بیانيه دانشجويان آزادی‌خواه و برابری‌طلب در مورد دستگيری های اخير

هنگامی که ۲۴ بهمن ماه، خبر بازداشت محمد پورعبدالله، دانشجوی رشته‌ی مهندسی شيمی دانشگاه تهران را شنيديم؛ اين تعرض به جنبش دانشجويی به هيچ وجه خبر تازه‌ای برای ما نبود. همان روز در اصفهان دو دانشجوی ديگر از دانشجويان آزادی خواه و برابری طلب، عليرضا داوودی و بهمن خدادادی بازداشت و ربوده شدند. پيشتر از اين يونس ميرحسينی و همسر او در شيراز بازداشت شدند. و نيز چهار تن از دانشجويان دانشگاه پلی تکنيک روانه‌ی زندان اوين شدند.

در چند سال اخير با عروج دوباره ی جنبش‌های اجتماعی شاهد سرکوب آنها در جهت تحکيم پايه‌های مستبدانه‌ی نظام سرمايه بوده ايم؛ و اين سرکوب هيچ کدام از فعالين دانشجويی، کارگران و زنان را بی‌نصيب نگذاشته است. قريب سی سال است که آزادی را تنها از گلوی فشرده‌ی هزاران انسان به گور سپرده به نجوا شنيده‌ايم.
پيشينه‌ی اين سرکوب همه جانبه به دستگيری بيش از ۶۰ تن از دانشجويان آزادی‌خواه و برابری‌طلب در تهران و مازندران در زمستان ۸۶، چهار تن در تبريز و شش تن در مشهد در بهار ۸۷، و متعاقب با آن دستگيری ۶ تن از دانشجويان آزادی‌خواه و برابری‌طلب در اصفهان باز می‌گردد.

جمهوری اسلامی در سی سال گذشته

ماهيت تغيير ناپذير خود را نشان داده است؛ و هر بار با برگزاری نمايشِ اصلاحات سعی در منحرف ساختن جنبش های اجتماعی و خواستهای بر حق مردم داشته است. اينبار نه چهره ی خندان اين اصلاح طلب و نه چهره ی خشن آن اصول‌گرا هيچکدام توانايی سرکوب مردم جان به لب رسيده را ندارد. دستگيری های اخير به فاصله ی چند ماه مانده به انتخابات نشان می دهد که رژيم سعی در ساکت کردن هرگونه اعتراضی دارد تا انتخابات هميشه نمايشی‌اش را اينبار نمايشی‌تر از هميشه برگزار کند. دولت اعتقاد دارد که ايران آزادترين کشور دنياست، ما هم می گوئيم آری، اما آزادی برای که؟ آزادی کدام طبقه؟ آزادی سرمايه داران و رانت خوارهای نوکيسه؟ يا آزادی کارگران و معلمان و زنان و دانشجويان؟ آری ايران آزادترين کشور است برای آنان که آزادی مردم را سلب کرده اند. ما در دل اين خفقان آزادی خود را فرياد می زنيم و يقين داريم که آن را روزی بدست خواهيم آورد.

دوستان! اولين وظيفه ی هر آزادی خواهی آن است که بيش از هر چيز آزادی دوستان در بندش را فرياد کند. از شما می‌خواهيم جای خالی رفقای خود را در کلاسهای درس احساس کنيد و اين احساس را با دستان به هم گره خورده‌ی خود به اتحاد و همبستگی برای آزادی دانشجويان در بند تبديل کنيد.

دوستان! هر سکوتی از جانب ما، به بلندتر شدن عربده ی دزدانِ آزادی مردم کمک می کند. ما بايد بدانيم که با فريادِ آزادی دوستانمان در واقع آزادی خودمان را فرياد زده ايم.

ما دانشجويان آزادی خواه و برابری طلب اعلام می کنيم که رفقايمان بايد فوراً آزاد شوند و تا آن روز از هر وسيله ای برای رساندن صدای اعتراض خود استفاده خواهيم کرد.

زنده باد آزادی

زنده باد برابری

دانشجويان آزادی‌خواه و برابری‌طلب سراسر ايران / سوم اسفند۱۳۸۷

www.azady.barabary.org