داستان غم انگیز مبارزه كارگران با رؤسای اتحادیه ها

در حمایت از Cleveland 5

ناصر اصغری

با مرور تاریخ جنبش كارگری و مبارزه كارگران، بارها و بارها به سركوب این مبارزات توسط عوامل كارفرمایان، پلیس، ارتش و غیره روبرو می شویم. كمتر مبارزه ای است كه دولت را صدا نكرده باشند تا كارگران را سركوب كند! اما مبارزه كارگران علیه اتحادیه‌ها و سران و حقوق بگیران این نهادها گرچه اینجا و آنجا به چشم می خورد، اما نه برجسته است و نه دلپذیر! متأسفانه در یكی دو دهه گذشته، روبرو شدن با اخبار مبارزه كارگران با سران اتحادیه‌ها، كه كارگران آنها را اولین سنگر دفاع از سرمایه و كارفرما دیده‌اند، غیر مترقبه و غیر عادی نبوده است.

این نوشته را به این مطلب اختصاص نخواهم داد. فرصت دیگری را می طلبد. اینجا به یك نمونه مشخص اشاره خواهم كرد.

۵ كلیولندی

روزنامه محلی Statesville در ایالت North Carolina آمریكا، در روز ١٨ فوریه ٢٠٠٨ خبر اخراج ۵ تن از فعالین اتحادیه كارگران ماشین سازی آمریكا (UAW) را به اطلاع خوانندگانش رساند.

مدت‌هاست كه سرنوشت ۵ تن از رفقای یكی از لوكال‌های UAW در آنجا، رفقا Allen Bradley، Franklin Torrence، Robert Whiteside، Glenna Swinford و David Crisco را دنبال می كنم. می خواستم برای اعلام همبستگی با این رفقا در نشریه كارگر كمونیست مطلبی در باره آنها و مبارزه‌شان بنویسم. متأسفانه قبل از خواندن خبر اخراجشان از اتحادیه خود، این امكان برایم بوجود نیامد.

شهرك كلیولند با جمعیتی حدود هزار نفر در غرب ایالت كرولاینای شمالی قرار گرفته است. یكی از شعب اصلی شركت Freightliner LLC، تولید كننده تریلی‌های ١٨ چرخ، در این شهر قرار دارد. این شعبه در سال ١٩٨٩، در زمانی كه كمتر كسی در این رشته از تولید در فكر سازمان دادن كارگران برای تشكل پذیری، و بخصوص در این گوشه از آمریكا بود، تأسیس شد. كارگران شاغل در این كارخانه از شهرك مزبور و شهرك‌های دور و بر هستند. كارگران این كارخانه در سال ٢٠٠٣ با كمك اتحادیه ماشین سازی آمریكا، توانستند خودشان را سازمان داده و تشكل خود را به كارفرما و دولت كارفرماها تحمیل كنند. در این گوشه از آمریكا فقط ٣ درصد از كارگران در اتحادیه‌های موجود متشكل‌اند. متشكل شدن این بخش از كارگران، در آن گوشه از آمریكا، اتفاق مهمی بود.

چهار سال بعد، اوایل آوریل سال ٢٠٠٧ در همین گوشه از آمریكا اتفاق دیگری افتاد. كمیته یازده نفره مذاكرات دسته جمعی اتحادیه شركت فوق، بعد از به نتیجه نرسیدن مذاكره با مدیریت، به اتفاق آرا، برخلاف پیشنهاد حقوق بگیران اتحادیه، كه از كارگران می خواست به یك قرارداد كارفرماپسند و ضدكارگری تن بدهد، از كارگران خواست كه در جواب قرارداد پیشنهادی مدیریت و حقوق بگیران اتحادیه رأی به اعتصاب بدهند. كارگران ٩٨ درصد رأی به اعتصاب دادند و وارد اعتصاب شدند. رفقایمان می گویند كه اعتصاب قانونی بوده، اما جبهه كارفرما، متشكل از رؤسای اتحادیه و مدیریت، می گوید كه كمیته فراخوان یك اعتصاب غیرقانونی (وحشی) را داده است. (در شماره ٧۵ نشریه "كارگر كمونیست" به مكانیزم اعتصاب [قانونی و "وحشی"] و چه زمانی كارگران حق اعتصاب دارند را توضیح داده‌ام.)

