نامه سرگشاده «کانون نويسندگان ايران (در تبعيد)

به انجمن جهانی قلم

با تقديم گرم ترين درودها!

ياران گرامی، شما به وضعيت غيرانسانی و نگران کننده ايران تحت حاکميت اسلامی آگاهيد. حکومت اسلامی ايران، از يک سو حقوق مدنی و آزادی  های اساسی مندرج در کنوانسيون ها و قوانين و مقررات بين المللی را که خود يکی از متعهدان اجرای آن است زير پا می نهد و بی اعتنا به فاجعه هولناکی که ايران را تهديد می کند، به سياستی به غايت قهقرايی و واپسگرايانه ادامه می دهد و از سوی ديگر، به تشديد فضای رعب و وحشت در جامعه ايران می پردازد. اين نگرانی های روز افزون ما را بر آن داشت که از شما همکاران نيز کمک خواسته و درخواست نماييم که با اقدام به سازمان دهی يک کمپين بين المللی مشترک برای دفاع از حقوق مدنی و اچتماعی از جمله آزادی بيان، قلم، تشکل و هم چنين لغو هرگونه شکنجه روحی و جسمی و اعدام و آزادی همه زندانيان سياسی در ايران، هم صدا شويم.
زندان های آشکار و نهان حکومت اسلامی، مملو از زندانيان سياسی زن و مرد، پير و جوان، نويسنده و شاعر و هنرمند گرفته تا روزنامه نگار، وبلاگ نويس، معلم، فعال جنبش های دانشجويی، زنان، کارگران و اقليت های ملی و حتی مذهبی است. علی رغم محکوميت های مکرر بين المللی، حکومت اسلامی ايران، هم چنان به سرکوب، شکنجه و اعدام های بی رحمانه با شدت هرچه بيش تری ادامه می دهد.
اکنون جامعه ايران، آبستن حوادث مختلفی است. علاوه بر تشديد محاصره اقتصادی اين کشور توسط شورای امنيت سازمان ملل، احتمال حمله نظامی به مراکز اتمی و نظامی اين کشور نيز می رود. سرکوب های روزانه مردم توسط نيروهای سرکوبگر حکومت اسلامی، وضعيت بسيار بحرانی و نگران کننده ای را در اين کشور به وجود آوده است. آن هم در حالی که بنا به اقرار محمد عباسی، وزير تعاون دولت احمدی نژاد در يک کنفرانس مطبوعاتی، - روز يک شنبه ۲۴ مرداد ۱۳۸۷ برابر با ۱۰ آگوست ۲۰۰۸-، جمعيت جويای کار در ايران را ۱۰ ميليون نفر اعلام کرد و اظهار داشت؛ نزديک به ۱۰ ميليون نفر از جمعيت کشور متقاضی اشتغال هستند. دستمزد ده ها هزار مزدبگير به تعويق افتاده است و گرانی و تورم کمرشکن است. در چنين شرايطی، حکومت اسلامی هرگونه اعتراض و اعتصاب زنان، دانشجويان، کارگران و روشنفکران را شديدا سرکوب می کند.
دستگاه قضايی رعب و وحشت حکومت اسلامی ايران، در اقدامی جنايت کارانه - صبح روز يک شنبه ۶ مرداد ۱۳۸۷ - ۲۷ ژوئيه ۲۰۰۸-، ۳۰ نفر را فقط در تهران به دار آويخت. روز بعد نيز ۹ نفر ديگر اعدام شدند و اين آدم کشی رسمی و نقشه مند دولتی هم چنان ادامه دارد.
اين اولين بار نيست که حکومت اسلامی، به اعدام های گروهی زندانيان دست می زند. جوخه های مرگ حکومت اسلامی، در سال های اوايل انقلاب بهمن ۱۳۵۷، سال های ۶۰ تا ۶۲ و در سال ۱۳۶۷ با پايان جنگ ايران و عراق، زندانيان سياسی را گروه گروه به جوخه های مرگ سپرده بودند. اين حکومت، تنها از اوايل سال جاری تاکنون براساس آمارهای اعلام شده از سوی رسانه های رسمی همين حکومت، حدود ۲۵۰ نفر را اعدام کرده است که تجاوز و شکنجه و قتل بسيارانی توسط  ماموران مخفی حکومت در اين آمار ها ی رسمی اعلام نشده و بلکه تحت هيچ شرايطی امکان بازرسی يا پيگيری قضايی نبوده است.
