اطلاعيه کميته مرکزی حزب کمونيست ايران:بمناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر( ۲۰۰۹ )

 امسال در شرايطی به استقبال اول ماه مه، روز همبستگی مبارزاتی و انترناسيوليستی طبقه کارگر می رويم که نظام سرمايه داری در سطح جهان با يکی از گسترده ترين بحران های تاريخ خود دست بگريبان است.

اين بحران که از ماهيت ذاتی نطام سرمايه داری ناشی می شود، اگر چه ابتدا در ورشکسته شدن بانکها و سقوط بازار سهام بروز پيدا کرد، اما بسرعت در عرصه توليد نيز خود را نشان داد و با رکود و تعطيلی شمار زيادی از مراکز توليدی و بيکارسازی های بين المللی، فقر و بيکاری و ناامنی بيشتر برای اکثريت ساکنان روی زمين، کاهش دستمزدهای واقعی طبقه کارگر و کاهش قدرت خريد مردم در کشورهای مختلف جهان، ابعاد ويرانگر خود را هر چه بيشتر نمايان ساخت. امروز در حاليکه جهان غرق ثروت  و نعمت است، اما کارگران و اکثريت مردمی که  توليد همه نعمات زندگی محصول کار و تلاش بی وقفه آنهاست از آن محروم اند. بدين ترتيب  اين بحران بار ديگر جامعه بشری را در مقابل اين تضاد مسخره قرار داده است که توليد کنندگان در نتيجه رشد بار آوری نيروهای مولده هر روزه بيشتر از روز قبل قدرت خريدشان پائين ميآيد و توده عظيم محصولات توليد شده نيز مصرف شان کاهش پيدا می کند.

اين بحران و ورشکستگی اقتصادی، در عين حال ورشکستگی سياسی و ايدئولوژيک  نظام سرمايه داری را نيز برملا کرد، با خود پايه های نئوليبراليسمی که از دهه هشتاد قرن گذشته به پشتوانه ايدئولوژيک نظام سرمايه داری تبديل شده بود را فروريخت و تمام پرنسيپ ها و قانونمنديهای سيستم توليد مبتنی بر رقابت و بازار آزاد را رسوا کرد و به زير سئوال برد.
 بحران اقتصادی جاری عليرغم دشواريها و محدوديت هايی که از طريق گسترش فقر  و بيکاری، به مبارزه طبقه کارگر تحميل کرده است اما در همانحال زمينه های عينی گسترش مبارزه و  اعتصابات توده ای طبقه کار گر را فراهم آورده است. اعتصابات و اعتراضات ميليونی طبقه کارگر و حقوق بگيران فرانسه در برابر طرح دولت برای مقابله با بحران، اعتراضات و اعتصابات کارگری در يونان، آلمان، ايتاليا و ديگر مراکز سرمايه داری جهان نشان از آن دارد که طبقه کارگر در برابر حملاتی که به زندگی و سطح معيشت او تدارک ديده شده است ، دست روی دست نمی گذارد و ضد حمله خود را سازمان می دهد.
اين بحران اقتصادی، ورشکستگی سياسی و ايدئولوژيک بورژوازی، و رشد جنبش اجتماعی طبقه کارگر، زمينه های عينی و ذهنی تعرض و پيشروی جنبش سوسياليستی را فراهم آورده اند. اگر در سال ۱۹۹۰ ايدئو لوگ های سرمايه داری به کمک ژورناليسم اجيرشان به دروغ و به ناحق  سرمايه داری دولتی را که در کشورهای اروپای شرقی حاکم بود، سوسياليسم ناميدند و سقوط آن را شکست و سقوط سوسياليسم معرفی کردند و با سرمستی پايان تاريخ، ابديت نظام سرمايه داری و شکست بال های سوسياليسم را اعلام کردند، و از اين راه شرايط  دشواری را به فعاليت کمونيستی تحميل کردند، اينبار نوبت طبقه کارگر و جنبش سوسياليستی اين طبقه است که با اعلام ورشکستگی اقتصادی، ايدئولوژيک، سياسی و اخلاقی بورژوازی و اعلام بی کفايتی اين طبقه در اداره جامعه، خود را برای تعرض به سرمايه داری در کليه زمينه ها آماده کند.
اگر طبقه کارگر گذر کردن از اين بحران را به بورژوازی و راه حل هايش واگذار کند، در اين صورت طبقه سرمايه دار با تحميل فقر و سيه روزی بيشتر به اکثريت آحاد جامعه ، با تحميل بربريت و سلب امنيت از زندگی انسانها و از کل جامعه بشری، سرانجام متمرکزتر و حريص تر شرايط ادامه حيات خود را برای يک دوره ديگر فراهم خواهد ساخت. اما در مقابل، مبارزه سوسياليستی و انقلاب اجتماعی آن مسيری است که ميتواند طبقه کارگر را هم از عوارض ويرانگر اين بحران و از شر نظام سرمايه داری و بحرانهايش رها سازد و هم سرانجام اين نظام را نيز چون نظامهای گذشته به گورستان تاريخ بسپارد.  

