نگاهی به اول ماه مه ۲۰۰۸ و فقر و فلاکت اقتصادی!

        بهرام رحمانی
bamdadpress@ownit.nu 

اول ماه مه ۲۰۰۸، در شرايطی برگزار شد که نهادهای سرمايه داری از صندوق بين المللی پول و بانک جهانی تا سازمان ملل که ارگان های دولتی در عرصه جهانی هستند به دليل گسترش تورم و گرانی و کمبود مواد غذايی درباره شورش گرسنگان هشدار داده اند. در جهان نابرابر و ظالم کنونی، سالانه ميليون ها انسان از گرسنگی و بيماری جان می سپارند. مهاجرين، کودکان کار، زنان کارگر و خانه دار و سرپرست خانواده، برده های ارزان سرمايه داری جهانی محسوب می شوند. بحث خطر شورش گرسنگان که اکنون نهادهای بين المللی سرمايه داری درباره آن هشدار داده اند ابعاد وسيع فقر و گرسنگی را بيش از پيش به نمايش می گذارد که نتيجه سياست های سرمايه داری است. شواهد نشان می دهد که دست کم در چهل کشور دنيا شورش مردم بی ثباتی سياسی به بار خواهد آورد.
نهادهای غيردولتی در دنيا، در ابراز نگرانی نسبت به وجود ۴/۱ ميليارد نفر فقير از جمعيت ۶ ميلياردی سال‌ ۲۰۰۰ اين گونه اعلام کرده بودند که اين عده، حتی يک دلار در روز درآمد ندارند و در نتيجه بحث خط فقر جهانی را پيش کشيدند. امروز با توجه به افزايش تورم و گرانی ارتش بيکاران و مردم فقير  و گرسنه در جهان افزايش چشم گيری يافته است.
روز اول ماه مه، روز اتحاد و همبستگی جهانی کارگران بدون در نظر گرفتن مليت، جنسيت و رنگ پوست است که از سوی تشکل های کارگری، سازمان ها و احزاب چپ و کمونيست و کليه نيروهای مدافع طبقه کارگر به شکل سيمنار، جلسات راديو و تلويزيونی و پاکتاکی، راه پيمايی و جشن برگزار می گردد. البته در اين ميان جريانات بورژوايی و احزاب راست هم از فضای اول ماه مه به نفع سياست های راست خود سوء استفاده سياسی می کنند. و هم چنين رفرميست ها سعی دارند جوهر طبقاتی روز جهانی کارگر را بگيرند و صرفا به عنوان يک روز عادی با آن برخورد کنند.
سنت تاريخی اول مه که به شورش کارگران کارخانجات مک کورميک در سال ۱۸۸۶ در شيکاگو می رسد و تصويب آن در کنگره جهانی سوسياليست ها که در سال ۱۸۸۹ در پاريس برگزار شد. در اين کنگره، تصميم گرفته شد که برای گرامی داشت ياد کارگران شورشی که در راه مبارزه برای حق و حقوق خود جان باخته اند، روز اول ماه مه، روز اعتراض عمومی کارگران سراسر جهان بر عليه سيستم سرمايه داری باشد. اين روز، روز عهد و پيمان مجدد کارگران و عزم و اراده آنان در جهت واژگونی سيستم سرمايه داری و برپايی جهانی بدون ستم و تبعيض و استثمار و طبقه است.
اول ماه مه امسال، در فضايی متفاوتی نسبت به سال های قبل برگزار شد. جوهر طبقاتی شعارها و سخنرانی ها راديکال تر از گذشته بود. هم چنين کميت شرکت کنندگان در همه کشورها نسبت به سال قبل بالاتر رفته بود. در زير به نمونه هايی از مراسم های اول ماه مه در چند کشور اشاره می کنيم.

- مراسم روز جهانی کارگر در استانبول ترکيه، با دخالت پليس به خشونت کشيده شد. يورش وحشيانه پليس به صف کارگر هنگامی آغاز شد که تشکل های کارگری به رغم اعلام قبلی دولت مبنی بر ممنوعيت تظاهرات و تجمع در ميدان تقسيم، تظاهرات خود را از مناطق مختلف شهر به سمت اين ميدان آغاز کردند. يکی از ويژگی های سنت اول ماه مه در ترکيه، اين است که کارگران نخست در مکان های مختلف شهرها تجمع می کنند و با راهپيمايی به محل اصلی می آيند تا از اين طريق تمام جامعه را متوجه روز جهانی خود بنمايند. بر اين اساس، ده ها هزار نفر از کارگران ترکيه از خيابان های مختلف استانبول به سوی محل برگزاری مراسم به حرکت درآمدند.
پليس استانبول، برای مقابله با تظاهرکنندگان همه راه های منتهی به ميدان تقسيم را مسدود کرده و با گاز اشک آور و ماشين های آب پاش، به تظاهرکنندگان حمله کرد. در اين اين يورش و مقاومت تظاهرکنندگان بسياری از مدارس استانبول تعطيل و اداره ها هم به صورت نيمه تعطيل درآمدند و خطوط اتوبوس و کشتيرانی در مسيرهای منتهی به مناطق درگيری متوقف گرديد و بخش بزرگی از شهر از حرکت باز ايستاد. در جريان بروز درگيری شماری از تظاهرکنندگان و ماموران پليس زخمی شدند. دولت بلافاصله ستاد بحران در استانبول تشکيل داد و حتا نيروهای کمکی ژاندارمری را نيز وارد شهر کرد.
دليل اين که تشکل های کارگری و سازمان ها و احزاب چپ ترکيه، به برگزاری تجمع اول ماه مه در ميدان تقسيم پافشاری می کنند اين است که خاطره کشته شدگان واقعه روز کارگر سال ۱۹۷۷ در اين ميدان گرامی داشته شود. در آن واقعه، ۳۵ تن از شرکت کنندگان در درگيری با نيروهای ضدشورش جان باختند.
- در پاريس به گفته برگزار کنندگان، نزديک به پنجاه هزار نفر در تظاهرات شرکت کردند و در شهر مارسی نيز نزديک به سی هزار  نفر در خيابان ها رژه رفتند. در جريان تظاهرات اول ماه مه در فرانسه، تظاهرکنندگان نسبت به کاهش قدرت خريد مزدبگيران اين کشور، اعتراض کرده و خواستار افزايش دستمزدهايشان شدند.
- در روز اول ماه مه در آلمان اجتماعات مختلفی به دعوت سنديکاهای کارگری برگزار شد. خواست هايی که در تظاهرات «اتحاديه سنديکاهای آلمان» در شهر ماينتس(DGB)  مطرح شدند، پرداخت اضافه دستمزد، تعيين ۷ و نيم يورو به ازای هر ساعت کار به عنوان حداقل دستمزد در همه رشته ها بود.
- جمع کثيری از کارگران شهر سليمانيه، روز پنج شنبه ۱۲ ارديبهشت ماه در سطح اين شهر دست به راهپيمايی زدند و روز جهانی کارگر را گرامی داشتند. کارگران شهر سليمانيه که شمار زيادی از مردم و فعالين سياسی و اجتماعی نيز آنان را همراهی می کردند به سوی دفتر نمايندگی پارلمان حکومت محلی کردستان راهپيمايی کردند.
- روز پنج شنبه اول ماه مه روز جهانی کارگر، صدها نفر از کارگران و مردم شهر اربيل در کردستان عراق، در خيابان های اين شهر راهپيمايی کردند و اين روز را گرامی داشتند.
در قعطنامه کارگران اربيل که شامل ۱۲ بند بود، ۳۶ ساعت کار در هفته، بهبود وضعيت معيشت کارگران کردستان و قانون جديد کار درخواست شده بود. 
- در شهر «کلار»، صدها نفر از کارگران منطقه «گرميان» دست به راهپيمايی زدند و پس از تجمع در مقابل فرمانداری اين شهر نامه ای حاوی مطالباتشان از جمله بهبود وضعيت معيشتی و ايجاد اشتغال را به اين نهاد ارائه کردند.
