با بالا گرفتن بازار انتخابات رياست جمهوری در ايران ، اختلاف بين جناحهای مختلف رژيم بالا می گيرد. در انتخابات اينبار شاهد کشمکشهای درونی رژيم در درون جناح "اصولگريان" هستيم. هيچکدام از جناحهای حکومتی توان ظاهر شدن منسجم و يکپارچه در مقابل ديگری را ندارد. شاخه شاخه شدن اصولگرايان و "اصلاح طلبان" در نتيجه مشکلات اقتصادی و اعتراض و نارضايتی مردم از مشخصات ايندوره حکومت اسلامی است. وضعيت به جايی رسيده است که هر کدام از جناحهای آن بر سر کار آيند چاره ای جز سرکوب سيستماتيک و حشيانه مردم ندارند و دوره جلو کشيدن جناحی از حکومت بعنوان اصلاح طلب برای سر گرم کردن مردم بسر رسيده است. کمتر حکومتی در طول عمر جمهوری اسلامی به اندازه کابينه احمدی نژاد از طرف هم جناحهای خودی و جناح مقابل اين چنين مورد استيضاح قرار گرفته است. تا کنون ۱۳ وزير کابينه احمدی نژاد به استيضاح کشيده شده اند، فراکسيون های گوناگونی در ميان اصولگرايان عليه جناح خودشان ايجاد گرديده است. در چنين شرايطی هر دو جناح درونی حکومت توانايی رقابت با هم را از دست داده اند و ترديد جناح خاتمی از کانديد شدن هم امری طبيعی است.
 در اين ميان از طرف هر دو جناح و مهره های ديگر رژيم مسله ايجاد " دولت وحدت ملی" طرح گرديد. کروبی اين طرح را قبلا اعلام کرده و امروز علی لاريجانی آن را بدست گرفته و راه نجات مملکت را دراين ميداند. طرح "دولت وحدت ملی" بيان نابسامانی و مشکلات درونی رژيم در اين شرايط بوده و هست. اين رژيم فقط و فقط بدليل بی آلترناتيويی و غيبت جريان چپ و کمونيسم منسجمی که بتواند مبارزات وسيع و گسترده کارگران، زنان، دانشجويان و ديگر اقشار مردم به تنگ آمده را سمت و سو دهد بر سر کار باقی مانده است.
تحليگران ريز و درشت هر دو جناح بر روی اهميت اين "رنسانس و تولد جريان سوم" فکوس نموده اند. در تمامی استدل و راه چارهای آنها عمق بحرانی که رژيم اسلامی با آن دست بگريبان است مشاهده ميشود. اگر چه هنوز در لابلای گفته های افرادی از جناح "اصولگرايان" کسانی چون محمد جواد لاريجانی پيدا می شوند که هنوز از " اجمال بر روی احمدی نژاد " بخاطر حفظ امنيت نظام سخن می گويند.  حتی مهرهای اصلی اين جناح و نزديک به احمدی نژاد براين امر اذعان دارند که:  "اگر چه  طرح  ايجاد دولت وحدت ملی را همانگونه که برخی که گويا کشور در حال بحران است را نمی پذيرم اما اين مفهوم را که ما حول قانون اساسی  اصل نظام و رهبری وحدت کنيم انگونه که رياست محترم مجلس گفته اند را می فهمم".و  در ادامه می گويد بکارگيری نيروهای کارآمد را مثبت می دانم اما برای حفظ امنيت ملی ما بايد روی احمدی نژاد متمرکز شويم". اين گفته های جواد لاريجانی با صراحت تمام وضعيت نظام اسلامی را ترسيم ميکند.  نارضايتی مردم چنان عميق است که حتی تلاش محسن رضايی برای ايجاد جريان سوم جاذبه ای در ميان بسيجيان و جوانان سپاه نداشته است و "خطر" حيزش مردم را جدی ميداند.
در اخرين تلاشها مسله "عبور " از رهبر و ايجاد نوعی جمهوری اسلامی بدون ولايت فقيه يا در بهتر ين حالت دادن موقعيتی تشريفاتی و فرمال دادن به ولايت فقيه مطرح می شود . منتظری  لب به اعتراض می گشايد و بازار گرمی جديد را حول اجرای قانون و کوتاه کردن دست مرجع روحانيت در دادگاهها را طرح می کند.  اينها همگی بخوبی عمق بحرانی را که رژيم اسلامی در آن بسر می برد را نمايان می کند . انچه اينها را به چنين موقعيتی کشانده تلاش برای نجات رژيم از بحران فزاينده ای است که امروز همگی واقفند به تنهايی راه حلی برای برون رفت از آن را  ندارند.
واقعيت اين است که خود اينها نيز می دانند که امروز ديگر برای مردم انتخابات و اينکه کدام جناح از صندوق ارای اينها سر در اورد جای ندارد چرا اگر مردم قبلا د ر دوره انتخاب خاتمی برای ايجاد شکاف در رژيم به خاتمی رای دادند امروز و بعد از دو دوره تجريه بخوبی می دانند که اين سيدان خندان با عمامه و حتی بی عامه های جوابی به انچه مردم انتظارش را می کشند ندارند. تاخير و با لابه و در لفافه طرح کردن اينکه شايد سيد خندان کانديد شود نيز نشانه ای از اين واقعيت است.  به عبارتی مردم از اين رژيم عبور کرده اند و سرنگونی آن امر مردم است . انچه اين وصله ناجور را هنوز با عمق نارضايتی مردم بر سرشان نگه داشته است فقط نبود آن الترناتيو و هژمونی است که جنبش اعتراضی مردم برای سرنگونی رژيم بدان نياز دارد. لذا چه طرح "دولت وحدت مليشان و چه اختلافات اخيرشان بر سر بست دفاتر دوخرداديهای قبلی يا تهداتشان عيله جناح رقيب نشانه ای از آمادگی هيچ جناحی برای بدست گرفتن حکومت نيست برعکس نشانه روشنی از تشتت صفوف همه جناحهاست و همين که مدت زيادی به نمايش انتخاباتيشان نمانده اما با وجود تمامی اين بحثها نتوانسته اند کسانی را از هر دو جناح معرفی کنند نشانه ای از اين تشتت است.
آيا اينها خواهند توانست چنين بحرانی را از سر بگذرانند؟ در حاليکه  با صلاح سرکوب و دستگيری و زندان در اين دوره مجداد بسراغ اعتراضات مردم رفته اند، آيا قادر به  سکوت کشاندن مردم و برون رفت از چنين بحرانی خواهند بود؟ سوالات اساسی است که امروز ذهن هر انسانی را در ايران را بخود مشغول نموده است.  چه طرح دولت وحدت ملی و چه اوجگيری اختلافاتشان و بستن  دفاتر جناح رقيب؛  اينها همانگونه که اشاره کردم نشانه اعتلافات انها نه تنها در کشمکش بين جناحها بلکه در درون همه جناحها و در ميان هم جناحی های قسم خورده به اوج خود رسيده است. بحران اقتصادی جهانی که ابعاد آن امروز بزرگترين تراستهای جهان را به لرزه در آورده است نمی تواند رژيم اسلامی را از آن مستثنا نمود. اين بحران بيکاری گسترده و فقر بی سابقه و شديدتر از هر دوره ای را برای مردم در ايران به همراه خواهد آورد.و قطعا اينها برای مصاف با صف گرسنگان و بيکاری و فقر شديدتری برای مقابله با مردم اماده خواهند نمود.  اما ايا اينها قادر به برون رفت از آن خواهند بود؟
واقعيت اين است که رژيم اسلامی و هر رژيم سرمايه داری ديگری در غياب يک حزب کمونيستی اجتماعی قادر خو اهد بود بحرانهای بزرگتری از اين را به قيمت تحمل فقر و فلاکت و سرکوب از سر بگذراند. آنچه امروز جامعه ايران برای برون رفت بدان نياز دارد تلاش برای  ايجاد صف متحد و تحزب يافته وسيع تودهای ناراضی مردم ايران در حزبی کمونيستی کارگری است. حزبی که افق و پرچم  را به اعتراضات  مردم بدهد. اين شرط فايق آمدن مردم برای ايجاد زندگی شايسته انسانی و خلاصی از حاکميت ۳۰ ساله نکبت اسلامی بر زندگی انهاست.

اسد نودينيان

زانويه ۲۰۰۹

Nodinyan.asad@yahoo.se

Posted by mohammad1917 at 11:13 PM | Permalink

نسان نودينيان

بخش اول

در چند سال گذشته بويژه با انشقاق و جدايي ها در حزب كمونيست كارگري ايران٬ تعابير و تفاسير مختلفي در مورد  حزب كمونيست كارگري براي پوشش دادن به دلايل جدايي انجام شده است. به اين منظور در اين نوشته تلاش خواهد شد كه معرفي حزب كمونيست كارگري را از زبان و متد منصور حكمت بار ديگر بيان كنيم. در فرصتهاي مناسب برخي مباحث مربوط به اين تاريخ و مقدرات كمونيسم كارگري و حزب كمونيست كارگري و حزب كمونیست ایران را مورد ارزيابي و بحث قرار خواهيم داد.

سخنراني منصور حكمت در كنفرانس سالانه تشكيلات آلمان حزب كمونيست كارگري نوامبر 1999 ٬ در باره حزب، گذشته و آینده آن نكات آموزنده فراوانی دارد. منصور حكمت در این سخنرانی ضمن معرفی حزب، به وپژگیهای فعالیت سیاسی یك حزب كمونیستی در آندوره میپردازد و افق و دورنمای حزبی كه بتواند بطرف قدرت سیاسی خیز بردارد را بیان میكند. در اين كنفرانس تعداد زيادي از اعضا و كادرها شركت داشتند٬ حزب در موقعيت رو به رشد بود. تعداد زيادي(نصف بيشتر شركت كنندگان در كنفرانس) از اعضا٬ از نسل جوان بودند و با تاريخ كمونيسم كارگري و حزب آشنايي نداشتند. در آن مقطع زماني كه صدها كمونيست در صفوف حزب كمونيست كارگري متشكل بود٬ شور و شوق انقلابي و اشتیاق براي برداشتن گامهای بزرگتر و دخالت در فضاي سياسي و مبارزاتي ايران و خارج از كشور بالا بود و پراتیک حزب از جامعه جواب میگرفت. حزب و کادرهایش با شتاب و قدرت اراده كمونيستي اين انسانها با ثلابت و محكمي راه هاي سخت و دشوار را ميشكافت و پرچم قدرتمند كمونيسم كارگري را بر فراز اوضاع سياسي ايران بر افراشته كرده بود. اين ثلابت و محكمي٬ اين قدرت حضور و ابراز وجود سياسي كه خارج از كشور را به ميدان فعاليتهاي كمونيستي تبديل كرده بود و جمهوري اسلامي را بطرف ناتوانی در تقابل با حزب کمونیست کارگری منصور حکمت برده بود با تلاشهاي شبانه روزي انجام ميشد. يكي از اين تلاشها و موقعیتی که حزب کسب کرده بود در سخنرانی درخشان و بياد ماندني و بسیار آموزنده منصور حكمت در اين كنفرانس تشکیلات آلمان بود. همچنانكه در سطور بالا اشاره كردم؛ در فرصتهای مناسب تلاش خواهم كرد كه تاریخ كمونیسم معاصر از دهه پنچاه ببعد را مورد ارزیابی و مرور قرار دهم. آوردن بخشهایی از سخنرانی نوامبر 1999 منصور حكمت در آلمان برای آندسته از خوانندگان این نشریه تهیه شده كه از ما بطرق مختلف در مورد گذشته سیاسی ما، شاخصهای یك حزب كمونیستی سوال كرده اند. براي معرفي مجدد حزب كمونيست كارگري دوره منصور حكمت بخشهايي از اين سخنراني را مرور ميكنيم. در اين بخش اثباتا جنبه هاي برجسته معرفي حزب كمونيست كارگري مورد نظر است.  منصور حكمت با علم به تركيب شركت كنندگان در كنفرانس در شروع سخنراني گفت:

"ميخواستم از اين فرصتى که هرچند سال يک بار پيش ميآيد و در حضورتان هستيم استفاده کنم و نکاتى را اينجا اثباتا بگويم. بخصوص با توجه به اينکه شايد خيلى از رفقائى که اينجا هستند رفقاى جديد ما باشند. ميخواهم اين سخنرانى حالت معرفى حزب کمونيست کارگرى از طرف ما باشد."(منصور حكمت كنفرانس آلمان)

 دادن تصوير مشترك و ايجاد هم افقي سياسي٬ باور به وجود ابژكتيو حزب در درون حزب كار دايمي منصور حكمت بود٬ در ادامه آمده است:

 "معمولا کسانيکه ميخواهند عملياتى را انجام دهند. مثلا ميخواهند بانکى را با هم بزنند، يا ارتش بايد کارى بکند، ساعتهايشان را قبل از شروع عمليات با هم تنظيم ميکنند. براى اينکه دقيقا در يک وقت بسر ببرند و همه از نظر زمانى در يک موقعيت همزمان باشند. من هم به يک معنى هدفم در اين بحث اين است که تصوير ما از مقطعى که در آن بسر ميبريم، واحد شده باشد. براى اينکه اين شرط لازم اين است که بعدا همه ما از جهت و سمتى که به آن ميرويم، يک تبيين داشته باشيم و قدم بعدى را مشابه هم تعريف کنيم. به يک معنى ميخواهم در تاريخ حزب ساعتهايمان را باهم ميزان کنيم و بفهميم کجا ايستاده‌ايم. ............ اين حزب پيشينه‌اى دارد و از آن مهمتر آينده‌ای دارد و اين دو عميقا به يکديگر ربط دارند". (منصور حكمت كنفرانس آلمان)

گذشته حزب٬ با فعاليتهايش٬ انسانهاي شريف و كمونيستي كه براي آن تلاش كرده بودند٬ در متدو لوژي منصور حكمت جايگاه ويژه اي دارد. فعل و انفعالات اجتماعي كه كمونيسم كارگري با انقلاب 57 در صحنه سياست كمونيستي ايران با آن روبرو بود٬ از كمونيسم كارگري كه در شروع فعاليتشهايش تحت نام ماركسيسم انقلابي به مصاف سياسي٬ فكري و تئوريك آندوره رفت٬ جرياني قدرتمند و بانفوذ ايجاد كرد.

 اين حزب حاصل فعل و انفعالات اجتماعى‌تر و تاريخى‌ترى است. به يک معنى وظايفى که به عهده دارد با وظايف يک حزب روتين غربى که اين روزها تشکيل ميشود متفاوت است. اين گذشته و آينده به هم مربوطند، بخاطر اينکه خيلى از کارهايى که ما امروز انجام ميدهيم، مديون وجود آن گذشته است و اگر آن گذشته را از تصوير بيرون بياوريم، ما اصلا در موقعيتى نخواهيم بود که اين حرفها را بزنيم، اين کارها را انجام دهيم و اين وظايفى را که قرار است در دستور خود بگذاريم، در مقابل خودمان بگذاريم."(منصور حكمت كنفرانس آلمان)

 طي كردن مسير٬ ابژكتيو بودن حزب٬ علم به تشخيص مسير درست از شاخصهاي موفقيت حزب است. گذشته حزب براي كمونيسم كارگري و منصور حكمت دوره اي مهم از حياتبخشي ماركسيسم و احياي آن در صحنه كمونيسم معاصر در ايران است. ادامه میدهد:

 "گذشته اين حزب، يک گذشته به معنى وسيع کلمه اجتماعى است يعنى هم فکرى است، هم سياسى است، هم پراتيکى است و هم نظامى. همه ابعاد يک حيات اجتماعى را در پيدايش اين حزب ميبينيم. بيست سال پيش براى مثال مسأله انديشه کمونيستى، کمونيسم چيست، مارکس واقعا چه ميگفت نقش تعيين کننده‌ای براى موجوديت ما داشت........ بيست سال پيش کمونيسم چيز ديگرى بود. کمونيسم نسبت به آن چيزى که شما در حزب کمونيست کارگرى ميشنويد متفاوت بود. آن زمان به ما ميگفتند بورژوازى خوب و بد دارد. ممکن است باور نکنيد اما ميگفتند بورژوازى خوب و بد دارد، بورژوازى ملى داريم که دلش به حال مردمش ميسوزد، ميخواهد صنايع بدرد بخور درست کند و بورژوارى کمپرادور (وابسته) داريم که خيلى کثيف است، خارجى است، غربى است، دخترانشان مينى ژوپ ميپوشند و از ما نيستند. اين کمونيسم آن موقع بود. به ما ميگفتند کمونيستها به چيزى به عنوان مذهب خلق يا به عنوان افکار و سنتهاى خلق باور دارند و آنرا براى خودشان محترم ميدانند. تصور اينکه کمونيسم عليه ميهن پرستى است، اينکه کمونيسم پديده‌ای است عليه ميهن پرستى، عليه کل مقوله ميهن و قوميت و مليت، براى کسى قابل تجسم نبود. آن موقع بحث بر سر اين بود که خلق ها چقدر محترم و شريف هستند و کمونيسم آن دوره اساسا کمونيسم ملى بود. کمونيسم آن دوره مدرن نبود. اگر يک کمونيست را از وسط جامعه انتخاب ميکرديد و ميخواستيد بدانيد چه آهنگى گوش ميدهد، چه رابطه‌ای با پيرامون خود، با شوهرش يا زنش، برادرش يا خواهرش، با پدر و مادرش، با فرزندانش، دارد، تصويرى که از او ميگرفتيد همان تصويرى نبود از رابطه‌ای که شما با دوروبرتان داريد. تصويرى به شدت عقب‌مانده بود. در اين کمونيسم، زمان رهايى زن هنوز فرا نرسيده بود، فعلا تضاد خلق و امپرياليسم مسأله بود. تضاد خلق و امپرياليسم تضاد عمده بود. حتى زمان تضاد کارگر و کارفرما هم نرسيده بود. من فقط مثال مسأله زن را زدم. من يادم است در اردوگاه کومه‌له با يک آدم عقب‌مانده‌ای که اگر الان اسمش را بگويم خيلى از شما او را ميشناسيد، بحثى داشتم و او نظرش اين بود که پيشمرگه‌هاى زن بيخودى شلوغ ميکنند، اول بايد مسأله کُرد حل شود! اين کمونيسم آن موقع بود! بيست سال پيش کمونيسم بر سر کمونيسم نبود. اگرشما آدمى بوديد که مانيفست کمونيست، کاپيتال، ايدئولوژى آلمانى را در يک محيط غير ايرانى خوانده بوديد و به اين کمونيسم نگاه ميکرديد آنرا نميشناختيد و ميگفتيد اين جنبش ملی- مذهبى کشور مربوطه است. محيط اين کمونيسم، بافت اين کمونيسم، دانشجويان دانشکده فنى و دانشگاه صنعتى بود. کارخانه‌ها در اين کمونيسم نقشى نداشتند. سنت کمونيسمى که ما بيست سال پيش با آن روبرو شديم حتى عقبمانده‌تر از سنت به اصطلاح کمونيسم حزب توده بود که اقلا اتحاديه‌هاى کارگرى به آن ربطى داشتند و به درجه‌ای کارگر نقشى در موجوديت حزب توده بازى ميکرد. اين کمونيسم، کمونيسم چريکها بود و کمونيسم کسانيکه لطف کرده بودند مشى چريکى را کنار گذاشته بودند."(منصور حكمت كنفرانس آلمان)

ادامه در شماره بعدي ((مبارزان كمونيست))