سازمان عفو بين الملل در تازه ترين گزارش خود درباره اعدام در جهان، اعلام کرده است که ايران رتبه دوم را  در تعداد اعدام ها در سال گذشته داشته است. در سال ۲۰۰۷  در ايران دست کم ۳۱۷ اعدام شده اند اين در حالی است که در چين ۴۷۰ نفر اعدام شده اند. حداقل ۱۴۰ نفر به خاطر خطاهايی که ادعا می شود قبل از سن ۱۸ سالگی مرتکب شده اند، در انتظار اعدام به سر می برند که اين امر نقض آشکار تعهدات اين کشور در قبال پيمان حقوق کودک است.
گروه‌ های حقوق بشری اخيرا در گزارشی که چند هفته پيش درباره‌ ايران منتشر کرده اند از محکوميت هشت زن و يک مرد به سنگسار در ايران خبر داده ‌اند. در اين نوع مجازات، مرد تا کمر و زن تا گردن در خاک قرار داده می شوند و با سنگ مورد حمله قرار می ‌گيرند تا کشته شوند.
اتحاديه‌ اروپا نيز در بيانيه ‌ای که روز پنج شنبه، ۲۴ ژوئيه در بروکسل انتشار داد، از ايران خواسته است که به تعهدات ناشی از امضای قراردادهای بين‌ المللی‌ پايبند بماند و از اعمال «مجازات های وحشيانه و نافی حرمت انسان، مانند سنگسار، چه به لحاظ قانونی و چه در عرصه‌ عملی» خودداری کند.
نگرانی ديگر ما، وضعيت خطير سرنوشت کانون نويسندگان ايران است. اخيرا به دنبال انتخابات هيات دبيران کانون نويسندگان ايران، حکومت اسلامی، رسما اين کانون را تهديد و «غيرقانونی» اعلام کرده است. محسن پرويز، معاون فرهنگی وزارت ارشاد، در گفتگو با خبرگزاری رسمی حکومت اسلامی ايران، «ايرنا»، اعلام کرد نهادی با عنوان «کانون نويسندگان» که از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز دريافت کرده باشد وجود خارجی ندارد. محسن پرويز، در توضيح درباره فعاليت کنونی تشکل کانون نويسندگان ايران گفت: «ممکن است (اين افراد) همانند برخی افراد مختلف گردهم جمع شده اند و بيانيه سياسی صادر می کنند و اين فعاليت فرهنگی نيست.»
محسن پرويز، برخورد با کانون نويسندگان، به عنوان «يک نهاد غيرقانونی» را وظيفه «دستگاه های ذی ربط» دانست و گفت: «جايی که فعاليت فرهنگی و مجوز ندارد، قانون بايد با آن برخورد کند. محسن پرويز، در حالی کانون نويسندگان را تهديد می کند که کم تر از دو هفته از انتخابات هيات دبيران جديد کانون نويسندگان ايران نمی گذرد. علاوه بر اين، روزنامه کيهان، روزنامه رسمی حکومت اسلامی که مسئولين ان نيز مستقيما توسط خامنه ای، رهبر حکومت اسلامی انتخاب می شود نيز فراخوان برخورد با کانون نويسندگان را داده است و در رسانه ديگری به نام «ادوارد نيوز» که نويسنده ای آن از طرفداران شناخته شده حکومت است نيز کانون نويسندگان را غيرقانونی ناميده و اتهاماتی نيز بر عليه برخی از اعضای هيات دبيران کانون نويسندگان نسبت داده است.
اين موضع گيری خصمانه معاون فرهنگی وزارت ارشاد حکومت اسلامی بر عليه کانون نويسندگان اين کشور و فضای حاکم سانسور و اختناق بر جامعه ايران، ما را بيش از پيش نگران کرده است.
اکنون وکيل مدافع يوسف عزيزی بنی طرف، عضو علی البدل هيات دبيران کانون نويسندگان، روز ۲۱ مرداد ۱۳۸۷ برابر با ۱۱ آگوست ۲۰۰۸، از محکوميت موکلش به پنج سال حبس از سوی شعبه‌ ۱۵ دادگاه انقلاب تهران خبر داده است. وکيل مدافع يوسف عزيزی بنی طرف، به رسانه ها گفته است: «هم چنين موکل من به عنوان يک نويسنده‌ ايرانی که حدود ۲۵ کتاب داستانی، تاريخی و اجتماعی به زبان فارسی نوشته است.»