- در شهر «کرکوک» نيز کارگران در سطح شهر دست به راهپيمايی زدند و خواست هايشان را به اطلاع مسئولان دولتی رساندند.
- يکی از با شکوه ترين مراسم های اول ماه مه در سال ۲۰۰۸، در کوبا بود. بيش از ۵۰۰ هزار تن از کارگران و مردم کوبا در مراسمی در مرکز شهر «هاوانا» شرکت کردند. «رائول کاسترو»، رئيس جمهور کوبا، در جريان سخنرانی در اين مراسم بر تلاش دولت برای بهبود وضعيت شغلی و معيشتی کارگران اين کشور تاکيد کرد.
- روز پنج شنبه ۱۲ ارديبهشت برابر با اول ماه مه، در بلگراد ده ها هزار نفر از کارگران و مردم اين کشور راهپيمايی کردند. در اين تظاهرات، کارگران دولت را به ناديده گرفتن وعده های انتخاباتی متهم کردند و سياست دولت در زمينه خصوصی سازی را محکوم نمودند.
- بيش از ۴۰ هزار تن از اعضای اتحاديه های کارگری ژاپن روز پنج شنبه اول ماه مه، در پارک «يويوگی» در مرکز توکيو دست به تظاهرات زدند. افزايش دستمزد، بهبود شرايط شغلی، تامين امنيت شغلی و ايجاد اشتغال و هم چنين رفع کامل فقر از جمله خواست های کارگران شرکت کننده در اين تظاهرات بود. از سوی ديگر مراسم های روز جهانی کارگر در بسياری از شهرهای ژاپن از جمله هوکايدو، هيروشيما و ناگويا نيز برگزار گرديد.
- هزاران کارگر فلسطينی، روز پنج شنبه اول ماه مه، تظاهرات روز جهانی کارگر را در مناطق مختلف نوار غزه و کرانه باختری رود اردن برگزار کردند. در جريان تظاهرات در ميدان «فلسطين» در مرکز شهر «غزه» و هم چنين نزديکی گذرگاه «اريز» در شمال باريکه غزه، کارگران فلسطينی تلاش جامعه جهانی برای پايان محاصره نوار غزه را خواستار شدند. تظاهرات روز جهانی کارگر در شهر «رام الله» در کرانه باختری رود اردن نيز برگزار گرديد که طی آن صدها کارگر خواستار تلاش برای پايان دادن به درد و رنج مردم فلسطين شدند.
- در جريان مراسم روز جهانی کارگر در ورزشگاه «بانگ کارنو» در شهر «جاکارتا» پايتخت اندونزی که با حضور بيش از ۴۰ هزار کارگر برگزار شد، رهبران اتحاديه های کارگری در سخنرانی های خود، افزايش دستمزد، بهبود وضعيت زندگی و شرايط کاری و هم چنين کاهش قيمت مواد غذايی را خواستار شدند.
- در «مانيل»، پايتخت و ديگر شهرهای فيليپين، هزاران کارگر به مناسبت اول ماه مه  دست به تظاهرات زدند و عليه دولت «گلوريا آرويو» رئيس جمهور فيليپين شعار دادند. کارگران تظاهرکننده در فيليپين سياست های اقتصادی دولت را محکوم کردند و خواستار افزايش حقوق و بهبود وضعيت زندگی خود شدند.
- در استکهلم پايتخت سوئد، فقط در صف تظاهرات نيروهای چپ و کمونيست بيش از بيست هزار نفر شرکت داشتند که نسبت به سال گذشته از کميت چشم گيری برخوردار بود.
- ده ها هزار نفر از کارگران و مردم آمريکا به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر، در شهرهای مختلف اين کشور دست به تظاهرات و اعتصاب زدند و پايان فوری جنگ در عراق و افغانستان را خواستار شدند. هزاران نفر از کارگران و مردم در مقابل کاخ سفيد تظاهرات کردند و از دولت اين کشور خواستند نيروهای نظامی آمريکا را از عراق و افغانستان خارج کند.
در شهرهای «شيکاگو» و «ديترويت» نيز بيش از ۵۰ هزار کارگر تظاهرات نمودند و ضمن درخواست افزايش دستمزدها و بهبود شرايط زندگی، رسيدگی به وضعيت مهاجران و پايان جنگ در عراق و افغانستان را خواستار شدند. بيش از ۱۰ هزار تن از کارگران شاغل در بنادر آمريکا در جنوب ايالت «کاليفرنيا» و ايالت «واشنگتن» نيز دست به اعتصاب زدند و ضمن خودداری از تخليه و بارگيری کشتی ها، خواستار پايان جنگ در عراق شدند.
- حدود ۲۰۰ هزار نفر از کارگران و مهاجران ساکن فرانسه روز پنج شنبه اول ماه مه به مناسبت روز جهانی کارگر در پاريس پايتخت و ديگر شهرهای اين کشور دست به تظاهرات زدند.
در جريان تظاهرات در پاريس که در ميدان «جمهوری» برگزار شد کارگران و مهاجران عليه سرمايه داری شعار داده و سياست های اقتصادی دولت فرانسه را محکوم کرده و خواستار زندگی مناسب و اشتغال برای مهاجران شدند. تظاهرات اول ماه مه در شهرهای مختلف فرانسه در روز جهانی کارگر هم چنين به صحنه اعتراض عليه کاهش قدرت خريد مزدبگيران و سياست های اقتصادی دولت «نيکولا سارکوزی» تبديل شد.
- در رم پايتخت ايتاليا و چندين شهر ديگر اين کشور از جمله «ميلان» و «جنوا» در روز جهانی کارگر شاهد تظاهرات ده ها هزار نفری کارگران اين کشور بود. کارگران شرکت کننده در تظاهرات روز جهانی کارگر در ايتاليا نسبت به شرايط نا امن محل های کار در اين کشور اعتراض کرده و خواستار بهبود شرايط و ايمنی محل های کار شدند. در جريان تظاهرات در شهر «جنوا» در جنوب ايتاليا، کارگران عدم تامين ايمنی محل کار را عامل مرگ ۳۰۱ کارگر در سال گذشته عنوان کرده و تامين امکانات ايمنی در محل های کار را خواستار شدند.
- مادريد، بارسلونا و شهر «تنه ريف» اسپانيا به مناسبت روز جهانی کارگر شاهد تظاهرات ده ها هزار نفر از کارگر و مردم اين کشور بود. شرکت کنندگان در مراسم روز جهانی کارگر در اسپانيا تعيين حداقل دستمزد ماهانه تا ۱ هزار يورو و بهبود شرايط شغلی خود را خواستار شدند.
- هزاران نفر از کارگران و مردم پرتغال در شهر «ليسبون» و ديگر شهرهای اين کشور به مناسبت اول ماه مه دست به تظاهرات زده و خواستار برخورداری تمامی مزدبگيران از مزايای تامين اجتماعی شدند. اتحاديه های کارگری که سازماندهی تظاهرات روز جهانی کارگر در پرتغال را به عهده داشتند، ضمن اشاره به وجود ۱ ميليون کارگر قراردادی در مشاغل مختلف، خواستار استخدام رسمی کارگران قراردادی شدند.
- روز پنج شنبه اول ماه مه روز جهانی کارگر، ده ها هزار نفر از کارگران و اعضای حزب کمونيست روسيه چندين مراسم جداگانه را در «مسکو» پايتخت و ديگر شهرهای اين کشور برگزار کردند. در جريان تظاهرات در مسکو که در ۳ نقطه اين شهر برگزار شد، کارگران نسبت به وضعيت معيشتی خود اعتراض کرده و خواستار بهبود شرايط کار و زندگی خود شدند. از سوی ديگر هزاران کارگر خود از کنار مجسمه «لنين» به سوی محلی که مجسمه «کارل مارکس» در آن قرار دارد دست به راهپيمايی زدند. کارگران شرکت کننده در اين راهپيمايی با سردادن شعار خواستار افزايش دستمزد و مقابله دولت با گرانی شدند. تظاهرات روز جهانی کارگر در ديگر شهرهای روسيه از جمله «سنت پترزبورگ» با حضور ده ها هزار کارگر برگزار گرديد.