Posted by mohammad1917 at 07:23 PM | Permalink

سلام متقابل! اميدوارم سرگشاده بودن پاسخ من به نامه‌ات باعث رنجش نشود. علت اين‌است که اولا " داستان" را روی سايت گذاشته‌ايد. دوم اينکه امری خصوصی در آن نيست. سوم هم اينکه همچنان از داشتن رابطه امتناع می‌کنم و بالاخره اين‌که طرح آن را با خوانندگان داستان‌هايت مثبت می‌دانم!
راستش انتظار نداشتم ديگر بار از من نظر بخواهی. چون هم درديدار تصادفی‌مان در نشست "جمهوری‌خواهان لاييک" در پاريس (سال ٢٠٠١) و هم در ديداری که آخرين بار برای همين موضوع داشتيم، من صراحتا گفته بودم: ١ـ « از وقتی که شنيده‌ام به ’مذاکره با فرح پهلوی ‘رفته‌ای نمی‌توانم حتی همان سلام و عليک گهگاهی را با تو داشته باشم. » ٢ـ و در آخرين ديدار (سال قبل) که عينا به منظور نظرخواهی درباره‌ی " داستان‌"هايت خواهان ديدار شده بودی و نظرم را راجع به اين داستان‌ها پرسيده بودی گفتم «ساختگی و فاقد حقيقت‌اند و به نظرم برای ارضاء مقاصد ويژه‌ی سياسی و شخصی مينويسی. به همين خاطر برايم جالب نيست و دنبال نمی‌کنم.»
حالا بخش ١٢ آن‌ را به نام "سرگشتگی" برای من فرستادی و اين يادداشت را روی‌اش گذاشته‌ای:
« هاشم عزيز سلام. نمی‌دانم داستان‌های مرا دنبال می‌کنی يا علاقه‌ای به آن نداری. ولی اين شماره‌ی آخر را برايت می‌فرستم. برايم نظرت مهم است. لطفا با ديد يک داستان اين نوشته را بخون و نه بيوگرافی. ممنون از اينکه وقت می‌گذاری.»
درست نمی‌فهمم چرا من انتخاب شده‌ام!؟ به ويژه  که گفته‌ای " با ديد يک داستان اين نوشته را بخوان و نه بيوگرافی" داستان که داستان است! باز اگر گفته می‌شد، پرسناژها : A فلانی‌است، B فلانی، و من تخيلات‌ام يا نکاتی را راجع به آن واقعه نوشته‌ام، نظر تو چيست؟ می‌توانست قابل فهم باشد. اما من ديگر چه می‌توانم در مورد داستان‌هايت بگويم در حالی‌که قبلا نظرم را صراحتا شنيده بودی!؟ باشد، حال که نظر مرا می‌خواهی، نظرم را در مورد «داستان ـ خاطره» نويسی، سبکی که بدان علاقه نشان داده‌ای می‌گويم. گر چه خودم را چندان صالح نمی‌دانم ولی چند نکته‌ی مهم را که فکر می‌کنم ضروری‌ست برايت می‌نويسم:
من فکر می‌کنم «داستان ـ خاطره»‌نويسی می‌بايست ناظر بر حفظ هويت و اصالت هر دو جنبه‌ی «داستان» و «خاطره» باشد. يکی ساخت قصه يا داستان است و ديگری امانت‌داری خاطرات. به ويژه اگر خاطرات جنبه‌ی تاريخی، سياسی و اهميت ويژه‌ای داشته باشد، می‌بايست توجه ويژه بدان مبذول داشت و در حّد وسواس "امانت‌داری" کرده و اصالت اقوال را حفظ نمود. اين بدين معنی‌ست که گفته‌های اين و آن عينا در گيومه گذاشته و هر کجا ابهام و ناروشنی و ترديد وجود دارد ذکر گردد. دو ديگر اين که در چنين «داستان ـ خاطره»‌هايی لااقل هويت و اسامی پرسناژ‌های شهيد داستان که خاطره حول آنها می‌چرخد روشن باشد. نکته‌ی ديگر اين است که مطلقا نمی‌بايست افکار، نظرات و قضاوت‌های امروزمان را جايگزين ديروز کنيم و يا تخيلات ‌مان را در گيومه بگذاريم و به هر شکل شبه ايجاد کنيم.
با اين توضيحات اگر به داستان تو نگاه کنيم آن را فاقد بسياری از اين جنبه‌ها می‌بينيم. البته اين هم واقعيتی‌ست که گذشت زمانی طولانی (بالغ بر سی سال) دقت اقوال را کاهش می‌دهد، لذا کار را با دشواری مواجه می‌کند و جنبه‌ی «خاطره»‌ای آن هم به داستان‌پردازی می‌گرايد و اين می‌شود که می‌بينيم!
بی‌ترديد نوشتن خاطرات سياسی (علی‌ا‌لخصوص) امری ضروری‌ست و پژوهشگران و نسل‌های آتی بدان نياز مبرم دارند. تو هم که علاقه‌مند به آن هستی. به ويژه می‌بينم به کژانديشی‌ها و کژرفتاری‌ها و خشونت و جنايت حساسيت نشان داده‌ای، پيشنهاد می‌کنم تا دير نشده و از حافظه‌ات دور نشده، خاطرات بعد از انقلاب‌ات را هم بنويس، از همکاری با جمهوری‌اسلامی و موّدت‌تان با قدرت حاکمه، و اگر اين قسمت را دوست نداری، قسمت مهاجرت به شوروی و رفتار "رهبران" با برخی اعضای "مسئله‌دار" که موجب پريشانی، خودکشی و بيماريهای روانی علاج‌ناپذير شده‌اند و يا ضد کمونيست شده و به همکاری با دستگاه‌های اطلاعاتی رژيم پرداخته‌اند، بنويس.
از چشم يک نويسنده در اين اعمال هم جنايت نهفته است. جنايتی بدون خون! از آپارات تشکيلاتی‌تان، از دسته‌بندی‌ها، قدرت‌طلبی‌ها و خشونت‌ی که عليه مخالفين "باند رهبری" اعمال می‌شد بنويس. اين‌ها هم نوعی قتل هستند. و ميدانی که جزء معدود کسانی هستی که لااقل به دليل موقعيت ويژه‌ی شوهر‌ت "ماشاالله" (مهدی فتاپور) در جريان مستقيم همه‌ی اين اعمال و کژی‌ها بوده‌ای و با وجود آثار و اسنادی که هنوز باقی‌ست، برای نوشتن خاطراتی که اهميت تاريخی و سياسی‌ی به سزايی دارند چيزی کم نداری. امروز تو ديگر يک عضو ساده و حاشيه‌ای يا "مسئله‌دار" نيستی. يا به قول خودت "يک دختر جوان"! تو حالا پنجاه را پشت سر داری و از عناصر "رهبری اکثريت"، و سرشار از خاطره‌ای. اين خاطرات را بنويس و به نظر من چه بهتر که جنبه‌ی داستانی نداشته باشد و فقط خاطره باشد. زيرا وقايعی که از آن گذشته‌ای نيازی به عنصر تخيل و ايماژيناسيون ‌های عجيب و غريب ندارد و هر واقعه‌اش سرشار از سوررئاليزم و اعجاب است. به خودت نگاه کن: در سال‌های آخر عمر ستم‌شاهی برای آزادی و رهايی خلق به چريک‌های فدايی خلق پيوستی با انقلاب، جانب ارتجاع مذهبی را گرفتی! از ارتجاع مذهبی گريختی به شوروی رفتی کنار حکومت شوروی موضع گرفتی و به مخالفين آن در تشکيلات اجازه‌ی انتقاد نميدادی! از شوروی گريختی به اروپا آمدی. با «شهبانو فرح» ديدار کردی...! شگفتا فی‌الحال خود حکايتی هستی و نميدانی! راه دور نرو همين‌ها را بنويس خاطرات چريکی‌ات در مقابل اين همه خاطره‌ی واقعی و مهم که در آن نقش داشته‌ای بسيار ناچيزند. اگر بنويسی بيشتر ميفهمی چه می‌گويم. من ايمان دارم جنايتی که در قتل «رفيق عبدالله پنجه‌شاهی» اعمال شده است و تو از آن  ناراحتی، يک هزارم آنچه که «رهبری اکثريت» مرتکب شده است نيست! منظورم لو دادن مخالفين و همکاری با کميته‌هاست.
تو مخالف خشونت، جنايت، قتل و بی‌عدالتی هستی؟! اين‌ها را بنويس . نکند هنوز نميدانی که «رهبری اکثريت» که تو هم يار و ياورش بوده‌ای چه کرده‌است؟! يا نکند «عبدالله پنجه‌شاهی» خونش با هزاران انقلابی ديگر فرق داشته است که اينچنين برای شما (البته برای "پژوهشگران جمهوری اسلامی" هم) برجسته شده است؟!
البته نه اينکه بخواهم اهميت آن واقعه را کم کنم (جنايت، جنايت است اما خرد و کلان دارد. شما به خُرد چسبيده‌ايد و کلامی از کلان نمی‌گوييد). به هر رو هم تو ميدانی و هم اسناد گواهی می‌دهند، خود اولين کسی هستم که راجع به طرح اين جنايت با اين و آن صحبت کرده و آن‌را محکوم کرده‌ام. اين ماجرا يعنی طرح علنی آن در تشکيلات،  مربوط به سال اول پس از انقلاب است که هدف من ترغيب  اعضاء به محکوميت آن بود. اما درست اين ماجرا با شکل‌گيری‌ی گرايش «اکثريت» و طرح همکاری آن با جمهوری اسلامی هم‌زمان شد و مسئله‌ی مرگ و زندگی هزاران «عبدالله پنجه‌شاهی» جلوی چشممان قرار گرفت، خود به خود موضوع اين جنايت جايش را به چاره‌جويی و گرد‌آوری قوا برای مبارزه‌ای نظری با گرايش فاجعه‌باری که در حال اتفاق بود داد.
امروز هم که نگاه می‌کنم علی‌رغم اهميت‌ی که اين واقعه دارد و بی‌چون و چرا بايد محکوم شود، اشتباهات پس از انقلاب سازمان را مبنی بر همکاری با جمهوری اسلامی هزار بار خونبار‌تر از آن می‌بينم و اهميت بررسی آن را هزار بار مهم‌تر می‌دانم و شايد صاحب يک ريشه باشند.. به همين جهت خاطرات واقعی خود شما اهميت بسيار دارند. اگر آن عمل را عده‌ای با محدوديت‌های آن‌زمان توجيه کرده‌اند، اعمال خوشونت‌بار درون حزبیِ تشکيلاتی علنی، آن هم در خارج از مرزها نشان از چه دارد؟! اين ها را بنويس تا دير نشده. اگر باز اين‌ها را هم دوست نداری لااقل از خاطره‌ی «مذاکره با فرح پهلوی» بنويس تا مردم بفهمند بعضی از «فداييان خلق»، "آنچه خوبان همه دارند به يک‌جا دارند!"
من تا حدی تو را می‌شناسم. اصفهان‌ات را به خاطر دارم. گرچه کوتاه با هم بوده‌ايم اما داستان‌ات خيلی از واقعيت‌ها و حتی از خودت دور است. همانطور که گفتم طول زمان و تخيل را در آن دخيل می‌بينم. به همين خاطر پيشنهاد می‌کنم راه دور نرو و به ذهنت فشار نياور علی‌الخصوص که شما‌ها با گذشته‌ی چريکی تصفيه حساب‌هايتان را کرده‌ايد. از سال‌های اخير که به خاطر داری بنويس، نترس. حتی اگر نصف شهامت و روحيه‌ای را که در آن شرايط مخفی از خودت و "زبان"ات تشريح کرده‌ای به خرج دهی هم قهرمانی بزرگ ميشوی و هم داستان‌هايت " بست سِلِر" خواهند شد. نترس بنويس. اما واقعيت را بنويس!

بيست و دوم ژانويه ٢٠٠٩
 هاشم

Posted by mohammad1917 at 03:08 PM | Permalink

(بخش اول)

جهان امروز:

مدتی پیش پلنوم کمیته مرکزی حزب برگزار شد، همانطور که از گزارش آن هم پیداست موضوع مربوط به بحران اقتصادی جهان سرمایه داری و تحلیل اوضاع سیاسی ایران و استنتاج عملی از آن بخش اصلی مباحث پلنوم را بخود اختصاص داده است، در این مصاحبه می خواستم بیشتر به اوضاع سیاسی ایران بپردازیم. در گزارش به سقوط بهای نفت بعنوان یکی از فاکتورهای دخیل در تغییر اوضاع سیاسی ایران اشاره شده است، درحالی که قبلا هم ما همیشه از بحران اقتصادی که رژیم با آن دست بگریبان است صحبت کرده ایم، هدف از تاکید بر این موضوع چه بود؟

صلاح مازوجی:

در اینجا بحث بر سر بحران مضاعفی است که اقتصاد ایران با آن روبرو است، بحث بر سر تاثیرات و پیامدهای بحران اقتصادی سرمایه داری در سطح جهان بر اقتصاد ایران است. بر خلاف دروغپردازی های رئیس جمهور احمدی نژاد که ادعا می کند محاصره اقتصادی و بحران جهانی سرمایه داری هیچ تاثیری بر ایران ندارد و کشور را با قیمت نفت بشکه ای 7 دلار هم اداره می کند، این عوامل و فاکتورها بر تمام گوشه و زوایای کار و زندگی مردم اثرات ویرانگر خود را بجای گذاشته است.

سقوط قیمت نفت به پایین تر از بشکه ای 40 دلار  در بازارهای جهانی در اثر بحران همه جانبه سرمایه داری و کاهش آهنگ رشد اقتصادی در کشورهای غربی که هنوز هم نفت نقش مهمی در تامین انرژی آنها دارد، بحران اقتصادی ایران را تشدید کرده است. رژیم جمهوری اسلامی به دلیل تداوم و تشدید تحریمهای اقتصادی و ضعف و بی بنیه بودن زیر ساخت های اقتصاد ایران توان مقابله با عوارض ناشی از سقوط بهای نفت را ندارد. بنا به گفته کارشناسان امور اقتصادی وا بسته به خود رژیم در یک سال اخیر تحت تاثیر این تحریمها، کالاهای وارداتی مورد نیاز بیش از 40 درصد گرانتر خریداری شده اند. رژیم در یک سال اخیر برای جلوگیری از عواقب اجتماعی تحریمها، با وارد کردن انبوه کالاها با قیمت گرانتر از طریق واسطه ها سعی کرده که این تحریمها را دور بزند. برای نمونه آلمان که یکی مهمترین شرکای تجاری ایران در اروپا بود تا همین اواخر کالاهای خود را از طریق بنگاههای واسطه در دوبی با قیمت بسیار گرانتر به ایران می رساند. جمهوری اسلامی تنها با اتکا به افزایش نجومی قیمت نفت و دلارهای نفتی امکان انجام این مانور و دور زدن تحریمها را پیدا کرده بود. دولت احمدی نژاد در مدت سه سال و نیم حاکمیت خود حدود 260 میلیارد دلار یعنی بیش از تمام دوره 8 ساله ریاست جمهوری خاتمی درآمد نفتی داشته است. با سقوط  بهای نفت امکان انجام این مانورها از رژیم سلب می شود و ما از هم اکنون با موج تازه ای از افزایش نرخ تورم، گرانی و بالا رفتن قیمیت کالاها و مواد پایه ای مورد نیاز مردم، گرانی برخی خدمات اساسی، کمبود کالا و احتکار آن در بازار سیاه روبرو  هستیم.

یعنی اگر در یک دوره در اثر افزایش قیمت نفت، افزایش نقدینگی و  پایین آمدن ارزش ریال نرخ تورم به بالاتر از 30 در صد رسید، اینبار کاهش قیمت نفت عواقب و تاثیراتی بمراتب ویرانگر تر بر زندگی و معیشت مردم برجای خواهد گذاشت.

اضافه بر عوارض تحریمهای اقتصادی، رژیم جمهوری اسلامی به دلیل زیر ساخت های صعیف اقتصادی هم توان مقابله با تشدید بحران ناشی از سقوط قیمت نفت را ندارد. ایران با این همه منابع نفت و گازی که دارد، رژیم حاکم نمی تواند ، نفت و گاز و بنزین و ... با با قیمت ارزان و بطور منظم  در دسترس مصرف کنندگان قرار دهد. اختلال در شبکه گاز رسانی در زمستان گذشته صدها تن قربانی از مردم گرفت. حداقل 30 در صد مردم ایران به آب آشامیدنی سالم دسترسی ندارند. رژیم هر روزه طرح ها  و پروژه های تازه ای برای افزایش قیمت انرژی مصرفی توده های مردم تدارک می بیند. برای مثال دولت بر اساس طرح تحول اقتصادی در نظر دارد هزینه تولید و همچنین میزان مصرف برق را پایین بیاورد و در همین رابطه جهت برنامه های دولت این است که به طرف نرخ های بین المللی انرژی حرکت کند، این یعنی اگر اکنون هر کیلووات برق با قیمت 16 ریال در اختیار کشاورزان و با قیمت 10 تومان در اختیار منازل قرار می گیرد، با اجرای این طرح قیمت گاز و برق 7 تا 9 برابر افزایش می یابد، قیمت بنزین افزایش می یابد. به گفته دبیر انجمن سازندگان تجهیزات صنعتی در حال حاضر بطور میانگین 8 تا 10 در صد قیمت تمام شده تولیدات صنعتی را قیمت انرژی تشکیل می دهد که در صورت هر گونه افزایش در نرخ آن، به همان نسبت نیز قیمت تمام شده و فروش فراورده های صنعتی افزایش می یابد، فقط برای مثال بطور میانگین 6 درصد به قیمت تمام شده صنایع و مواد معدنی و حداقل یک چهارم قیمت های فعلی به قیمت تمام شده سیمان افزوده می شود.  اینها همه در شرایطی است که بر اساس طرح تحول اقتصادی، دولت در نظر دارد تعیین حداقل دستمزدها که در همین قانون کار ارتجاعی و ضد کارگری رژیم آمده را نیز حذف کند.

از طرف دیگر به دلیل بحران سرمایه داری در سطح جهان، تداوم تحریمهای اقتصادی ایران و موقعیت ویران زیرساخت های اقتصادی در این کشور، سرمایه های خارجی در اولویت بندی های خود برای سرمایه گذاری حاضر به قبول ریسک سرمایه گذاری در ایران نیستند و این واقعیت هم سرمایه داری ایران را با مشکلات بیشتری روبرو می کند.

 نگاهی به این ارقام و جهت گیری های دولت نشان می دهد که رژیم جمهوری اسلامی در شرایط محاصره اقتصادی، و ضعف زیر ساختهای اقتصادی برای مقابله با تشدید بحران ناشی از سقوط بهای نفت چه تهاجم گسترده ای را به سطح زندگی و معیشت مردم ایران و در درجه اول طبقه کارگر و اقشار تهیدست جامعه تدارک دیده است. یعنی در دوره احمدی نژاد نه تنها پول نفت به سر سفره مردم نرفت بلکه  سقوط قیمت آن عملا به وسیله ای برای تعرض به سطح زندگی و معیشت مردم  و ربودن هر آنچه در سفره بی رونق آنها باقی مانده تبدیل شده است.

با این توضیحات امیدوارم پاسخ سئوال شما را داده باشم.

جهان امروز:

این سیاستهایی که رژیم در پیش گرفته یا به قول شما این تهاجم وسیعی که به سطح زندگی و معیشت مردم در دستور کار دولت جمهوری اسلامی قرار گرفته چه عوارض اجتماعی بدنبال خواهد داشت؟

صلاح مازوجی:

همانطور که قبلا اشاره کردم رژیم بار سنگین این بحران را بر دوش کارگران و مردم محروم جامعه انداخته است. دولت جمهوری اسلامی در حالی که این تهاجم گسترده را علیه زندگی محرومان جامعه سازمان داده است، چند ماه پیش وقتیکه می خواستند " قانون مالیات بر ارزش افزوده" را به اجرا در آورند و با اعتصاب بازاریان تهران ، تبریز و اصفهان روبرو می شوند، بلافاصله عقب نشینی می کنند. این عقب نشینی دولت قابل درک است رژیم از آنجا که بازاریان یکی از پایگاههای اجتماعی روحانیت حاکم هستند نمی خواهد پایه حکومتی خود را ضعیف کند.

در شرایط کنونی از آنجا که رژیم بنا به ماهیت طبقاتی که دارد نمی تواند هیچ تغییری در جهت بهبود وضعیت زندگی مردم ایجاد کند، زمینه های عینی گسترش اعتراضات توده ای و شورشهای مردمی در شهرهای بزرگ ایران را  بیشتر فراهم می کند.   همین روند واقعی است که سران رژیم جمهوری اسلامی که در خوف و هراسی دائم از برپا شدن شورش های مردمی بسر می برند را بر آن داشته است تا تلاشهای خود را برای مقابله با رویدادهای احتمالی آتی فشرده تر و سازمانیافته تر کنند. تلاش برای ایجاد فضای ترس و وحشت با افزایش شمار اعدام ها و امواج بدون انقطاع بگیر و ببند فعالین کارگری، فعالین جنبش دانشجویی، فعالین جنبش زنان  و قدرت نمایی و تدارک مقابله و رودر رویی با انجام مانور در خیابانها در محور این تلاشها قرار دارد.

انجام دو مانور بزرگ در شهر تهران طی ماههای اخیر که در آن بیش از 40 هزار نفر از نیروهای گردانهای ضد شورش بسیج، بخشی از یگانهای نیروی زمینی سپاه پاسداران و یگانهای ویژه هوابرد شرکت داشتند و همزمان با این مانورها، "نمایش اقتدار" سه هزار گردان بسیج در دیگر شهرهای ایران، ایجاد ستاد بحران، زمزمه سپردن امنیت محلات شهرها به نيروهای بسيجی  بخشی از تلاشهای رژیم برای ایجاد آمادگی جهت مقابله با رویدادهای احتمالی است.

اگر چه حربه ایجاد رعب و وحشت و به میدان آوردن نیروهای سرکوبگر  برای مقابله با رویدادهای احتمالی همواره بخشی از موجودیت رژیم بوده است، اما اینبار که سران رژیم اوجگیری نفرت و انزجار عمومی از ادامه حاکمیت جمهوری اسلامی را دریافته اند، از یک طرف می خواهند به صفوف نیروهای سرکوبگر خود انسجام بخشند،  و از سوی دیگر با رودررو قرار دادن مستقیم و هر روزه آنها با مردم نفرت و انزجار عمومی از سران رژیم را چنان به نفرت از احاد نیروهای مسلح خود تسری دهند، که این نیروها هست و نیست خود را به بقای رژیم گره بزنند و برای بقای رژیم از هیچ جنایتی دریغ نورزند.

از این لحاظ میتوان گفت که چنگ و دندان نشان دادن ها و مانورهای نطامی ماههای اخیر نشانه مرحله جدیدی از رابطه رژیم و مردم ایران است که از مدتها پیش آغاز شده و اکنون بروز آشکارتری پیدا کرده است. جمهوری اسلامی اگر در یک دوره در کنار سرکوب خونین به توهم توده ها ی مردم نسبت به ماهیت رژیم نیز  متکی بود، و در دوره سر کار امدن اصلاح طلبان حکومتی روی توهم بخشی از توده های مردم به جناحی از رژیم حساب می کرد، اکنون که هیچ پایگاهی در میان مردم ندارد این رژیم برای تداوم حیات خود اساسا به نیروهای امنیتی و مسلح متکی است.

 دائمی شدن حضور نیروهای بسیج در کوچه ها و خیابانها و محلات که در واقع پوششی برای حضور دیگر ارگانهای مسلح و امنیتی رژیم هم هست، بخشی از نقشه ایست برای رودر رو ساختن روزمره مردمی که از ستم و مظالم این رژیم به جان آمده اند با نیروهای مسلحی که روزی امروزشان و امیدهای آینده شان را به بقای این رژیم گره زده اند. شواهد نشان می دهد که رژیم نتوانسته است با نشان دادن چنگ و دندان مسلح خود، مردم را مرعوب سازد. اگر در گذشته رژیم توانسته بود فضای رعب و حشت و شکنجه و اعدام  داخل زندان ها را به درون جامعه انتقال دهد و مردم را در خوف و هراس فرو ببرد، امروز این شور و شوق مبارزه ستمدیدگان جامعه است که به درون زندانها انتقال می یابد و روحیه استقامت در مقابل وحشیگری های مامورین جمهوری اسلامی را صد چندان بر می انگیزد.