در چنين موقعيتی مشکلات و خطرات عديده رسمی و غيررسمی بر سر راه اعضای هيات دبيران و اعضای علی البدل و بازرسان و ديگر دست اندرکاران کانون نويسندگان قرار گرفته است. به خصوص ما تجربه تلخ و ناگواری از گذشته داريم. حکومت اسلامی ايران، نه تنها چندين دهه است که از فعاليت کانون نويسندگان ايران جلوگيری کرده است، بلکه همواره هيات دبيران کانون را تهديد و دستگير و زندانی کرده است. محمد مختاری، محمدجعفر پوينده و غفار حسينی، از اعضای هيات دبيران وقت کانون بودند که در سال ۱٣۷٨، نخست توسط ماموران وزارت اطلاعات حکومت اسلامی ربوده شدند و سپس جنازه مثله شده آن ها را در حاشيه شهر رها کردند.
اخيرا وزارت ارشاد حکومت اسلامی، به برخی از نويسندگان سرشناس ايران هشدار داده و گفته است که کانون حق برگزاری هيچ جلسه ای را ندارد.
علاوه بر اين، حکومت اسلامی ايران تاکنون ده ها نويسنده و ده ها هزار انسان مبارز و آزادی خواه را در داخل و خارج کشور ترور و يا در زندان ها اعدام کرده است. هم چنين سران حکومت اسلامی ايران در جهان، به عنوان دشمن درجه اول آزادی بيان و قلم و تشکل معرفی شده اند.
در قوانين جديدی که در مجلس شورای اسلامی به تصويب رسيده است از جمله قوانين عليه وبلاگ نويسان بسيار سخت تر و حتی حکم اعدام در نظر گرفته شده است.
همه اين وقايع ما را به شدت نگران کرده است. از اين رو، بايد افکار عمومی جهانی را نسبت به توطئه جديد حکومت اسلامی عليه کانون نويسندگان ايران، و هم چنين عليه تشديد رعب و وحشت و شکنجه و اعدام در اين کشور، آگاه کرد و خواست که از هر طريق ممکن اين اعمال حکومت اسلامی ايران را محکوم کنند و به حمايت و پشتيبانی از فعاليت های کانون نويسندگان ايران و هم چنين مبارزات بر حق عدالت خواهانه و آزادی خواهانه مردم ايران برخيزند. ما در اين راستا به همکاری و حمايت فعال انجمن جهانی قلم نياز عاجل داريم.
همکاران محترم!
بيست و هفت سال از شکنجه و اعدام سعيد سلطان ¬پور، عضو برجسته و فعال کانون نويسندگان ايران، و از نخستين قربانيان دهه¬ شصت و بيست سال از قتل عام زندانيان سياسی در سال ۱۳۶۷ می ¬گذرد، اما هم ¬چنان امواج سرکوب، دستگيری، صدور احکام زندان، شکنجه و اعدام برای فعالان عرصه¬ های مختلف اجتماعی و سياسی از نويسندگان و دانشجويان تا کارگران، زنان و ديگر فعالان اجتماعی ادامه دارد.
مقامات حکومت اسلامی ايران، هم چنين انتشار صدها کتاب از جمله کتاب هايی را که يک يا چندين بار منتشر شده اند نيز اکنون ممنوع کرده است. اعمال فشار بر ناشران مستقل شديدتر شده است. برخی از فيلم ها ممنوع شده و چندين سازمان فرهنگی و هنری را تعطيل کرده اند.
با توجه به اين که ايران دارای بيش ترين تعداد روزنامه نگاران زندانی در خاورميانه است، محاکمه آن ها غيرعادلانه و حتی بدون حضور وکيل مدافع «متهم» در پشت درهای بسته صورت می گيرد. آن ها زندانيان سياسی را مدت طولانی در حبس انفرادی و بدون دسترسی به مراقبت پزشکی کافی نگهداری می کنند.