- روز جهانی کارگر در يونان، با اعتصاب سراسری و تظاهرات ده ها هزار نفری کارگران اين کشور آغاز شد. ده ها هزار کارگر در شهر «آتن» دست به راهپيمايی زده و عليه سياست اقتصادی دولت شعار دادند و خواستار مبارزه جدی با فقر و بيکاری شدند. شماری از کارگران يونان هم چنين در مقابل سفارت آمريکا در آتن دست به تظاهرات زده و خواستار پايان فوری جنگ در عراق و افغانستان شدند.
- ده ها هزار نفر از کارگران و مردم ونزوئلا، به مناسبت اول ماه مه روز جهانی کارگر در خيابان های شهر «کاراکاس» پايتخت اين کشور دست به راهپيمايی زدند و عليه سياست های امپرياليستی دولت آمريکا شعار دادند. شرکت کنندگان در تظاهرات روز جهانی کارگر در ونزوئلا سياست آمريکا در خصوص قرارداد تجارت آزاد با کشورهای مختلف جهان را محکوم کرده و از دولت های جهان خواستند از امضای اين قرارداد با آمريکا خودداری کنند.
- کينشازا پايتخت و شهر لومباشی در جنوب شرقی جمهوری دمکراتيک کنگو شاهد تظاهرات ده ها هزار نفری کارگران اين کشور به مناسبت روز جهانی کارگر بود. در جريان تظاهرات در جمهوری دمکراتيک کنگو که کارگران مهاجر شرکت های معدنی نيز در آن شرکت داشتند، تظاهرکنندگان خواستار افزايش دستمزد و بهبود شرايط کاری خود شدند.
- هزاران نفر از کارگران و کارمندان دولتی و شرکت های خصوصی لبنان در بيروت پايتخت اين کشور به مناسبت روز جهانی کارگر تظاهرات کردند و خواستار مقابله جدی دولت با گرانی مواد غذايی شدند. شرکت کنندگان در تظاهرات اول ماه مه در لبنان، هم چنين نسبت به بحران سياسی در اين کشور اعتراض نمودند و عليه سياست های دولت و برخی جناح های سياسی اين کشور شعار دادند.
- از روز اول ماه مه در کشور چين، هفته تعطيلات به مناسبت روز جهانی کارگر آغاز شده است. در اين هفته ميليون ها کارگر، کار را تعطيل و در کنار خانواده های خود به سر می برند.
- ...
بدين ترتيب، کارگران در صفوف با شکوهی در روز اول ماه مه در خيابان ها و ميادين کشورهای دنيا با راهپيمايی و تجمع از يک سو، قدرت طبقاتی خود را به نمايش گذاشتند و از سوی ديگر، رهبران و سخنرانان اين تجمعات مشکلات جامعه و به ويژه کارگران را طرح کردند و خواهان تحقق خواست ها و مطالبات بر حق کارگران و مردم محروم جهان شدند. مهار گرانی و تورم سرسام آور، بيکاری، افزايش دستمزدها، کاهش شدت کار، کاهش ساعات کار و...، از جمله مسايل مهمی بودند که سخنرانان اول ماه مه بر روی آن ها انگشت گذاشتند.
 
اول ماه مه در ايران
در مقطع اول ماه مه امسال، حکومت اسلامی کليه نيروهای سرکوبگر خود را به حال آماده باش درآورد تا مانع برگزاری اين روز جهانی کارگران شود.
محاصره نظامی پارک چيتگر، يک نمونه آشکار مقابله نظامی با روز کارگران بود. نمونه ديگر اقدام نهاد امنيتی استان مرکزی (شورای تامين شهر) مبنی بر تعطيلی سه کارخانه مساله دار «لوله و پروفيل ساوه»، «نورد» و «لوله صفا» تا روز شنبه بود تا از اين طريق مانع تجمع کارگران اين بخش از صنايع کشور به مناسبت روز جهانی شود.
تشکل ‏های کارگری مستقل از دولت در شهرهای تهران، سنندج، کرمانشاه، اصفهان، قزوين، بوشهر و ... برای برپايی تجمع روز کارگر از سوی ‏مسئولان رد شد اما، اين تشکل ها به طرق ديگری روز جهانی خود را گرامی داشتند.
- کارگران شرکت واحد اتوبوس ‏رانی تهران، کارخانه های سايپا و ايران خودرو، فعالين کمونيست و... که هر سال در محل آبشار خور جاده چالوس روز کارگر را جشن می گرفتند، ‏امسال به دليل فشار پليسی، آن ها پارک چيتگر در غرب تهران را برای جشن ‏انتخاب کردند. بدين ترتيب، ترتيب صدها فعال کارگری از تهران و حومه، روز ششم ارديبهشت در حالی به استقبال ‏روز جهانی کارگر رفتند که صدها نيروی ضدشورش و مامور امنيتی و لباس شخصی پارک را در محاصره خود گرفته بودند تا مانع برگزاری اين روز ‏در اين پارک شوند. آن ها همه درهای پارک را بسته بودند.
خانواده‌ های کارگری همانند برنامه های سال های پيش با اتوبوس هائی که بدين منظور تهيه شده بود به سمت پارک حرکت کردند، اما با ممانعت و برخورد خشونت آميز نيروهای انتظامی، لباس شخصی و موتور سواران پليس که با تجهيزات کامل به قصد سرکوب کارگران آمده بودند، مواجه شدند. تعداد نيروهای امنيتی تا ۱۰۰۰ نفر تخمين شده است.
کارگران با ديدن اين صحنه راهی پارک جهان نمای کرج شدند. سرانجام صدای سرود انترناسيونال و ديگر سرودهای کارگری در اين جا طنين انداز شد. و فعالين کارگری به بحث و تبادل نظر پرداختند. چند تن از شرکت کنندگان در اين مراسم، به مدت کوتاهی بازداشت و سپس ‏آزاد شدند.‏
- روز چهارشنبه ۱۱ ارديبهشت ماه، کارگران شرکت «نيشکر هفت تپه» در محوطه اين شرکت، مراسم روز جهانی کارگر را برگزار کردند. در اين مراسم، بيانيه کارگران شرکت «نيشکر هفت تپه» به مناسبت روز جهانی کارگر از سوی يکی از فعالين کارگری خوانده شد و سپس يکی ديگر از فعالين شرکت در مورد تاريخچه روز جهانی کارگر و شرايط طاقت فرسای حاکم بر کارگران اين شرکت و ايران سخنرانی نمود که سخنان وی با  تشويق ممتد کارگران همراه شد.
کارگران شرکت نيشکر هفت تپه، در بيانيه خود بار ديگر خواست هايشان از جمله مشخص نمودن وضعيت مدير عامل شرکت، برگزاری انتخابات جهت تشکل آزاد کارگری، رسمی کردن کارگران قراردادی، پايان دادن به پرونده سازی، سرکوب و احضار فعالين کارگری و پرداخت به موقع حقوق کارگران را تکرار کردند.
- در شهر سنندج، روز پنج شنبه ۱۲ ارديبهشت ماه برابر با اول ماه مه روز جهانی همبستگی طبقه کارگر، مراسمی با شرکت جمع کثيری از کارگران و زنان و مردان مبارز اين شهر، در مقابل سازمان تامين اجتماعی در چهار راه سيروس سنندج برگزار شد. در ابتدای مراسم قعطنامه اول ماه مه ۲۰۰۸ از سوی يکی از شرکت کنندگان خوانده شد.