وقتی ۵ نفر از ١١ عضو كمیته مذاكره وارد كارخانه می شوند تا تصمیم اعتصاب را به گوش همكاران شیفت شب خود نیز برسانند، مدیریت با استفاده از این بند از "حق مدیریت" كه كارگران و فعالین كارگری حق تبلیغ فعالیت اتحادیه‌ای در زمان كار را ندارند، این ۵ نفر را اخراج می كند. پروسه قانونی شكایت از عمل اخراج، گاه سال‌ها طول می كشد. این كارگران پروسه قانونی را شروع كرده‌اند.

در جلسه ماهانه اعضای اتحادیه در روز ١٦ فوریه امسال، وقتی كه رفقای اخراجی قصد ورود به جلسه را داشتند، رئیس محلی (پرزیدنت لوكال) این اتحادیه برای بیرون كردن این رفقا، پلیس صدا می زند تا آنها را به دلیل ورود به محله‌ی ممنوعه (trespassing)، دستگیر كند. رفقای ما آنجا متوجه می شوند كه از اتحادیه هم اخراج شده‌اند. بهانه اخراج این رفقا گویا عدم پرداخت حق عضویت بوده است! اما بر كسی پوشیده نیست كه جبهه كارفرما پشت این ماجرا بود. زیرا هم حق عضویت پرداخت شده بود و هم اینكه كارگران اخراجی كه پروسه شكایت را طی می كنند و منتظر بررسی می مانند، همچنان عضو اتحادیه باقی می مانند.

پلیس صدا كردن برای فعالین كارگری و اخراج آنها از اتحادیه‌ای كه با خون دل و مبارزات پیگیر خود آن را ایجاد كرده بودند، موجب افتضاح سیاسی برای اتحادیه ماشین سازی آمریكا و كلا جنبش اتحادیه‌گرائی در آمریكا شد. صدها تشكل و نهاد كارگری جهانی و هزاران فعال كارگری نامه اعتراضی به AFL-CIO و UAW نوشتند. برای این رفقا تور سخنرانی در شهرهای مختلف آمریكا سازمان داده شد. نهادهای كارگری زیادی در حمایت از این رفقا قطعنامه به تصویب رسانده و كمك مالی كردند.

روز ٢٣ فوریه در جواب به این افتضاح سیاسی و اعتراضات گسترده به رؤسای اتحادیه، یكی از سایت‌های جانبی UAW نامه‌ای را درج كرد و گفته بود كه تاریخ این نامه ١۵ فوریه است؛ یعنی قبل از اخراج رفقایمان از اتحادیه است. در این نامه كه از طرف یكی از رؤسای اصلی UAW نوشته شده است، آمده است كه این ۵ كارگر اخراجی از شركت، هنوز عضو اتحادیه هستند و هنوز هم دارای مسئولیت‌های قبل از اخراج در اتحادیه خود می باشند. ایشان اشك تمساح می ریزد كه متأسف است كه این كارگران كارهایشان را از دست داده‌اند و از هیچ گونه تلاشی برای برگرداندن این دوستان كوتاهی نخواهد كرد. UAW هر چه می خواهد می تواند بگوید. هر چقدر می خواهد می تواند به تاریخ نامه‌های خود دستبرد بزند. اما آنچه كه در این مدت بر رفقای ما گذشته است، آینه تمام نمای ضدیت اتحادیه‌گرائی با فعالیت مستقل تشكل‌ها و فعالین كارگری است. و در عین حال یك نمونه از صدها و هزاران همدستی سران اتحادیه‌ها و بخصوص در آمریكا، با مدیریت در تحمیل قراردادهای برده‌وار به كارگران است.

ــــــــــــــ

* عنوان Cleveland 5 (۵ كلیولندی) در بین فعالین كارگری اشاره به احترام به رفقای مبارزی دارد كه در برابر زورگوئی مدیریت و بادمجان دور قابچین‌های اتحادیه سر فرود نیاورده‌اند.