ابراهيم رنجکشان:به ياد همرزم دوران سختی هايم، يار وفادار جنبش کارگری و مدافع نجيب آرمان رهائی انسان: فرامرز ديلمی

 فرامرز ديلمی جاری است
به ياد همرزم دوران سختی هايم، يار وفادار جنبش کارگری
و مدافع نجيب آرمان رهائی انسان: فرامرز ديلمی

ابراهيم رنجکشان

خبر مرگش را که باور کردم، ناخودآگاه به سالهای دور برگشتم.
سالهای ۶۰ – ۵۹ بود، شوراهای کارگری صنايع پوشش با مجامع عمومی سازمانيافته اش، با مبارزات، اعتصابات و دستاوردهايش، مرکز ثقل مبارزات کارگران گيلان بود. در جلسات نمايندگان شورا حضور داشتم. فرامرز را اولين بار در جلسه نمايندگان ديدم، به اعمال و سخنانش دقتی داشتم، يا شايد درست تر است بگويم سخنانش جذابيتی داشت که دقت من را تحريک ميکرد. با حرارت حرف ميزد، "خط" ميداد، و هر کسی که آنجا بود بروشنی ميفهميد که فرامرز خط روشنی را تعقيب ميکند. واقع بين بود و بدون اينکه وارد هيچ غامض بينی شود، خود او راه حلها را عملی ميکرد و انجام ميداد. با درک و احساس کنونی ام، فکر ميکنم او تجسم آنچيزی بود که به آن کمونيسم پراتيک، يا ماترياليسم پراتيک ميگويند. در جلسات عمومی کارگران، سخنران و سخنگوی هيات نمايندگان شورای کارگران بود. او اين موقعيت را بدست آورده بود، او قلب کارگران را که امرشان را بروشنی و البته با قاطعيت غير قابل انکار پيش می برد، فتح کرده بود.
 ادامه مطلب pdf