در شرایط کنونی اگر جنبش کارگری و دیگر جنبش های اجتماعی و توده های مردم معترض در امر فراتر بردن مبارزه علیه رژیم جمهوری اسلامی هنوز جانب احتیاط را رعایت می کنند،  این نه بمعنای مرعوب شدن در مقابل موج اقدامات سرکوبگرانه رژیم، بلکه نشانه فقدان آلترناتیو حکومتی است که توده های رنجدیده ایران پیروزی انقلاب،  سرنگونی جمهوری اسلامی و بهبود واقعی در عرصه های مختلف حیات اجتماعی خود را در گرو بقدرت رسیدن آن ببینند. این پدیده اگر چه ضعف جنبش سوسیالیستی و انقلابی ایران را می رساند، اما می تواند بمعنای پیشروی در اعماق، و نشانه بلوغ سیاسی جامعه و فعالین جنبش های اجتماعی هم باشد، که این بار نمی خواهند بدون نقشه و بدون برنامه و بدون تضمین پیروزی  وارد نبرد نهایی با دشمن شوند.

 در شرایط کنونی آنچه با مبرمیت بیشتر از هر زمان دیگری در پیشاروی جنبش کمونیستی ایران قرار گرفته است تلاش بیوقفه برای شکل دادن به آلترناتیو حکومت کارگری  است که امیدوارم در فرصت های دیگر بتوانیم بیشتر به این موضوع بپردازیم.

 جهان امروز:

این اوضاع و روند رو به رشد اعتراضات توده ای چه تاثیری بر جناح بندیهای درون رژیم دارد؟ آینده جدال و کشمکش جناحهای درون رژیم را چگونه می بینید؟

صلاح مازوجی:

اوضاعی که قبلا بدان اشاره کردیم و نگرانی سران جمهوری اسلامی از امکان خیزش های توده ای، نه تنها مهر خود را بر جدال و کشمکش جناح های درون حاکمیت در این دوره کوبیده است، بلکه آرایش سیاسی رژیم در دوره آتی را نیز تا حدودی تعیین می کند.

اگر سیاستهای اقتصادی و عملکرد دولت احمدی نژاد در عرصه سیاست بین المللی در سه سال و نیم گذشته به تنگ تر شدن حلقه محاصره اقتصادی منجر شده است و این موقعیت با استراتژی اقتصادی اعلام شده دولت و با منافع طبقه سرمایه دار و صاحبان صنایع در ایران که به شدت به تکنولوژی غرب، به مواد خام و سرمایه گذاری های کلان خارجی نیاز دارند در تناقض قرار دارد و همین موجبات نارضایتی بخشی از سرمایه داران و غرولند کردن اصلاح طلبان حکومتی را فراهم کرده است، اما در شرایط کنونی نگرانی جناح های مختلف رژیم از پیشروی جنبش های اجتماعی و خطر خیزش های توده ای، بر تقابل جناح ها تاثیر گذاشته و مسائل دیگر را فعلا به حاشیه رانده است.  اکنون هر کدام از جناح ها در تلاشند تا مسئولیت اوضاع نابسامان کنونی و عواقب آن را به گردن احمدی نژاد بیندازند.

این گفته که گاری وقتی به سربالایی می رسد، اسب ها همدیگر را گاز می گیرند، بیش از هر زمان دیگری در مورد گاری جمهوری اسلامی و سران آن مصداق پیدا کرده است. علیرغم پیام و تاکید مکرر خامنه ای و رئیس دولت به مجلس هشتم مبنی بر وحدت کلمه و تقویت وحدت و انسجام ملی، دولت و مجلس به عرصه کشمکش جناح های مختلف رژیم تبدیل شده اند و همین نشان می دهد تا زمانی که نزاع بر سر راههای تداوم حاکمیت جمهوری اسلامی در چهار چوب جناج بندی های رژیم  به رسمیت شناخته می شود، شکل بندی دسته بندی های جدید و نزاع بین آنها ادامه خواهد یافت، به قول حداد عادل مجلس هشتم نسبت به مجلس هفتم متکثرتر شده است و جناح های بیشتری در آن حضور دارند.

اکنون بخشی از روحانیون حکومتی که احمدی نژاد با افراطی گریهای ایدئولوژیک موقعیت انحصاری دستگاه آنها را به چالش کشیده است، دور رفسنجانی محافظه کار حلقه زده اند. انتخاب رفسنجانی به رئیس مجلس خبرگان گوشه ای از عکس العمل روحانیت به افراطی گریهای احمدی نژاد بود.

جناح اصول گرایان که در دوره نهم " انتخابات" ریاست جمهوری متحد و یکپارچه ظاهر شدند، در دوره حیات مجلس هفتم اختلاف و چند دستگی در میان آنها علنی شد و رسمیت پیدا کرد و اکنون به شدن ادامه دارد. بعد از این تجزیه بخشی از اصول گرایان حول لاریجانی رئیس مجلس گرد آمده اند. باند مافیائی محسن رضائی هم محافلی از اصول گرایان را رهبری می کند.

با نزدیک شدن ایام " انتخابات " ریاست جمهوری نزاع بین جناح های رژیم حال و هوای تازه ای پیدا کرده است. اکنون که طرح تحول اقتصادی و پرداخت مستقیم و نقدی یارانه ها به مجلس رفته است، اگر چه همه جناح ها با اهداف اقتصادی این طرح و خارج کردن کالاهای یارانه ای از شمول نوسانات بازار و تورم افسارگسیخته توافق نظر دارند، اما بر سر نحوه اجرا و زمان اجرای این طرح با احمدی نژاد اختلاف دارند. جناح های مخالف بر این باورند که رئیس جمهور از پرداخت مستقیم سوبسیدها بهره برداری سیاسی و تبلیغاتی می کند و می خواهد در ایام انتخابات آراء اقشاری از رای دهندگان را خریداری کند.

با نزدیک شدن به ایام "انتخابات" رفسنجانی اعلام کرده است که خود را کاندید نمی کند. اصلاح طلبان اگر چه پروژه ای را برای بازارگرمی و کاندید کردن خاتمی سازمان داده اند، اما خود خاتمی از آنجا که روند اوضاع رژیم به طرف قدرت گیری بیشتر نظامیان سمت گیری پیدا کرده است و خامنه ای رسما از احمدی نژاد دفاع می کند، هنوز جرات نکرده خود را کاندید کند.

ناطق نوری نه از توانائی های خودش بلکه از ناتوانی احمدی نژاد روحیه گرفته، برای نارضایتی های فزاینده از عملکرد احمدی نژاد کیسه دوخته و کاندیداتوری خود را اعلام کرده است.

ظاهرا چنین بنظر می رسد در شرایطی که احمدی نژاد با عملکرد سه سال و نیمه دولت مطلوبیت خود را برای کلیت رژیم و بیشتر جناح های آن از دست داده است ،اکثریت جناح ها در یک ائتلاف عملی و غیر رسمی بر سر برکناری وی توافق نظر دارند. در این شرایط پشتیبانی ولی فقیه از احمدی نژاد به مناسبت های مختلف برای جناح های دیگر مشکل ایجاد کرده است.

اما پشتیبانی پی در پی خامنه ای از احمدی نژاد در این دوره قبل از آنکه نشانه اقتدار ولایت فقیه باشد نشانه دست بالا پیدا کردن هر چه بیشتر سپاه پاسداران و نظامیان در معادله قدرت و در تعیین سیاست جمهوری اسلامی است.

از این رو با توجه به اوضاع سیاسی ایران و امکان برآمدهای توده ای و تحولی که در رابطه و مناسبات بین رژیم و مردم بوجود آمده، همه نشانگر این واقعیت است که روند تحولات درون حاکمیت به طرف اقتدار بیشتر سپاه پاسداران و نیروهای امنیتی پیش می رود. جناح های رقیب نیز برای کنار زدن احمدی نژاد چاره ای ندارند بجز اینکه به مهره ای دیگر از سپاه پاسداران تکیه کنند. در همین رابطه اگر به دلیل اوضاع بحرانی، خامنه ای و همه جناح ها بر سر معرفی و یا پشتیبانی از یک کاندید و تشکیل "دولت وحدت ملی" در آینده و با شرکت همه جناح ها به توافق نرسند، محتمل است که جناح های مخالف احمدی نژاد علی لاریجانی رئیس مجلس کنونی که سابقا از کادرهای سپاه پاسداران بوده است را برای کاندیداتوری پست ریاست جمهوری بجلو برانند.

Posted by mohammad1917 at 12:28 PM | Permalink

قسمت سوم

مختصری از کرونولوژی گرایشات سیاسی و شکل گیری جناح ها ! 

در این قسمت به سیر رویداها، مقاطع موثر در شکل دادن به جناح بندی در حزب ازهمان ابتدای تشکیل آن تا وقوع انشعاب، شروع دوره جدید فعالیت حزب کمونیست کارگری ایران، آغاز بکار حزب کمونیست کارگری ایران- حکمتیست می پردازم. این کار بدونه دنبال کردن سابقه و پروسه ماجرا از دوران اولیه فعالیت اتحاد مبارزان کمونیست و کومه له و تعقیب ماجرا از ابتدا تا به امروز آن کامل نمیشود. خلاصه و سریع نظری به آندوران خواهیم انداخت.

توجه اینکه، اینجا قصدم تعریف کرونولوژی جنبش کمونیسم کارگری، یا تاریخ گرایشات دیگر در دو حزبی که منصور حکمت ساخت نیست. محدودتر از اینها، حتی این نوشته شرح کامل تاریخ اختلافات در آن دو حزب، تقابل گرایش های مختلف در تاریخ جنبش کمونیسم معاصر را بطور جامعی در بر ندارد و نباید با این توقع آن را خواند. اما در این نوشته به بخشهایی از آن اختلافات، قطعا به مقاطع و دوره های مهم اش، برای مستدل کردن بحث اشاره خواهم کرد.

در دوره جدالهای درونی در حزب کمونیست ایران قدیم و در حزب کمونیست کارگری بعد از منصور حکمت، هر جناحی، اکنون هر حزب و جریان منشعب و جدا شده از آنها، بنا به مصلحت سیاسی و جنبشی خود تعریفی از سیر تکوین آن اختلافات بدست میدهند و ماجرا را به رنگی می بینند. بعضی ها ضرورت بحث را منکر میشوند، بعضی دیگر آن گوشه هایی از وقایع را برجسته میکنند که با منفعت جریان خود و در رقابت با دیگران بکار آید. در چنین وضعی دنبال کردن سیر نسبتا جامع تر و فراتر از تعاریف موجود میتواند به تشخیص همه جانبه تر ما از انشعابات و حلقه های پیوند امروز با گذشته و با اتفاقات و رویدادها در این تاریخ کمک کند. برای این مسئله، کرنولوژی این اختلافات را همزمان و بصورت ادغام در هم در دو سطح مورد توجه قرار میدهم. یکی با رجوع به اسناد و فاکت ها از دوره اتحاد مبارزان کمونیست تا زمان دو تکه شدن حزب کمونیست کارگری ایران و ادامه انشعاب و جدائیها در تکه های جدا شده از آن. دوم با اشاره به اوضاع عمومی تری که جنبش کمونیسم کارگری در متن اوضاع و تحولات سیاسی و تاریخی اش از ابتدا تا به آخر با آن روبرو بود. بدون درجه ای فاصله گرفتن از تحولات درونی و جدال فکری درون احزاب و قرار دادن این تحولات در متن سیاسی و اجتماعی نمی توان جواب درستی به علل و ماهیت آنها داد. تاریخ و مبارزه طبقاتی با جدل عقاید و باورها در جامعه شروع نمیشود. جدل های فکری انعکاس تقابل جنبشهای اجتماعی است که تحت شرایط مختلف و در اشکال مختلفی در درون جریانهای سیاسی در قالب سنت، روش ها، سبک کار در عرصه های عمل، تئوری، سیاست و تشکیلاتی خود را نشان میدهند. سرنوشتی که حزب منصور حکمت پیدا کرد دلایل سیاسی و تاریخی قابل توضیح و روشنی پشت سر دارد. قبل از این نوشته و قبل از اظهار نظر هر کسی در این رابطه منصور حکمت آنرا در ده ها جلسه رسمی و سمینار بیان کرد و حتی بطور مشخص سرنوشت حزب کمونیست کارگری ایران بعد از خودش را در جلسه دفتر سیاسی 20020107 در لندن که هنوزاسنادش پخش نشده است پیش بینی کرد. در این جلسه خطاب بدفتر سیاسی گفت:

"حزب را شما رهبری می پاشانید و پائین می ماند و دوست دارد بماند. حزب از شکافهای بالایش از هم می پاشد.

این پیش بینی منصور حکمت بوقوع پیوست و کمیته مرکزی حزب، تکه و پاره کردن حزب را به کادر و اعضایش تحمیل کرد و آنها را در مقابل عمل انجام شده قرار داد.   

نگاهی فشرده به سابقه و زمینه ها و مقاطع مهم !

1 - دوره اتحاد مبارزان کمونیست !

با تشکیل سازمان "اتحاد مبارزان کمونیست" و آغاز فعالیت آن در سال 1357 و با طرح سلسله مباحث سیاسی و تئوریک مشهور آن تحت عنوان "مارکسیسم انقلابی"، دوره تازه ای از تاریخ چپ و کمونیسم در ایران آغاز شد. چپ وارد دوره جدیدی گردید و کمونیسم منسجم پا بعرصه وجود نهاد. از آن زمان، کمونیسم ملی، بورژوازی ملی و مترقی"اسطوره" شد، کمونیسم اردوگاهی و ضد امپریالیستی حزب توده، مائوئیسم، پوپولیسم و خلق گرائی، چریک ایسم و مذهب مترقی و غیره به پس صحنه رانده شدند. نقد خلق گرایی و تکیه بر ارتدوکسی مارکسیسم به سرعت زیادی به یک جریان نیرومند سیاسی - فکری و سراسری در میان جنبش چپ ایران در آمد.

این تحول در چپ ایران را صرفا با توان سیاسی و تئوریک اتحاد مبارزان کمونیست و حرفهای زیبا و روان شخصیت هایش نمی توان توضیح داد. نکته این است که جریان اتحاد مبارزان کمونیست و ایده هایش محصول تحولات سیاسی و اجتماعی تاریخی جامعه بشری و آندوره جهانی و محلی در ایران بودند. این جریان توانست تحولات محلی و جهانی زمان خودش را درک کند و به ضروریات و نیازهای پیشبرنده چپ و جنبش کمونیستی و مشکلات پیشاروی آن دوره پاسخ دهد.

به بن بست رسیدن کمونیسم اردوگاهی و بورژوایی، قطب روسی و چینی آن در جهان و وقوع انقلاب 1357 در ایران، دو فاکتور محوری و اساسی در این رابطه اند. بحران کمونیسم اردوگاهی در جهان، چپ وابسته و الگو گرفته از این کمونیسم در ایران را دچار بحران کرد و در نتیجه دورنما و قطب نمای جهانی جریانات سیاسی و چپی که نام کمونیسم و سوسیالیسم را بر خود نهاده بودند تیره و تار گردید. همزمان با این تحولات جهانی، انقلاب 1357 در ایران اتفاق افتاد. این انقلاب، سوسیالیسم کارگری و اعتراض کارگری را رشد داد و قشر وسیعی از کارگران رادیکال و سوسیالیست را جلو آورد. در نتیجه این انقلاب، طبقات، اقشار مختلف مردم در جامعه وسیعا به سیاست و دخالت در امورات مختلف سیاسی و اجتماعی روی آوردند و استعدادهای زیادی شکفته شد. چپ رادیکال آنزمان از درک این تحولات جهانی و محلی در ایران و رابط آنها با هم عاجز بود. این دو عامل ضرورت و پایه های تحول در چپ و نیروهای سیاسی را فراهم آورد و اتحاد مبارزان کمونیست این امر را مسئولانه و به نحو درخشانی به پیش برد.

بطور کلی می توان گفت، بحران کمونیسم بورژوایی، تحولات اجتماعی و سیاسی و فکری ناشی از انقلاب 57 و بویژه عامل دخالتگرانه سیاسی اتحاد مبارزان کمونیست چپ ایران و فرهنگ سیاسی آن را زیر و رو کرد. نمای کمونیسم روئیت شد، چپ رادیکالیزه گردید، تا حدی زیادی رنگ سیاسی اتحاد مبارزان کمونیست را به خود زد. از آن پس این چپ، اقتصاد چین و شوروی را سرمایه داری میدانست، هیچ ارودگاهی را قبول نداشت، به مارکس، کارگر و سوسیالیسم کارگری روی آورد، به مبارزه روزمره کارگران اهمیت میداد و همراه با خط کمونیستی برای بیرون آوردن پرچم کمونیسم از زیر آوار جریانات بورژوایی و رفرمیسم خرده بورژوائی و انتقال آن به کارگر و جریان کمونیسم کارگری تلاش کرد. نوشته های این دوره منصور حکمت(م ح) از جمله، انقلاب ایران و نقش پرولتاریا (خطوط عمده)، پیشگفتار به شیوه برخورد به احزاب بورژوایی از لنین، اسطوره بورژوازی ملی و مترقی، دورنمای فلاکت و اعتلای نوین انقلاب – تزهایی در باره اهمیت سیاسی بحران اقتصادی، کمونیست ها و جنبش دهقانی پس از حل امپریالیستی مساله ارضی در ایران، جبهه های اصلی نبرد طبقاتی در شرایط کنونی، رزمندگان و راه کارگر: جدال بر سر تحقق سوسیالیسم خلقی، بحران رزمندگان: پوپولیسم در بن بست، سه منبع و سه جزء سوسیالیسم خلقی و بسیاری دیگر از جمله آثاری هستند که چهره سیاسی چپ را تغیر داد. این منابع و بسیاری دیگر در همین رابط بصورت کتب و جزوات منتشر شدند و اکنون در سایت منصور حکمت با آدرس http://hekmat.public-archive.net/index.html در دسترس عموم قرار دارند.

همراه با تاثیرات و عوارضی که بن بست سوسیالیسم اردوگاهی، تحولات انقلاب 57، مباحثات مارکسیسم انقلابی بر نیروهای چپ نهاد، جریانات چپ و راست ایران با دو مسئله مهم سیاسی - تاکتیکی دیگر روبرو گردیدند و می بایست سیاست خود را در قبال آنها روشن نمایند. یکی جنگ ایران و عراق، دومی مساله ماهیت رژیم جمهوری اسلامی و جناحهای آن بود. کل سازمانها و جریانات چپ حول روشن کردن سیاست خود در قبال این دو موضوع تاکتیکی متمرکز شدند. چهار چوب مواضع آن وقت چپ در قبال جنگ، سوسیال شوینیسم میهن پرستانه خرده بورژوازیی و آنارکوپاسیفیم در قالب عبارات ظاهرا انقلابی و کلیشه ای عاریت گرفته از تاریخ انقلابات کارگری و جنبش کمونیستی، یعنی تبدیل جنگ به قیام و جنگ داخلی بود. جریاناتی مانند حزب توده و چریکها (جناح اکثریت) رژیم اسلامی را ضد امپریالیست و در نتیجه قابل دفاع می دانستند و بدفاع از آن بر خواستند و رسما به زمره جریانات همکار با جمهوری اسلامی پیوستند. دیگر جریانات چپ نسبت به ماهیت رژیم اسلامی سردرگم بودند و بیشتر آنها با خوب و بد کردن جناحها درون رژیم و قائل شدن به تفاوت ماهوی بین این جناحها نسبت به ماهیت دولت جمهوری اسلامی ایجاد توهم میکردند. این مواضع بحران سیاسی جریانات چپ، جریانات موسوم به خط 3 را به نهایت درجه رساند و اکثریت آنها از هم پاشاند.

سیاست کمونیستی اتحاد مبارزان کمونیست در قبال جنگ ایران و عراق در نوشته های، "بیانیه تهاجم رژیم عراق و وظایف ما"، "جنگ، تئوری و تئوری جنگ"، "در باره تاکتیکهای ما در شرایط کنونی" و در رابطه با ماهیت جمهوری اسلامی و جناحهایش در نوشته های، "دو جناح در ضد انقلاب بورژوا امپریالیستی"، "وضعیت انقلاب و موقعیت ویژه لیبرالها" ، "وضعیت کنونی، چشم انداز آن و وظایف کمونیست ها"(از م ح)، جلو توهمات به جمهوری اسلامی و قربانی شدن هزاران فعال چپ را در جنگ ایران و عراق گرفت. وجود این سازمان تکیه گاهی شد برای فعالین چپ و سرگردان سازمانهای متلاشی شده و افراد جدا شده از جریانات باقی مانده. منبع اسناد سایت م ح.