شرکت کنندگان در اين مراسم، پلاکاردهايی در دست داشتند که بر روی آن ها شعارهايی هم چون «کارگر، معلم، دانشجو اتحاد اتحاد»، «کارگران جهان متحد شويد»، «سوسياليسم يا بربريت» و «کارگر به پا خيز عليه رفع تبعيض»، نوشته شده بود. شرکت کنندگان با سردادن شعارهايی به مراسم خود پايان دادند.
- مراسم گرامی داشت اول ماه مه روز جهانی کارگر، روز پنج شنبه ۱۲ ارديبهشت ماه با حضور جمع کثيری از فعالين کارگری و زنان و مردان کامياران در اطراف اين شهر  برگزار شد. مراسم از ساعت ۳ بعد از ظهر با يک دقيقه سکوت به ياد تمامی جان باختگان راه آزادی و برابری و سرود انترناسيونال سرود همبستگی جهانی طبقه کارگر آغاز شد. اين مراسم، با سخنرانی هايی در ارتباط با پيوند جنبش های کارگری، دانشجويی و زنان، خواندن شعر زن قاليباف و سرود «به ری به يانه»، مقاله ای به مناسبت روز جهانی کارگر، بيانيه جامعه حمايت از کودکان کامياران و بيانيه دانشجويان آزادی خواه و برابری طلب ادامه يافت.
محل برگزاری مراسم با پلاکاردهای، «اول مه روز جهانی کارگر گرامی باد» و «دانشجويان آزادی خواه و برابری طلب متحد جنبش کارگری و جنبش زنان» مزين شده و در پايان نيز قطعنامه ای روز جهانی کارگر به وسيله يکی از شرکت کنندگان خوانده شد که با استقبال گرم حاضرين روبرو شد و مراسم در ميان شور و شوق شرکت کنندگان به پايان رسيد.
- در شهر بانه، مراسم روز جهانی کارگر با حضور ده ها نفر از زنان و مردان کارگر در دامنه کوه «آربابا» برگزار گرديد. مراسم در ساعت ۳ و نيم با يک دقيقه سکوت برای جان باختگان و سرود انترناسيونال آغاز شد. ابتدا سخنانی در ارتباط با روز جهانی کارگر و پيوند جنبش زنان و طبقه کارگر از سوی يکی از شرکت کنندگان ايراد شد. سخنران ديگری نيز در مورد وضعيت طبقه کارگر و تشکل يابی کارگران اظهاراتی را ايراد کرد. مراسم با خواندن شعر و توزيع شيرينی و ابراز شادمانی شرکت کنندگان پايان يافت.
- در شهر سقز، ده ها نفر از زنان و مردان اين شهر روز جمعه ۱۳ ارديبهشت ماه، به مناسبت روز جهانی کارگر و روز معلم يک برنامه کوهپيمايی جمعی را برگزار کردند و طی آن به قله ۲۶۴۰ متری «سياه سنگ» در منطقه «سرشيو» صعود کردند. در مسير حرکت بسته های شيرينی و نوشته های حاوی مطالبات و مسائل کارگری و خواست های کارگران و معلمان در ميان مردم  توزيع گرديد.
- در پاسخ به فراخوان «جمعی از کارگران سقز»، روز پنج شنبه اول ماه مه ساعت ۷ بعد از ظهر هزاران نفر از کارگران، جوانان معلمان و ديگر مردم مبارز شهر در ميدان «هلو»، به مناسبت روز جشن جهانی کارگران تجمع کردند. حدود ساعت ۷ بعد از ظهر، گروه های مختلف از کارگران صنف های خباز، شهرداری، شرکت نفت، کارگران کارگاه های قهرآباد، شمار کثيری از معلمان و دانشجويان و دانش آموزان، از خيابان های منتهی به ميدان مرکزی شهر به طرف اين ميدان حرکت کردند.
رژيم هزاران نفر از افراد مسلح خود را برای مرعوب کردن کارگران و مردم شهر بسيج کرده بود. به غير از نيروهای مستقر در سقز، چندين واحد از نيروهای ضدشورش از همدان برای تقويت نيروهای سرکوبگر به اين شهر اعزام شده بودند و ميدان در محاصره نيروهای حکومتی بود، اما صف آرايی و قدرت نمايی نيروهای مسلح حکومت اسلامی نتوانست مانع تجمع مردم شود. در اين اجتماع بزرگ هزاران برگ از فراخوان های کارگری و قطعنامه کارگران سقز بمناسبت اول ماه مه همراه با  شيرينی در ميان مردم توزيع گرديد.
اين تجمع تا ساعت ۸ و ۱۵ دقيقه بعد از ظهر ادامه داشت و در اين ساعت دستجاتی از مردم به سمت محل سنديکای خبازان حرکت کردند و سپس به تدريج و به آرامی متفرق شدند. در اين جريان نيروهای امنيتی سعی کردند، تعدادی از جوانان شهر را دستگير کنند، اما موفق به اين کار نشدند.
- با وجود هشدار مسئولان اداره آموزش و پرورش شهر سقز مبنی بر خودداری از برگزاری هرگونه تجمع و تحصن، روز پنج شنبه ۱۲ ارديبهشت ماه جمعی از معلمان سقز در مقابل اداره آموزش و پرورش اين شهر تجمع کردند. آن ها، به رسميت شناختن حق اعتراض و تجمع معلمان، افزايش حقوق و پرداخت مطالبات، استخدام معلمان حق التدريسی، تغيير ساختار عمومی آموزش و پرورش، لغو احکام صادره عليه معلمان، ارتقای کيفيت آموزش، افزايش سرانه آموزشی، داشتن کانون های صنفی مستقل، نهادينه کردن سيستم دموکراتيک در آموزش و پرورش، تغيير نگرش بسته نسبت به آموزش و پرورش، تمرکز زدايی و توسعه آزادی بيان در آموزش و پرورش از جمله مسائلی بودند که در جريان سخنرانی معلمان سقز به عنوان خواست های معلمان مطرح گرديد.
 - بيش از ۶۰۰ نفر از معلمان و فرهنگيان استان کردستان، امروز پنج شنبه ۱۲ ارديبهشت ماه در محوطه اداره آموزش و پرورش مرکزی سنندج در خيابان «اکباتان» دست به تجمع زدند. شرکت کنندگان در اين تجمع پلاکاردهايی را در دست داشتند که بر روی آن ها از جمله شعارهايی هم چون «عدالت بنويسيد٬ تبعيض بخوانيد»٬ «پاداش سی ساله حق مسلم ماست» و «همبستگی خود را با تمام فرهنگيان کشور اعلام می کنيم» و...، نوشته شده بود. تجمع معلمان و فرهنگيان استان کردستان با سخنرانی شماری از شرکت کنندگان از جمله معلمان اخراجی ادامه يافته و طی آن معلمان استان کردستان همبستگی خود را با کارگران و هم چنين «فرزاد کمانگر» معلم محکوم به اعدام اعلام کردند.
 - بيش از ۵۰۰ تن از معلمان بازنشسته استان کرمانشاه، روز پنج شنبه ۱۲ ارديببهشت ماه در مقابل اداره کل آموزش و پرورش کرمانشاه تحمع کردند و خواستار رسيدگی به مشکلاتشان شدند.
معلمان بازنشسته کرمانشاه که برای سومين بار طی هفته های اخير دست به تجمع زدند، خواستار پرداخت پاداش پايان خدمت خود به صورتی نقدی شده و با سردادن شعارهای وعده های دروغين مسئولين دولتی را محکوم کردند.
 - به دنبال ممانعت ماموران سرکوبگر حکومت از راهپيمايی کارگران سمنان، جمع کثيری از کارگران اين شهر در مقابل خانه کارگر تجمع کردند و پلاکاردهايی در دست داشتند که در آن ها خواستار لغو قراردادهای موقت، تامين امنيت شغلی، افزايش دستمزد متناسب با تورم، حل مشکل مسکن و ايجاد اشتغال و مقابله با بيکاری مردم شده بودند.
