مصاحبه بهزاد سهرابی با يدالله خدری يکی از نمايندگان کارگران نساجی کردستان
( اين مصاحبه از روی نوار صوتی پياده شده )
سهرابی . با عرض سلام خدمت شما دوست عزيز و گرامی ، قبل از هر چيز اگر ممکن است خودتان را برای خوانندگان ما معرفی کنيد.
خدری . با سلام به شما اقای سهرابی، من يدا الله خدری کار گر نساجی کردستان هستم که حدودا ۱۸ سال در اين مرکز مشغول به کارمی باشم. من قبلا استخدام رسمی بودم که چند سال پيش اخراج شدم و اکنون به صورت قراردادی در کارخانه نساجی کردستان مشغول به کار هستم. من قبلا در قسمت مقدمات بافندگی و بعدا به عنوان مکانيک دستگاههای بافندگی مشغول به کار بوده که بعد از بستن سالن بافندگی، در قسمت ريسندگی مشغول به شدم.
سهرابی . اگر ممکنه در رابطه با اعتراضات جديد کار گران نساجی کردستان و روند چگونکی اين اعتراضات که هنوز ادامه دارد، توضيح دهيد.
خدری . در رابطه با اعتراضات نساجی کردستان، ما کارگران اين کار خانه حدود ۴ ماه است که حقوق خود را دريافت نکرده ايم و هيئت مديره، طی بخشنامهائی تصميمات خودش را کتبا اعلام و عنوان نمود که تا تاريخ ۳۱ شهريور ۸۷ بايد کليه کار گران خود را به امور اداری معرفی و با اين کارخانه تسويه حساب کنند. اين يعنی عدم رعايت حق و حقوق کار گران و سوابق آنان و زير پا گذاشتن حقوق شهروندی و صنفی کار گران. کار فرما ميخواهد با پرداخت يک مبلغ ناچيز و با توجه به بحران و تورمی که در جامعه وجود دارد با ما کارگران نساجی تسويه حساب کند!!. و ما را از کار خانه بيرون کنند. اعتراضات ما از بدو تصميم هيئت مديره شروع شد. ما در ابتدا به صورت متناوب در داخل کارخانه اعتراض خود را شروع کرديم و بعد از اينکه مواد اوليه کار خانه تمام شد و در پی بخشنامه صادر شده مبنی بر تسويه حساب با کارگران و با توجه به سياستهای آشکار هيئت مديره، ما تصميم گرفتيم که به طور جدی از منافع خود دفاع کنيم. برای اولين کار ما در مقابل درب ورودی کار خانه دست به تجمع زده و به تصميمات هيئت مديره اعتراض کرديم. ( از اول مرداد ماه امسال اعتراضات ما شروع شد ) بعد از پايان تعطيلات تابستانی يعنی ۱۵ مرداد اعتراضات ما حالتی جدی به خود گرفت و ما مطالبات و خواست های خودمان را بصورت کتبی به اداره کار، استانداری، اداره صنايع و ديگر ارگانهای ذی ربط ارسال کرديم و متاسفانه تا کنون هيج نتيجهای از آن نگرفته ايم. ما تصميم گرفتيم که اعتراضات خود را به جلو استانداری انتقال داده تا بتوانيم از حقوق خود دفاع کنيم در اين را بطه ما از روز يکشنبه تا امروز که ۲۱ شهريور است به مدت ۵ روز ميباشد که هر روز در مقابل استانداری کردستان دست به تجمع ميزنيم و ميخواهيم صدای خود را به گوش مسئولين استان برسانيم!! اما تا کنون هيچ نتيجهای عايد ما نشده.يعنی در اين ماه مبارک رمضان هم و در آستانه باز گشائی مدارس، نسبت به پرداخت حقوق که برای امرار معاش ما و خانودههايمان حياتی است، مسئولين استان و هيئت مديره کارخانه هيچ اقدامی را صورت ندادهاند.
سهرابی . در مورد مطالباتی که در دستور کار شما ميباشد و آنچه که شما در حين اعتراضات به آن اشاره داريد اگر ممکن است بيشتر توضيح دهيد و در صورت امکان مطالبات مشخص خود را بيان نمائيد.
خدری. ما جند مطالبه کارگری داريم. يکی از آن مطالبات که برای ما ضروری و حياتی است استمرار کار در محل کارمان است و بعدا دريافت حقوق معوقه ميباشد. حتی آن حداقل قوانين کار هم به نفع ما نبوده و کارفرما با توجه و با اتکا به همين قوانين اداره کار ميخواهد ابتدائی ترين حق ما را که کار و استمرار کار است را از ما بگيرد. يعنی آن جوی باريکی که ما ميتوانيم در حد بخور و نمير ازش استفاده کنيم، ميخواهد آن را هم از ما بگيرد. پس حياتی ترين شعار و خواست و مطالبه ما ادامه کار و استمرار کار در محل کار خود مان ميباشد و بر اين مطالبه پا فشاری خواهيم کرد چرا که اين حق ماست. آلان ما کارگران حدود ۴ ما است که حقوق خود را دريافت نکردهايم که اين هم يکی ديگر از خواستهای ما ميباشد.