با همه اینها، سازمان اتحاد مبارزان کمونیست در این تحولات غرق نشد، بر سر جواب درستش به مسئله جنگ و ماهیت رژیم توقف نکرد و تحت فضا و استقبال زیادی که از آن نظرات شد اهداف استراتژیک تر خود را از یاد نبرد. همزمان با جوابگویی به مسائل فوری سیاسی و روزمره آندوره دو بستر عمومی اصلی و برنامه قبلا اعلام شده دیگر خود را پی گرفت. اول تدوین برنامه حزب کمونیستی، دوم تلاش برای ایجاد حزب کمونیستی در ایران بود. طرح  و به جلو بردن این دو پروژه، در ابتدا دورنمای نظری جلو روی چپ باز کرد و در ادامه به موضع پراتیک روزمره و فوری تبدیل گردید. تعقیب مداوم این دو هدف و مباحث پیرامون این دو مسئله در آن اوضاع آشفته سیاسی و حمله جمهوری اسلامی به تشکلهای کارگری و توده ای و به سازمانها سیاسی، افقی در برابر نیروهای چپ و فعالین جنبش کمونیستی باز کرد و امید داد. پیشروی در این دو عرصه، موضوع را از سطح نظر به اجرا و پراتیک و عملی کردن آنها کشاند. در همین زمان، مقاومت مردم در برابر هجوم نیروهای جمهوری اسلامی به کردستان و نقش کومه له در آن توجه اتحاد مبارزان کمونیست را به خود جلب کرد. اتحاد مبارزان کمونیست به اهمیت و عادلانه بودن این مقاومت در کردستان، بویژه به نقش کومه له بعنوان سازمانی چپ و دخیل در آن که توانسته بود در برابر لشکرکشی ضد انقلاب اسلامی مقاومت اجتماعی را سازمان دهد آگاه بود. عطف توجه اتحاد مبارزان کمونیست به تحولات در کردستان، به نیروهای چپ و به حل عادلانه مسئله ملی و در راس همه به کومه له از جمله تفاوتهای دیگر این سازمان با دیگر جریانات چپ آن دوره ایران بود. برخورد اتحاد مبارزان کمونیست به کومه له، نوع دخالتش در مسائل سیاسی و اجتماعی کردستان با شکل و شیوه برخورد و روابط آن با سازمانهای چپ در ایران و دخالت در مسائل سیاسی سراسری فرق داشت. کومه له سازمان چپ اجتماعی و با نفوذی در میان مردم بود. در گام اول، اتحاد مبارزان کمونیست سعی میکرد از کانال کومه له، چپ در کردستان را تقویت کند و از این طریق کومه له را. این سازمان درست نمی دانست از بالا سر کومه له و بدونه توجه بدان در مسائل محلی کردستان دخالت نماید و تقویت کومه له و چپ را به نفع مردم و بالا بردن رادیکالیسم درون جامعه میدانست. اگر کومه له دخالت از موضع چپ در تحولات اجتماعی را از دست میداد، در برابر جمهوری اسلامی سنگر بندی نمی کرد، در برابر حزب دمکرات و توطئه هایش نمی ایستاد، از کارگر و دهقان و مردم زحمتکش دفاع نمی نمود و یا اینکه نظر و تئوریهای جهان سومی خود را پرچم میکرد قطعا این روش برخورد اتحاد مبارزان کمونیست تغیر پیدا میکرد. در حقیقت، توجه به کردستان و دخالت در تحولات آن و ارتباط با سازمان کومه له، پروژه سوم اتحاد مبارزان کمونیست در پناه دو مورد دیگری بود که بحثش را کردیم.    

در نتیجه این پراتیک و سیاست ها اتحاد مبارزان کمونیست به یک جریان اجتماعی و قدرتمندترین سازمان سیاسی در مقیاس سراسر ایران تبدیل شد. این جریان به سازمان بزرگ و مرکبی از دو گرایش، چپ روشنفکری رادیکالیزه شده و سوسیالیسم کارگری تبدیل گردید. این دوره رشد سریع، این موقعیت جدید کسب گردیده، اینبار این سازمان، خود اتحاد مبارزان کمونیست را به موضع کار رهبریش تبدیل کرد. برنامه، اهداف، سنت، روش کار، تشکیل حزب کمونیست و چگونگی تداوم پیشروی آن را بطور جدی در دستور رهبریش قرار داد. در چنین مقطعی کنگره اول اتحاد مبارزان کمونیست در شهریور 1361 گرفته شد. این کنگره، کنگره اعلام پیروزی مارکسیسم انقلابی بر پوپولیسم، در همان حال آغاز دوره جدید، دوره عرصه اندام و تعرض جنبش کمونیستی به چپ رادیکال و تامین هژمونی سیاسی بر سر آن بود. بدنبال کنگره اول اتحاد مبارزان کمونیست، رابط بین چپ و خط کمونیستی دگرگون شد و چپ به موقعیت حاشیه ای بودن خود واقف گردید. تحولات سریع سیاسی و اجتماعی دوره انقلاب، چپ روشنفکری ایران را رادیکالیزه کرده بود، رایکالیسم آن را به نهایت درجه بالا برده بود، با این وجود چهار چوب فکری و تبین این چپ رادیکالیزه شده در نقطه نهایی تکاملش جوابگوی شرایط و نیازهای جدید نبود. کمونیسم از این چپ و امتداد رایکالیزه تر کردن ایده هایش در نمی آمد، گسستی ضروری شد. کمونیسم جنبش اجتماعی متفاوتی بود که پس زدن این رادیکالیسم و اعتراض چپ خرده بورژوایی و سبک کار و سنت هایش جزیی از کار و شرط رشد آن در ایران بود و هنوز هست. پیشتازی نظری و عملی رگه مشخصی از کمونیسم سهم اصلی را در رساندن اتحاد مبارزان کمونیست به چنین نقطه ای داشته بود. نشریه شماره چهار"بسوی سوسیالیسم" مصاحبه منصور حکمت بنام "تفاوتهای ما" تماما به تشریح کمونیسم کارگری و تفاوت آن با رگه های دیگر مدعی کمونیسم و از جمله فرق آن با دوره مارکسیسم انقلابی اختصاص دارد. در کنگره اول اتحاد مبارزان کمونیست، اولین تقابل کمونیسم کارگری با چپ رادیکال و متحد دوره ای خود در جدل با خلق گرایی و پوپولیسم در مبحث سبک کار کمونیستی بین منصور حکمت و حمید تقوایی روی داد.

بحثهای سبک کاری، تفاوت بین حرف و عمل به بیان آن زمان، اولین تقابل علنی جنبش کمونیسم کارگری با مارکسیسم انقلابی را بر سر چگونگی پراتیک کمونیستی و رابطه سازمان کمونیستی با مردم و انقلاب مورد نظر کمونیست ها را پیش آورد. در این مبحث سکتاریسم تشکیلاتی و "نایب توده ها بودن در امر انقلاب" فرمولی بود که حمید تقوایی آن را حلقه اصلی در نقد سبک کار پوپولیستی میدانست و منصور حکمت این فرمول را "عمیقترین بیان خصیصه اصلی سبک کار پوپولیستی..." خواند. کمونیستها و پراتیک پوپولیستی- صفحه 378 منتخب آثار م ح. نوشته های دیگر در همین رابطه : "سبک کار، بحث در حاشیه کنگره اتحاد مبارزان کمونیست" و "تبلیغ و ترویج پوپولیستی و تبلیغ و ترویج کمونیستی" و "نقطه قدرت جنبش ما" و "سخنرانی در مورد انفعال و ارتداد" و "اظهار نظر در بحث حمید تقوایی در باره کار روتین و تاکتیک" را می توان نام برد. اتفاقا در این بحث آخری م ح علاوه بر نقد دیدگاه حمید تقوایی به جنبه هایی از نظرات نادرست ایرج آذرین و رضامقدم هم می پردازد. م ح در مبحث جمعبندی از کنگره، تاکید میکند که  در رهبری اتحاد مبارزان کمونیست "یک بلوک نبودیم" و از وجود دو دیدگاه در کنگره اول اتحاد مبارزان کمونیست که در برخورد به تهیه مصوبات کنگره و تهیه پیش نویس برنامه و دیگر مباحث خود را نشان داد صحبت می کند. به این ترتیب وجود دو خط و دو گرایش متمایز در اتحاد مبارزان کمونیست در کنگره اول آنها بر جسته شد و م ح بر این واقعیت تاکید نمود.

هدف از یاد آوری این تقابل ها، نشان دادن چگونگی روندهایی است که در سیر حرکت خود، در دل تحولات سیاسی – اجتماعی، جنبش های متفاوت سیاسی را در مواضع افراد به تقابل با هم میکشاند. افراد و جنبش هایی که در دوره مبارزه با خلق گرایی متحد هم بودند، اکنون ضرورت مبارزه طبقاتی و فراتر رفتن، آنها را رو در روی هم قرار میدهد. یادآوری این تقابل از آنجا مهم است که جنبش کمونیسم کارگری، این رگه از کمونیسم، در این مقطع تفاوت خود با بقیه را نشان میدهد و رادیکالیسم دوره انقلاب پنجاه و هفت برای استحکام و شکل دادن به کمونیسم معاصر را به جا میگذارد. حککا و حککح اکنون به همان چهار چوبه و اسلوب و سنت سیاسی که در کنگره اول اتحاد مبارزان کمونیست نقد شد برگشته اند. از آنجائیکه در آن زمان نقد مستقیما خطاب به نظرات حمید تقوایی بود حزب او امروز علاقه چندانی به این یاد آوریها و موارد مشابه آن را در این تاریخ ندارد و حککح برای کوبیدن رقیب خود از این تاریخ  و به نفع خود سوء استفاده میکند. کنگره اول اتحاد مبارزان کمونیست، محل تلاقی دو دوره بسیار مهم، دوره پایان پیروزی مارکسیسم انقلابی بر خلق گرایی و دوره عروج جنبش کمونیستی است. در صفحه 18 کتاب" در باره فعالیت حزب در کردستان" م ح نوشته است:

 " ...به این ترتیب " مارکسیسم انقلابی ایران" خود یک چهار چوب موقت  فکری و سیاسی برای دو سنت مبارزاتی متفاوت بود. سوسیالیسم کارگری و رادیکالیسم چپ غیر کارگری ایران. شکاف میان این دو سنت تا مقطع طرح مباحثات کنگره اول اتحاد مبارزان کمونیست هنوز مشهود نشده بود و...". خط تاکیدها از متن اصلی است.

مباحث این کنگره این دو خصوصیت و ترکیب گرایشی اتحاد مبارزان کمونیست را در خود دارد. این کنگره جایگاه ویژه ای در شناخت از چپ رادیکال و جنبش کمونیسم کارگری و چگونگی شروع و زیست سیاسی این دو گرایش و مراحل و دوره هایش در حزب کمونیست ایران و کومه له و در ادامه حزب کمونیست کارگری ایران بعد از مرگ  م ح را دارد.

2 - اتحاد مبارزان کمونیست، کومه له و پروسه نزدیکی آنها!

موقعیت سیاسی و نفوذ کلامی که اتحاد مبارزان کمونیست در میان جریات چپ ایران و فعالین آن بدست آورد، شامل حال کومه له و گروه و محافل سیاسی چپ در کردستان هم گردید. سرتاسری بودن انقلاب 57، اعتراض و خواستها و اشکال مبارزاتی سرتاسری و یکسانی را در مقابل رژیم پادشاهی شکل داد. این انقلاب و رادیکالیسم آن، جامعه ایران را بیش از هر زمان دیگری بهم جوش داد. هر حرکتی در تهران و سنندج و اصفهان و سقز می توانست تبریز و آبادان بوکان و مهاباد و شیراز را به غلیان بیندازد. انقلاب سازمانها و محافل سیاسی بیشمار آن زمان را از مخفی گاه ها به خیابانها کشاند و همه جا در مکانهای عمومی بحث و جدل گرم بود و اشتیاق برای جذب ایده های جدید و خواندن نشریات و شرکت در جلسات بالا بود. همراه با این فضا، جریانات معتقد به خط چریکی، نیروهای موسوم به خط سه معتقد به خط مشی سیاسی – توده ای (کومه له در این طیف قرار داشت) و منتقد خط چریکی در شهرهای کردستان فعال بودند و تشکیلات داشتند. علاوه بر ابتکارات و روابط و مکانیسم هایی که انقلاب بوجود آورده بود، این سازمانها و تشکیلات آنها، در انتقال و پخش سریع تغیر و تحولات فکری و سیاسی ایران به کردستان نقش داشتند.

آثار اتحاد مبارزان کمونیست توجه فعالین و محافل سیاسی و بخش زیادی از صفوف کومه له و کادرهای آن را به خود جلب کرد. بدنبال هجوم دوم جمهوری اسلامی به کردستان و تصرف شهرها، اردیبهشت 1359 و با پایان دوره فشرده ای از جنگ و گریز با نیروهای رژیم مجالی برای مباحثات سیاسی و تعمق بر سر رویدادهای جاری ایجاد شد. موضوعات جدی و تازه ای در صفوف کومه له طرح شدند، برنامه و افق چیست و سیاست ها کدام است و معنی تداوم انقلاب چیست، در میان  واحدهای نظامی کومه له بر جسته گردید و از طرف رهبری کومه له سیاست روشن و رهنمودی نمی رسید. در این دوره هر نوشته ای از اتحاد مبارزان کمونیست بدست ما میرسید مبنای جلسات آموزش - سیاسی عمومی واحدهای نظامی و بحث و جدل سیاسی در میان کادرها میشد. از نشریات و جزواتی که از این سازمان میرسید خط و نیرو میگرفتیم. تا جایی که بخاطر دارم چند شماره نشریه"کارگر کمونیست" و شماره اول "بسوی سوسیالیسم" و تعدادی نوشته های دیگر در واحد ما، "گردان کاک فواد" آنقدر مورد استقبال بودند و دست بدست گردید، خط هایش پاک شده بود و بزحمت قابل خواندن بودند. این در حالی بود که هنوز نمی دانستیم موضع رهبری کومه له راجع به این سازمان چیست و راجع به مواضع و سیاستهایش چه میگوید؟ سیاست کومه له در شرایط جدید بعد از تصرف شهرها توسط رژیم معلوم نبود. عطا رستمی از جمله روشن ترین و پروشور ترین مدافعین اتحاد مبارزان کمونیست بود و انگار گمشده ای را یافته و در این رابطه جلسات عمومی و جمعی زیادی در میان واحدهای نظامی گرفت. این وضعیت خاص ناحیه مریوان نبود و در بقیه نواحی با شدت کم و یا زیادتری جریان داشت. شکی نیست که شدت چنین مباحثاتی در تشکیلات شهرها به نسبت بخش نظامی بالا تر بود. بدین ترتیب قبل از گرفتن هر رابط رسمی کومه له و اتحاد مبارزان کمونیست، این سازمان صاحب اتوریته و نفوذ سیاسی در میان لایه ای از کادرهای کومه له بود. پروسه گسترش ایده های "مارکسیسم انقلابی" در کردستان و بطور مشخص در کومه له، قدیمی تر از شروع ارتباط رسمی این دو سازمان با هم بود. این پروسه به همان طریقی که در بقیه مناطق ایران اتفاق افتاده بود در شهرهای کردستان و در تشکیلات کومه له بعنوان سازمان چپ به پیش رفت و نفوذ سیاسی اتحاد مبارزان کمونیست بسرعت در آن جا باز کرد. اما فضای بشدت متحول و جنگی در کردستان و کشمکش شدید مردم و نیروهای سیاسی با جمهوری اسلامی باعث اندک تاخیر و بهانه مقاومت چپ رادیکال و گرایش ناسیونالیستی در این منطقه در برابر اشاعه نظریات اتحاد مبارزان کمونیست گردید. کومه له غرق در مسائل منطقه ای شده بود. سازمان چریکهای فدایی خلق، سازمان پیکار، حزب رنجبران، راه کارگر، رزمندگان و غیره سعی کردند از وجود نیروی نظامی و شرکت خود در جنگ علیه نظام اسلامی برای ایجاد مانع بر سر راه رشد سریع این نظرات در کردستان سدی بسازند. اما اینکار فایده ای نداشت و دوام نیاورد و نظر و راه حلهای اتحاد مبارزان کمونیست در مورد معضلات متعدد، توجه فعالین کمونیست در کردستان را به خود جلب نمود. در ادامه و در نهایت آن، با قبول دیدگاه مارکسیسم انقلابی در کنگره دوم کومه له از طرف این سازمان، بهار 1360، آخرین سنگرهای مقاومت خلق گرایی و پوپولیسم پشت سر نهاده شد. این اقدام کومه له، موانعی را بر طرف کرد و چپ در ایران را بیشتر از هر دوره ای بهم نزدیک نمود.

بطور کلی می توان گفت، حمله سرتاسری جمهوری اسلامی به دستاوردهای انقلاب، به آزادیهای سیاسی، تشکل و سازمانها بیش از هر جریان چپی به اتحاد مبارزان کمونیست و روند رو به رشد آن در ایران و کردستان ضربه زد. این جریان به بزرگترین سازمان چپ و محور اصلی چپ رادیکال و کمونیسم در ایران تبدیل شده بود. اما سرکوب سریع و گسترده و اعدام های وسیع مانع روند پیشرفت سریعتر آن و فرصت اعلام موقعیت کسب شده اتحاد مبارزان کمونیست و بهره برداری از دستاورد هایش در سطح جامعه گردید. پرچم آن دستاوردها و موقعیت کسب شده آن روز اتحاد مبارزان کمونیست را امروز باید بر جسته و مستدل کرد. باید به همگان گفت که اتحاد مبارزان کمونیست در چنین جایگاهی نمی توانست نسبت به کومه له و تحولات آن دوره جامعه کردستان بی تفاوت باشد. امروز ناسیونالیست های کرد و چپ ناسیونالیست از سرکوبگری جمهوری اسلامی در ان زمان به نفع قومیگری امروز خود و وارونه کردن این تاریخ استفاده میکنند. میگویند اتحاد مبارزان به کردستان آمد و کومه له به آن کمک کرد و در حقش بزرگواری کرده است.!! در حالیکه ماجرا برعکس است، اتحاد مبارزان و دخالت های آن کومه له را به جلو هل داد و اگر سرکوبگری جمهوری اسلامی نبود یا این حمله چند ماهی به عقب می افتاد، اتحاد مبارزان کمونیست از موضع بسیار قویتر و با تسلط سیاسی بالاتری در کردستان ایفای نقش مینمود. بدون حمله و با حمله جمهوری اسلامی این سازمان کمونیستی نمی توانست نسبت به این منطقه و سرنوشت و مقدرات طبقه کارگر و مردم زحمتکش و چپ آن کم توجهی کند. در نظر داشتن این واقعیات نکته و تکیه گاهی است در تعین موضع سیاسی درست راجع به آن تاریخ و اتخاذ موضع کمونیستی در برابر حملات چپ و راست به جنبش کمونیستی معاصر.   

دور اول تعرض حکومت اسلامی، 28 مرداد 1358، در برابر اعتراض و مقاومت مردم در شهرها، تشکلهای توده ای، کارگری، زنان، سازمانهای سیاسی، دانشجویان، مقاومت مسلحانه در بعضی نقاط ایران و در کردستان و بدلیل قوام نگرفتن سپاه پاسداران و نیروهای بسیج و ناهماهنگی بین آنها و ارتش ناکام ماند. این دوره به "دور اول مقاومت" یا "دور اول جنبش" در کردستان مشهور است. در دوره دوم حمله به کردستان، اردیبهشت 1359، جمهوری اسلامی توانست تمام تشکل و نهادهای کارگری و توده ای در شهرهای بزرگ ایران را به عقب براند و اکثر آنها را درهم بشکند و کردستان را از حمایت سراسری خود محروم نماید. ادامه این حمله با قتل عام زندانیان سیاسی در سال 1360، توسط ضد انقلاب اسلامی به انتهای خود رسید و شکست انقلاب را قطعی کرد. در هر دو دوره، سالهای 58 و 59، هجوم به کردستان همزمان با تعرض سرتاسری جمهوری اسلامی در مقیاس ایران به مطبوعات و آزادیهای سیاسی و احزاب و تشکلها بوده است. این دو دوره لشکرکشی رژیم اسلامی و دو دوره مقاومت مردم و سازمانها در برابر آن، عمیقا بر مردم و سازمانهای سیاسی اثر گذاشت. دولت اسلامی همراه با لشکر کشی و موج دستگیری و اعدام و  بمباران و توپ باران شهرها، تبلیغات عوام فریبانه ای عیله مردم و نیروهای سیاسی در کردستان را شروع کرد و به ایجاد کینه و نفاق بین مردم در هر دو طرف دامن زد. از این طرف هم، در کردستان، حزب دمکرات و دیگر نیروهای قومی و مرتجعین تبلیغات ناسیونالیستی خود را شدت داند. عوارض مادی حملات نظامی و جنایات رژیم و اینگونه تبلیغات ها جدایی بین مردمی را که محل تولد و مذهب و زبانشان شان یکی نبود بیشتر کرد. در نتیجه این حمله و سرکوب، رادیکالیسم دوره انقلاب عقب نشست، محلی گری، خواست خودمختاری بر زمینه ستم ملی، شکل مبارزه مسلحانه(پیشمرگانه) که تاریخا سنت ناسیونالیست ها بود و اقلیت ناچیزی از مردم امکان شرکت در آن را داشتند بر جسته شدند. کومه له بمثابه سازمان چپ از این محیط فعالیت خود و رشد ناسیونالیسم کرد در جامعه تاثیر پذیرفت و گرایش ناسیونالیستی درون آن نطفه بست. تحت این شرایط از ایفای نقش در مبارزات طبقاتی و سراسری و پلمیک های حاد و مهم چپ غافل ماند و سرگرم رویدادهایی شد که مستقیما به کردستان ربط داشتند و محلی بودند. اما این یک جنبه از کومه له و انعکاسی از گرایش ناسیونالیستی درون آن بود. در برابر با محلی گرایی کومه له، رادیکالیسم انقلاب، وجود طیف وسیعی از فعالین چپ و کمونیسم با نفوذ در آن، دخالت فعالانه کومه له در تحولات و رویدادهای سیاسی، بسیج اجتماعی مردم در برابر حمله رژیم و خنثی کردن تبلیغات حزب دمکرات و کارشکنی و خوش خدمتی هایش به دولت، پایه های چپ رادیکال را در بعد اجتماعی و در درون کومه له استحکام بخشید. رویداد های آن دوره بسیار سریع و پشت سرهم بودند، موضع رسمی رهبری کومه له هر چه بود قبل از رسیدن هر رهنمودی از طرف رهبریش انقلابیون و فعالین کمونیست در محل دخالت میکردند و اقدامات لازم را انجام می دادند. بسیاری از رویدادهای مهم و تعین کننده آندوره بدون دخالت و اطلاع مرکزیت کومه له انجام میشد. نقش رهبری کومه له، نقش محافل وسیع چپ و کمونیست در کردستان، رابطه کومه له و این محافل با هم، پروسه نزدیکی کومه له و این محافل بهم در دل آن تحولات و رویدادها، تاریخ بسیار جالب و پر از تجربه ای دارد که خارج از این بحث ماست. چپ و گرایش کمونیستی در کردستان در دل انقلاب و تحولات اجتماعی بعد از آن با سرعت زیادی رشد کرد و بار آمد و تا امروز نقش اصلی و برجسته ای در این منطقه ایفا کرده است. برآیند این مجموعه این روندها، رشد چپ رادیکال، گرایش کمونیستی در کومه له و لانه کردن ناسیونالیسم کرد در آن بود.

