سعید ولدبیگی:جوانان روی خط

Online youth

جوانان روی خط

اگر نگاهی گذرا داشته باشیم به موضوعات هفته گذشته ، موضوعاتی همچون 16 آذر ،حمله به دانشجویان و فعالین چپ،جنگ و خطر احتمالی حمله نظامی به ایران و تاثیرات آن را میبینیم.بحثهائی حول این محور در جریان است.ناصر زر افشان جبهه ای را با نام ضد جنگ اعلام کرده است واز همه مردم صلحدوست تقاضا کرده که در مقابل جنگ بایستند!اما آیا خطر جنگ به این نزدیکی و جدیت است یا نه؟ ببینیم لنین چه میگوید:" سوسياليستها چنانچه از سوسياليست بودن خود دست نكشيده باشند نمی توانند با هرگونه جنگى مخالفت كنند" ولی این به چه معناست؟ آیا کسی سوسیالیست بودن خود را فراموش کرده؟ ما که هرچه در میان مردم گشتیم همه چیز به سوی سوسیالیسم است...از 16 آذر دانشجویان تا 1 مه کارگران از برگزاری روز کودک تا مخالفت علیه اعدام وسرکوب از 8 مارس تا طنین سرود انترناسیونال در مراسم گوناگون همه رنگ و بوی سرخ دارد.اما از طرف دیگر دو خرداد نیز پرچم صلح دوستی خود را با علمداری شیرین عبادی و با آرم" سید خندان" بر افراشته است تا از کنارش "کمیته انتخابات آزاد "را بیرون بزند و بدین ترتیب با یک تیر دو نشان را بزند1)از بی آبرو شدن سونامی و گل آلود بودن اوضاع سوءاستفاده کند وارتش بی سامان خود را رمقی ببخشد 2) با کوبیدن به طبل جنگ پروژه تعدیل و حفظ تظام را پیش ببرد.اما این تحرکات روی آفیشهای 16 آذر هم تاثیر گذاشت تا در نهایت ابتدا دانشگاه مازندران محور مطالبات خود را "نه به جنگ" و "دانشگاه پادگان نیست" اعلام کرد و سپس دانشگاه تهران و مشهد نیز در حرکتی مشابه شعارهای خود را بر این پایه گذاشتند.از طرفی نهاد تحکیم وحدت که قبلا دانشجویان را به بی اخلاقی و عدم رعایت پرنسیب سیاسی متهم کرده بود ؛اعلام کرد که صفوف ایشان جداست  ومراسم خود را جدا برگزار خواهد کرد. فعالین چپ و کمونیست بارها از کثیف خواندن این اقدام امنیتی در تسهیل شناسائی وسرکوب نیروهای چپ و سوسیالیستی خبر داده بودند تا اینکه درست دو روز قبل از برگزاری مراسم روز دانشجو؛ جمهوری اسلامی به منازل و محل کار دانشجویان و فعالین چپ یورش برده و تعدادی از آنها را بازداشت کرده است تعدادی دیگر نیز تحت تعقیب قرار دارند.در مشهد نیز به خوابگاههای دانشجوئی حمله شده تمامی وسائل دانشجویان مورد تفتیش و بازرسی قرار دارد.دانشجویان دانشگاه باهنر شیراز نیز به شدت تحت فشار قرار دارند .بدین ترتیب فضای مراسم 16 آذر 1386 به شدت امنیتی است، با این همه طبق برنامه های قبلی، ابتدا در 13 آذر دانشجویان تهران مقابل دانشکده فنی ودانشجویان مازندران در دانشگاه علوم اجتماعی مجسمه نیما تجمع خود را در غیاب تحکیمی ها ویاران در بند خود برگزار میکنند،سپس دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد از مقابل درب شمالی دانشگاه مراسم خود را برگزار خواهند کرد.این مراسم در شرایطی برگزار میشود که نمایندگانی از جنبشهای اجتماعی در زندان به سر میبرند...محمودصالحی،منصوراسانلو،مجید توکلی،احمد قصابان،احسان منصوری ،فرزاد کمانگر،جلوه جواهری و....بدین ترتیب 16 آذر را در شرایطی پیش رو داریم که کارگران،زنان،معلمان و دانشجویان بسیاری در بندهای جمهوری اسلامی هستند.اما جامعه و توده های مردم که بعضا جلوتر از حرکت فعالین است به کار خود مشغول هستند...این بار در مراسم بزرگداشت پوینده و مختاری  صحنه هائی از امید وایستادگی را دیدیدم؛ امری که بی شک در شرایط مشابه درنقطه دیگری از دنیا بی نظیر است.در حالی که زنان ومردان دستهایشان به هم گره خورده و حجابها برداشته شده ،مقتدر و استوار سرود انترناسیونال خوانده میشود و فریاد زندانی سیاسی ،کارگر زندانی آزاد باید گردد فضا را پر کرده است.سرودها و ادبیات انسانی زمینه همه اعتراضات است و این قدرت موجب اعتراض و هو شدن نشانهای شیر وخورشید در این مراسم میشود امری که جای تعجب ندارد ؛کافی است به قطعنامه حزب مشروطه نگاهی بیاندازید و ببینید که چگونه با توجیه دفاع از تمامیت ارضی پشت جمهوری اسلامی میایستد و در کنارسازمانهای سوپرراستی همچون اکثریت برای "شورای ملی صلح"سینه چاک میکنند.

سعید ولدبیگی