بيانیۀ پايانی چهارمين کنفرانس بين المللی اتحاديه های کارگری

چهارمين کنفرانس بين المللی اتحاديه های کارگری در ۲۳ تا ۲۵ مه (۲۰۰۸) در گونن ترکيه با حضور اتحاديه های کارگری، فعالان اتحاديه های کارگری، و کارگران پيشرو از ۱۴ کشور مختلف برگزار شد.

در طی دو روز، کنفرانس ما معضلات و مطالبات و تجارب طبقه کارگر و مبارزۀ اتحاديه ای را وارسی و ارزيابی نمود، و همچنين اين فرصت را فراهم کرد تا به ارزيابی خطوط مبارزه و بسيج عليه معضلات موجود بپردازد.

در مقايسه با دوره های گذشته، تقريبا در همۀ کشورها حملات مشابهی نياز به بسط همبستگی بين المللی و مبارزۀ مشترک را به ضرورت حادی بدل کرده است.

خط همکاری و طرفدار "ديالوگ اجتماعی" در اتحاديه های کارگری يک بن بست است. در نتيجۀ بحث های عرضه شده در کنفرانس، روشن شد که در يک سطح جهانی سياست هايی عملی می شود که منجر به فروپاشی خدمات اجتماعی، افزايش کار موقتی، سقوط دستمزدهای واقعی، حمله به تأمين اجتماعی، خصوصی سازی، و بسياری حملات ديگری به کارگران می شود.

مباحثات کنفرانس روشن کرد که امکان اينکه اتحاديه ها به مرکز مبارزۀ طبقه کارگر تبديل شوند وجود دارد. در نتيجۀ آنچه در برخی کشورها تجربه شده و در کنفرانس در اختيار همه قرار گرفت، ما می بينيم که زمينه های مشخصی برای اين امر وجود دارند. بنابراين توافق وجود دارد که وقتی ما به تکاليف اتحاديه های رزمنده می انديشيم يکی از اين تکاليف عمل کردن به اين باور است.

در پی حملۀ ۱۱ سپتامبر، مقولۀ "جنگ عليه ترور"، که بدوا توسط امريکا، اتحادیۀ اروپا، ناتو، و ساير نهادهای سياسی-نظامی که موافق اين مقوله بودند ساخته شد، نخست در اروپا و بعد در بسياری ديگر از کشورها، در را بر رواج انديشه ها و اعمال ناسيوناليستی و نژادپرستانه گشود. سرمایۀ بين المللی در اين دوره ناسيوناليسم و نژادپرستی را بکار گرفته است تا دلايل واقعی بيکاری و فقر را پنهان دارد؛ سياست های ضد دموکراتيک را اتخاذ کند؛ و حق حاکميت ملی دولتها را نقض کند. ما می خواهيم توجه دهيم که کنفرانس ما با همۀ اشکال انديشه ها و اعمال نژادپرستانه، با سياست های تفرقه بيندازی که طبقه کارگر را هدف می گيرد، و با برده ساختن خلق ها مخالف است.

در آسيا و خاورميانه و اروپای شرقی و آمريکای لاتين، نيروهای امپرياليستی هر شيوه ای را، و از جمله شيوه های نظامی را، بکار می گيرند تا هژمونی خود را تقويت و تضمين کنند. چنين تحولی منجر به افزايش بودجۀ نظامی کشورهای می شود، و آزادی های سياسی و حقوق دموکراتيک را کاهش می دهد.

در طول کنفرانس به نکات زير توجه ويژه ای مبذول شد:

- آزادی تشکل، رفع هرگونه مانعی برای حقوق و آزادی های اتحاديه ای، رفع همۀ اشکال سرکوب عليه فعالان اتحاديه ای، و آزادی فعالان اتحاديه ای دستگير شده؛

- بهبود شرايط کار کارگران و اتخاذ هرگونه اقدام لازم در رابطه با بهداشت و ايمنی حين کار و برای کاهش حوادث محل کار؛

- در همۀ کشورها، در مقابله با فشار برای کاهش دستمزدها، مبارزه برای گسترش اتحاديه ها و حقوق سياسی، و در وهلۀ اول دستمزدها و حقوق اجتماعی، بايد بسط يابد؛

- سياست هايی که باعث گسترش خصوصی سازی خدمات اجتماعی، افزايش سن بازنشستگی، و همچنين باعث خصوصی سازی بهداشت و آموزش و پرورش می شوند، می بايد متوقف گردند. مبارزه برای پايان دادن به اين قبيل سياست های خصوصی سازی بايد بسط يابد. حق آموزش و پرورش و بهداشت رايگان را بايد پيگيرانه تأکيد کرد.