خلاصه اینکه، در بطن تحولات سیاسی و اجتماعی دوره انقلاب و سه ساله بعد از آن، بسیاری از جریانات سیاسی متلاشی شدند یا دچار بحران گشتند. کومه له و اتحاد مبارزان کمونیست تنها دو جریان سیاسی در ایران بودند که در همین دوره رشد کردند و در نتیجه پراتیک خود جلو آمدند. بر جسته شدن این دو جریان در میان سازمانهای چپ ایران، موقعیت واقعی و تقریبا شبیه بهم این دو جریان در این رابطه، این دو سازمان را بیشتر متوجه هم کرد و زمینه مادی ارتباط و نزدیکی سیاسی آنها را فراهم نمود. ناسیونالیستهای کرد از جمله عمر ایلخانی زاده و عبدالله مهتدی خیلی وقت پیش این را با "گول" خوردیم و "پله نرد بان ترقی" شدیم توضیح میدادند و حالا به مقام کشف توطئه از آن دوران و ایجاد باندهای متعصب قومی و نژاد پرست ارتقاء یافته اند. هر چند کومه له و اتحاد مبارزان کمونیست مسیرهای نسبتا جداگانه ای را طی کرده بودند، منشاء پیدایش و حرکت آنها متفاوت بود، محیط جغرافیایی فعالیت یکی نبود، جذب فعالین چپ و کمونیست در آندوره و نفوذ و اعتبار خوشنامی از جمله مشخصات عمومی این دو سازمان بود. داستانهایی که امروزه از طرف جریانات راست و بنام چپ در مورد نزدیکی کومه له و اتحاد مبارزان کمونیست سر هم بندی میشود، نمایش تغیر موقعیت اجتماعی ناسیونالیسم کرد و قدرت آن در کومه له جدید و حزب کمونیست ایران فعلی است. این داستانها، تماما عاری از حقیقت است زیرا نه جنبه مادی و اجتماعی این رویدادها را در نظر می گیرند و نه پروسه واقعی اقدامات انجام شده از طرف رهبری وقت این دو سازمان را.

3 - تدارک تشکیل حزب!

یکی دیگر از عواقب حمله نظامی و فشار حکومت اسلامی بر کردستان و جریانات سیاسی در آن، رشد وحدت طلبی، جستجوی جریانات سیاسی برای کم کردن این فشار و جلوگیری ازانزوای سیاسی و ریزش صفوف خود بود. حزب دمکرات با پخش شایعات مکرر توافق با رژیم و باز گشت مجدد بشهرها و بعدا با پیوستن به "شورای ملی مقاومت"، جنجال براه انداخت و از این طریق بار این فشارها را بر خود کم میکرد و به صفوف درونی خود افق و انسجام میداد. این شیوه فعالیت و اینگونه شایعه ها، روش جا افتاده جریانات ناسیونالیستی برای امروز بفردا رساندن و گذر از تنگناهای سیاسی است.

در مقابل این وضعیت کومه له بعنوان سازمان چپ چکار میکرد و با چه مشکلاتی روبرو بود؟ علاوه بر عوارض سیاسی ناشی از حملات رژیم و تصرف شهرها، با شروع دور دوم "جنبش"، اردیبهشت 1359، تا کنگره دوم بهار 1360، کومه له با مشکل دیگر سیاسی، بحران هویتی و طرح دیدگاهای مشهور به 1 و 2 روبرو بود. حزب دمکرات این وضعیت را فهمیده بود و در این فاصله تبلیغات علیه کومه له، حول اینکه این سازمان برنامه و اساسنامه ندارد و معلوم نیست چه هستند و سیاست کدام است را شدت میداد. از طرف نیروهای چپ هم، پیکار و چریکهای فدایی خلق در مورد آینده مبارزه مسلحانه، مسئله ملی، برنامه و اساسنامه و .... بر کومه له فشار می آمد. تشکیلات هر منطقه ای و شهری کومه له بنا به درک و ابتکارات و توان خود در مقابل آن اوضاع می ایستادند. دفاع کومه له از کارگر و مردم زحمتکش و دهقانان و ایستادگی در برابر حملات جمهوری اسلامی به کردستان و اقدامات ضد کارگری و دهقانی حزب دمکرات و حمایت اش از نیروهای رژیم و پیامهایش به خمینی ماتریال ما برای خنثی کردن آن تبلیغات ها بود. یکدوره ای می توانست این جواب باشد و بالاخره کومه له چه هست و میخواهد چکار کند و برنامه چیست سرجایش باقی بود. در جواب به این وضعیت رهبری کومه له با تحلیل "حکومت لرزان" است و افق بازگشت مجدد به شهرها در پشت آن تحلیل، همان دورنمایی را که شایعه مذاکره حزب دمکرات در بوق کرده بود در جلو روی مردم و صفوف خود قرار داد. این تحلیل انعکاسی از عرصه اندام ناسیونالیسم درون رهبری کومه له بود که با خصلت سیاسی کومه له، با تناسب بین گرایشات چپ و ناسیونالیست درون آن و واقعیات سیاسی اجتماعی جور در نمی آمد. به همین دلیل بعد از مدت کوتاهی، لرزان بودن حکومت اسلامی در میان صفوف کومه له به جوک و مسخره تبدیل شد. پشتیبانی از کاندیداتوری مسعود رجوی از طرف کومه له به این دلیل که مجاهدین چند بند از مطالبات خود مختاری را پذیرفته بود نمونه دیگری از عرصه اندام ناسیونالیسم کرد و نوع جواب رهبری این سازمان در آن سالها بود. در همان زمان در پس استدلالهای رهبری کومه له راجع به روابط دوستانه و نزدیک خود با اتحادمبارزان کمونیست، رقابت با حزب دمکرات و ملحق شدن این حزب به  شورای ملی مقاومت مجاهدین را با خود داشت. آنها مجاهدین را دارند ما اتحاد مبارزان کمونیست را سنگر ناسیونالیسم چپ در برابر راست آن در کردستان بود . 

فاصله بهار 59  تا تشکیل کنگره دوم، بهار 60، دوره بسیار سخت سیاسی برای کومه له بود. سر انجام "دو دیدگاه" مشهور به 1 و 2، تحلیل از جامعه ایران، سرمایه داری است یا نیمه فئودالی و نیمه مستعمره، میبایست روشن شود. بحران هویتی کومه له را در خود فرو برده بود و میبایست نوسانات سیاسی و راست زدنها و خط مشی سیاسی آن تعین تکلیف گردد. در این مقطع کومه له بیشتر از هر دوره ای فشار سیاسی اتحاد مبارزان کمونیست و کادرها مدافع آن در صفوف خود، فشار حزب دمکرات و دیگر روشنفکران ناسیونالیست و حتی فشار شاخه های مختلف چپ ایران از جمله پیکار را که شایع کرده بود کومه له شاخه نظامی آن است، بر خود احساس میکرد. تحولات جامعه کل روندها و فعل و انفعالات سیاسی چپ را در هیئت کومه له و اتحاد مبارزان کمونیست فشرده کرد و رودر روی هم قرار داده بود. فیصله یافتن این روند به طرفی اجتناب ناپذیر بود. اتحاد مبارزان کمونیست استحکام داشت و خط اش روشن بود، کومه له مبهم و انسجامش در خطر بود و پراگماتیسم اش به بن بست رسیده بود. اتحاد مبارزان کمونیست جلو رفته بود، سالها قبل "اسطور بورژوازی ملی و مترقی" را نوشت، داشت "پیش نویس برنامه برای تشکیل حزب کمونیست" را به انتها میرساند. اما در همان حال کومه له را رها نکرد، توجه بیشتری به کومه له و سرنوشت آن بعنوان تنها سازمان چپی که نفوذ اجتماعی داشت و از توان بسیج توده ای برخوردار بود نشان میداد. اجتماعی بودن کومه له و پراتیک چند ساله اخیرش تفاوتی در قضاوت و ملاک برخورد اتحاد مبارزان کمونیست به این سازمان در مقایسه با دیگر جریانات بوجود آورده بود. از نظر دیدگاه رسمی و تئوریک، کومه له عقب مانده ترین شاخه پوپولیسم(مائوئیستی) در ایران را نمایندگی میکرد، ولی این دیدگاه معیار قضاوت و سنجش اتحاد مبارزان به کومه له نگردید. چرا؟ چون این دیگاه و تئوریهای آن مبنای حرکت و عملکرد کومه له در صحنه جامعه نبودند و بین نظر و پراتیک کومه له آن دوران تفاوت مثبتی قرار گرفته بود. انقلاب 57 در کومه له انقلاب کرد، پراتیک کومه له، دفاع از کارگر و مردم زحمتکش، مقاومت در برابر حمله نظامی رژیم به کردستان، رهبری مقاومت 24 روزه مردم در سنندج نوروز 58، بر چیدن اولین مقر پاسداران و مکتب قرآن در 23 تیر مریوان، کوچ مریوان و راهپیمائیهای حمایتی دیگر شهرهای کردستان پایه های سیاسی حرکت به جلو و زمینه واقعی حاشیه ای کردن خط پوپولیستی و ناسیونالیستی درون کومه له را تقویت کرده بود. 

کنگره دوم در چنین وضعی گرفته شد. این کنگره میبایست اول، بحران هویتی و ایدئولوژیک کومه له و پایان دادن به معضل معلق ماندنش در بین دیگاه یک و دو، دوم، گرفتن موضع در قبال جنگ ایران و عراق که بتازگی شروع شده بود، سوم، سیاست در قبال مسئله ملی را روشن نماید. انقلاب 57 و عرصه اندام طبقه کارگر در ایران و پراتیک کومه له در دل آن انقلاب عملا خط بطلانی بر دیگاه یک و رسمی کومه له کشید و مشکل کنگره در رد این دیگاه و انتخاب مارکسیسم انقلابی را ساده نمود. در این کنگره مارکسیسم انقلابی دیدگاه رسمی کومه له شد. در قبال جنگ دو نظر طرح شدند، یکی همان موضع ناسیونالیستی بخشی از چپ ایران، دفاع از میهن توسط شعیب ذکریایی و تعدادی دیگر، دومی اتخاذ سیاستی شبیه موضع اتحاد مبارزان کمونیست در قبال جنگ از طرف عبدالله مهتدی و تعداد دیگری. بالاخره دومی مصوبه شد. قبول مارکسیسم انقلابی و این موضع در قبال جنگ ایران و عراق در قیاس با دیگری گامهای مثبت و رو به جلوی بودند. این دو جهت گیری، دایره تنگ محلی گری و محدود ماندن کومه له به رویدادهای کردستان را پاره نمود و کومه له را به دنیای چپ سراسری و ایفای نقش در آن وارد کرد. با پذیرش دیدگاه مارکسیم انقلابی، کومه له توانست جریانات موسوم به خط سه را دور بزند و از نظر سیاسی در موضع تعرضی و بالاتری قرار گیرد. اما در برخورد به مسئله ملی کنگره گامی به عقب نهاد. در قطعنامه گفته بود مسئله کرد، مسئله ملی، مربوط به بورژوازی است و پرولتاریا نباید در آن دخالت کند و مسئله ملی در سوسیالیسم حل میشود. این موضع ظاهرا چپ محتوای راست و غیر دخالتگرانه و ذهنی داشت و عواقب فوری اجتماعی و پراتیکی برای کومه له بهمراه آورد. این قطعنامه کنگره بدست اتحاد مبارزان کمونیست و مشخصا منصور حکمت رسید. با مشاهده آن، جزوه 40 صفحه ای در نقد قطعنامه و نادرستی مواضع آن خطاب به کمیته مرکزی کومه له نوشت و برایشان روانه کرد. بنا به اهمیت مسئله و محدودیت های ارتباط با کردستان و امکان اینکه جزوه بدست رهبری کومه له نرسد، نوار سخنرانی و نقد خود به قطعنامه در جلسه مشترک با دو نفر از نمایندگان کومه له در تهران را هم جداگانه فرستاد و هر دوی این اسناد بدست رهبری کومه له رسیدند. بعدا نشریه "کارگر کمونیست" شماره های 3 و 9 تحت عنوان "حاکمیت، ناسیونالیسم و آوانتوریسم در جنبش خلق کرد" را به همین موضوع اختصاص داد. بعد از تشکیل حزب کمونیست ایران در توضیح بیشتر این مسئله جلسه ای سخنرانی در خرداد 1363 بنام" ناسیونالیسم و آوانتوریسم" در مقر مرکزی کومه له گذاشت. محور نقد ها:

 بی توجهی کومه له به ستم ملی و ارائه راه حل برای آن، ولونتاریسم و آکادمیسم در برخورد به این معضل اجتماعی در کردستان است. نتیجه گرفته بود که مصوبه کنگره دوم کومه له، نسبت به جنبش ملی شکست طلبانه و لاقید، نسبت به مردم و جنبش دهقانی چپ روانه و لاقید است و رشد سکتاریسم و پاسیفیسم از جمله عواقب چنین سیاستی هائی در تشکیلات کومه له خواهد بود. متاسفانه نه جزوه 40 صفحه ای و نه بحثش با نمایندگان کومه له رو سایت م ح موجود نیست. این اسناد یا از بین رفته و یا اینکه کومه له فعلی که اسناد را نزد خود دارد پخش آنها را مفید به حال امروزش نمی داند.

رهبری کومه له این نقدها از جانب منصور حکمت را پذیرفت و برای اصلاح این سیاست به پیشنهاد اتحاد مبارزان کمونیست کنفرانس ششم را فراخوان داد. با اصلاح این مصوبه در کنفرانس ششم و تغیر موضع بظاهر چپ قطعنامه کنگره در قبال مسئله ملی که در بطن خود ناسیونالیسم کرد و راست روی در کومه له را تقویت میکرد، گرایش ناسیونالیسم درون کومه له را حاشیه ای تر و منزوی تر نمود و امکان تحرک در قالب نقد از بی توجهی های کومه له به مسئله ملی را از آن گرفت. در سطح جامعه دامنه خرافه ناسیونالیستی و استفاده حزب دمکرات از آن را محدود کرد.

همانطوریکه گفتم، اتحاد مبارزان کمونیست ارتباط با کومه له را از نقد آن در سطح علنی شروع نکرد، در درجه اول میخواست خود رهبری کومه له قدم پیش گذارد و این سازمان را تقویت کند. به رهبری کومه له اطلاع داد در صورتیکه این سازمان بر سر مصوبه کنگره دوم خود راجع به مسئله ملی مصر باشد اتحاد مبارزان کمونیست در سطح علنی نقدهایش را پخش خواهد کرد. درگیر بودن کومه له با جمهوری اسلامی، با نیروهای ناسیونالیست کرد، از جمله حزب دمکرات، سازمان دادن مقاومت مردم، موقعیت کومه له در میان نیروهای چپ چنین سیاست مسئولانه ای را طلب می نمود. برخورد درست و بموقع اتحاد مبارزان کمونیست، اعتماد بیشتر رهبری کومه له و طیف وسیع تری از کادرهای آن را به خود جلب کرد. بعد از کنفرانس ششم بحث بر سر برنامه، برنامه پیشنهادی اتحاد مبارزان کمونیست برای تشکیل حزب بطور جدی در تشکیلات کومه له طرح گردید. جلسه مشترک کمیته مرکزی کومه له واتحاد مبارزان گرفته شد، قرار شد برنامه ای که اتحاد مبارزان کمونیست تهیه کرده بود و قبلا بدست کومه له و بسیاری از سازمانهای چپ رسیده بود، مبنای تهیه پیش نویس برنامه جدید مشترک کومه له و اتحاد مبارزان کمونیست گردد و نوشتن متن جدید را منصورحکمت بعهده گرفت.

نزدیک به اکثریت سازمانهای چپ در له یا رد و اصلاح برنامه پیشنهادی اتحاد مبارزان کمونیست نظر داده بودند. سازمان "رزم انقلابی" از جمله سازمانهایی بود که در نقد آن برنامه بقلم کورش مدرسی جزوه 90 صفحه ای نوشته بود. منصور حکمت راجع به این جزوه و محتوای سیاسی آن در سخنرانی خود تحت عنوان " جمعبندی از کنگره – بحث پس از کنگره اتحاد مبارزان کمونیست، تاریخچه ای از ارتباط و دیالوگ با کومه له در مورد برنامه" راجع به جزوه رزم انقلابی میگوید این نقد:

"بعنوان مانیفست ضد انصاری خرده بورژوائی که انتقادش اساسا از زاویه خرده بورژوایی به انحصارات امپریالیستی، دید آکادمیستی و دگمی نسبت به امپریالیسم، سرمایه مالی، انقلاب و غیره دارد و خیلی عقب مانده و راست است."

منبع سایت منصور حکمت پیاده شده عین گفته ها.

 منصور حکمت در گفتگو با نشریه "کارگر کمونیست" شماره 4 مرداد 1361 تحت عنوان"گامهای عملی در راه ایجاد حزب کمونیست ایران" برای بار دوم راجع به این جزوه اظهار نظر کرده و نوشته است:

"سازمان رزم انقلابی برخورد فعالی داشت و نوشته مفصلی در نقد پیش نویس، طبعا از زاویه دیدگاهای خود که آشکارا با مبانی تئوریک پیش نویس مغایر است، فرستاد."

کورش مدرسی از سازمان خود به مدت دو هفته مرخصی گرفته بود، با این جزوه و نظرات به کردستان آمد تا اتحاد مبارزان کمونیست را به عقب براند و کومه له را "نجات" دهد و از نزدیکی به اتحاد مبارزان کمونیست بر حذر دارد. وقتیکه اوضاع را در کردستان دید جزوه و نظراتش را بدور ریخت و در کردستان ماند و به پشت سرش نگاه نکرد. اینجا به چگونگی تغییرموضع کورش مدرسی و تاریخ پیوستن او به نیروهای مدافع برنامه حزب در آستانه تشکیل آن میرسیم. با تشکیل کنگره موسس کورش مدرسی وارد حزب شد و قبل از آن نه عضو کومه له بود و نه عضو اتحاد مبارزان کمونیست و ایشان از جمله رهبری "سازمان رزم انقلابی" سازمان پوپولیستی که در جناح راست خط سه قرار داشت بوده است.

با تثبیت و قبول پیش نویس برنامه حزب، در تشکیلاتهای کومه له و اتحاد مبارزان کمونیست و مصمم بودن این دو سازمان در تشکیل دادن حزب، جواب به انبوه نقدهایی که از طرف سازمانهای مختلف از پیش نویس اول و برنامه مشترک این دو سازمان شده بود ضرورت چندانی نداشت. تشکیل عملی حزب صورت مسئله و میدان جدلهای سیاسی را بهم زد، نقد دیدگاه سازمانهای مختلف و جزوه رزم انقلابی حاشیه ای شدند. اگر آن روز این جزوه نقد میگردید، محتوای آن نقد منبع معرف امروزی نظر کورش مدرسی بطریقی که حزب حکمتیست و ایشان در مورد حمید تقوایی عمل میکنند میشد. این نقد انجام نگرفته نباید بعنوان برگ برنده ای در دست ایشان و منفی حمید تقوایی ترجمه گردد.

4 – تشکیل حزب کمونیست ایران، پایان یکدوره و آغازی دیگر!

تدوین برنامه و تشکیل حزب کمونیست هدفی بود که نتنها کومه له و اتحاد مبارزان کمونیست، بلکه طیف وسیعی از فعالین سیاسی، دسته و گروه و محافل مستقل و جدا شده از سازمانهای چپ را بدور خود جمع کرده بود. با تشکیل حزب در شهریور 1362 و رسیدن به این هدف، حفظ پیشتازی نظری، پراتیکی، گسترش و تکامل ابعاد فعالیت، سازماندهی و آرایش تشکیلاتی متناسب با اهداف حزب و شرایط سیاسی در دستور رهبریش قرار گرفت. بهبود کار در تمام این موارد به ترکیب گرایشی درونی حزب که در مبحث اتحاد مبارزان کمونیست و کومه له و نیروهای چپ بحثش را کردیم برمیخورد. عوارض شکست انقلاب 57 و تسلط جمهوری اسلامی بر کشور و لشکرکشی به کردستان و تصرف مناطق آزاد در این مسئله ضرب میشد و بر ترکیب گرایش حزب اثر می نهاد.

