بردگی در بريتانيا!
ترجمه فرزاد نازاری
ازاينديپندنت
ترجمه فرزاد نازاری
اين داستان سومالاتا اهل سريلانکا ست، اين اسم اصلی او نيست ،بزودی متوجه ميشويد که چرا.داستانی که بيشتر مردم باور نخواهند کرد که در بريتانيای عصر مدرن ميتوانست اتفاق بی افتد. متاسفانه اين واقعيت است.وبه تازگی اتفاق افتاده است.
سوما لاثا ۲۹سال داشت وقتی که او با خوانواده ای که برايشان دراردن کار ميکرد به بريتانيا آمد.شغلش خدمتکاری بود.او ميبايست ۱۶ تا۱۸ ساعت در روز کار ميکرد که برای اين کار ۲۰۰ پوند ماهانه به او مزد ميدادند..دردوسال اول به اوحتی يک روز هم استراحت داده نشد.
او اجازه نداشت که با خانواده غذا بخورد و ميبايست منتظر پس مانده غذا ميشد.اگر پس مانده ای نبود به او گفته شده بود که سيب زمينی وپياز بخورد.اگر غذايی مفقود ميشد اتوماتيک او را مقصر می دانستند وحتی برای اين تنبيه می شد.
سوماترا برروی يک تخت فنری در اتاق نشيمن ميخوابيد طوری که هر کس دير به خانه بر ميگشت مزاحم خواب او می شد.شبهای جمعه بدتر بود چون نوجونهای خانه همراه دوستانشان که دير وقت به خوانه بر ميگشتند جلو خوابيدن اورا می گرفتند.
صاحب کار سومالاثا عمدا اجازه داد که ويزا او باطل شود.زمانی که او فاقد ويزا بود نميتوانست فرار کند.او مکررا از صاحب کارش تقاضای نامه می کرد تا بتواند ويزايش را تمديد کند ولی درخواست او همواره رد می شد.طبق قانون رايج سومالاثا راه گريزی دارد.اما دولت ميخواهد اين راه فرارراهم براو ببندد.دراوايل امسال دولت طرحی را برای تغيير قانون پيشنهاد کرد که به موجب آن مهاجرين به بريتانيا را به ۵ رده بر اساس ملاحظات مهارتی ومنفعت اقتصادی ايکه به اين کشورمياورند تقسيم می شوند
اين سيستم اشاره ای به زنی مانند سومالاتا نمی کند. اما مقامات رسمی به سازمان بين المللی ضد بردگی(Anti-Slavery International) گفته اند که کارگران خانگی يا مستخدمين مانند سومالاثا ازاين به بعد وضعيتشان به صاحب کاری که آنها با او به بريتانيا وارد شده اند بسته ميشود،همراه با اين که حق تعويض صاحب کارهم،(فرقی نميکند که چقدر رفتارش توهين آميزوناروا باشد) را نخواهند داشت. اين تنها ناحيه ای در بريتانيا نيست که بردگی در آن روبه آفزايش است.بعد ازمرگ ۲۳کارگر چينی درمورکامبه درسال۲۰۰۴ به دليل افزايش شدت کارحين جمع آوری صدف،قانونی برعليه قاچاق انسان برای کار اجباری مطرح شد.اما تجارت دراستثمارانسان ادامه دارد.
بسياری از کارگران مهاجری که ازاروپای شرقی قسمتی که شامل توسعه اروپای متحدميشودبه بريتانيا وارد ميشوند وسيعا توسط اربابان خلاف کار( گنگ ماستر) به تله بدهی های هنگفت افتاده اندکه بيرون آمدن ازاين تله تقريبا غير ممکن است. مدير سازمان بين المللی ضد بردگی،آيدن مک کواد ميگويد قاچاقچيها مبالغ زيادی را درخواست ميکنند وآنها را به اين طمع که دربريتانيا با دستمزدهای بالايی که عايدشان ميشود ميتوانند اين قروض را پس بدهند می اندازند.
