|
|
|||
| |
به سايت کارگران
ايران خوش آمديد |
|
|
قطعنامه شورای همکاری تشکلها و فعالين کارگری به مناسبت اول ماه مه ۱۳۸۷
اول ماه مه، روز جهانی کارگر را در شرايطی برگزار میکنيم که نظام سرمايهداری با بحران ساختاری و فزايندهای دست به گريبان است و برای تقليل بحرانهای خويش تهاجم گستردهای را نسبت به کارگران و هم چنين دستاوردهای اجتماعی نزديک به دو قرن مبارزات طبقه کارگر جهانی به منظور باز پس گيری آنها سازمان میدهد. سرمايهداری در ايران نيز در هماهنگی با سرمايهی جهانی و در جهت تامين شرايط مطلوب برای انباشت روز افزون سرمايه، کارگران را به شديدترين شکل ممکن مورد بهرهکشی و استثمار قرار میدهد و به سيهروزی و تباهی میکشاند. تا آن جا که در ۵۰ سال گذشته، کارگران ايران هيچ گاه در چنين سطح نازلی از وضعيت زندگی و معيشت قرار نداشتهاند. فقر و فلاکت در ميان کارگران بيداد میکند و به طور جدی آنان را به ورطهی نابودی و نيستی سوق میدهد. در راستای تهاجم سرمايه به طبقهی کارگر، کارگران بيکار، کارگران زن خانگی و سرپرست خانوار، کودکان کار و خيابان و کارگران مهاجر، صف اول قربانيان تهاجم سرمايه را تشکيل میدهند. اما تهاجم سرمايه به نيروی کار کارگر تنها به تقليل سطح زندگی آنها محدود نمیشود، بلکه در شرايط موجود، اين شرافت انسانی آنان است که توسط تهاجم همه جانبهی سرمايه لگدکوب میشود. دستمزدهای بسيار نازل و بیمقدار، بيکارسازی و اخراجهای فردی و دسته جمعی و تحميل شرايط به غايت ناعادلانهی "قرار دادهای کار" به کارگران تحت عنوان "قراردادهای موقت و سفيد امضاء" و کار تحت شرايط و ضابطهی شرکتهای پيمانکاری، تعويق دستمزدها حتی به مدت چندين و چند ماه و تعرض به ابتدائیترين و پايهایترين حقوق و مطالبات کارگران که امروزه تماما در سطوح بينالمللی به رسميت شناخته شدهاند، از قبل حق آزادی تشکل و اعتصاب، حق آزادی بيان و تجمع و ... ، و در همين رابطه تهديد و ارعاب و دستگيری و زندان در پاسخ به اعتراض کارگران به بیحقوقی و ناامنی شغلی و اقتصادی خويش، تماما رهاوردی است که سرمايهداری در قبال انباشت بيشتر و افزونتر سرمايه و کسب ارزش اضافی بر کارگران تحميل مینمايد. حمله به تجمعات کارگران از جمله هجوم به اجتماع کارگران جويای کار معدن مس خاتون آباد و تير اندازی و کشتار آنان، تعرض و دستگيری پیدرپی کارگران نيشکر هفتتپه، حمله به تجمع کارگران لاستيک سازی البرز، اجرای حکم شلاق نسبت به فعالان کارگری دستگير شدهی اول ماه مه ۱۳۸۶ به جرم برگزاری مراسم بزرگداشت اين روز، تنها نمونههايی از اين تعرضات سرکوبگرانه و ضد کارگری در ايران است. با اين همه کارگران هيچ گاه در برابر اين تهاجمات ساکت ننشسته و همواره صدای اعتراض خويش را در مقابل تعرض سرمايه و حاميان آن به سطح معيشت و حقوق پايهای خويش بلند کردهاند. تا آن جا که در شرايط حاضر میتوان صدای اين اعتراض را در بسياری از مناطق و شهرهای ايران شنيد و نشانههای آن را در همه جا مشاهده نمود. اگر چه در بسياری از موارد، اين اعتراضات هماهنگ و متشکل نيستند. و حال آنکه عقب راندن تهاجم سرمايهداران تنها با ايجاد تشکلهای مستقل کارگری و سازماندهی متحدانه و سراسری آنان در جنبش کارگری امکان پذير است. مبارزات کارگران نيشکر هفت تپه در به عقب راندن سرمايه داران و کارفرمايان در اين واحد توليدی به منظور ايجاد تشکل کارگری و هم چنين آزادی محمود صالحی در پی گسترش