جاذبه عمومی و اجتماعی مارکسیسم و رادیکالیسم انقلاب، طیف وسیعی از سازمانهای سیاسی و فعالین خرده بورژوا را زیر پرچم مارکسیسم به حرکت وا داشته بود. تشکیل حزب کمونیست ایران تعرضی سیاسی به موج سرکوب ضد انقلاب اسلامی در شرایط فرو کش کردن رایکالیسم دوره انقلاب را هم در خود داشت. حزب چکیده یکدروه جدل نظری فشرده جریان مارکسیسم انقلابی و فعالیت سیاسی اجتماعی آن در دوره پر تحول انقلابی و عربده کشیهای اسلام سیاسی بر فراز جامعه ایران بود. تشکیل حزب، حزب را به محل تجمع و اطراق چپ رادیکال، ناسیونالیسم کرد و سر و کله زدن مدام گرایش کمونیسم کارگری با این دو گرایش تبدیل کرده بود. کارها مطابق نظر و سیاست های رسمی و کمونیستی حزب به پیش نمی رفت. حرکت لاک پشتی بود و تعجیلی در کار نبود. فاصله بین کنگره موسس حزب کمونیست ایران، سال 62 تا کنگره سوم سال 67 که سر آغاز علنی کردن اختلافات و پیش کشیدن بحث گرایشات درون حزب در سطح دیگر و بطور جدی تری بود، دوره تلاشهای بی وقفه و واقعا شبانه روزی منصور حکمت برای تبدیل حزب کمونیست ایران به حزبی کارگری کمونیستی و تک بنی پر کرده است. این دوره زمانی برای گرایشات چپ رادیکال و ناسیونالیسم کرد درون حزب و کومه له، دوره خمودگی، سکوت، انزوا، بله بله گفتن، قبول دارم ها، دوره "باورهای مشترک" و از این طریق هضم و تغییر سیاستهای رسمی حزب بویژه در عرصه پراتیکی بود. در جلسات رسمی دستها بالا میرفت و در اجرا کارهای دیگری میشد.

دو عامل امکان جست و خیز سیاسی چپ رادیکال و ناسیونالیسم کرد در حزب کمونیست ایران را در این فاصله زمانی محدود کرده بود. یکی، عدم وجود تغیر و تحولاتی اجتماعی در ایران و در سطح بین المللی که بتواند شاخک های این گرایشات را حساس کند و به آنها قوت قلب دهد و زمینه عرضه اندام سیاسی آنها را فراهم نماید. دوم، قرار دادن کمیت و کیفیت متفاوت و سطح بالایی از فعالیت کمونیستی، نظری و پراتیکی  و حزبی و سازمانی از طرف گرایش کمونیسم کارگری، م ح، در برابر حزب و گرایشات درون آن بود. چپ و ناسیونالیسم در برابر مسائل راه حل و آلترناتیویی نداشتند، کمونیسم کارگری داشت، مدام راه  و افق نشان میداد و بدور خود نیرو جمع میکرد و کادر بار میآورد. بدنبال تشکیل حزب، گرایش کمونیستی درون آن، با فعالیت های نظری و پراتیکی اش، بطور دائم فاصله حزب و کومه له را بمثابه تشکیلات با چپ و ناسیونالیسم درون آنها بیشتر میکرد و کیفت عالیتری از فعالیت به نسبت دوره قبل از تشکیل حزب ارائه میداد. حاصل آن برجسته شدن بیشتر کومه له و حزب بود. این دو در سطح اجتماعی جلو آمدند، مورد توجه مردم و جریانات سیاسی قرار گرفتند و در نتیجه آن توان مقاومت و اعتراضات کارگری و توده ای در شهرها بویژه در کردستان بالا رفت. جشن و مراسم های کارگری اول ماه مه در سنندج، تشکیل اتحادیه صنعتگران، تجمع و مراسم ها ی توده ای ادامه دار خانواده ها به یاد جانباخته گان کمونیست در سنندج، اشکال متنوع مقاومت علیه جنگ ایران و عراق و عوارض آن، سر باز زدن جوانان از رفتن به سربازی، فضای سرکوب و اختناق جمهوری اسلامی را در همان دوره شکافت. چپ و ناسیونالیسم درون حزب، بهت زده و ناباورانه به این سیر پیشروی اجتماعی حزب و افول دیگر جریانات خیره شدند، اسیر مشغولیات سنتی ما قبل حزب بودند. این حرکات سیاسی و اجتماعی در سنت ناسیونالیسم کرد جایی نداشت، این گرایش در حزب پراکنده تر و منزوی تر گردید و در گوشه و کنار آن قائیم شد. اگر از کنگره موسس تا کنگره سوم را دوره سکوت، اطاعت و انتظار، دوره سنگ اندازی بر سر راه حزب برای چپ پوپولیست و ناسیونالیسم کرد به حساب آوریم، برای کمونیسم کارگری دوره بالندگی و رشد، دوره روشن کردن تفاوت بنیادی این گرایش با چپ رادیکال و استحکام پایه های حزبی و تئوری و نظری و پراتیکی آن بود. برای مستدل و برجسته کردن این مسئله در نزد خواننده بطور جداگانه و خیلی خلاصه در سطح کومه له و حزب کمونیست ایران به دوره ها و مراحل مهمی از چگونگی نقش گرایش کمونیستی و تقابل گرایشات در حزب و تشکیلات کردستان آن (کومه له) اشاره خواهم کرد. اما از قبل وارد شدن به بحث مشخص تر حزب کمونیست ایران و کومه له، نکاتی در رابطه با سر تیتر زیر را لازم میدانم.

5 - کمونیسم کارگری، حزب، رهبری و سیاست !

 ذهنیت و درک عمومی تا کنونی راجع به کمونیسم معاصر در ایران، کمونیسم منصور حکمت، کمونیسم یا (کمونیسم کارگری) در میان احزاب موسوم به کمونیسم کارگری و موافقان آن مخدوش و التقاطی است. این التقاط بر مبنای قاطی کردن دوره ها و مراحلی که این جنبش در شرایط متفاوت سیاسی در قالب و اشکال مختلف از سر گذرانده و خود را بیان کرده استوار است. بین رهبری سیاسی حزب، شیوه برخورد این رهبری به گرایشات، سیاست آن در قبال اوضاع و احوال متفاوت اجتماعی فرق آنچنانی نمی بینند. این ناروشنی و التقاط در خلاء سیاسی انجام نمی شود و خیرش را جنبشهای دیگری میبرند.

چپ رادیکال، سیاست کمونیستی و رهبری سیاسی منصورحکمت در برخورد به احزابی که ساخت و گرایشات درون آنها را درک نمی کند. از آن سیاستهای درست در هر لحظه و دوره ای، اصول میسازد، متد را کنار میگذارد، برخورد ایدئولوژیک و کلیشه ای و تقلید گونه جای سیاست را میگیرد. این چپ سیاست سرش نمی شود، نمی تواند توضیح دهد چرا منصور حکمت با چپ رادیکال حزب ساخت، چرا وجود ناسیونالیسم کرد در گوشه و کنار حزب کمونیست ایران و کومه له را تحمل کرد و چرا در نقطه ای وجودش را غیر قابل قبول دانست؟ این چپ در بهترین حالت تحرک این گرایشات علیه کمونیسم را با نامردی، عدم درک این و آن، اشتباه خود یا دیگران، عدم صراحت افراد و گرایشات دیگر و غیره توضیح میدهد و بهم خوردن معادله قوا بین جنبشهای سیاسی در پرتو تحولات جامعه را نمی بیند. آنجایی که این چپ "عمیق" میشود، به کشف کمبودهای کمونیسم  م ح، نارسائیهای آن، اشتباهاتش و یا به بر جسته کردن آن مقاطعی از تاریخ این کمونیسم دست میزند که بدرد خود و حزب اش بخورد. وقتیکه این روش به احزاب فعلی و به زمین واقعی و مادی مبارزه سیاسی بر می گردد، هر حزبی به آن مقاطعی از این جنبش، تاریخ آن، اسناد، کنگره، پلنوم و سمینار و نقل قول هایش علاقمند میشوند که ابزار کارایی برای پس زدن دیگری باشد و به جوهر روش کمونیستی و معنی آن در هر دوره سیاسی توجه نمیشود. این روش در چپ ایران قدیمی است و ریشه دار. هم اکنون در بطن دعوای"موافقان" م ح، آگاهانه یا نا آگاهانه، مبانی تئوری و سیاسی چپ جدید، چپ نو این عصر ایران علیه کمونیسم م ح و تاریخش قوام میگیرد و این موضوعی است که باید بطور جداگانه به آن پرداخت.

هنوز خیلی ها در مورد سیر حرکت جنبش کمونیسم کارگری از اول تا به امروز آن روشن نیستند. در میان بسیاری، موافقان امروزی، راجع به این مسئله اختلاف نظر جدی که هنوز به موضوع کشمکش بین آنها تبدیل نشده وجود دارد. در این باره فعلا کشیدن مرزی لازم بنظر می آید و برای اینکار به دوره هایی از آن تاریخ  اشاره میکنم. با این توضیح که قصد دوره بندی جامع و دقیق این تاریخ را در این بحث محدود ندارم. بر اساس عوامل مختلف، زمانی، اجتماعی، سازمانی و سیاسی و یا با ترکیبی از اینها می شود تاریخ هر ماجرا و جنبشی را بمنظور بیان منظور خود تقسیم بندی کرد. شکل این دوره بندیها زیاد مهم نیست و مهم آنچه است گفته میشود. فکر میکنم اگر بر اساس تعقیب تلاشهای منصور حکمت بعنوان رهبر جنبش کمونیسم کارگری اینکار بشود رابطه دوره بندیها وتحولات در جامعه و احزاب بصورت بهتری نشان داده میشود. 

اگر سالهای قبل از تشکیل حزب کمونیست ایران، فعالیت سازمانی اتحاد مبارزان کمونیست و کومه له را بعنوان دوره اول نام ببریم با تشکیل حزب، این دو سازمان به هدف اعلام شده خود رسیدند و ایندوره را با موفقیت بسر انجام رساندند. در این مرحله سیاست و مواضع کمونیستی بعنوان رگه جداگانه در مارکسیسم انقلابی و در قالب سازمان اتحاد مبارزان کمونیست خود را بیان میکرد. نه کومه له و نه اتحاد مبارزان کمونیست تک گرایش نبودند و این دو بعنوان جریان های مرکبی وارد حزب شدند. هر دو تشکیلات متحدانه، اما مجموعا با ترکیبی از سه گرایش، کمونیسم کارگری، چپ رادیکال و ناسیونالیسم کرد به حزب پیوستند. قبلا اشاره کردم که در جمعبندی از کنگره اول اتحاد مبارزان کمونیست منصور حکمت گفته بود: من نمی توانم جمعبندی مشترکی از کنگره بدهم چون در کنگره "یک بلوک نبودیم". بدنبال آن حزب کمونیست ایران زیر پرچم "مارکسیسم انقلابی" شکل گرفت. اما امروز در اذهان خیلی ها در قدم اول مارکسیسم انقلابی به دوره اتحاد مبارزان کمونیست محدود میشود و در قدم بعدی نقش جریان کمونیستی را از آن دوره  حذف میکنند و این تاریخ را به چپ سنتی می بخشند. با این قیاس و روش برخورد، از نقش و جایگاه کمونیسم در اتحاد مبارزان کمونیست و حزب کمونیست ایران سهمی به گرایش کمونیستی ومنصور حکمت نخواهد رسید. در پس این دید مارکسیسم تکامل گرا و کتابی خفته است. کمونیسم و حزب و رهبر آن در هر دوره ای با جواب دادنش به نیازهای جدال سیاسی و طبقاتی از دید منافع جهانی طبقه کارگر سنجیده میشود و کمونیسم کارگری این راه را پی گرفت و جلو آمد. 

با تشکیل حزب، دور دوم، دوره بغرنج و پیچیده تری به نسبت قبل از آن در زندگی سیاسی گرایشات زیر سقف حزب واحدی آغاز شد. هلهله و شادی اولیه چپ بمناسبت تشکیل حزب و عمر بی خیالی و خوش نشینی آن در حزب کوتاه بود. کار محفلی و در گوشی و خرد به سیاق گذشته و حتی از نوع سازمانی پیشین بردی نداشت و حزب کار میخواست و افق انترناسیونالیستی. در این دوره ملی گرایی گاه گاهی به مناسبت های مختلف در تشکیلات کومه له سر از سوراخ در میآورد و بعد از انجام عمیلت ایزایی ناموفق به سر جای خود بر می گشت. این دوره از جمله مهم ترین بخش تاریخ کمونیسم کارگری، دوره تلاش شبانه روزی منصور حکمت، حوصله، متانت، گذشت ها از سر سیاسی و پهن کردن "چتر نجات" برای خیلی ها بمنظور تغیر حزب و امکان ارتقا سیاسی برای همه اعضا حزب و جلو کشیدن کادرهای کمونیست بود. در این دوره، همزمان و متناسب با تغیر و تحولات در جامعه و در حزب، جنبش کمونیسم کارگری پنج مرحله مختلف از آرایش سیاسی و تشکیلاتی را برای بر جسته کردن تفاوت خود با دیگر گرایشات بخود گرفت. این دوره ها و مراحل جواب کمونیستی به مغضلات متعدد سیاسی و رفع موانع سر راه پیشروی کمونیسم کارگری و بمنظور تغیر حزب بوده است.

مرحله اول، در این مرحله منصور حکمت اصرار زیادی رو به بیرون رو به جامعه بر جدایی ما بین خط خود با بقیه رهبری نمی کرد. تمام اسناد و ادبیاتی که در این مرحله نوشت بنام "باورهای مشترک" کلیت رهبری در انظار جامعه و تشکیلات به حساب می آمد. در میان کادرها و بدنه حزب و کومه له اطلاع و شناخت زیادی از عمق تفاوتها و نوع عملکرد گرایشات و مدافیعن آنها نداشتند. تداعی شدن رهبری کومه له و حزب کمونیست ایران با آن نظرات، به همه اتوریته داده بود و حزب و رهبریش برای همه عزیز بودند. عموم تشکیلات از وضع حزب آگاه نبودند، اقلیتی از کادرها به توان منصور حکمت و فاصله او با بقیه رهبری آگاه بودند. در آن فضای سرکوب و خفقان دولت اسلامی بر مردم، حزب و تشکیلات کردستان آن (کومه له) رشد کردند، تکیه گاهی و امیدی برای اعتراض و مبارزه مردم بودند. در حزب استعداد و توانایی رهبری منصور حکمت روشن تر شد و رهبری حزب و کومه له پشت سر او قرار گرفتند و اتوریته اش را می پذیرفتند. اما آنطوریکه او انتظار داشت کارها به پیش نمی رفت و تعجیلی در کار نبود و سنت و عادت و روشهای دیگر قوی بودند و فعالیت ها متناسب با حزب کمونیستی و توقع از آن نبود.

مرحله دوم، گامی بود در جهت جدا کردن خط سیاسی خود از بقیه و بر جسته کردن آن با بیان اسم کمونیسم کارگری در معرفی آن بود. قبلا بحث خطوط و گرایشات در حزب شده بود و در این مرحله بر فاصله خط کمونیستی با بقیه تاکید بیشتری میشد. در این مرحله چپ رادیکال و سنت هایش مورد نقد مستقیم تری قرار گرفتند. کمونیسم کارگری در حزب دیدگاه و رهبر داشت، مسلط بر اوضاع بود، چپ و ناسیونالیست کرد رهبر و پرچمدار نداشتند، اما جبهه آنها در مقاطع مهم سیاسی روئیت میشد و خود را نشان میدادند و به عقب رانده میشدند. این کشمکش در حزب دائمی و مستمر بود. در آن زمان هر وقتی بحث چپ رادیکال میشد بدون اینکه نامی از شخص خاصی برده شود حمید تقوایی بدلیل سابقه نظراتش بعنوان سمبل و نمونه کامل این خط به ذهن می آمد و گویی ایشان بلا گردان همه شده بود و وجودش برگ معافیتی برای بقیه است. کسی این بحثها را به خود نمی گرفت، همه بنوعی خود را کنار می کشیدند، ولی در ظاهر به دور این نظرات حلقه میزدند و در عمل و اجرا جلوش را میگرفتند. حالا هم، همین روش برخورد در سطح احزاب موجود در برخورد به حزب کمونیست کارگری ایران و حمید تقوایی دارد عمل میکند. انگار چپ رادیکال همان است و بس و بقیه معافیت شان را گرفته اند و واکسن زده اند.! خط همان است و روش همان از ابتدا تا به امروز، فقط سطوح اش فرق کرده است، آندوره شکلی از رو در رویی با خط کمونیستی در حزب کمونیست ایران بود، امروز نرمی از رقابت بین احزاب متعدد بر سر میراث داری آن برای پس زدنش است.

مرحله سوم، اعلام کانون کمونیسم کارگری بود. این اقدامی بود فراتر از مرحله های اول و دوم. تشکیل کانون کمونیسم کارگری ترکیبی از تصمیم سیاسی جدی تر منصور حکمت و بیان تشکیلاتی آن در قالبی قانونی و متناسب با ضوابط حزب بود. اقدامات و ادبیات ایندوره به نام کانون کمونیسم کارگری و یا انتشارات کانون کمونیسم کارگری چاپ و پخش میشدند. در نتیجه عیان تر شدن فاصله های سیاسی، روابط بین افراد و مناسبات و دوری و نزدیک ها کم کم دچار تغیر شدند. سنت فعالیت چپ و ناسیونالسیم، در اشکال بی میلی بکار، سرگرم شدن به امورات دیگر، کار خرد و حاشیه ای و... در پناه محفلیسم آنها جبهه ای بود. سمینارهای پشت سرهم کانون کمونیسم کارگری در جواب به مسائل و روش فعالیت آن توجه اکثریت بسیار بالایی از کادر و اعضای حزب را به خود جلب کرد. همراه با تغیر و تحولات در دنیا(شوروی سابق و اروپای شرقی و پایان جنگ سرد) جنب جوش راست و چپ در تشکیلات در راه بود و کانون و آرایش آن برای جوابگویی به دوره پیش رو در حزب و جامعه کافی نبودند و مرحله بعدی ضرورت پیدا کرد.

مرحله چهارم، تشکیل فراکسیون کمونیسم کارگری و اعلام آن در مرداد ماه 1369 بود. صفحه961 منتخب آثار منصور حکمت یا سایت م ح. در این مرحله اوضع جدید تدابیر سیاسی و تشکیلاتی دیگری را طلب میکرد. ادامه وضع موجود در پرتو شرایط جدید جهانی و منطقه ای داشت حزب کمونیست و کومه له را به ظرف ابزار وجود گرایشات دیگر و مخدوش کردن مرزگرایشات، اساسا به ضرر کمونیسم کارگری تبدیل میکرد. آنها فراکسیون اعلام نشده خود را داشتند و پرو بالش میدادند. حزب به این طرف میرفت که از حالت منزلگاه و محل اطراق گرایشات رام شده در گوشه و کنار آن به محیط رشد آنها بدل شود. زندگی سیاسی مشترک این گرایشات زیر سقف حزب، بشکل سابق مضر بود و اگر کمونیسم کارگری کوتاه می آمد چپ و ناسیونالیسم دست بر نمی داشتند. این را تغیر اوضاع در بیرون از حزب و در دنیا نشان میداد. در استقبال از این وضعیت مانند همیشه ابتکار عمل سیاسی از نظر اجتماعی و حزبی در دست کمونیسم کارگری بود. سالها پیش از این منصور حکمت در کنگره سوم از موضع تعرضی به استقبال این وضعیت رفته بود. تداوم این تعرض، شکل پیشرفته تری از مبارزه سیاسی و ابزار حزبی و قانونی را طلب میکرد. با فروریختن دیوار برلین و پائین آوردن مجسمه لنین، هجوم "نظم نوین جهانی" و "بازار آزاد" و "دمکراسی" علیه هر نوع حق طلبی در دنیا قوت گرفت. مقابله با آن شرایط راه چار جدی تری را برای عبور حزب و افراشته نگداشتن پرچم کمونیسم کارگری طلب میکرد. برای این امر تشکیل فراکسیون بمنظور پیش بردن هر دو جنبه سیاسی و تشکیلاتی مبارزه ضرورت حیاتی پیدا کرد. در جواب به چنین نیازی منصور حکمت تشکیل فراکسیون کمونیسم کارگری در حزب کمونیست ایران را بر مبنای سیاست و دیدگاهای کمونیسم کارگری اعلام کرد. فراکسیون کمونیسم کارگری، ابزار تشکیلاتی تعرض سر راست و مستقیم کمونیسم به چپ رادیکال برای جلو بردن حزب در جهت تبدیل آن به حزب کمونیست کارگری بود. با اعلام فراکسیون، چپ بیشتر زیر ذره بین و قضاوت قرار گرفت و سکوت و بی "موضعی" آن و خوش فکری کمونیسم کارگری بیشتر از هر زمانی بر جسته گردید. کل آن ادبیات کمونیستی، نظرات و سیاست هایی که در سالهای پیشین از موضع کمونیسم کارگری در حزب داده شده بود به یکباره پشت سر فراکسیون قرار گرفت و با آن تداعی گردید. در نتیجه خط سانتر و "باورهای مشترک" و "تائید های صوری" و "بله بله" و غیره لخت و عریان از نظر سیاسی در برابر عموم حزب و کادرهایش قرار گرفت. محل اطراق و انتظار چپ بهم خورد و غرولند و جنب جوش محفلی علیه کمونیسم کارگری و ارگانهای قانونی حزب و مصوبات آن را  شدت دادند. چپ درون حزب راه در روی نداشت و زیر فشار و منگنه سیاسی خط کمونیستی قرار گرفت و دنبال راه چاره بود. در چنین وضعی، ناسیونالیست کرد در حزب از برکات بازار آزاد و نظم نوین همگام با جشن و شادی نیروهای دیگر ملی در کردستان عراق و بر متن لت و پار کردن ده ها هزار نفر جان گرفت و به وسط دعوای کمونیسم کارگری و چپ پرید و حریف شد. 