- خانه کارگر مراسمی را در روز چهارشنبه ۱۱ ارديبهشت ماه از ساعت ۳ تا ۵ بعد از ظهر در منطقه پونک در «ورزشگاه خيريه عمل» برگزار کرد. در حالی که هر سال خانه کارگر به مناسبت روز جهانی کارگر مراسمی را در خيابان طالقانی، استاديوم شهيد شيرودی، برگزار می ‌کرد، يعنی در مرکز شهر تهران، به گونه ‌ای که بيش تر کارگران برای شرکت در مراسم و از لحاظ رفت و آمد مشکلی نداشتند. اما امسال محل اين مراسم را در منطقه پونک که منطقه ‌ای خالی از سکنه و سوت و کور توصيف می شود، برده بودند.
حدود ۱۰۰ نفر از فعالان کارگری تهران، از سنديکای شرکت واحد، اتحاديه آزاد کارگران ايران، سنديکای نقاشان و فلزکاران و مکانيک و جمعی از ديگر فعالان کارگری در کميته های پيگيری و هماهنگی، به محل برگزاری مراسم خانه کارگر رفتند تا در آن شرکت کنند. از آن جا که فعالان کارگری به خاطر اين که به شدت زير نظر ماموران اطلاعاتی و امنيتی هستند، تصميم گرفتند در مراسم خانه کارگر شرکت کنند اما پلاکاردها و شعارهای خود را با خود داشته باشند.
نيروهای پليس امنيتی و انتظامی که منطقه پونک را زير نظر داشتند، اجازه ورود به فعالان کارگری را ندادند. اما پس از ورود اتوموبيل عليرضا محجوب به منطقه پونک، فعالان کارگری تلاش می‌کنند تا با او صحبت کنند. از او می پرسند که آيا او دستور داده که فعالان کارگری اجازه ورود به مراسم را نداشته باشند. محجوب می گويد که چون سنديکای شرکت واحد عضو خانه کارگر نيست، اجازه ورود به اين مراسم را ندارد.
رضا شهابی، از اعضای سنديکای شرکت واحد، در پاسخ به عليرضا محجوب می‌گويد: «اگر اين مراسم را به خاطر اول ماه مه در اين جا برگزار کرده ‌ايد که اين خلاف قوانين و مقررات است. شما به عنوان نماينده مجلس تهران که خود را به عنوان نماينده کارگران اعلام می کنيد خودتان را با اين حرکتی که می کنيد زير سئوال می بريد.»
 رضا شهابی موفق می شود گفتگوکنان با عليرضا محجوب به همراه چند تن ديگر از فعالان کارگری که برای ماموران امنيتی ناشناس بوده ‌اند وارد سالن مراسم شود. به گفته او در سالن حدود ۳۵۰ نفر حضور داشته ‌اند. هيچ پلاکاردی در مورد خواست های اساسی کارگران به چشم نمی خورده است... به گفته شهابی، گروهی از حاضران در خانه کارگر دانشجويان دختر و پسر دانشگاه جامع علم کاربردی بوده‌ اند که زير پوشش خانه کارگر است. اين دانشجويان با حدود ده اتوبوس از جلوی دانشگاه خود به محل برگزاری مراسم خانه کارگر آمده بودند.
يکی از مسئولان خانه کارگر در پاسخ به اعتراض فعالان کارگری که چرا همه کارگران را در مراسم راه نمی دهند، می گويد: «والله من هم مثل شما کارگر هستم، من هم همکار شما هستم، ولی خب به خاطر مسائلی که پارسال اتفاق افتاده، به ما مجوز ندادند. اين جا را خود خانه کارگر تدارک ديده. در حقيقت خانه کارگر از اعضای خودش دعوت به عمل آورده تا از آن هايی که در انتخابات مجلس هشتم شرکت کردند و به آقای محجوب رای دادند قدردانی و تشکر شود. که ما آن جا اعلام کرديم که پس می شود گفت که اين محفلی خصوصی است و در اين جا نمی توانيد اسمی از کارگر و اول ماه مه را ببريد.»
لازم به تاکيد است که در سال های گذشته کارگران کنترل مراسم تشريفاتی دولتی شوراهای اسلامی کار و خانه کارگر را از دست گردانندگان آن خارج کرده و اين مراسم را بر عليه حکومت و شوراهای اسلامی کار و خانه کارگر تبديل کردند. به همين دليل امسال شوراهای اسلامی کار و خانه کارگر، مراسم ضدکارگری خود را بی سر و صدا آن هم در منطقه دور افتاده برگزار کردند تا وقايع سال های پيش تکرار نشود.
در يک نگاه می بينيم که اول ماه امسال در ايران، هر چند که در سکوت گذشت اما اگر کمی در مورد اين روز و تحرک کارگران کاوش کنيم به راحتی می بينيم که اول ماه امسال به لحاظ گستردگی و عکس العملل کارگران بسيار وسيع تر از سال های گذشته بوده است. هم چنين مضمون و محتوای قطعنامه هايی که به مناسبت اين روز منتشر شده است طبقاتی تر و راديکال تر است. (چند قطعنامه اول ماه مه در ايران، در ضميمه آمده است.)
‎‎
دستگيری کارگران
عصر روز پنج شنبه ۱۲ ارديبهشت ماه برابر با اول ماه مه، روز جهانی کارگر، بنا به فراخوان اتحاديه آزاد کارگران ايرانی مراسمی در سه راه «نخل تقی» عسلويه برگزار شد. در همان دقايق اوليه ماموران انتظامی حکومت اسلامی در محل حاضر شدند و ضمن جمع آوری پلاکاردها و ممانعت از ادامه مراسم «جوانمير مرادی» از اعضای هيئت مديره اتحاديه آزاد کارگران ايران را بازداشت کردند.
به دنبال اين وضعيت جمعی از کارگران برای آزادی «جوانمير مرادی» به پاسگاه مراجعه کردند، اما «طه آزادی» عضو علی البدل هيئت مديره اتحاديه آزاد کارگران ايران نيز در مقابل پاسگاه بازداشت شد و گفته می شود ۲ فرد نام برده در اداره اطلاعات عسلويه و تحت بازجويی قرار گرفته اند.
در شهر سنندج، در جريان برگزاری مراسم اول ماه مه، ۷ تن از شرکت کنندگان بازداشت شدند. «سوسن رازانی» و «شيوا خيرآبادی» قبل از مراسم و «صلاح زمانی»، «عبدالله نجار»، «غالب و علی حسينی» و «بهاالدين صدوقی» نيز پس از پايان مراسم بازداشت شدند.
سوسن رازانی، شيوا خيرآبادی، عبدالله نجار و غالب حسينی، که در اداره اطلاعات مورد بازجويی قرار گرفته و سپس آن ها را دادگاهی کردند. دادگاه، اين چهار نفر را با قيد وثيقه آزاد کرد. آن ها مجددا روز هفدهم ارديبهشت ماه، به اداره اطلاعات سنندج احضار و مورد بازجويی قرار گرفتند.
هم چنين سه تن از کارگران، به نام های حميد اطهاری، ‌نسرين محمودی آذر و آرام ‏ابراهيم خاص در روز چهارشنبه، پيش از برگزاری مراسم روز جهانی کارگر در شهر اشنويه توسط نيروهای امنيتی بازداشت شدند.‏
بعد از اعتصاب کارگران پروفيل ساوه در اسفند ماه سال گذشته و توافقات انجام شده بين کارگران و کارفرما که در صورت جلسه ‌ای ثبت شده بود، کارفرما کليه تعهدات خود را زير پا گذاشت. و از دو نفر از فعالين کارگری، به دادگستری شکايت کرد که منجر به بازداشت آن ها شد. سپس آن ها را از کار اخراج کرد و تاکنون نيز بيش از ۵۰ نفر از مزدبگيران اين کارخانه را نيز اخراج کرده است. اين کارگران اخراجی از ۲ تا ۱۵ سال سابقه کار دارند.