از زمان رياست جمهوری محمود احمدی نژاد در سال ۱۳۸۴، مطبوعات و نويسندگان و روزنامه نگاران با فشارها و محدوديت های زيادی روبرو شده و روزنامه نگاران با سانسور گسترده و مجازات زندان به دليل نوشته های خود دست به گريبان اند. بيش از ۵۰ روزنامه نگار در دوره رياست جمهوری احمدی نژاد روانه زندانی شده اند.
احمدی نژاد، رييس جمهوری و سردار صفار هرندی وزير فرهنگ و ارشاد اسلامی، روزنامه ها و مجله ها را يکی پس از ديگر می بندند و روزنامه نگاران را تحت تعقيب قرار می دهند.
در چنين شرايطی، هر گاه نويسندگان، زنان، دانشجويان، کارگران و مردم آزادی خواه و تحت ستم در مقابل اين همه فشارهای اقتصادی، صنفی، سياسی و اجتماعی دست به اعتراض و مقاومت می زنند از سوی نيروهای سرکوبگر حکومت اسلامی مورد هجوم، ضرب و شتم، دستگيری، زندان و شکنجه قرار می گيرند. اکنون زندانی های حکومت اسلامی مملو از زندانيان سياسی و يا کسانی که به دليل فقر و فلاکت اقتصادی دست به بزهکاری زده اند، است. از جمله می توان به دستگيری های زير به عنوان نمونه اشاره کرد:
- «افشين شمس قهفرخی»، دبير و عضو انجمن کاريکاتور اصفهان، از سوی ماموران امنيتی حکومت اسلامی در اصفهان، به دليل فعاليت های کارگری و دفاع از حقوق کارگران در محل کار خود در شهرستان اليگودرز در تاريخ سيزدهم تير ماه ۱۳۸۷ دستگير و روانه زندان دستگرد اصفهان شده است. در اين رابطه روز شنبه پانزدهم تير ماه، منزل پدر وی در اصفهان، مورد بازرسی قرار گرفته و کليه دست نوشته های وی که در رابطه با مسائل کارگری بود توسط مامورين اداره اطلاعات اصفهان ضبط شده است.
- هانا عبدی، فعال حقوق زنان، دانشجوی ۲۱ ساله دانشگاه پيام نور بيجار و از اعضای انجمن زنان آذرمهر کردستان که از يازدهم مهر ماه سال گذشته توسط نيروهای امنيتی در شهر سنندج بازداشت شده بود در يک حکم بی سابقه به ۵ سال حبس محکوم شد. در اين رابطه محمد شريف، وکيل هانا عبدی، اين حکم را به شدت غيرمتناسب ناميده است.
- مامورين امنيتی حکومت اسلامی، در مقطع ۱۶ آذر سال گذشته و هم چنين در آستانه سالروز ۱۸ تير (شبيخون به کوی دانشگاه در تير ماه ۱۳۷۸)، ده ها تن از فعالين جنبش دانشجويی را در شهرهای مختلف ايران دستگير و زندانی کردند.
- در پی اعتراضات دانشجويان دانشگاه تبريز نسبت به مسائل دانشجويان ستاره دار و اقدامات غيرقانونی حراست، ۳۷ تن از دانشجويان به کميته انضباطی دانشگاه احضار شدند.
- روز سيزدهم تير ماه ۱۳۸۷، حکم نهايی و قطعی هشت ماه حبس تعزيری عابد توانچه، از سوی دادگاه تجديد نظر تاييد شد. در هيچ يک از مراحل دادرسی و بررسی پرونده عابد توانچه به ايشان و وکيل حقوقی وی دکتر حاجی مشهدی امکان حضور و ارائه دفاع داده نشد و لايحه دفاع هم با اصرار و فشار وکيل پرونده از سوی دادگاه پذيرفته شد. وی هم اکنون در زندان بسر می برد. تنها «جرم» عابد و همه دانشجويان دربند و تحت تعقيب، دفاع از حقوق و آزادی های دانشجويان و مردم محروم و ستم ديده است.
- منصور اسانلو، رئيس هيئت مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، بدون هيچ دليلی هم چنان در زندان بسر می برد.