- نياز به گسترش و تقويت مبارزه عليه اتحاديه اروپا و مطالبۀ رفراندوم در مورد کنوانسيون اتحاديه اروپا.

- اتحاديه های کارگری بايد  به سازماندهی کارگران زن جوان که غيررسمی و بدون حمايت اند توجه ويژه ای داشته باشند؛

- عليه سياست های تفرقه بينداز و رقابتی ای که ايدۀ تفاوت دستمزدها و موقعيت ها را تقويت می کند؛ طرح مطالبۀ "دستمزد برابر برای کار برابر"؛

- بايد به مبارزه عليه بيکاری و فقر اهميت ويژه ای داد، و توده های بيکاران را متشکل نمود؛

- حل تمام معضلاتی که کارگران زن به آن دچار اند، و پايان دادن به تبعيض جنسی؛

- به منظور غيرقانونی کردن تمام اشکال کار منعطف و موقتی بايد در همۀ کشورها برای (تثبيت) روز کار نُرمال يک مبارزه پا بگيرد؛

- برای تضمين روز کار نُرمال، و برای پايدار و تضمين شده بودن روابط در محل کار و روابط در حين کار، بايد يک مبارزه پا بگيرد؛

- بعنوان بخشی از مبارزه عليه بيکاری، ساعات کار می تواند همراه با حفظ ميزان دستمزد و افراد محدودتر شود؛

- عليه تمام اشکال سياست های تفرقه افکنانه که در برخی کشورها اتخاذ شده اند (مبنی بر تفاوت های قومی و افزايش احساسات خصمانه از جانب کارگران بومی عليه کارگران مهاجر و غيره) اتحاديه ها بايد برادری و همبستگی بين کارگران را تقويت کنند؛

- افزايش آگاهی نسبت به تخريب محيط زيست که توليد کاپيتاليستی که تماما بر سود مبتنی است علت آن است. بايد با اقدامات انحصارات بزرگ در به دست آوردن کنترل بر منابع طبيعی، و پيش از هر چيز بر منابع آب، مقابله کرد.

در کنفرانس به اين نتيجه رسيديم که فعالان اتحاديه ای که در کنفرانس حضور داشتند احساس می کنند به يک مبارزۀ مشترک تعلق دارند.

کنفرانس ما اين اهداف را در برابر خود قرار داده است: سازمان دادن کنفرانس بعدی، تقويت پيوندهايی که در طی اين کنفرانس ايجاد شده و ايجاد شيوه های ارتباطاتی لازم به منظور تحقق اهداف زير:

کارگران، رنجبرن و ملت های تحت ستم به مبارزه ادامه می دهند و در برابر اشغال امپرياليستی مقاومت می کنند. کنفرانس ما خاطر نشان می کند که از تمام مبارزات ضد امپرياليستی و استقلال طلبانه، بخصوص در امريکای لاتين، خاورميانه و آسيا، حمايت می کند. علاوه بر اين، می خواهد که با شناخت حق تعيين سرنوشت، اشغال امپرياليستی عراق و افغانستان خاتمه يابد، به فلسطينی ها استقلال داده شود و مسالۀ کرد به نحوی دموکراتيک و مبتنی بر برابری حقوق حل گردد.

کنفرانس ما همبستگی خود را با همۀ کارگران در حال اعتصاب در سراسر جهان اعلام می کند و به ويژه بر همبستگی با اين موارد تأکيد می کند: کارگران هفت تپه در ايران؛ کارگران توزلا، يورسان، و ت.ای.جی.آ. در ترکيه؛ و کارگران فيات و آلفا رومئو در ايتاليا. همچنين کنفرانس خواهان آزادی فوری کارگرن اعتصابی دستگير شده در مبارزۀ محلا در مصر، و منصور اسانلو در ايران است.

زنده باد اتحاد و همبستگی بين المللی طبقه کارگر

The Final Declaration of the
۴th International Trade Union Conference

The ۴th International Trade Union Conference has with the attendance of trade unions, trade unionists and progressive workers from ۱۴ different countries gathered in Gonen-Turkey during ۲۳-۲۵ May.

During the two days, our conference has as well as unpacking and evaluating problems, demands and experiences of the working class and trade union struggle; also provided the opportunity to assess certain lines of struggle and mobilisation against existing problems.

In nearly all countries similar attacks take place in order to enable international capital to extract the maximum possible profit. This particular reality was demonstrated via the explanations trade unions from different countries made in their presentations vis-a-vis the liquidation of public services, examples of casualisation, the drop in real wage, attacks on social security right, privatisation and many other mentioned attacks.