دادگاه انقلاب دزفول، فريدون نيکوفرد، علی نجاتی، جليل احمدی، محمد حيدری مهر و رمضان عليپور را احظار کرده است. آن ها می بايست روز سه شنبه ۳۱ ارديبهشت مورد محاکمه قرار گيرند. اين فعالين کارگری، سال گذشته در اعتراض به تعويق افتادن حقوق ۴ ماهه خود دست به اعتراض زده بودند، که توسط مامورين وزارت اطلاعات دستگير و عليه آن ها اقدام به پرونده سازی نمودند.
شيث امانی، بيش از يک سال بود که به جرم تلاش برای برگزاری مراسم اول ماه مه سال ۲۰۰۷ مورد تعقيب و محاکمه قرار داشت؛ سرانجام او  را در آستانه اول ماه مه سال جاری دستگير و روانه زندان سنندج کردند. 
منصور اسانلو، رييس هيات مديره سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه، که در تير ماه سال گذشته بازداشت و به اتهام اقدام عليه امنيت ملی به پنج سال زندان محکوم شده است، هنوز در زندان است.
اين فعالين کارگری به جز دفاع از حقوق خود و هم طبقه ای هايشان کار ديگری انجام نداده اند. بنابراين، کليه کارکران و همه نيروهای آزادی خواه و برابری طلب در داخل و خارج کشور با مبارزه پيگير خود آزادی فوری و بی قيد و شرط آن ها بر حکومت اسلامی ضدکارگر تحميل کنند.
***

گرسنگی و کمبود برنج و غلات زنگ خطر را در عرصه‌ بين المللی به صدا درآورده است. کشورهای پيشرفته نيز از اين بحران در امان نيستند. در اجلاس سازمان ملل در ژنو، راه ‌های برون رفت از بحران موضوع اصلی مذاکرات بوده است. 
کمبود و گرانی مواد غذايی در برخی از کشورهای پيشرفته نيز خود را نشان داده است. در اسرائيل، ظرف هفته های اخير قيمت برنج و آرد به ترتيب۶۰ و ۲۵ درصد افزايش يافته است. شماری از سوپرمارکت ها به دليل کمبود برنج به هر مشتری تنها مقدار معينی برنج می فروشند. در آمريکا نيز اين گونه تدابير و اقدامات در جريان است. 
در چنين شرايطی، طبيعی ست که طبقه کارگر، مستقيما وارد کنترل عرصه توليد و توزيع شود و با قطع دخالت سرمايه داران و سوداگران، توليد و توزيع عادلانه را سازمان دهد. شکی نيست که در اين جهان خاکی آن قدر نعمت به وفر وجود دارد که اگر عادلانه و برابر توزيع شود هيچ انسانی در جهان گرسنه نمی ماند.
در سال ۲۰۰۰ ميلادی نمايندگان ۱۶۷ کشور از جمله ايران تعهد کردند تا سال ۲۰۱۵ فقر را در کشور خود ۵۰ درصد کاهش دهند.
حکومت اسلامی، بزرگ ترين سرمايه دار و کارفرمای ايران است. به همين دليل دستمزد کارگران را همواره در سطح پايين نگه می دارد؛ همين دستمزدهای بخور و نمير نيز به موقع پرداخت نمی شود؛ نزديک به هفتاد درصد کارگران ايران، به طور موقت به کار گمارده می شوند و استخدام دايم نمی گردند. کارفرما هر موقع دلش خواست کارگران را اخراج می کند؛ حتا کارفرمايان از کارگران قراردادهای سفيد امضاء می گيرند. به طور کلی حکومت اسلامی شان و منزلت انسانی را لگدمال کرده است به همين دليل، هرگونه اعتراض کارگران با تهديد مقامات دولتی و يورش نيروهای ضدشورش و امنيتی روبرو می گردد. رهبران کارگری همواره مورد تهديد قرار می گيرند. تصور کنيد در کشوری که حکومت اش اين چنين ظرفيت های بی پايان ضدکارگری دارد سرمايه داری خصوصی نيز همان رفتار جنايت کارانه حکومت را برای کسب سود بيش تر بر کارگران اعمال می کند. از اين رو، سرمايه داری دولتی و خصوصی دو روی يک سکه هستند و هدفشان جز استثمار نيروی کار و ثروت اندوزی بيش تر چيز ديگری نيست.
همان طور که در بالا نيز اشاره کرديم در هفته های اخير تعدادی از فعالين کارگری بازداشت شده اند. کارگران کيان ‏تاير که «به غير از حقوق آذرماه ‏و مبلغ ۱۲۰ هزار تومانی که به عنوان حق بن در شب عيد به کارگران پرداخت شده است، ‏ديگر هيچ ‏حقوقی از کارفرما دريافت نکرده اند» وقتی اعتراض کردند با يورش پليس ضدشورش مواجه شدند. و صدها نفر از کارگران دستگير شدند که با پيگيری کارگران و خانواده دستگيرشدگان آزاد گرديدند.
با روی کار آمدن دولت نهم، مشکلات کارگران افزايش يافته است. با تعطيلی و ورشکستگی برخی از کارخانه ها، بسياری از کارگران بدون پرداخت ماه ها دستمزد اخراج شده اند و يا بلاتکليف مانده اند. با توجه به موج فزاينده گرانی و تورم دستمزدهای ناچيز ‏کفاف زندگی آن ها را نمی دهد. عدم بيمه ‏مناسب درمانی و تامين اجتماعی، قراردادهای کوتاه مدت، قراردادهای موقت و سفيد امضاء هم از ديگر دغدغه های کارگران ايران است.‏ بنا به اظهار منابع رسمی، در حال حاضر حداقل دستمزد کارگران ايرانی ۱۸۳ هزار تومان تعيين ‏شده و در بسياری موارد با احتساب مزايا حداکثر به ۲۳۰ هزار تومان می رسد. اين در حالی است که به گفته کارشناسان ‏اجاره خانه محقر در تهران و مراکز استان ها در ايران به طور متوسط در سال گذشته حدود ۳۰۰ هزار تومان است.
دولت احمدی نژاد، از هر ترفندی برای استثمار مزدبگيران بهره می گيرد. بنا به گزارش سايت «تابناک»، با صدور حکم ديوان عدالت اداری مشخص شد در سال ۸۶، دولت دستمزد ميليون ها کارمند خود را کم تر از آنچه قانون مشخص کرده، پرداخته و مجلس نيز به جای تذکر درباره اين اقدام، سکوت اختيار کرده است! اکنون نيز با گذشت يک ماه و نيم از سال ۸۷، دولت ميزان افزايش حقوق کارکنان و بازنشستگان خود را اعلام نکرده است. هرچند در فروردين ماه برخی اين رقم را به نقل از دولت ۶ درصد اعلام کردند که اما اعتراضاتی را به دنبال داشت دولت ناگزير اعلام کرد هنوز تصميمی در اين باره نگرفته است.
گرانی و تورم، همواره به عنوان معضلی بزرگ و مشکلی بدون ‌راه حل مطرح بوده و گريبان اکثريت مردم ايران را گرفته است. با آغاز سال نو ۱۳۸۷، قيمت گوشت و ميوه و تره‌ بار و ديگر اقلام هم از ابتدای سال افزايش داشته ‌اند و قدرت خريد مردم هر روز کم تر و کم تر می شود. اين روزها مسئله گرانی و تورم يکی از موضوعات اصلی حتی مقامات حکومت و روزنامه های رسمی کشور است.