اين مبالغ ازچند صد پوند ميتواند به چندين هزار پوند صعود کند وسودی که درخواست ميشود ميتواند خيلی بالا باشد پس بااين وضعيت اين کارگران نمتوانند از زير بار اين قرض خلاص شوند. شومالاثا توسط يکی از سازمانهايی همکار Anti-Slavery International سازمان کالايان مرکز کميته ای که در باره قانون مهاجرت واستخدام مشاوره ميدهد نجات داده شد.اماعده بسياری هنوزدراين شرايط عذاب می کشند.بررسی ای ازمراجعين کالايان نشان ميدهد که ۷۵درصد ازآنها روانن و۳درصد آنها فيزيکن مورد سوءاستفاده قرار گرفته اند. تابحال قانون به زنهايی مانند سومالاثا درصورتی که مدت کارشان طولانی وتمام وقت باشد مانند مستخدمين خانه های خصوصی مقداری کمک شامل حالشان می کرد.اما تحت سخنگيری قانون مهاجرت کار،اين نزديک به عوض شدن است.اينطور که گارگران حق تعويض کارفرما را از دست ميدهند.فعالين مخالف معتقدند که اين به اين معنی است که کارفرمايان کارگران را به صورت غير قانونی نگه ميدارند واستثمار کارگران را آسانتر می کند. که يت رابرتزاز کميته حمايت از کارگر سازمان کالايان ميگويد"آنها يک حمايت حياتی را در برابر خشونت وبدرفتاری واستثمار از دست می دهند،حمايتهای اساسی را تحت قانون کار بريتانيا،واجد شرايط بودن برای حدافل دست مزد،حق برخورداری ازپرداخت حقوق دوران تعطيلات وحقوق روزهای تعطيل تعيين شده را از دست ميدهند.زيرا اين زنها در خانه صاحب کار زندگی ميکنند تا زمانی که درآنجا هستند هيچ شکايت قانونی عليه ارباب نميکنند،مگرتا زمانی که به زمان فرارمشهور است ازصاحب کار شکايت می کنند. کالايان و عليه بردگی بين المللی کمپينی را شروع کرده اند که اين قانون را به همان شيوه ای که هست نگهدارند.
کروهی از کارگران لهستانی به تازگی توسط يک اتحاديه کارگری کشف شدند که در يک خانه خالی زندگی می کردند.آنها بروی تشکهای کهنه وبی ملافه ميخوابيدند وازيک اجاق برقی که سيمهايش لخت بود وآنها را همان طور مستقيم در پريز کرده بودند، زندگی می کردند.ارباب گانگسترشان آنها را به دو هفته قطع حقوق در صورت هوس گفتن به کسی در باره وضعيتشان تهديد کرده بود.اين زنان ومردان در لهستان استخدام شده بودند تا با اجازه کار قانونی برای کارعازم اينگليس شوند.دومرد از طرف يک آزانس استخدامی اينگليسی به مرکز يکی از شهرهای لهستان رفتند تا با اين کارگران مصاحبه کنند.آنها قول حداقل دستمزد ساعتی چهارونيم پوند وبيست وپنج پوند برای آذوقه هرهفته برای يک نفر،ومقدار زيادی اضافه کاررا دادند.اما اربابهای گانگسترطعمه هايشان را با تجاهل به قانون وناتوانی آنها درصحبت کردن زبان اينگليسی استثمار می کنند.اينها از حقوق کارگران مبالغ اضافی گزافی را برای ثبت کارگر وتمديد ويزا کسر می کنند.لهستانی های مختلفی که به آنها همان شماره بيمه ملی داده شده بود کسری های زيادی برای ماليات روی حقوقشان داشتند که اين مبالغ هرگز به اداره ماليات پرداخت نشده بود. اين کارگران هرکدام ۴۵ پوند برای اجاره خانه ميدادند حتی با اين وصف که ماگزيمم قانونی اجاره برای کسانی با حدافل دست مزد کمتر از ۲۵ پوند است،در صورتی که روی زمين می خوابيدند.آنهايی که از اين طريق نميتوانند کنترل شوند تهديد می شوند.
عليه بردگی به مرد ويتنامی برخورد کرد که ۱۸۰۰۰ پوند برای شغلشان در بريتانيا پرداخته بودند.آنها تحت برنامه اجازه کار قانونی وبا وعده ۴،۹۵ پوند دستمزد در ساعت به بريتانيا آمدند اما به محض رسيدن به بريتانيا پاسپورتهايشان را ازآنها گرفتنه بودند ومجبورشان کرده بودند که بمدت دو ماه بدون دستمزد کار کنند.اين دو کارگر به عنوان اعتراض سعی کردند که اعتصاب کنند اما تقريبا سريع خانواده هايشان درويتنام تحت تهديد خشونت فيزيکی قرار گرفتند.اين طوری است زندگی درزدار وسطح پايين برای کارگرانی که ما ميبينيم درسرويس اتوبانها،درکارهای اتفاقی در بنادر،کارگران رستورانها وهتلها،مستخدمين وکلفتها وآنانی که لباسهامان را ميشويند.به نظر می آيد که بردگی دربريتانيا قرن بيست يکم اگرچه پنهان است ولی هنوز زنده است.
منتشره در۲۵ دسامبر ۲۰۰۶