سهرابی. ما کارگران هر روز شاهد بی حقوقی و پايمال شدن حقوقمان از طرف سر مايه دارن و صاحبان سرمايه هستيم، کارگران در ايران هر روز به اشکال مختلف از حقوق خود اما در شکل پراکنده آن، ازحقوق خود دفاع ميکنند، اما گاها ما شاهد آن هستيم که اين اعتراضات به آن نتيجه دلخواه نمی رسد، شما دليل اين عدم مو فقيت را در چه چيز ارزيابی می کنی؟ سد و موانع را در چه چيز ميبينی؟
خدری. اين سد و موانع در خصلت جامعه سرمايه داری است. سرما يه داران و صاحبان سرمايه، حرص و طمع سيری ناپذيری دارند. اينها تا آنجا که توان داشته باشند و براشون مقدور باشه هر کاری را بر عليه ما انجام ميدهند. اينها حتی به سفره خالی ما دست درازی ميکنن و اين حداقل دستمزد بخور و نمير را از ما ميگيرند و به سودهای خودشان اضافه می کنند. صاحبان سرمايه از هيچ جنايتی روی گردان نيستن . يعنی حرص و طمع سر مايه داران آنقدر زياد است که جون انسانهای کار گر و زحمتکش و فقير برای آنها هيچ معنی و ارزشی ندارد. و اينان در رابطه با اصل ۴۴ قانون اساسی ميخواهند به هر طريق ممکن همه چيز را خصوصی کرده و به زندگی ما لطمه سنگينی وارد ميکنند. به اين دليل سرمايه داران با هم متحد هستند و ما در عوض پراکنده ايم و دليل اينکه ما بيشتر اوقات موفق نميشيم ااين است که ما با هم اتحاد و همبستگی نداريم.
سهرابی . به نظر شما در شرايط موجود برای برون رفت از وضعيت فعلی بايد چکار کرد ، تا کارگران بتوانند با همبستگی و اتحاد طبقاتی به اين شرايط اسفناک و غير انسانی اعتراض کنند و بتوانند توانمند در مقابل حاکيميت افسار گسيخته سيستم سرمايه داری در جهت دست يابی به منافع خود مبارزه کنند؟
خدری. پيشنهاد و راه کار من اينه که بايد کار گران خود و نيروی خودشان را بشناسند. حق و حقوق خودشان را تشخيص بدهند و برای رسيدن به آن مبارزه کنند. برای رهائی از اين بن بست ما کارگران بايد با هم اتحاد و همبستگی داشته باشيم. يعنی در سايه اتحاد و همبستگی است که کارگران به حق و حقوقشان ميرسند خارج از اين اگر کارگران جدا از هم عمل کنند ما به چيزی دست پيدا نميکنيم. تنها در سايه اتحاد، در سايه با هم بودن و در سايه آگاهی است که ما به حقوق خود می رسيم. کارگر بايد به عنوان يک کارگر، به عنوان يک شهروند به حقوق خودش آگاه باشد. با اتحاد صد در صد ما موفق ميشيم. اگر کارگر آگاهی طبقاتی داشته باشد، اگر منافع کارگری خود را بشناسد آگاهانه از آن دفاع خواهد کرد. اگر کارگر آگاه به منافع خود باشد قدمهايش استوارتر و منافع هم طبقهای خود را بهتر درک ميکند و می تواند در راستای آن مطالبات، گامهای استوار و محکمی را بردارد.
سهرابی. با تشکر از اينکه در اين گفتگوی صميمانه و کارگری شرکت کرديد . من هم به عنوان يک کارگر با حرف های شما موافق هستم و تنها با اتحاد و همبستگی و آگاهی طبقاتی است که ما ميتوانيم به نيروی خود به اين مناسبات خاتمه دهيم و دنيا ی متفاوتی را جايگزين کنيم، دنيائی فارغ از بردگی و کار مزدی ، دنيائی فارغ از استثمار و درندگی ، دنيا ئی شاد و زيبا که شايسته هر انسانی است. موفق و پيروز باشد. چون کارگران نساجی ميخواهند به صورت راهپيمائی يه طرف استانداری حرکت کنند و برا ی اينکه ما هم بتوانيم با آنها هم گام شويم تا ديدار بعد اين مصاحبه را به پايان ميرسانم. به اميد پيروزی طبقه کار جهانی.
۲۱ شهريور ۱۳۸۷