- محمد صديق کبودوند در ماه مه سال جاری در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ۱۱ سال زندان محکوم شد. محکوميت وی شامل ۱۰ سال زندان به خاطر «اقدام عليه امنيت کشور» به دليل تاسيس سازمان حقوق بشر کردستان، و يک سال زندان به اتهام «تبليغ عليه نظام» بوده است. وی به عنوان رييس سازمان حقوق بشر کردستان و به عنوان يک روزنامه ‌نگار فعاليت داشت.
- سامان رسول‌ پور، روزنامه ‌نگار و عضو سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان که روز يک شنبه ۶ مرداد ۱۳۸۷، از سوی ماموران امنيتی در مهاباد بازداشت شد، به بازداشتگاه اداره اطلاعات اروميه منتقل شده است. اتهام و دليل بازداشت سامان رسول پور، مشخص نيست، اما گفته می شود وی برای ادامه بازجويی به اداره اطلاعات اروميه انتقال يافته است.
- صبح روز دوشنبه ۱۴ مرداد ماه ۱۳۸۷ برابر با ۴ آکوست ۲۰۰۸، يعقوب مهرنهاد نويسنده وبلاگ مهرنهاد و دبير انجمن جوانان صدای عدالت در زندان مرکزی زاهدان اعدام شد. در بهمن ماه امسال پس از يک دادگاه غيرعلنی و مبهم حکم اعدام او صادر شده بود. پس از اعتراضات بين المللی ابراهيم، برادر ۱۶ ساله آقای مهرنهاد نيز دستگير شد که هم اکنون در زندان زاهدان به سر می‌برد. مهرنهاد ۲۸ ساله و صاحب سه فرزند بود.
- شعبه ۱۰۱ دادگاه جزايی سنندج، روز ۱۵ مرداد ۱۳۸۷ - ۵ آگوست ۲۰۰۸، برای چهارتن از کارگران شرکت کننده در مراسم اول ماه مه (روز جهانی کارگر) امسال اين شهر، احکام شلاق و زندان صادر کرد. بر اساس اين حکم، سوسن رازانی به ۹ ماه حبس و ۷۰ ضربه شلاق، شيوا خيرآبادی به ۴ ماه زندان و ۱۵ ضربه شلاق، عبدالله خانی (عبه نجار) به ۹۱ روز زندان و ۴۰ ضربه شلاق و سيد غالب حسينی به ۶ ماه زندان و ۵۰ ضربه شلاق محکوم شده ‌اند. احکام صادره به اين چهارتن ابلاغ گرديده است.
- بنا به گزارش وبلاگ تبريز نيوز، شعبه دوم دادگاه تجديد نظر کيفری استان آذربايجان شرقی، ۱۵ مرداد ۱۳۸۷ - ۵ آکوست ۲۰۰۸، علی داداشی روزنامه نگار در تبريز را به ۵۰ ضربه شلاق تعزيری محکوم کرد.
- بنا به گزارش خبرنامه دانشجويی اميرکبير، ۱۶ مرداد ۱۳۸۷ - ۶ آکوست ۲۰۰۸، نزديک به ۴۰ نفر از دانشجويان تربيت معلم در تابستان به کميته انضباطی احضار شدند. برای ۷ نفر ديگر نيز حکم محروميت از تحصيل صادر شده است. محمد شريفی، فاروق معروفی، امير سالاری، سيوان فرخزاد، مصلح فتاح پور، امين آريا، عباس رشيدی و خانم صداقتی به دو ترم محروميت از تحصيل محکوم شده اند.
- بنا به گزارش روزنامه اعتماد ملی، روزنامه مهدی کروبی رييس سابق مجلس شورای اسلامی، روز ۱۷ مرداد ۱۳۸۷ - ۷ آکوست ۲۰۰۸، در سال گذشته برای بيش از ۳۵ نشريه دادگاه تشکيل شد. در کنار اين دادگاه ‌ها هيات نظارت بر مطبوعات ۲۱ نشريه و روزنامه را لغو امتياز کرده است.
آن چه که ملاحظه کرديد فقط نمونه ها و گوشه هايی از انبوه جنايت، سانسور و جنگ حکومت اسلامی عليه آزادی انديشه، بيان، قلم و تشکل است.
