يک اظهارنظر ساده
کانون صنفی معلمان ايران
پيمان نودينيان
معلم تبعيدی کردستانی
مدتی است که موضوع مهمی ذهن فعالين صنفی را به خود مشغول کرده است . وبحث و جدل های فراوانی به وجود آمده است.پرسش اينگونه مطرح شده است که در شرايط موجود بهتر است صنفی بمانيم يا سياسی شويم ؟لازم به تذکر است که مغلطه ای صورت گرفته که بايد اصلا ح شود.و آن ترم يا واژه سياسی است.
اول بايد پرسيد سياسی بودن به چه معناست؟در پاسخ بايد اذعان داشت که هر فعاليت آگاهانه ای در جهت بهبود وضعيت اقتصادی(معيشتی)،اجتماعی عمل سياسی تلقی می شود.بنا براين هرگونه اعتراض به وضعيت معيشت ،اعتراض به مکانيسم و مناسبات اقتصادی بوده و هرگونه تلاش عينی جهت رفع کمبودها و تحقق واقعی عدالت باز عملی کاملا سياسی است.
پس به حکم اين که انسان موجودی متفکر بوده واز آغاز تا به امروز در تلاش مداوم برای تغيير جايگاه اقتصادی ،سياسی واجتماعی خويش بوده ،موجودی سياسی است.احزاب ،سنديکا ها ونهادهای اجتماعی تماما ًسياسی بوده و هستند.
حال نتيجه می گيريم سياسی بودن و تحليل سياسی داشتن نه تنها مذموم نيست بلکه کاملا ًپسنديده می باشد.و زندگی در خلا مفهومی ندارد.ولی آنچه مهم است اين است که گروه ها در چه مختصاتی قرار داشته وطبقات مختلف اجتماعی با چه ابزارهايی وبه نفع چه کسانی وارد عرصه سياسی ميشوند.
در جامعه ای که همه ی گروه ها درحال بدست آوردن منافع خود هستند ،منافع معلمان ما چگونه بدست می آيد؟ آيا بايد شعور معلمان فرهيخته چون ابزاری تلقی شود که ورشکستگان سياسی را به قدرت برساند؟
جمعيت بالای معلمان و دانش آموزان و خا نواده هايشان تمام گروه های سياسی موجود را وسوسه می کند که با دادن وعده های متعدد فعالان صنفی را به سوی خود جلب کنند.
پرسش ديگراين است که چرانبايدباگروه های سياسی موجود ائتلاف کرد؟
قبل ازهر چيز بايد گفته شود اگر اين روزها خيلی از شخصيت حقيقی سخن به ميان می آيد اين شخصيت ها به شکل خلق الساعه به وجود نيامده اند.ممکن است در ايران هزاران نفر کانديد شوند کسی کاری ندارد ولی اگر اين آقايان افراد مطرح جنبش های اجتماعی باشند بسيار موثر هستند. وعلت انتخاب انان از سوی گروهای سياسی بر همين اصل است.
کا نونهای صنفی در بدو پيدايش با اعلام استقلال خود از منافع واقعی توده معلمان ،آنانکه هيچ گاه مورد حمايت جدی قرار نداشته اند دفاع نموده است .
در اين راه هزينه های گزافی رانيز پرداخته است.و نظارت زمانی معنا می يابد که در کنار همکاران ايستاد ودر هر شرايط از حقوق سنديکايی ايشان دفاع نمود و با داخل شدن در قدرت وشرکت در زد و بندهای سياسی اين امر متحقق نخواهد شد.اين همکاران عزيز گويا حافظه تاريخی خود را از دست داده اند.در هنگام حضور دولت اصلاحات تمام فعاليت دوستان مورد بی مهری شديد دولت،گروههای سياسی دوم خردادی و مطبوعات آنها قرار می گرفت و هميشه ما را از عوامل جناح راست به حساب آورده واخبار صنفی ما توسط آزاد انديشان اصلاح طلب سانسور می شد.
اما ما همچنان مستقل مانديم و همکارانمان در دورترين روستاهای ايران ديدند که در سختترين شرايط فعالين کانونها صادقانه در جهت رفع تبعيض تلاش می کنند. و اين اصل مهم راز ماندن و اعتبار کانونها شد.شگفتا اينکه کسانی که هرگز اجازه ی حضور در جلسات ما را نداشتند امروز با ما حزب تشکيل می دهند. تا ما با رای همکاران حضورشان را مسجل کنيم.با اين خيال باطل که بيشتر بر انان نظارت کنيم.اولين تاثير منفی اين اقدام برای کانونها ايجاد شکاف وبه شکست کشاندن حرکت معلمان به عنوان منسجم ترين بخش از جنبش کارگری است.
دوم اينکه در روزهای اخير با انتشار اين خبر موقعيت و اعتبار بعضی از دوستان به شدت متزلزل شد،و در نتيجه اعتماد همکاران به کانونها در حال از دست رفتن است .چون آنان معتقد شده اند که کانونها چونان ابزاری برای به قدرت رساندن پاکباخته های سياسی از همکاران استفاده می کنند.در نتيجه کانونها تبديل به نهادهايی ميشوند که درکنار قدرت ايدئولوژی سلطه پذيری رادر طبقات فرودست نهادينه می کنند وآن سان مرگ کانونها حادث می شود.
امروزه اخلاق گرايی سياسی توسط روشنفکران ما رنگ باخته است .و هر برج عاج نشينی به سرزنش کردن آن بر می خيزد.
البته برای کسانی که در پی فروختن کالای تقلبی سياسی خود هستند .برای بدست آوردن قدرت هرروشی جايز بوده وبستن پيمان با هر طيفی ،تقلب ،دادن وعده های خلاف واقع رواست وانتظار اخلاقی از هر پديده ای احمقانه به نظر می رسد .در جواب اين آقايان بايد گفت :
فعالين راستين صنفی تا کنون بدون هيچ چشم داشتی ودر نهايت توان به تلاش خود ادامه داده اند.
ما با تمام وجود به دفاع از صداقت دانش وبچه های فردابرخاسته ايم ،چيزی که هرگزدر مغز کاسبان سياسی امروز نمی گنجد.و در تحليل های سياسی ما نيز کرامت و ارزش انسانی موج می زند.و همواره بدان پايبندخواهيم ماند.