طبقه کارگر ايران در اين شرايط و موقعيت جهانی است که به استقبال اول ماه مه می رود. بحران جهانی سرمايه داری از طريق کاهش قيمت نفت، بطور سريع و مستقيم بحران اقتصادی دير پاتر رژيم جمهوری اسلامی را تشديد کرده است. رژيم می خواهد با تشديد تعرض به سطح معيشت و سفره بی رونق اقشار تهيدست جامعه وضعيت نابسامان اقتصادی خود را سرو سامان دهد. اکنون که در آستانه اول ماه مه قرار داريم، ضروری است که کارگران کمونيست و پيشرو اين موقعيت را دريابند و نگذارند که سرمايه داری ايران و جناح های مختلف  رژيم جمهوری اسلامی با پا گذاشتن بر شانه های طبقه کارگر، خود را از گودال اين بحران رها سازند و به قيمت خانه خرابی و به تباهی کشاندن زندگی ميليونها خانواده کارگری سود آوری سرمايه های خود را تامين کنند.
چنين نيازی است که  طبقه کارگر را به اتحاد و همبستگی، به نمايش شکوهمند قدرت طبقاتی در مقابل سرمايه داران و دولتشان در روز اول ماه مه فرا می خواند. کارگران پيشرو و کمونيست، تشکل ها و نهادهای کارگری برای سازماندهی اين صف آرايی طبقاتی در همانحال که بخش اصلی انرژی خود را برای به ميدان آوردن کارگران مراکز بزرگ صنعتی متمرکز می کنند، اما نبايد هيچکدام از بخشهای طبقه کارگر ايران را فراموش کنند.

برگزاری شکوهمند اول ماه مه می تواند تاثيرات ماندگاری بر فضای سياسی جامعه داشته باشد، از اين رو  ضروری است که نه تنها فعالين کارگری بلکه فعالين سوسياليست و پيشروان جنبش زنان و جنبش دانشجويی، مبارزان و فعالين دفاع از حقوق کودکان نيز برای هر چه شکوهمند تر برگزار کردن اول ماه مه آستين ها را بالا بزنند. اين تلاشها می تواند گامی در جهت عميق تر کردن پيوند جنبش های پيشرو و راديکال اجتماعی با جنبش کارگری باشد.
روند رو به رشد اعتصابات و اعتراضات کارگری در سالهای اخير بيانگر اين واقعيت است که جنبش کارگری ايران ظرفيت و توان اين را دارد که در روز اول ماه مه قدرت اتحاد و همبستگی طبقاتی خود را بنمايش بگذارند. کارگران کمونيست، تشکل های فعالين کارگری، سنديکاها و ديگر نهادهای کارگری عليرغم اختلافاتی که با هم دارند لازم و ضروری است که برای سازماندهی نمايش اتحاد طبقاتی کارگران در اول ماه مه با هم همکاری و اتحاد عمل داشته باشند. منافع طبقاتی کارگران در مقابل سرمايه داران  و دولتشان اين نوع اتحاد عمل و همکاری ها را ضروری ساخته است، بايد عملا نشان دهيم که هيچ منافعی جدا از منافع طبقه کارگر نداريم.
بايد در روز اول ماه مه به طبقه سرمايه دار و رژيم حامی آنها اعلام کرد که آنها نمی توانند با تحميل بار سنگين بحران بر دوش طبقه کارگر خود را از گرداب آن نجات دهند، بايد اعلام کرد که مبارزه برای افزايش دستمزدها متناسب با سطح تورم واقعی ادامه دارد، ضروری است که در اين روز بار ديگر بر خواستهای محوری طبقه کارگر ايران که می تواند مبنای يک قانون کار دمکراتيک باشد، تاکيد شود. لازم است که خواست  آزادی فعالين کارگری در بند وسيعا طرح گردد. ضرورت تمرکز نيرو و مبارزه برای ايجاد تشکل های طبقاتی کارگران مورد تاکيد بيشتری قرار بگيرد.

زنده و گرامی باد اول ماه مه

پيش بسوی ايجاد تشکل های طبقاتی و توده ای کارگری

زنده باد آزادی، برابری، حکومت کارگری

کميته مرکزی حزب کمونيست ايران

آوريل ۲۰۰۹

ار ديبهشت ۱۳۸۸