موج وسیع اعتراضات کارگری در آلمان

 

آنچه درهفته جاری در آلمان رخ داد نشانه جنب و جوش چشمگیر طبقه کارگر این کشور در دل موقعیت خاص  کنونی و نیز با توجه به صف آرایی روز و امکانات و ظرفیت پیکار این طبقه در مقابل سرمایه داران و نظام بردگی مزدی است. صاحبان سرمایه، دولت های سرمایه داری و متفکران و متولیان ماندگارسازی این نظام، طغیان موج بحران در شیرازه حیات رابطه خرید و فروش نیروی کار را به بستر تدارک و تجهیز گسترده، سازمان یافته و سراسری برای شروع هارترین و جنایتکارانه ترین تهاجم ها به دار و ندار زندگی توده های کارگر و سطح کنونی دستمزدهای کارگران تبدیل کرده اند. پیام شوم و نفرت بار این تهاجم سفاکانه بورژوازی آلمان این است که نظام سرمایه باید باقی بماند! رابطه خرید و فروش نیروی کار اساس هستی انسان معاصر است و این رابطه باید به هر قیمتی به حیات خود ادامه دهد. میلیاردها کارگر باید شب و روز استثمار شوند، ارزش اضافی و سرمایه و بازهم سرمایه تولید کنند، سراسر دنیا را از سرمایه و سرمایه پرسازند، و نسل بعد از نسل در گندزار تولید سرمایه از هست و نیست انسانی خود ساقط شوند تا رابطه مالامال از چرک وخون و کثافت سرمایه به حیات ننگین خود ادامه دهد. این، پیام تهاجم  کنونی طبقه سرمایه دار به طبقه کارگر است و جنب و جوش هفته جاری توده های کارگر آلمان را باید نشانه شروع تقابل با تهاجم سرمایه در شرایط طغیان بحران کنونی سرمایه داری دانست. 000 152 کارگر در سراسر آلمان، از حوزه های مختلف کار و تولید و از درون 500 واحد بزرگ صنعتی و مرکز کار همزمان پا به میدان اعتراض نهاده اند. شعار محوری مبارزات در همه این کارخانه ها و در ایالت های مختلف کشور افزایش 8% دستمزد است. وسعت اعتراضات بسیار چشمگیر است. 152000 کارگر در شهرهای شلزویگ، هول اشتاین، مک لنبورگ، فوریوممرن، هامبورگ، برمن، شمالی غربی نیدرزاکسن، اولدنبورگ و ويلهلم شاون، ورتنبورگ، روستوک، وارن مونده، ویسمار، نوردهاین، وستفالن، بایرن و بسیاری همصدا اعلام اعتصاب کردند و در روز 4 نوامبر چرخ تولید و کار را در 500 کارخانه برای چند ساعت به طور کامل متوقف ساختند. گزارشات حاکی است که  1700 کارگر از دایملر AG  و موسسه  Lear  و Lloyd  Dynamowerke،  1000 نفر از Nordseewerk، 2200 از Meyer-Werft  ، 4000 نفر از 20 کارخانه در ورتنبورگ،  9000  کارگر در سیندلفینگن، 5000 کارگر ار کارگاه های دایملر در اشتوتگارت و انترتورک و اسلینگن،  000 30  کارگر از 200 واحد صعنتی و مرکز کار شهرهای نوردین وستفالن، 3000 کارگر از 15 کارخانه دورتموند، 3200 کارگر از 35 کارخانه منطقه لمگو، 4500 کارگر از کارخانه اُپل و کارخانه های دیگر در بوخوم، 2100 کارگر از صنایع هامبورگ، حدود 20000 کارگر از 58 کارخانه در ایالت بایرن، 5500 کارگر از واحدهای صنعتی بوش، شفلر و اس ک اف در شواین فورت، 5600 کارگر بوهلرموتورز، گاردنیردنور، ناش و زیمنس در نورنبرگ، 11000 کارگر در فرانکفورت، حدود 5600 کارگر در هسن – هسن شمالی، 520 نفر در آیزناخ  و ارفورت، 4300 کارگر از 21 کارخانه در در برلین و براندنبورگ، 1500 کارگر در کارخانه های دایملر – مرسدس، 900 نفر از اودویک فلده – برانبورگ، 800 کارگز از لایپزیک و بالاخره 1500 کارگر در زاکسن و زاکسن آنهالت در این روز دست به اعتراض زدند و در جاهای مختلف برای ساعاتی دست از کار کشیدند. کارگران در بسیاری جاها اعتصاب را با تظاهرات و تجمع و میتنگ های اعتراضی خود تکمیل کردند.  

اتحادیه های کارگری زیر فشار موج نیرومند اعتراضات و طغیان خشم و قهر کارگران علیه شدت استثمار و توحش سرمایه مجبور شده اند که با مبارزات کارگران همسویی کنند. شیوه کار و سیاست بسیار شناخته شده و همه جا جاری تمامی اتحادیه های کارگری این است که تا سرحد امکان از شروع هر جنب و جوش و اعتصاب کارگران جلوگیری کنند. آن ها برای تأمین این هدف به همه ترفندها و توطئه ها دست می زنند. اما به طور معمول موفق نمی شوند و درست در همین جا است که اجرای مرحله دوم استراتژی سازش طبقاتی خود را به صورت همسویی تصنعی و عوام فریبانه با مبارزات کارگران پیش می کشند. هدف از این همراهی حفظ پایه های اقتدار رفرمیسم راست سندیکالیستی در جنبش کارگری و تدارک همه  راه ها برای کنترل دوره به دوره مبارزات و خیزش های ضدسرمایه داری توده های کارگر است. آن ها در طول این مرحله از خط مشی خود بازهم گام به گام برای به شکست کشاندن مبارزات کارگران، مأیوس کردن بخشی از توده های کارگر، ایجاد تشتت و تفرقه و سردرگمی در صفوف فشرده کارگران استفاده می کنند. همسویی اتحادیه های کارگری آلمان با موج مبارزه سراسری توده های کارگر در روز 4 نوامبر نیز ازهمین نوع است، موضوعی که هشیاری و بیداری بسیار جدی فعالین ضدسرمایه داری درون جنبش کارگری آلمان را می طلبد.

شعار 8% افزایش دستمزد در شرایط کنونی و طغیان موج بحران سرمایه داری می تواند زمینه ساز ایجاد سنگری سراسری برای دفع تهاجم سرمایه و تدارک جایگزینی حالت دفاعی با نوعی تعرض باشد. اما این شعار تنها در پیوند با تلاش های همه سویه و تدارک دیگر عرصه های پیکار است که ظرفیت گشایش چنین سنگری را پیدا می کند.  تضمین قطعی اشتغال همه کارگران و ممنوعیت مطلق اخراج هر کارگر شاغل، طرح یک منشور تعرضی مطالبات پایه ای طبقه کارگر که متضمن سطح بالای معیشت و رفاه اجتماعی همه آحاد جامعه باشد، بیداری و درایت طبقاتی لازم برای خنثی سازی ترفندهای مزدورمنشانه اتحادیه ها در امر فروش جنبش کارگری به نظام سرمایه داری و بالاخره بسیج تمامی قوا و امکانات برای سازمانیابی شورایی ضدسرمایه داری حول منشور مطالبات پایه ای یاد شده از جمله موضوعات مهمی هستند که باید در دستور کار مبارزات جاری کارگران آلمان قرار گیرد.

منبع خبر : گروه همبستگي با جنبش كارگري – برلين

 

کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری

 

18 آبان 87 ( 8 اکتبر 2008)

www.hamaahangi.com

hamaahangi@gmail.com