مرحله پنجم، تصمیم به کناره گیری، نه انشعاب، منصور حکمت از حزب کمونیست ایران است. از قبل طی نامه ای این تصمیم خود را به اطلاع پلنوم بیستم حزب رساند. در این پلنوم بحثی با عنوان" توضیح به پلنوم پیرامون تصمیم به کناره گیری" ارائه داد. این نامه و این توضیحات در شماره 63 نشریه کمونیست و صفحه 1037 منتخب آثار چاپ شدند و در سایت م ح در دسترس هستند. حتی پیش تر از این در شماره های 58 و 59 نشریه کمونیست بحث جدایی را طرح کرده بود. ناسیونالیسم کرد درون حزب رهبر و پرچمدار آنهم در میان رهبران اصلی و تعدادی از بنیانگذاران کومه له(ابراهیم علیزاده و عبدالله مهتدی) پیدا کرده بود. با این وجود هنوز از اعلام اختلاف و پای نهادن به مبارزه سیاسی مستقیم سر باز میزدند و منکر وجود اختلافات می شدند و"اعلام اختلاف سیاسی یک جانبه ماند". تلاشهای منصور حکمت و پلنوم شانزدهم حزب نتوانست این افراد را از این موضع در بیاورد و به این طرف خط باز گرداند. مشکل اصلی حزب گرایش ناسیونالیستی آن نبود، مشکل همراهی تعداد معینی از کادرهای رهبری کومه له و بلند کردن پرچم ملی توسط آنها بنام اینکه هنوز اختلاف نیست بود. دنیا با شدت در حال تحول بود و آزادیخواهی زیر تعرض بورژوازی جهانی. سر و کله زدن دورن حزبی با خط راست ناسیونالیستی و یا تصفیه تشکیلاتی آنها که مقدور و در توان خط کمونیستی از نظر سیاسی و تشکیلالتی بود، ماجرا را تمام نمی کرد. حزب را از کار باز میداشت، به خود مشغول میکرد، نیروهای دیگر اجتماعی به کمک ناسیونالیسم درون حزب می شتافتند و بیرون از حزب ملی گرایی در پناه ملیتاریسم آمریکا رو آمد و به نوایی رسیده بود. لذا کناره گیری از حزب و تشکیل حزبی دیگر سریع تر از ادامه کاری و ماندن در آن حزب جنبش کمونیسم کارگری را در صحنه سیاسی و اجتماعی  قرار میداد. تشکیل حزب کمونیست کارگری ایران در 30 نوامبر 1991 و نقش آن در جامعه درستی این اقدام را به اثبات رساند. در همان نامه توضیحی م ح نوشته: " من راه کوتاه تر و کم مشقت تری پیدا کرده ام، آنهم تشکیل یک حزب سیاسی دیگر است بر مبنای عقایدی که پایه اش روی دهه نود استوار است و ....".  طرح کردن قبلی کناره گیری از حزب بخاطر غافلگیر نکردن حزب و دادن فرصت و آمادگی اداره حزب به کسانی بود که در نظر داشتند در حزب باقی بمانند. منصور حکمت آگاه بود که کناره گیری او مهم ترین تحول در این حزب را بوجود خواهد آورد. سرنوشتی که بعد از این جدایی کومه له و این حزب پیدا کرده اند حقانیت این نظر و نقش او را به اثبات رساند. در نتیجه فاصله زمانی بین پلنوم بیست تا پلنوم بیست و یکم را برای طی کردن متمدنانه پروسه جدایی در نظر گرفته بود. با وجود اینکه قبلا اعلام به کناره گیری کرده بود در پلنوم اکثریت مطلق آراء مخالفین و موافقین خود در کمیته مرکزی حزب را برای عضویت در دفتر سیاسی و اداره حزب تا روز آخرش آورد. همه به توانایی، احساس مسئولیت، انصاف و صلاحیت او برای طی کردن پروسه جدایی و نقل انتقالها واقف بودند. هیچ فرد دیگری در حزب نمی توانست بدان شیوه و با آن سطح بالا از درایت و فرهنگ سیاسی آن پروسه حساس در یک حزب مسلح با اردوگاهای متعدد در نوارمرزی ایران و عراق را به سرانجام برساند. 

3 – دوره سوم، با تشکیل حزب کمونیست کارگری ایران آغاز میشود. گرایش کمونیسم کارگری این حزب را ساخت و هیچ گرایش دیگری در ساختن آن در تهیه برنامه و اساسنامه و دیگر اسنادش دخیل نبود. این حزب، حزب کمونیستی کارگری و تک بنی بود. اختلافات و جدل سیاسی در آن رنگ و بوی درون طبقه ای داشت. در این حزب خط و سیاست کمونیستی و رهبر آن و کادرهای کمونیست صاحب خانه بودند و هر نظر و گرایش دیگری در آن می توانست تا به آخر خط رفیق همراه باشد و یا اینکه سر هر پیچی راهش را جدا کند. این حزب با حزب کمونیست ایران فرق داشت، م ح حزب کمونیست ایران و کومه له را حزب گرایشات تعریف میکرد، بر آن اصرار می نمود، مخالفین چپ و راست منکر وجود گرایش در آن می شدند. اما هیچگاه حزب کمونیست کارگری ایران را حزب مرکب و گرایشی تعریف نکرد، باز هم "موافقین" امروزیش منکرش هستند و حزب او را مرکب و گرایشی تعریف میکنند. در هر حال نظر مخالفین دیروزی در انکار وجود گرایشات با نظر "موافقین" امروزیش در گرایشی خواندن حزب م ح  یکی است و مکمل همد یگرند. در بخش آخر همین قسمت بیشتر در باره حزب کمونیست کارگری ایران بحث خواهیم کرد.

مجید حسینی

20090118

majid.hosaini@gmail.com 

mobarezan.kommunist@yahoo.se 

Posted by mohammad1917 at 04:00 AM | Permalink

دیدار با پرزیدنت کنفدراسیون جهانی کارگران مواد غذائی IUL

فرهاد شعبانی

امروزپنج شنبه 29 ژانویه، مطابق قرار قبلی با آقای "هانس اولف نیلسون" پرزیدنت کنفدراسیون جهانی کارگران مواد غذائی)  (IULکه در عین حال دبیر فدراسیون کارگران مواد غذائی سوئد LIVS) (نیز می باشد، دیدار و ملاقاتی برگزار شد.

در این دیدار که ساعت 10 و 15 دقیقه قبل از ظهر آغاز و به مدت 45 دقیقه ادامه داشت، موقعیت کنونی طبقه کارگر ایران، سرکوب مبارزات آنها توسط دولت جمهوری اسلامی، دستگیری رهبران و فعالین جنبش کارگری برای ایشان تشریح و اقدامات مشخص ایشان و کنفدراسیون جهانی کارگران مواد غذائی در حمایت از طبقه کارگر ایران و رهبران و فعالین زندانی کارگران خواسته شد.

ابتداء لیست فعالین و رهبران زندانی جنبش کارگری ایران بصورت کتبی در اختیار ایشان قرار داده شد. این اسامی عبارت بودند از :

منصور اسانلو،  محسن حکیمی، ابراهیم مددی، پدرام نصرالهی، برهان سعیدی و بیژن امیری. در عین حال به اطلاع ایشان رسانده شد که بیژن امیری دیشب با قرار وثیقه و بطور موقت آزاد شده است.

سپس موقعیت کنونی طبقه کارگر ایران چه بلحاظ اقتصادی و چه به بلحاظ تلاشهای مبارزاتی برایشان تشریح گردید. بی پاسخ گذاشتن خواستها و مطالبات کارگران، سرکوب اعتراضات کارگری توسط دولت جمهوری اسلامی، دستگیری و زندانی کردن فعالین و رهبران کارگری، موقعیت دشوار و تنگناهای اقتصادی طبقه کارگر، ارائه طرح تحول اقتصادی و لایحه هدفمند کردن یارانه ها  به مجلس شورای اسلامی که یکی از بندهای آن لغو افزایش دستمزد کارگران است، برایشان تشریح شد.

عدم مشروعیت تشکلهای زرد دولتی خانه کارگر و شوراهای اسلامی کار، رشد تشکلهای مستقل کارگری و مبارزه کارگران و فعالین جنبش کارگری علی رغم هزینه بالا برای ایجاد این تشکلها یکی دیگر از موضوعاتی بود که با ایشان در میان گذاشته شد. 

آقای "هانس  اولف نیلسون" که قبلا و طی نامه ائی به امضای خود خواهان آزادی محمود صالحی از زندان شده بود و کنفدراسیون جهانی کارگران مواد غذائی جمهوری اسلامی ایران را بخاطر نقض حقوق کارگران محکوم کرده بود، از بابت تداوم سرکوب مبارزات کارگران در ایران اظهار نگرانی کرد.  

از اقدامات ایشان در حمایت از مبارزات کارگران ایران و تلاش آنها برای ایجاد تشکلهای مستقل کارگری پرسیدم. پاسخ دادند که در دوسطح در ماههای فوریه و مه دست به اقدام خواهند زد.

ماه فوریه در ایتالیا با همکارانش در کنفدراسیون نشستی خواهند داشت. در این جلسه موقعیت طبقه کارگر ایران و رفتار جمهوری اسلامی با کارگران را مطرح خواهد کرد و می کوشد که استراتژی روشنی در این باره اتخاذ شود، و در نشست اعضای هئیت مدیره کنفدراسیون جهانی کارگران مواد غذائی که در ماه مه امسال برگزار می شود یکبار دیگر رفتار جمهوری اسلامی با کارگران ایران را در دستور خواهد گذاشت و میخواهد که این کنفدراسیون خط مشی روشنی را برای حمایت از کارگران ایران در دستور بگذارد.

در رابطه با آزادی رهبران و فعالین  دستگیر شده جنبش کارگری ایران گفت. همین آلان اسامی آنها را برای دفتر مرکزی کنفدراسیون در ژنو خواهد فرستاد تا در سایت کنفدراسیون ثبت و برای کلیه سازمانهای وابسته به این کنفدراسیون در 134 کشور دنیا فرستاده شود و از آنها بخواهند که برای آزادی فعالین جنبش کارگری ایران تلاش کنند.

در پایان این نشست از ایشان پرسیدم که شخص خودت چه پیامی برای کارگران زندانی و خانواده هایشان دارید؟

آقای "هانس اولف نیلسون" پاسخ داد : من با کارگران زندانی  ابراز همبستگی می کنم. نه برای کنفدراسیون جهانی کارگران مواد غذائی و نه برای فدراسیون کارگران مواد غذائی سوئد قابل قبول نیست که دولت جمهوری اسلامی کارگرانی را که برای حقوق خود مبارزه می کنند دستگیر و زندانی کند. مطلقا غیر قابل قبول است و ما این رفتار را محکوم می کنیم. ما هر کاری که از دستمان بربیاید برای آزادی آنها انجام می دهیم. تلاش می کنیم که اوضاع در ایران آنچنان تغییر کند که آنها بتوانند حقوق دمکراتیک و انسانی خود را طلب کنند. می کوشیم که بر دولت ایران تاثیر بگذاریم بطوریکه به کنوانسیونهای سازمان ملل و حقوق بشر احترام بگذارد.

کنفدراسیون جهانی کارگران مواد غذائی که مقر آن در ژنو قرار دارد دارای  3 میلیون عضو در 134 کشور جهان است. در ماه مارس سال 2007 میلادی  آقای "هانس اولف نیلسون" بعنوان پرزیدنت این کنفدراسیون انتخاب شده است.

Posted by mohammad1917 at 07:45 PM | Permalink

برگردان: ايوب رحمانی

آنچه که به دنبال می آيد  برگردان گفت¬و¬گويی است با ايستوان مزاروش که توسط "جوديث اور" و " پاتريک وارد" انجام شده و در آخرين شماره نشريه ی انگليسی زبان "سوسياليست رويو"  به چاپ رسيده است. ايستوان مزاروش فيلسوف مجارستانی تبار و استاد بازنشسته دانشگاه ساسکس د ر انگلستان است. از مزارش تا کنون چندين کتاب به چاپ رسيده است. معرفترين آن¬ها عبارتند از: "نظريه ی از خود¬بيگانگی از نگاه مارکس"، "قدرتِ ايدئولوژی" و "فراسویِ سرمايه". آخرين کتاب او با عنوان" چالش و ومسئوليت در زمان تاريخی" به تازگی انتشار يافته است.