برنج طارم هاشمی که قبل از عيد و تا همين ۱۰ روز قبل هم به قيمت ۱۸۰۰ تا ۱۹۰۰ تومان فروخته می شد، اکنون ۴۱۰۰ تومان معامله می شود و برنج صدری ۱۹۰۰ تومانی هم ۴۲۰۰ تومان شده است. در حال حاضر ارزان ترين برنج ايرانی طارم سرگل است که به قيمت هر کيلو ۳۰۰۰ تومان فروخته می شود. در اين ميان بحران برنج شدت بيش تری يافته است.
مردم يافت آباد غربی تهران امروز پنچ شنبه ۱۹ ارديبهشت ماه در اعتراض به افزايش سرسام آور قيمت برنج در ميدان معلم تجمع کردند. تجمع کنندگان با حمل پلاکاردهايی به افزايش قيمت برنج اعتراض کردند، اما ماموران انتظامی از ترس گسترش اعتراض، به مردم حمله نمودند و آنان را متفرق کردند. گفته می شود که در برخی مناطق تهران، مغازه ها از ارائه برنج به مردم خودداری می کنند. اگر وضعيت به هيمن منوال پيش برود احتمال اين که اين نوع اعتراضات در شهرهای سراسر کشور به شورش عمومی تبديل شود دور از انتظار نيست.
از سوی ديگر، براساس آمارهای منتشر شده در رسانه های رسمی حکومت اسلامی، قيمت بسياری از کالاهای ضروری مردم در بازار بيش از صددرصد افزايش يافته است. سايت شارنيوز در شهر سقز، ۲۰ ارديبهشت ۸۷ خير داد که: «افزايش سطح عمومی قيمت کالاهای اساسی اين روزها به مرحله نگران کننده ای رسيده است و بالا رفتن قيمت برخی از اقلام به يک روز هم نمی کشد. اگر تا يک ماه قبل در گفتگوهای روزانه از افزايش قيمت گوجه و مرغ و تخم مرغ صحبت می شد، اين روزها افزايش قيمت برنج گوی سبقت را از ساير اقلام ربوده است. اين سايت افزايش قيمت برخی از اجناس را چنين اعلام کرده است: «قند شکسته ديروز ۸۰۰ تومان، امروز ۹۰۰ تومان، روغن ۳ روز گذشته ۲۸۵۰۰ تومان، امروز ۳۰۰۰۰ تومان... شنيده ها حاکی از اين است که قيمت آرد در بازار آزاد حدودا سه برابر شده است.
بر اساس اطلاعات مرکز آمار ايران در دو دهه‌ گذشته (۱۳۸۲ ـ ۱۳۶۱) مصرف گوشت ۵۰ درصد و مصرف ميوه و سبريجات ۵۵ درصد کاهش داشته است. اين که اکثريت قاطع مردم ايران هر روز و در هر فرصت از گرانی و جيب خالی خود ما نالند نشان می دهد که وضع بسيار وخيم تر از آن است که مسئولان دولتی ادعا می کنند.
خبرگزاری حکومت اسلامی ايران «ايسنا»، ۲۰ ارديبهشت ۱۳۸۷ - ۹ می ۲۰۰۸، درباره خط فقر نوشت: تدوين‌گر نقشه جغرافيايی فقر کشور، خط فقر مطلق (شديد) سال ۸۶ کشوری را بر حسب توزيع درآمد و مصرف خانوار، ۴۰۰ هزار تومان اعلام کرد و گفت: خط فقر شديد استان تهران، برای يک خانوار پنج نفره در سال گذشته، ۶۵۰ هزار تومان بوده است.
بنا به اقرار معاونت برنامه ريزی و نظارت راهبردی رييس جمهوری، تعداد افراد زير خط فقر را ۱۴ تا ۱۵ ميليون نفر اعلام کرده است. به نظر کارشناسان اقتصادی آمار اعلام شده از سوی وی مربوط به خط فقر خشن است که جامعه به آن دچار شده و تعداد افراد زير خط فقر به حدود ۵۰ درصد جمعيت کشور می رسد که با درآمدی معادل دو دلار و مصرف سرانه ۲۰۰ر۲ تا ۵۰۰ر۲ کالری در روز زندگی می کنند. در عين حال با اضافه شدن شاخص هايی هم چون رفاه، تفريح و بيمه به اين مجموعه آماری، اين رقم به ۸۰ درصد می رسد. در حالی که روزنامه «سرمايه» چاپ تهران، در شماره روز سه شنبه هفدهم ارديبهشت ماه خود، ۵۰  درصد جمعيت ايران را در رديف فقيران می داند.
علاوه بر بيکاران و کارگران، بسياری از کارمندان دولت نيز حقوقی کم تر از خط فقر دريافت می کنند و کم نيستند کارمندانی که چند ساعت در روز اضافه کاری می کنند يا پس از پايان کار اداری تازه سراغ شغل دوم خود می روند.
در شهرهای بزرگ هر روز شاهد هزاران کودک و پير و جوان ‌ايم که به نوعی مشغول به کارند بدون اين که در چرخه‌ اقتصاد کشور نقش مهمی بازی کنند، يا کارشان به معنای رهايی از فقر باشد. هر روز و شب در کوچه و خيابان، هرجا انبوهی زباله در انتظار ماشين های شهرداری تلنبار شده، عده ‌ای مشغول جدا کردن هر چيزی هستند که خريداری دارد؛ از پلاستيک و فلز تا کاغذ و نان خشک. 
مطابق اطلاعات مرکز آمار ايران تعداد جوانان ۲۰ تا ۲۴ سال که آماده‌ ورود به بازار کار هستند بيش از ۹ ميليون نفر است. اين در حالی است که به گفته‌ محمد جهرمی وزير کار و امور اجتماعی (روابط عمومی وزارت کار، ۱۵ مرداد ۸۶) طی دو سال از برنامه چهارم توسعه تنها ۲ ميليون شغل جديد ايجاد شده است. هم چنين ۷۵ درصد بيکاران ثبت نام شده در باشگاه کار فاقد مهارت هستند؛ بيکارانی که بخشی از آن ها با شغل های کاذب روزگار می گذرانند، بيکاری شان پنهان می ماند.   
بنا به اعلام بانک مرکزی، نرخ تورم در دوازده ماهه منتهی به فروردين ماه ۸۷ به رقم کم‌سابقه ۱۹.۵ درصد ‏رسيده است که در ۶ سال گذشته بی ‌سابقه است. هم چنين شاخص بهای کالاها و خدمات مصرفی در مناطق شهری ايران ‏نيز در فروردين امسال نسبت به ماه قبل ۳.۱ درصد و نسبت به ماه مشابه سال قبل ۲۴.۲ درصد افزايش يافته ‏است. اين در حالی است که بر اساس گزارش‌ها، حجم درآمد نفتی دولت نهم در ۳ سال اخير (۸۴ تا ۸۶) به رقمی ‏در حدود ۲۲۰ ميليارد دلار رسيده است که معادل درآمد نفتی دو دولت گذشته در ۱۶ ساله منتهی به ۱۳۸۳ است.‏ بنابراين، دولت ‏احمدی نژاد در عمر سه ساله خود، معادل تمام ۱۶ ساله دولت های گذشته درآمد نفتی داشته است. بنابر بررسی ‌ها، ‏درآمد نفتی ايران در سه سال اخير معادل ۲۲۰ ميليارد دلار بوده است.
روند صعودی قيمت نفت در بازارهای جهانی هم چنان ادامه دارد و قيمت نفت خام روز جمعه ۲۰ ارديهشت ماه ۱۳۸۷، برای اولين بار در طول تاريخ از مرز ۱۲۴ دلار برای هر بشکه گذشت. در حالی که اين افزايش قيمت نفت، نه تنها کمکی به بهبود وضعيت مردم و خدمات عمومی و اموزش و پرورش و بهداشت و درمان نشده است، بلکه وضع روزبروز وخيم تر نيز می گردد. در چنين شرايطی، سئوال اين است که اين مبالغ کلان صرف چه عرصه هايی می شود که جامعه از آن بی خبر است؟!
