر در عمومی ترين و پايه ای ترين بيان آن است.
اما مهم تر از اين ها توضيح اين نکته است که کارگران مطالبات خود را از چه زاويه ای مطرح می کنند. نفس طرح هرگونه مطالبه اعم از پايه ای و غيرپايه ای به معنای آن است که کارگران از سرمايه داران طلبکارند. طلب کارگران از سرمايه داران از بابت هيچ چيز نيست مگر از بابت کاراضافی ای  که برای سرمايه داران کرده اند اما در ازای آن هيچ چيز نگرفته اند.  بنابراين، کارگران با طرح مطالبات خود درواقع به سرمايه داران و دولت آن ها می گويند که آنان بايد اين مطالبات را از محل همين کار پرداخت نشده برآورده کنند. بدين سان، کارگران درهمان مبارزه خودانگيخته خويش نظم سرمايه را به چالش می کشند و بايد بکشند. کارگر در لحظه لحظه زندگی خود به گونه های مختلف اين مضمون ضدسرمايه داری را بيان می کند که چرا بايد من کار کنم اما يکی ديگر بخورد؟ چرا بايد تمام  ثروت جامعه را من توليد کنم اما خودم از آن کاملا بی بهره باشم؟ اين همان رويکرد و  زاويه ای است که ما به مثابه بخش کوچکی از طبقه کارگر منشور حاضر را برمبنای آن تدوين کرده ايم. 
مطالبات پايه ای طبقه کارگر ايران در شرايط کنونی عبارتند از :
۱- حداقل دستمزد ماهانه هر کارگر در شرايط کنونی بايد  ۶۰۰  هزار تومان  باشد.
۲- تمام افراد زير ۱۸ سال بايد از حقوق ثابتی به مبلغ ۱۰۰ هزار تومان در ماه برخوردار باشند.
۳- کارخانگی بايدازميان بروداما تا آن زمان بايد به زنان خانه داردستمزدی معادل دستمزد کارگران شاغل تعلق گيرد.
۴- تمام بيکاران آماده کاربايد مشمول بيمه بيکاری باشند. بيمه بيکاری نبايدازحداقل دستمزد کارگران شاغل کمترباشد.
۵- هر نوع قرارداد استخدام موقت الغاء بايد گردد.
۶- حقوق تمام شاغلان،بيکاران، زنان خانه دار و افراد زير ۱۸ سال بايد حداکثر تا بيست و پنجم هر ماه پرداخت شود. 
۷- مسکن مناسب با آب، برق، امکانات رفاهی و ارتباطی و وسائل خانگی حق مسلم هر کارگری است. تحقق اين امر در گرو آن است که:
   - از ساختمان های تحت مالکيت دولت  که اينک در اختيار نهادهای دولتی قرار دارند برای تأمين مسکن کارگران استفاده شود.    
   - دولت هر سال درصد معينی از بودجه را به احداث واحدهای مسکونی جديد برای کارگران اختصاص دهد. 
۸- بهداشت و دارو و درمان انواع بيماری ها بايد رايگان باشد. 
۹- آموزش و پرورش در تمامی سطوح بايد رايگان شود. 
۱۰- اياب و ذهاب در سراسر جامعه بايد رايگان شود.
۱۱- تمام مردم بايد از مهد کودک رايگان استفاده کنند.
۱۲- همه سالمندان و معلولان بايد به صورت رايگان تحت مراقبت قرار گيرند. 
۱۳- کار کودکان و جوانان زير ۱۸ سال بايد به طور کامل الغاء گردد.
۱۴- هرگونه تبعيض جنسی در مورد زنان بايد از ميان برود. برای تحقق اين خواست بايد :
    - زنان درتمام قوانين ازجمله قانون کار،قوانين مربوط به خانواده وقوانين کيفری با مردان حقوق برابرداشته باشند.              
    - هر نوع دخالت دولت در تعيين نوع زندگی، روابط زن و مرد يا دختر و پسر و پوشاک زنان ممنوع گردد.
    - تشکيل خانواده يا جدايی همسران از يکديگر با توافق آزادانه و حق برابری کامل ميان آنان صورت گيرد.
    - هرگونه ازدواج قبل از سن ۱۸ سالگی ممنوع شود.
۱۵- ايجاد هرگونه تشکل کارگری از جمله تشکل ضدسرمايه داری و سراسری طبقه کارگر بايد آزاد باشد.
کارگران عليه سرمايه متشکل شويم !
کميته هماهنگی برای ايجاد تشکل کارگری (منطقه تهران)
۱/۲/۱۳۸۷
www.hamaahangi.com
hamaahangi@gmail.com
برای تماس اينجا را کليک کنيد