Thus the character of such attacks has made the need to develop international solidarity and a common struggle, when compared previous periods, more of a dire need.

A collaborationist and pro-“social dialogue” line of trade unionism is a dead end. As a result of the presentations that have been made in the conference, it has become evident that the policies that lead to the breakdown of public services, foster casualisation, drop in the real wage levels, attacks on social security, privatisation and many other attacks directed at labourers has been practised on a world-wide scale.

The discussions in the conference have brought to daylight the possibility of making trade unions the centre of struggle for the working class. As a result of what has been experienced in certain countries and shared in the conference, we have seen that there are concrete grounds for this. Hence when we think about the duties of fighting trade union, there is a consensus that one of its duties is to practice this belief.

In the aftermath of ۹/۱۱ attacks,  the concept of `war against terror`, which was constructed and pursued by to begin with the USA, EU, NATO and other politico-military institutions that were in favour of such a concept, has opened, firstly in Europe and many other countries, the door to the spread of nationalists and racist ideas and practices. International capital has used this period in order to: hinder the real causes of unemployment and poverty; implement anti-democratic policies; and injure the right to sovereignty by each state. We would like to note that our conference is against all forms of racist ideas and implementations, divisive politics that target the working class and enslavement of the people.

Imperialist forces in Asia to the Middle East from East Europe to Latin America use all necessary means, including militaristic means, to strengthen or sure up their hegemony. Such a development leads to: the rise in the amount that is spared for Defence in the budget of each country; and the minimisation of political freedoms and democratic rights.

During the conference a special reference and note was made of the following:

- The freedom to organise, removal of all stumbling blocks to trade union rights and freedoms, removal of all forms of oppression directed at trade unionists and release of detained trade unionists,
- Betterment in the work conditions of workers and, via implementing all necessary measures regarding health and safety at work, get in the way of incidents that occur at the workplaces,
- In all countries, against the pressures on wage levels, to begin with wages and social rights, the struggle for the enlargement of trade union and political rights should be developed,
- Policies that promote: the privatisation of social security and raising the pension age, as well as the privatisation of health and education and other forms privatisation should be frozen. A struggle to give an end to such privatisation policies should be developed. The right to free education and health should consistently be emphasised.
- The need to spread and strengthen the struggles against the EU and the demand of a referendum on the EU Convention,
- Trade unions should pay special attention to organising unprotected and unregistered young women workers,
- Against the divisive and competitive policies fostered by the notion of differential pay and status; raise the demand of “equal pay for equal work”,
- A special importance should be paid to the fight against unemployment and poverty, and organising the unemployed masses,
- Resolution of all problems experienced by female workers and an end to gender discrimination,
- In order to illegalise all forms of flexible work and casualisation; a struggle should be put forward in all countries for a normal work day,
- A struggle should be put forward for the spread and protection of a normal work day; and stable, guaranteed and insured relations of and at work,
- As part of the struggle against unemployment, the hours of work could be limited in return for stable amount of wages and individuals,
- Against all forms of divisive policies that have been implemented in certain countries (based on ethnic differences and raising the feeling of animosity felt by the indigenous workers against the migrant workers and etc) the trade unions should strengthen the fraternity and solidarity amongst the working class,
- Raising awareness regarding the destruction caused to the environment by capitalist production, which is wholly based on profit. And, firstly on water resources, the initiatives by big monopolies to gain control of the natural resources should be opposed. 

As a result of the conference, it has been stipulated that the trade unionists that have attended the conference share a common sense of struggle.

Our conference has put before itself the following aims: organising the next conference, strengthening the ties that have been built during this conference and developing the necessary means of communication and practices in order for these targets to materialise.

Workers, labourers and oppressed nations do continue to struggle and resist against imperialist occupation. Our conference does note that it is in support of, to begin with in Latin America, Middle East and Asia, all anti-imperialist struggles and independence movements. And further demands that via the appreciation of the right to self-determination: give an immediate end to the imperialist occupation in Iraq and Afghanistan; independence to the Palestinians and the democratic resolution of the Kurdish question based on equal rights.

Our conference, to begin with the Haft Tappeh Cane Sugar workers in Iran, Tuzla, Yorsan, Desa and TEGA workers in Turkey, Fiat and Alfa Romeo workers in Italy, is in solidarity with all workers on strike all over the world. Also it demands the immediate release of the workers detained as a result of Mahalla struggle in Egypt and Mansour Osanlou in Iran.

Long live the unity and international solidarity of the working class.

ترجمه و بازتکثير انجمن کارگری جمال چراغ‌ويسی
www.akjch.blogfa.com
ankjch@yahoo.co.uk