مقايسه خط فقر ۶۰۰ هزار تومانی اعلام شده از سوی ‏کميته مزد تهران و اعلام حداقل دستمزد ۲۲۰ هزار تومانی برای کارگران از سوی شورای عالی کار، نشان دهنده وضعيت دردناک کارگران ايران است.
بنا به اعلام صندوق بين ‌المللی پول، ايران از اين لحاظ در ‏رتبه اول در خاورميانه و در رتبه پنجم در جهان قرار گرفته است. در خاورميانه، پس از ايران، قطر با فاصله ‌ای ‏بسيار زياد، با ۱۲ درصد تورم در رتبه دوم قرار دارد و نرخ تورم کشورهای ديگر خاورميانه از اين هم کم تر ‏است. در کل جهان نيز از ميان ۱۸۳ کشور، تنها چهار کشور نرخ تورمی بيش از ايران را تجربه می ‌کنند که رتبه ‏اول را شريک سياسی و اقتصادی ايران، ونزوئلا با ۲۵.۷ درصد تورم از آن خود کرده و رتبه بعدی از آن ميانمار ‏با ۲۵ درصد است.‏ 
در کشورهای در حال توسعه از هر چهار کودک زير پنج سال، يکی بر اثر فقر و گرسنگی در معرض مرگ قرار دارد. ايران نيز يکی از اين کشورهاست. مطابق برآوردها بين ۲ تا ۳ درصد جمعيت ايران از فقر شديد رنج می برند و نزديک به ۱۲ درصد مردم زير خط فقر زندگی می کنند. گذشته از جمعيت بزرگ بيکاران شاغلان نيز وضع مطلوبی ندارند. در حالی که خط فقر برای استان تهران ۴۰۰ هزار تومان تعيين شده بسياری از کارگران و کارمندان بايد با درآمدی کم تر از اين زندگی کنند.
با وجود سرکوب های شديد و حشيانه حکومت اسلامی، کارگران ايران به عناوين مختلف دست به اعتراض و اعتصاب می زنند و مرعوب فضای پليسی نشده اند.
اعتصاب پنج هزار کارگر هفت تپه، يک هزار نفر در لاستيک البرز و مناطق ديگر ‏که در آن ها، کارگران اقدام به مسدود کردن جاده ها کردند، و موج همبستگی با کارگران در سطح جامعه، سران حکومت اسلامی را به شدت وحشت زده ‏کرده است. از اين رو، حکومت سعی دارد با تهديد و دستگيری فعالين کارگری زهر چشم از کارگران بگيرد. در حالی که موقعيت زيست کارگران به لحاط اقتصادی و فعاليت سياسی آنان به جايی رسيده است که با هيچ قدرت پليسی تعطيل پذير نيست و هر لحطه امکان انفجار طبقاتی در ايران وجود دارد. اعتصاب چند باره کارگران نيشکر هفت تپه شوش، هم چنان ادامه دارد.
در حال حاضر بيش از ۵۰۰۰ کارگر اين شرکت که شامل بخش های اداری، بهره برداری، کشاورزی و کارگران قراردادی نی بر در اعتصاب بسر می برند، که روزانه در مقابل دفتر مديريت تجمع می کنند و دست به اعتراض می زنند. خواست های کارگران اعتصابی عبارتند از: پرداخت حقوق معوقه ۲ ماه اخير، پايان دادن به پرونده سازی ها و احضار فعالين کارگری به دادگاه انقلاب، برکناری مدير عامل شرکت که آخوندی به نام يعقوب شفيعی و هم چنين اعضای هيئت مديره اين شرکت برکناری رئيس حراست شرکت فردی به نام زيبداری که در سرکوب، جاسوسی و پرونده سازی عليه کارگران نقش مستقيم دارد. هم چنين آزادی تشکل يکی ديگر از خواست های کارگران اعتصابی است.
يک کارشناس اقتصادی در بررسی وضعيت واحد کشت و صنعت هفت ‌تپه عنوان کرده است که «به طور مستقيم و غيرمستقيم بيش از ۱۰۰ هزار نفر از اين صنعت امرار معاش می کنند.»
در چنين شرايطی، سئوال اساسی اين است که چرا نبايد کارگران و مردم محروم دنيا نمی توانند درباره توليد و توزيع عادلانه ثروت مادی جامعه که خود توليد می کنند تصميم بگيرند؟ چرا بورژوازی و دولت های آن ها اين همه برای توليد سلاح های کشتار جمعی اتمی، توپ و تانک، را ه انداختن جنگ و کشتار، سرکوب اعتصاب و اعتراض کارگران و مردم جان به لب رسيده اين همه هزينه صرف می کنند اما، از سير کردن شکم شهروندان سر باز می زنند؟ واقعيت اين است که در کره زمين، به اندازه کافی مواد غذايی وجود دارد که اگر از دست سرمايه داران سودپرست و دولت های سرمايه داری از نوع و مدل ديکتاتوری تا پيشرفته صنعتی خارج شود و در اختيار اکثريت جامعه قرار گيرد زندگی شهروندان جهان بهتر و انسانی تر می شود.
تا آن جا که به جامعه کارگری ايران مربوط است برپايی تشکل کارگری، هم چنان امر عاجل طبقه کارگر اين کشور است. طبيعی است که کارگران در محيط زيست و زندگی خود، تشکل دلخواه خودشان را به وجود آورند. برای تشکل يابی کارگران نياز چندانی به اساسنامه های عجيب و غريب که بيش تر مشغله روشنفکران را می گيرد نيازی نيست. هم چنين نيازی نيست که کارگران در هر حرکت خود به مبارزه ضدسرمايه داری خود قسم بخورند. کارگری که جاده می بندد و در مقابل نيروهای وحشی و سرکوبگر بورژوازی سينه سپر می کند هيج نيازی ندارد ضدسرمايه دار بودن خود را به کسی اثبات کند. زيرا اين مبارزه به حدی آشکار و عيان است و در روز روشن اتفاق می افتد که به هيچ اثباتی نياز ندارد. آنچه که در اين ميان حياتی و مهم است افق و چشم انداز مبارزه طبقاتی بر عليه سرمايه داری با استراتژی سوسياليستی است. اين هم با اساسنامه و تغيير آن و حذف اين و يا آن گرايش نه تنها امکان پذير نيست، بلکه سنت و تجارب غلطی نيز از خود بر جای می گذارد و از چاله درنيامده به چاه ديگری سقوط می کند. مبارزه طبقاتی به صبر و شکيبايی و صداقت و جسارت و مقاومت نياز دارد. اگر مبارزه برای تشکل يابی کارگران، حول خواست و مطالبات زنده و روزمره کارگران نباشد و براساس تئوری های صرفا آکادميک خشک و کسالت آور بنا نهاده شود به احتمال قوی بحران زا خواهد بود. زيرا تشکل کارگری به جای اين که مرکز ثقل سازمان دهی مبارزه طبقاتی کارگران بر عليه سرمايه داری باشد به تقابل گرايشات مختلف سياسی محدود خواهد شد و به يک تشکل توده ای قدرتمند تبديل نخواهد شد.
در هر صورت در حال حاضر زمينه های برپايی تشکل سراسری کارگران حاضر و آماده است. از کارگران عسلويه تا کارگران نيشکر هفت تپه، از کارگران لاستيک البرز تا کوره پزخانه ها، کارگاه ها و کارخانه های کردستان، و همه مراکز کاری که اعتراض و اعتصاب در جريان است اصولا امر تشکل يابی نيز مشغله فعالين آن هاست. اگر فعالين اين اعتصابات در روابط عادی و طبيعی در مشورت و تبادل نظر با همديگر قرار گيرند از يک سو می توانند اعتصابات خود را هماهنگ کنند و هم زمان برگزار کنند قطعا موثرتر خواهد بود و هم در اين ارتباط زمينه های برپايی تشکل سراسری کارگران ايران مساعدتر خواهد ش