اطلاعيه فعالين بازداشت شده کارگری در بوکان:هادی تنومند، حسن رسولنژاد و احمد اسکی بغدادی
همچنانکه همه به خوبی واقفيم طبقه کارگر ايران امروزه از ابتدايی ترين حقوق خود محروم شده است. زندگی کارگران ايران از وضعيت مرفه و انسانی فرسنگها فاصله دارد، فقر و تنگدستی و در کنار آن تورم و عقب افتادن دستمزدهای آنان گاهاً تاچندين ماه متوالی رمق کارگران را گرفته است. علاوه بر تمامی اين معضلات طبقه کارگر از داشتن حق هرگونه اعتراض به وضعيت موجود خود محروم است و در صورت هر گونه اعتراضی جواب آن را با گلوله يا شلاق و زندان می دهند. کارگران ايران علی رغم اينکه در قانون کار ايران آمده است نمی توانند روز جهانی خود را تعطيل نموده و همراه با هم طبقه ايهای خود اين روز را جشن بگيرند. آنها سالهاست که حق متشکل شدن در تشکلهای واقعی خود را ندارند تا جايی که ديگر حتی حرف زدن در مورداين نوع تشکلها مساوی است با زندان و شکنجه.
جرم ما فعالين کارگری بوکان نيز جز اين نبود که می خواستيم از حق و حقوق خود و هم طبقه ايهايمان در مقابل اين تهاجمات دفاع کنيم. زندگی مان را با احضارهای پياپی به اطلاعات و دادگاه مختل نموده بودند آنهم در وضعيتی که برای سير کردن شکممان ۳۰ روز در ماه برايمان بسيار کم بود می بايست هر از چند گاهی در ادارات مذکور حضور می يافتيم و مورد بازجويی قرار می گرفتيم. اتهام ما را حضور در خانه برادر سيد غالب حسينی در تاريخ ۲۸/۱/۱۳۸۸ و عضويت در کميته هماهنگی اعلام نمودند در کنار آن انگ تبليغ عليه امنيت نظام را نيز به پرونده ما اضافه نمودند. سرانجام به ما ابلاغ شد که بايد برای دادگاهی به دادگستری سنندج منتقل شويم چون پرونده مربوط به آنجا می باشد اما به جای دادگاه سر از بازداشت گاه اطلاعات سنندج در آورديم. در انجا نيز به مدت ۸ روز در اطلاعات سنندج مورد بازجويی و آزارو اذيت روحی و جسمی قرار گرفتيم و در اين مدت حتی خانواده هايمان از مکان زندانی شدن ما آگاه نبودند و ما نيز از حضور چند روزه آنان در جلوی دادگاه و اطلاعات برای کسب خبر از ما مطلع نبوديم. بعد از اين چند روز هم به مدت ۸ روز در قرنطينه زندان مرکزی در وضعيت اسفناکی ما را نگه داشتند تا سرانجام با رای دادگاه سنندج بعد از مدتها سرگردانی و تحمل فشار روحی و روانی با قيد وثيقه ۵ ميليون تومانی آزاد شديم.
به راستی جرم ما کارگران چه بود ؟ غير از اينکه خواهان يک زندگی انسانی برای خودمان هستيم حالا اين ديگر تقصير ما نيست که سر راه اين خواسته برحق ما هزاران مانع تراشيده می شود و تحمل دولت حاکم بسيار اندک است.
در طول بازداشت ما، اطلاع رسانی دوستان و رفقايمان و نيز تلاش آنها جهت کسب خبر از سرنوشت ما جای بس پررنگی داشت. آنها در آزادی ما سهم به سزايی را ايفا نمودند و ما از همين جا دست تمامی کسانی را که مصرانه و دلسوزانه برای آزادی ما تلاش نموده و آزادی ما فعالين کارگری را به عنوان گامی ديگر در مبارزات خود تلقی نموده و همواره پشتيبان ما بوده اند را به گرمی می فشاريم و به عزم بلند آنها درود می فرستيم.
کارگران اتحاد اتحاد
پيش به سوی تشکل واقعی کارگران
هادی تنومند، حسن رسولنژاد و احمد اسکی بغدادی ۴/۵/۱۳۸۸