- با صدور حکم اعدام برای حبيب الله لطيفی دانشجوی کرد سنندجی  در تاريخ ۲۳ مرداد ۱۳۸۷ برابر با ۱۳ آگوست ۲۰۰۸، به ۸ نفر رسيد. حبيب الله لطيفی، ۲۶ ساله، اهل سنندج و دانشجوی حقوق دانشگاه ايلام، از مهر ماه سال گذشته در بازداشت به سر می برد. در زمان بازداشت حبيب الله لطيفی در بازداشتگاه اطلاعات سنندج، چندين بار در اثر شکنجه های اعمال شده دچار خونريزی های داخلی شده و در بعضی موارد موجب بی هوشی وی و انتقال نامبرده به بيمارستان گرديد، طوری که در چند مرحله در بيمارستان توحيد و بيمارستان تامين اجتماعی سنندج بستری شد.
قبل از اين نيز عدنان حسن پور(روزنامه نگار)، هيوا بوتيمار(فعال مدنی و روزنامه نگار)، فرزاد کمانگر(معلم و فعال مدنی)، انور حسين پناهی(معلم و فعال مدنی)، فرهاد وکيلی(فعال مدنی)، علی حيدريان(فعال مدنی)، ارسلان اوليايی(فعال مدنی)، به اعدام محکوم شده اند.
ياران!
کانون نويسندگان ايران (در تبعيد)، در راستای اهداف و منشور کانون نويسندگان ايران، در دفاع از آزادی بيان، انديشه و مبارزه با سانسور و اختناق، ضمن محکوم کردن اين سرکوب ¬ها، دستگيری ¬ها و احکام زندان و شکنجه و اعدام از مبارزات نويسندگان، کارگران، دانش ¬جويان، زنان و فعالان اجتماعی ديگر پيگيرانه حمايت می کند.
کانون نويسندگان ايران (در تبعيد)، که يک نهاد مستقل و دمکراتيک نويسندگان ايران به ويژه در کشورهای غربی است همواره مخالف هرگونه محاصره اقتصادی ايران و حمله نظامی به اين کشور است. روشن است که تحولات داخل ايران بر عليه حکومت بايد مستقيما توسط مردم آزادی خواه ايران و با حمايت و پشتيبانی مردم آزادی خواه و انسان دوست جهان صورت گيرد نه با دخالت نيروی خارجی.
جامعه ايران در حال حاضر، وضعيت بسيار حساسی را از سر می گذراند. اوضاع ايران بسيار خطرناک، از جمله ما عميقا نگران گسترده تر شدن سرکوب های حکومت اسلامی و هم چنين توطئه های جديد اين حکومت بر عليه اعضای کانون نويسندگان ايران هستيم.
از اين رو، از شما تقاضا داريم از همه تشکل های عضو انجمن جهانی قلم در همه کشورهای جهان درخواست کنيد تا با يک همبستگی بين المللی صدای اعتراض ما را به گوش افکار عمومی جهان و سازمان های ذيربط برسانند تا ضمن محکوم نمودن جنايات حکومت اسلامی عليه بشريت، از هر طريق ممکن به حمايت از تلاش ها و مبارزات بر حق، عادلانه و آزادی خواهانه روشنفکران، کانون نويسندگان، فعالين جنبش زنان، جنبش دانشجويی، جنبش کارگری و حقوق اقليت های ملی و مذهبی در ايران برخيزند.
پيشاپيش از توجه و همبستگی و ياری رسانی تان در حمايت از مبارزات بر حق و عادلانه نويسندگان و مردم آزادی خواه و عدالت خواه جامعه ايران، سپاسگزاريم و بی صبرانه در انتظار پاسخ و اقدامات انسان دوستانه شما هستيم.
با احترام
هيات دبيران کانون نويسندگان ايران (در تبعيد)
سی ام مرداد ۱۳۸۷ - بيستم آکوست ۲۰۰۸

شهلا آقاپور، آلمان: shahla@aghapour.de
ستار لقايی، بريتانيا: bookpressuk@aol.com
بهرام رحمانی، سوئد: bamdadpress@ownit.nu

www.iwae.org

کپی به:
- رسانه های گروهی
- گزارشگران بدون مرز
- سازمان عفو بين الملل
- کميسيون حقوق بشر سازمان ملل
- کميسيون حقوق بشر پارلمان اروپا
- نهادهای دمکراتيک نويسندگان، روزنامه نگاران، هنرمندان، کارگران، دانشجويان، زنان و...
- سازمان ها و احزاب سياسی