وضعیت كنونی مجاهدین و ناسیونالیسم كرد

ناصر اصغری

هفته گذشته اتفاق مهمی كه از بند و بست پنهانی مثلث آمریكا، دولت مالكی عراق و جمهوری اسلامی خبر داد، واگذاری كنترل قرارگاه اشرف متعلق به مجاهدین خلق ایران به دولت مالكی بود كه از ابتدای اشغال عراق در كنترل نیروهای چند ملیتی و علی العموم آمریكا قرار داشت. اهمیت این مسئله در این است كه به گفته آگاهان از وضعیت قرارگاه اشرف، حدودا ٣ هزار نفر از مخالفین سیاسی رژیم جمهوری اسلامی در این قرارگاه نیمه اسیر هستند.

روزنامه الریاض چاپ عربستان سعودی نوشته بود كه مقامات ایرانی به این روزنامه گفته اند كه واگذاری این قرارگاه به دولت مالكی به دنبال یك توافقنامه محرمانه ای است كه اخیرا بین ایران و آمریكا امضا شده است. از طرف دیگر در خبری كه خبرگزاری فارس به نقل از تلویزیون الفرات عراق درج كرده بود، سخنگوی وزارت دفاع رژیم عراق گفته است كه اردوگاه مزبور در حال حاضر با پشتیبانی یك گردان از نیروهای ارتش عراق محاصره شده و ارتش عراق بر گرداگرد آن یك حصار كشیده است. دولت ایران هم نتوانست شادی خود را از این موضوع پنهان كند و در رسانه های رسمی و نیمه رسمی خود رسما گفته است كه برای افراد اسیر در این اردوگاه دندان تیز كرده است.

موضع حزب كمونیست كارگری در برابر سیاستهای مجاهدین روشن است. هیچ نیروی سیاسی اپوزیسیونی نقد سیاسی روشن و افشاگریهای بجائی را همانند حزب كمونیست كارگری در مورد مجاهدین خلق ندارد. حزب اما همیشه فشار به اپوزیسیون ایران و از جمله مجاهدین خلق از طرف هر رژیمی را شدیدا محكوم كرده است. این از جنبه خبری موضوع.

اما آنچه كه در این مورد لازم به اشاره دارد اینست كه نیروهای ناسیونالیست و قوم پرست كرد چه در ایران و چه در عراق، برای احتمال تراژدی در كمین این ٣ هزار نفر اسیر شادی و شعف راه انداخته اند. می گویند كه مجاهدین در سركوب كردها در عراق با رژیم صدام حسین همدستی كرده است و در نتیجه باید قتل عام بشوند! خود مجاهدین این موضوع را به گردن نگرفته است و آن را رد می كند. از طرف دیگر رژیم صدام حسین هیچ گاه برای سركوب مردم بی دفاع كرد، كه قوم پرستان ادعا می كنند مجاهدین در این سركوبها شركت داشته اند، به نیروئی مثل مجاهدین و یا هیچ اپوزیسیون دیگر ایران احتیاجی نداشت. این رژیم هم به اندازه كافی سرباز و جاش در اختیار داشت و هم به اندازه كافی از طرف دول غربی، از جمله آمریكا و انگلیس به مهمات و گازهایی چون گاز خردل مجهز شده بود.

اما شادی و شعف قوم پرستان از سر دلسوزی و حساب پس دادن مثلا نیروی دخیل در قتل عام مردم كرد زبان هم نیست. خودشان خوب می دانند كه اكثر كسانی كه سر دسته این چنین نوع كشی هائی بودند، از خان و جاشهائی بودند كه اكنون پستهای مهمی را در حكومت كردستان این عالیجنابان بر عهده دارند! این نیروها كه لكه ننگی در این جامعه هستند، رسالتشان ریختن خون غیرخودی است و رسما از آمریكا خواسته اند كه برایشان عرب و فارس و ترك بكشد و شهرهای چندین میلیونی ای چون تهران را با پیر و جوان و نوزاد برایشان با خاك یكسان كند! برای اینها كه برای قتل عام احتمالی بیش از ٣ هزار مخالف سیاسی رژیم جمهوری اسلامی جشن و پایكوبی راه انداخته اند، ریختن خون یك نوزاد عرب و فارس مثل آب خوردن است.

هر انسان شریفی در هر كجای دنیا كه باشد، باید از حق پناهندگی سیاسی اعضای در مخمصه گیر كرده مجاهدین در قرارگاه اشرف حمایت كند. این هیچگونه ربطی به مواضع سیاسی مجاهدین ندارد و همانند حمایت از آزادی بی قید و شرط زندانیان سیاسی است. همین موضع نیروهای قوم پرست در قبال اعضای مجاهدین در عراق نمونه دیگری از سیاه بودن آنهاست و جامعه ای كه شایسته انسان این قرن است باید از آنها عبور كند.

٩ سپتامبر ٢٠٠٨