اعتراضات در جنبش کارگری، اثبات میکند، قدرت سرمايهداری مطلق و بیانتها نيست و میتواند توسط ارادهی متحدانه و گسترش همبستگی در جنبش کارگری در هم شکسته شود. همين جا ياد آوری میکنيم که به باور ما، رهائی کامل از منجلاب و فلاکتی که نظام سرمايهداری برای کارگران مهيا نموده و به آنان تحميل میکند، تنها و تنها با الغای کامل و همه جانبهی نظام سلطه و استثمار سرمايه محق خواهد شد و لاغير؛ ليکن تا آن زمان و برای تحقق اين امر خطير ما کارگران برای پيگيری خواستها و مطالبات زير و به کرسی نشاندن آنها تلاش و مبارزه خواهيم کرد: ۱- بازنگری در ميزان حداقل دستمزد کارگران برای سال ۱۳۸۷ (۲۱۹۶۰۰ تومان) و افزايش آن متناسب با تورم واقعی و حداقلهای يک زندگی انسانی. ۲- تامين امنيت شغلی برای همهی کارگران و ساير اقشار تحت ستم و لغو قراردادهای موقت و سفيد امضاء. ۳- پرداخت فوری کليهی حقوق و مزايای معوقهی کارگران همراه با خسارتهای وارده به آنها در طول مدت تعويق. ۴- پرداخت بيمهی بيکاری مکفی به کليهی کارگران آماده به کار، بيکار شده و اخراجی تا زمان بازگشت به کار و اشتغال مجدد آنها. ۵- حق ايجاد تشکلهای آزاد و مستقل کارگری و ساير حقوق اجتماعی از جمله حق آزادی اعتصاب، تجمع، راهپيمائی، قلم، انديشه، بيان و .... ۶- به رسميت شناختن اول ماه مه (روز جهانی کارگر) به عنوان روز تعطيل رسمی در تقويم کشوری و حق برگزاری آزادنهی مراسم گرامیداشت اين روز برای تمامی کارگران در همهی نقاط کشور. ۷- رفع تبعيض جنسی و اجتماعی و برابری حقوق و دستمزد زنان با مردان در ازای کار برابر و برخورداری زنان کارگر خانگی و زنان خانهدار از تامين اجتماعی. ۸- برخورداری کارگران مهاجر از حقوق کامل اجتماعی و جلوگيری از اخراج و بيکارسازی آنها. ۹- لغو قانون سه جانبه گرائی در کليهی امور مربوط به طبقهی کارگر و تعيين قوانين کار توسط خود کارگران. ۱۰- آزادی فوری و بیقيد و شرط کليهی کارگران زندانی از جمله منصور اسانلو و همهی زندانيان سياسی و لغو احکام صادره عليه فعالين کارگری و ساير جنبشهای اجتماعی. ۱۱- قطع فوری تهديد، ارعاب، بازداشت و زندان و به طور کلی برداشته شدن هر گونه اعمال فشار از کارگران، از جمله کارگران نيشکر هفت تپه، لاستک سازی البرز و .... ۱۲- ما حمايت خود را از خواستها و مطالبات آزادیخواهانه و عدالت طلبانهی زنان، دانشجويان، معلمان، پرستاران و همهی قشرهای تحت ستم جامعه اعلام داشته و خواهان لغو مجازات اعدام و سنگسار و رفع هر گونه تبعيض و فشار نسبت به آحاد مختلف جامعه میباشيم. ۱۳- ما ضمن قدر دانی از حمايتهای بينالمللی از مبارزات کارگران ايران، خواهان ادامهی اين حمايتها بوده و بيش از هر زمان ديگری بر همبستگی بينالمللی کارگران برای رهايی از مشقات نظام سرمايهداری تاکيد میکنيم. ما کارگران ايران از مبارزات کارگران عليه سرمايهداری در ساير کشورهای جهان حمايت میکنيم. ۱۴-- حمايت از شرکتها و واحدهای توليدی به ويژه شرکتهای توليد کننده شکر و عدم واردات بی رويهی شکر توسط برخی شرکتهای دولتی و آقازادهها، جهت جلو گيری از بيکاری کارگران. ۱۵- برداشته شدن موانع موجود جهت تشکيل آزادنه و مستقل "سنديکای کارگران شرکت کشت و صنعت هفت تپه". شورای همکاری تشکلها و فعالين کارگری کارگران کشت و صنعت نيشکر هفت تپه |
|||
|
|
|||
|
» مطالب ديگرى از همين نويسنده |
|||
|
|
|||
|
Copyright © 2005 - 2006 kargaran-iran.com |
|
||