س: طبقه¬ی حاکم هميشه از بحران¬های جديد شگفت زده می شود و از آن¬ها به عنوان يک لغزش ياد می کند چرا شما بر اين باوريد که بحران¬ها جزء ذاتیِ سرمايه داری هستند؟
ج : من به تازه گی از ادموند فلپس که در سال ۲۰۰۶ جايزه نوبل در اقتصاد را دريافت کرد نکته هايی شنيدم. فلپس ، يک نيوکينری است. او البته که سرمايه داری را ستايش می کرد و معضلات کنونی را تنها يک سکسکه کوچک می شمرد. او می گفت " تنها کاری که ما حالا بايد انجام دهيم اين است که به ايده های کينری ومقررات باز گرديم"
جان مينارد کينز بر اين باور بود که سرمايه داری، ايده آل است، منتها او خواهان مقررات بود. فلپس پشت سرهم اين ايده مسخره را تبليغ می کرد که اين نظام به يک آهنگ¬ساز می ماند . يک آهنگ ساز     ممکن است روزهای بدی در زندگی¬اش داشته باشد و در آن روزها نتواند بخوبیِ هميشه، چيزی را بيافريند. اما اگر شما به کل زندگی او نگاه کنيد می بينيد که او فوق العاده است! به موزارت فکر کنيد، او حتما چند روز بدی هم در زندگی¬اش داشته است. بنابراين سرمايه داری وقتی که دچار مشکل می شود درست به همان روزهای بد موزارت می ماند.
 اگر کسی به چنين چيزی باور داشته باشد بايد کله اش مورد معا ينه پزشکی قرار گيرد. اما بجای اين¬که کله فلپس مورد معاينه قرار گيرد به او  جايزه¬یِ نوبل داده می شود.
اگر مخالفان ما در اين سطح فکری قرار دارند – که در طول  بيش از پنجاه سال گذشته نشان داده¬اند که در اين سطح هستند و بنابراين آنچه فلپس می گويد يک لغرش اتفاقی ازسوی اقتصاد دان برنده جايزه نوبل نيست- ما می توانيم بگويم " خوشا که مخالفان ما در چنين سطح پايينی قرار دارند" اما  چنين انديشه هايی به فاجعه  می¬انجامد، فاجعه¬ای که ما هر روز داريم تجربه می¬کنيم. ما در بدهی نجومی غرق شده ايم. ميزان واقعی بدهی¬ها در اين کشور( بريتانيا) به تريليون¬ها سرمی¬زند.
اما نکته¬یِ مهم اين است که اينان به دليل وجود بحرانِ ساختاری در نظام توليد، به ريخت¬و¬پاش مالی رو آورده بودند. اين اتفاقی نيست که پول به گونه¬ای ماجراجويانه به بخش مالی سرازير شده است. در عرصه¬ی اقتصادِ توليدی ، انباشتِ سرمايه نمی¬توانست به معنای واقعی، کارکرد داشته باشد.
 ما داريم از بحرانِ ساختاریِ نظام حرف می زنيم .اين بحران خودش را به همه جا گسترانده است؛حتی رابطه¬یِ ما با طبيعت را در بر گرفته و شرايط بنيادين دوامِ زيست انسان را تهديد می¬کند. برای نمونه، آنان هر از گاهی برای کاهش آلودگی کره¬ی زمين اعلامِ هدف می کنند. ما حتا وزارت انرژی و آب و هوا داريم که در حقييت وزارت " باد هوا" است؛ چون هيچ کاری جز هدف¬گذاری برای کاهش آلودگی انجام نمی دهد. ما به هدف اعلام شده نزديک هم نمی¬شويم چه برسد به اين¬که به آن برسيم. اين بخشی از بحران ساختاری نظام است. فقط راه حل های ساختاری می توانند ما را از اين شرايط هولناک برهانند.
س: شما آمريکا را امپريا ليسم کارت اعتباریِ توصيف کرده ايد، منظورتان چيست؟
ج: من سخن سناتورِ سابق، جورج مک گاورن را در پيوند با جنگ ويتنام نقل  کردم. او گفت که آمريکا جنگ ويتنام را با کارت اعتباری پيش برد. اين نوع اقتصاد تا آنجا می تواند ادامه يابد که ساير جهان بتواند اين بدهی را تحمل کند.
آمريکا در موقعيت ويژه ای به¬سر می¬برد، چون از زمان قرار داد "برتون وودز" (۱) به اين سو، آمريکا کشور مسلط بوده است. اين که گفته شود راه حل نيوکينزی و يک "برتون وودز" جديد می تواند مشکلات امروز را بر طرف کند، خيال پردازی است. تسلط امريکا که قرارداد"برتون وودز" بلافاصله بعد از جنگ حهانی دوم، آن را فرمول بندی کرد، از لحاظ اقتصادی واقعی بود.  اقتصاد آمريکا در آن زمان نسبت به اقتصادهای ديگر جهان، از موقعيت بسيار نيرومندتری بر خوردار بود. اين قرارداد، تمامِ نهادهای اقتصادی مهم و بين المللی را بر اساس حق ويژه¬ی آمريکا تاسيس کرد. حق امتياز دلار، امتيازی که از راه صندوق بين المللی پول، سازمان¬های تجاری و بانک جهانی نصيب اش شد، همگی تحت تسلط امريکا صورت گرفت. اين امتيازها هنوز هم باقی است .
اين واقعيت را نمی¬توان ناديده گرفت. نمی¬توان در باره¬ی انجام رفرم و اِعمال مقررات در اين¬جا و آن¬جا به خيال¬پردازی پرداخت. اين اشتباه است که  تصورکنيم باراک اوباما از موقعيت برتری که آمريکا از اين راه بدست آورده - و بوسيله برتری نظامی حمايت می شود -  صرف نطر خواهد کرد.
س: کارل مارکس، طبقه حاکم را " باند برادر های در حال نزاع" می خواند. آيا فکر می کنيد که طبقات حاکم در جهان، برای يافتن يک راه حل، با يکديگرهمکاری خواهند کرد؟ 
ج: در گدشته، امپرياليسم، شامل  چند بازيگر مسلط می شد که منافع خود را حتی به قيمت دو جنگ جهانی  وحشتناک در قرن بيستم، پيش بردند. جنگ های محدود ، صرف نظر از اين¬که تا چه اندازه وحشت بار هستند را نمی توان با جنگ جهانی جديد که ممکن است با هدف تجديد آرايش قدرت ااقتصادی وسياسی صورت گيرد، مقايسه کرد.
اما تصور يک جنگ جهانی جديد غير ممکن است. البته هنوز عده ای ديوانه در ارتش هستند که امکان چنين جنگی را رد نمی¬کنند . اما اين جنگ به معنی نابودی کامل انسان خواهد بود.
ما بايد به  جايگاه جنگ در نظام سرمايه داری بيا نديشيم . اين يک قانون بنيادی بود که اگر نيرويی نمی توانست خود را از راه تسلط اقتصادی اعمال کند، به جنگ متوسل می شد.
از جنگ دوم جهانی به اين سو، امپرياليسم برتر جهانی پديد آمده و با موفقيت عمل کرده است . اما آيا اين گونه سيستم دايمی است؟ آيا می¬توان تصور کرد که در آينده هيچ تضادی پديد نخواهد آمد؟ آن¬چه از چين بگوش می¬رسد کنايه از اين است که اين نوع تسلط اقتصادی نمی¬تواند برای هميشه ادامه يابد . چين قادر نخواهد بود که همچنان هزينه مالی اين تسلط را بپردازد. دنگ شيائوپينگ زمانی گفت: تا وقتی که گربه موش می گيرد، مهم نيست که چه رنگی– سوسياليست يا سرمايه دار- است . اما اگر  اوقات خوشِ موش گيری، جايش را به اوقات وحشتناک سم موش بيکاری توده¬ای داد، آنگاه شما چه می¬کنيد؟ در واقع، همين  وضعيت دارد در چين پديد می آيد.
اين تضادها و تخاصمات ذاتی نظام سرمايه داری است. بنابراين ما بايد به فکر حل¬کردن آن¬ها از راه ديگری باشيم، و تنها راه، تغيير واقعی اين نطام است.
س- آيا هيچ بخشی از اقتصاد جهانی می¬تواند خود را از اين شرايط  جدا سازد ؟
ج: اين غير ممکن است. جهانی شدن، شرط لازم توسعه ی انسان است . مارکس اين موضوع را از همان زمان که گسترش نظام سرمايداری آشکار شده بود، به تئوری در آورد. مارتين وولف، مقاله نويس فايننشال تايمز، گله می کند که وجود دولت های کوچک و بی اهميت به تعداد زياد، باعث مشکل کنونی شده است. او استدلال می کند کاری که بايد انجام گيرد، " ادغام حقوقی" ا ست. به عبارت ديگر ادغام کامل امپرياليستی، - که اين خود، نوعی خيال¬بافی است. اين ها نشان دهنده¬یِ تضادها و تخاصمات غير قابل حل جهانی شدن سرمايه داری است . جهانی شدن،ضروری است، اما  شکل عملی،  کارا و پايدار آن، جهانی شدن سوسياليستی بر اساس برابری واقعی است.
اگر چه جدا شدن از تاريخ جهانی،  تصور پذير نيست، اما اين به آن معنا نيست که در هرمرحله، همه¬ی بخش¬های جهان،  يک¬سان هستند. برای نمونه، در مقايسه با اروپا،  آنچه که در امريکای لاتين دارد روی می دهد به طور کامل متفاوت است. حالا از چين که در بالا به آن اشاره کردم و آسيای دور و ژاپن که دچار مشکل ژرف است ، صرف نطر می کنم. 
کمی به گذشته بر گرديم. از زمان جنگ جهانی دوم به اين سو، چند معجزه! داشته ايم؟  معجزه برزيل، معجزه ژاپن، معجزه پنج ببر کوچک؟ خنده آور اما اين  است که همه اين معجزات، به واقعيتی سخت و افتضاح آور تبديل شدند.
مدير يک "هدج فاند" (٢) به ۵۰ ميليارد دلار اختلاس متهم شده است. جنرال موتورز و ديگران از دولت امريکا  فقط ۱۴ ميليارد دلار می¬خواستند. چقدر کم! . به آن¬ها بايد ١٠٠ ميليارد دلار داده شود. اگر يک سرمايه دار هدج فاند، آن¬گونه که متهم شده، می تواند ۵٠ ميليارد دلار اختلاس کند، به آن¬ها هر مبلغی که امکان دارد بايد داده شود.
نظامی که ازنظر اخلاقی اين گونه فاسد عمل می کند، امکان دوام ندارد، زيرا که قابل کنترل نيست. مردم حتی اقرار می¬کنند که نمی¬دانند اين نظام چگونه کار می کند. ياًس و نوميدی راه حل نيست. راه حل اين است که اين نطام را بايد در خدمت منافع و مسئوليت اجتماعی، به کنترل در آورد و جامعه را بطور ريشه ای دگرگون کرد.
س: خصلت ذاتی سرمايه داری اين است که هرچه بيشتر به کارگران فشار بياورد.  دولت های بريتانيا و آمريکا، دارند  آشکارا در اين راه کوشش می کنند.
 ج : تنها کاری که آن¬ها می¬توانند بکنند اين است  که از کاهش دستمزد کارگران جانب داری کنند. دليل اصلی که سنای امريکا تزريق حتی ١۴ ميليارد دلار به  سه کارخانه بزرگ اتومبيل سازی امريکا را رد کرد، اين است  که آنها نتواستند قول کاهش شديد دستمزد کارگران را بگيرند.  يک لحطه  به تاثير اين  کاهش و تعهداتی که کارگران دارند - برای نمونه  بازپرداخت وام کلان مسکن - فکر کنيد. اين که از کارگران خواسته شود به نصف شدن دستمزدشان رضايت دهند، مشکلات ديگری در اقتصاد بوجود می آورد. اين خود، يک تضاد ديگر است.
سرمايه و تضاد های آن از يک¬ديگر جدايی ناپذيرند. ما بايد از نمود ظاهری اين تضاد ها فراتر رويم و به ريشه¬یِ آن¬ها بپردازيم. اين¬جا و آنجا اين تضادها را  دست کاری می کنند اما آنها دوباره با  نيرو وشدت زيادتری سر برمی¬آورند. اين تضادها را نمی¬توان برای هميشه به زير فرش هل داد،زيرا ديگر اکنون فرش به شکل کوه در آمده است.
  س- شما با جورج لوکاچ، مارکسيتی که به دوره انقلاب روسيه و پيش تر از آن می پردا خت پژوهش می کرديد؟
ج - من تا پيش از ترک مجارستان در ١۹۵٦، به مدت ۷ سال با لوکاچ کار کردم و تا زمان مرگ لوکاچ در ١۷۷۱ دوست نزديک هم بوديم. ما با يکديگر اشتراک نظر داشتيم و به همين دليل من می خواستم با او کار کنم. شروع کار من با لوکاچ هم¬زمان شد با حمله آشکار و گسترده¬یِ عليه او. من نمی توانستم اين را تحمل کنم وبه دفاع از او برخاستم که اين خود، مشکلات ديگری به دنبال آورد. من درست زمانی مجارستان را ترک کردم که به¬عنوان جانشين لوکاچ در دانشگاه برای تدريس زيبايی شناسی  تعيين شده بودم. من دقيقا به اين دليل کشور را ترک کردم که باور داشتم آنچه که دارد روی می دهد مسايل بسيار بنيادی است که آن سيستم قادر به حل اش نيست.  
من از ان زمان به اين سو،  تلاش کرده ام که اين مسايل  را در کتاب هايم، به ويژه در "نطريه ی از خود بيگانگی از نگاه مارکس" و در " فراسوی سرمايه" فرمول بندی کنم. لوکاچ به¬درستی می¬گفت که بدون استراتژی نمی¬توان تاکتيک داشت. بدون داشتن نظرگاه استراتژيک در مورد اين مسايل، نمی¬توان برای آن¬ها راه حل روزانه ارايه داد. بنابراين من کوشش کرده ام اين مسايل را به¬طور پيوسته  مورد تحليل قرار دهم. زيرا نمی¬توان  در شکل يک مقاله که به رويدادهای روزانه می پردازد به اين مسايل پرداخت ؛اگرچه وسوسه¬یِ شديدی  انسان را به اين سمت می¬کشاند.  به¬جای آن بايد از چشم انداز تاريخی به اين مسايل نگريست. از زمانی که نخستين مقاله نسبتا بلند من در يک  نشريه ادبی در مجارستان در ١٩۵٠ چاپ شد من تا انجا که توانسته ام سخت کار کرده ام و کارهايم را انتشار داده ام. ما به اندازه  توان خويش سهم خود را در راه تغيير ادا می¬کنيم. اين کاری بوده است که من در طول زندگی ام کوشش کرده ام انجام دهم. 
 س: به نظر شما در حال حاضر چقدر امکان تغيير وجود دارد.
ج: سوسياليست ها بر خلاف ديگران ، مشکلات موجود بر سر راه ارائه¬ی راه حل را اندک نمی دانند.حاميان سرمايه داری، چه نيو کينزی¬ها و چه ديگران، می توانند انواع راه حل های ساده ارائه دهند. به نطر من بحران کنونی مانند بحران¬های گذشته نيست؛ بحران کنونی بسيار ژرف است . معاون رييس بانک مرکزی انگلستان اقرار کرد که اين ژرف ترين بحران اقتصادی در تاريخ انسان است. من تنها اين را اضافه می کنم که اين بزرگترين بحرانِ اقتصادی در تاريخ انسان نيست بلکه، بزرگترين بحران از هر لحا ظ است. بحرانِ اقتصادی را نمی توان از بقيه¬یِ سيستم جدا کرد.
فريب¬کاری و تسلط سرمايه و استثمار کارگران نمی¬تواند تا ابد ادامه داشته باشد. توليد کنندکان را نمی¬توان برای هميشه تحت کنترل نگاه داشت . مارکس استدلال کرد که سرمايه داران، سرمايه ی شخصيت يافته اند. آنها کارگزاران آزاد نيستند بلکه مجری الزامات اين نظام هستند. بنا براين مشکل برای انسانيت اين نيست که بايد يک عده از سرمايه دا ران را از سر راه جارو کرد. جايگزين کردن  يک نوع از سرمايه ی شخصيت يافته با نوع ديگر، به  تکرار همان فاجعه  می انجامد و ما دير يا زود به احياء سرمايه داری می رسيم.
مشکلاتی که جامعه با آن رو به رو است از چند سال پيش شروع نشده است . دير يا زود اين مشکلات بايد حل شوند، اما اين مشکلات را آن گونه که اقتصاد دان برند ه جايزه نوبل می¬پندارد نمی¬توان در چارچوب سرمايه داری حل کرد. تنها راه حال ممکن، بنياد نهادن بازتوليد اجتماعی است که  در کنترل توليد کنندگان باشد. ايده سوسياليم هميشه همين بوده است .
ما به انتهای توان سرمايه در کنترل جامعه رسيده ايم. منظور من در اينجا فقط بانک¬های تجاری و بانک¬های مسکن نيست - اگر چه آنان همين¬ها را نيز نمی¬توانند کنترل کنند- بلکه منظور من کل جامعه است. هنگامی که اوضاع خراب می شود کسی مسئوليت آن را به عهده نمی¬گيرد. گاه گاهی سياست مداران می گويند: " من همه مسئوليت را به عهده می گيرم،" اما بعد از آن  چه اتفاقی می افتد؟ آن¬ها مورد ستايش و تحسين قرارمی¬گيرند. تنها آلترناتيو، طبقه¬یِ کارگر است که همه¬یِ آن چيزهايی را که ما در زندگی به آن نياز داريم، توليد می¬کند. چرا نبايد کارگران بر آنچه که خود توليد می کنند کنترل داشته باشند؟
 من  در تمام کتاب¬هايم، هميشه بر اين نکته تاکيد کرده ام که گفتنِ نه، نسبتا، آسان است. ما بايد به دنبال يافتن جنبه¬یِ اثباتی [ مسائل] باشيم.
پا نوشته ها:
١- کنفرانس برتون وودز در جولای ١۹۴۴ و در اواخر جنگ دوم جهانی به ابتکار دولتهای آمريکا و بريتانيا در مکانی به همين نام در آمريکا برگزار شد. نمايندگان ۴۴  دولت در اين کنفرانس شرکت داشتند. هدف کنفرانس بررسی راههای بازسازی اروپایِ بعد از جنگ و تنظيم و کنترل سيستم مالی بينالمللی از طريق وضع قوانين، مقررات و برپايی نهادهای مالی جهانی بود. طرح ايجاد صندوق بين-المللی پول و بانک بين-المللی بازسازی و توسعه  که در حال حاضر يکی از چهار نهاد صندوق جهانی است، در اين کنفرانس تصويب شد
٢- "هدج فاند" ها  بنگاه¬های مالی هستند که به سرمايه گذاری در ديگر مؤسسات و خريد وفروش سهام آن¬ها می¬پردازند. هدج فاندها از بسياری از مقرارتِ مالی معاف هستند و می¬توانند به بورس¬بازی¬های هم¬راه با ريسکِ زياد اقدام کنند. بنا بر قانون، هرهدج فاند نمی¬تواند بيش از۱۰۰ عضو داشته باشد، به همين خاطر اعضای هدج فاند ها را بانک¬ها ، موسساتِ مالیِ بزرگ و افراد بسيار ثروتمند تشکيل می دهند. در آمريکا حد اقلِ سرمايه گذاری در هدج فاند ٢۵٠هزار دلار است.
***

Posted by mohammad1917 at 07:14 AM | Permalink

چند سال پيش مقاله ای تحت عنوان «شوراها و توهم کنترل کارگری» توسط سعيد رهنما در «کارمزد» (جلد سوم) در ايران انتشار يافته است. مقاله به منظور توضيح مفهوم «کنترل کارگری» در اين نشريه منتشر شده بود. نويسنده پس از يک برخورد تاريخی به ظهور شوراها در ايران به تعريف مفهوم «کنترل کارگری» پرداخته است. به اعتقاد وی «شوراهای کار با نقش کنترل کارگری به مفهوم مطلق آن، يعنی کنترل توليد، مديريت و توزيع، به تنهايی توسط کارگران هرگز و در هيج جا عملی نشده است. آن چه... اتفاق افتاده، اشکال و درجات مختلف دموکراسی صنعتی و مشارکت کارگری بوده است... می توان ادعا کرد که دموکراسی صنعتی تنها شيوه عملی و مقبولی است که در آن، طبقه ی کارگر حداقل در مقطع کنونی از تحول جامعه ی بشری، می تواند از حقوق خود دفاع کند...» (ص ۵۲). او ادامه می دهد که «در مرحله بالاتر يعنی مرحله ی «مشاوره»، مديريت با کارگران در اتخاذ تصميمات مشاوره می کند... و بالاخره در بالاترين سطح مشارکت يعنی «خودگردانی» کارگران در سطوح مختلف امور را به عهده می گيرند.... اين خودگردانی در واقع چيزی جز کنترل کارگری نيست.» (ص ۵۳-۵۴).

به سخن ديگر مسئله کنترل کارگری که قرار است کسب قدرت کارگری را برای تشکيل حکومت کارگری زمينه ريزی کند، به زعم ايشان از آنجايی که هيچ کجا کنترل کارگری (البته به مفهوم مطلق آن!) اعمال نشده پس کارگران بايد به خدمت بورژوازی در آمده و دست «دوستی» به سوی مديران دراز کرده و متحدا با آنها در سطوح عالی تر به «مشارکت» و سپس «خودگردانی» که همانا «کنترل کارگری»! است، نايل آيند. البته چنانچه اين سخنان از زبان سخنگويان دست دوم و سوم سرمايه داران و يا خادمان آنها در درون اتحاديه های کارگری زرد اروپايی، به زبان آورده می شد، تعجبی نداشت، اما قرار است اين سخنان «نخبگان» کارگری ايران باشد که در نشريه ای با نام «کار مزد» انتشار می يابد! بديهی است که اين گونه عقايد در نظريات اصلاح طلبانه و مماشات جويانه با بورژوازی ريشه دارد. برای توضيح اين مطالب بايد به ريشه اين استدلال ها و مفهوم واقعی «کنترل کارگری» و «مديريت کارگری» نزد کارگران پيشرو، اشاره شود.

ريشه نظری «مديرت»، يا «مشاورت» و «خودگردانی» کارگری همراه با مديران و نظارت دولت بورژوايی، يکی از حيله های قديمی سرمايه داران برای کنترل بر امور کارگری است. نه تنها دولت های سرمايه داری غربی و آمريکای شمالی چنين سياست هايی را سال ها است که طرح و در مواردی به اجرا گذاشته اند، که حتی دولت جمهوری اسلامی نيز بر اين نظر همسويی نشان داده است.

طرح مشارکت کارگری توسط نمايندگان سرمايه داری و خادمان آنها در جنبش کارگری مطلب نوينی نيست. اين گونه طرح ها در هيچ قسمت جهان به نفع کارگران نبوده و تنها زنجيرهای اسارات آنها را تقويت کرده است. کافی است به عملکرد اين قبيل طرح ها در نظام جمهوری اسلامی نظر افکنده شود. پس از نزديک به يک دهه از طرح مشارکت و مديريت کارگری، نه تنها سهمی از توليد نصيب کارگران نشده که حتی حقوق های عقب افتاده نيز به آنها داده نمی شود. اين چه مشارکت و مديريتی است که کارگران حتی موفق به دريافت دستمزد ناچيز خود در ازای کار مشقت بار، نمی شوند؟ طبعا چنين سياستی در کشوری نظير ايران آزمايش خود را پس داده است. اما در کشورهايی که در آنها دمکراسی بورژوايی حاکم است چه؟

بحث پيرامون اين مبحث در ميان رفرميست های اروپايی و مارکسيست های انقلابی بيش از يک قرن است که در جريان است. برای نمونه در دهه بيست در بحبوحه اشغال کارخانه ها در ايتاليا توسط کارگران، طرح لايحه پيشنهادی «مشارکت کارگران در مديريت» کارخانه توسط يکی از نمايندگان پارلمان (جيوليتی) ارائه داده شد. اين طرح مورد استقبال بسياری از رفرميست های درون جنبش کارگری نيز قرار گرفت. هدف اصلی طرح لايحه مسدود کردن مبارزات کارگری برای کسب قدرت سياسی بود. در مقابل اين نظريات رفرميستی، آنتونيو گرامشی در اين مقطع در جبهه موضع مارکسيزم انقلابی قرار گرفته و نوشت:

"برای کمونيست ها برخورد به مسئله کنترل همچون برخورد به مهم ترين مسئله عصر کنونی است. يعنی برخورد به مسئله اعمال قدرت کارگری بر وسايل توليد و در نتيجه دستيابی به قدرت دولتی. از چنين ديدگاهی، طرح لايحه، تصويب آن و به اجرا در آمدنش در چارچوب دولت بورژوايی، مسائلی ثانونی هستند. تنها دليل وجود و منشاء قدرت کارگری در درون طبقه کارگر است، در توانايی سياسی اين طبقه، در قدرت عملی که اين طبقه در اختيار دارد به مثابه عامل تعيين کننده و غيرقابل تغيير در توليد و به عنوان نيروی سازمانده سياسی و نظامی". (نظم نوين ۱۰ فوريه ۱۹۲۱، منتخب آثار سياسی گرامشی  ۱۹۲۱-۲۶ انتشارات Lawrence & Wishart .)

همچنين بحث های مشابه ای در سال ۱۹۳۹ در مورد «نظار ت کارگری» بر صنايع ملی شده در مکزيک در جريان بودکه در اين دوره نيز حزب استالينيستی مکزيک مواضع رفرميستی اتخاذ کرده بود و مارکسيست های انقلابی در مقابل مواضع فرصت طلبانه و فرقه گرايانه موجود در جنبش کارگری، اعلام موضع کردند.(۴) موارد بسياری نيز در تاريخ جنبش کارگری مشاهده شده که همواره رفرميست های درون جنبش کارگری، تحت لوای «مشارکت» کارگری خواهان مماشات با بورژوازی شده اند. امر مسلم اين است که در هيچ موردی اين قبيل «مشارکت» ها به نفع کارگران تمام نشده و همواره آنها را ضعيف تر از پيش کرده است. چرا؟

علت آن ساده است. تاريخ بارها نشان داده است که طبقه کارگر برای تحقق خواست های ريشه ای خود نياز به قدرت سياسی دارد. رشد نيروهای مولده و شکوفايی اقتصادی و حل تکاليف دمکراتيک و سوسياليستی در جامعه تنها می تواند با براندازی ريشه ای نظام بورژوايی (که مسدود کننده رشد نيروهای مولده است) تحقق يابد. طبيعی است که طبقه کارگر نمی تواند همراه با طبقه ای که خواهان استثمار، سرکوب و ارعاب آن است، همزيستی مسالمت آميز داشته باشد. هرگونه همزيستی و آشتی (موقت و دائمی)، به نفع قدرت حاکم تمام می شود و امر به قدرت رسيدن طبقه کارگر را به تعويق می اندازد.  

اما، تدارک برای اين قدرت سياسی يک روزه و بلافاصله پس از براندازی طبقه سرمايه دار بدست نمی آيد. طبقه کارگر برای اعمال قدرت سياسی، نياز به تجربه کافی و لازم در امور مديريت (کارگری) دارد. در نظام سرمايه داری تمام ابزار توليدی و مراکز اداری و نظارت و کنترل از طبقه کارگر سلب شده و به دست نمايندگان سرمايه داری سپرده شده است. مسئله بر سر آن است که چگونه می توان، در درون نظام سرمايه داری و پس از آن، اين تدارکات اوليه و ضروری را برای کسب تجربه کافی بدست آورد؟ پاسخ تاريخی جنبش کارگری در سطح بين المللی اين است که با طرح مطالبه «کنترل کارگری» زمينه اوليه برای مقابله با نظام سرمايه داری گشوده می شود. تنها گرايشاتی که مايل به شکستن چارچوب نظام سرمايه داری نمی باشند (رفرميست های جنبش کارگری) در مقابل اين مطالبه ايستادگی می کنند.
 

Posted by mohammad1917 at 07:08 AM | Permalink

پنجشنبه 29 ژانویه از طرف تمام سندیکاهای فرانسه ، روز اعتصاب عمومی و تظاهرات اعتراضی  سراسری اعلام شده است.  تعرض نئولیبرالیسم جهانی علیه حقوق اجتماعی کارگران ، زحمتکشان، بازنشستگان، بیکاران، شدت بیسابقه ای یافته است. بحران عظیم اقتصاد جهانی برآمده از بحران سرمایه مالی که در ذات سرمایه داری نهفته است ، بیش از پیش بدوش مزدبگیران ، بیکاران و بخش بزرگی از بازنشستگان که کم درآمد میباشند سنگینی میکند. افزون آن که در این شرایط بحران سرمایه داری دولت سارکوزی از همان ابتدای بقدرت رسیدنش، با تصویب قوانین  مالیاتی  جدید  و تحت عناوین مختلف میلیاردها یورو به کیسه سرمایه داران بزرگ که خود مسبب بحران اخیر هستند، سرازیر کرده و بموازات آن بر شدت استثمار افزوده، بیکاری و فقر را افزایش داده ،  از قدرت خرید و از بیمه ها و خدمات اجتماعی کاسته، به فعالین جنبش کارگری و نیروهای انساندوستانه نظیر "انجمن حق مسکن" تهاجم آورده و آنها را بدلیل حمایت از کارگران و شهروندان محروم اجتماعی به دادگاه ها کشانده و به جریمه های نقدی محکوم میسازد.

     علاوه بر کارگران تولیدی ، کارگران و کارکنان راه و ترابری در بخش های مختلف آن ، گاز و برق ، پست ، معلمین ، پرستاران و سایر کارکنان اجتماعی و نیز دانش آموزان و دانشجویان از تعرضات استثمارگرانه دولت سارکوزی مصون نمانده و بسیاری از آنان در شرف بیکاری و فقر و یا محرومیت از حقوق و خدمات اجتماعی قرار گرفته اند. دولت سارکوزی با پیاده کردن برنامه های ضد مردمی خود، حقوق ابتدائی کارگران ، زحمتکشان و سایر اقشار ضعیف اجتماعی را نقض نموده و گام به گام دستاوردهای مبارزاتی شان را پس گرفته و خدشه دار میسازند.

     نئولیبرالیسم نه فقط در فرانسه بلکه بعنوان پدیده ای جهانی مدت ها است که در همه کشورها  تهاجمات گسترده خود را آغاز کرده است. نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی حلقه ای از سلسله زنجیره نئولیبرالیسم بشمار میرود. رژیم حامی سرمایه داران با خصوصی سازی های مداوم و بستن بخشی از واحدهای تولیدی بر فقر و بیکاری هر چه بیشتر کارگران و زحمتکشان می افزاید و حقوق اولیه و انسانی آنها را چون همیشه نادیده میگیرد و با سرکوب و اختناق وحشیانه ، مستقیما سیاست های نئولیبرالیستی را که از طریق FMI (صندوق بین المللی پول) و بانک جهانی دیکته میشوند ، در جهت اهداف استثمارگرانه اش دنبال میکند.

نهادهای همبستگی با کارگران ایران در خارج از کشور هم چون گذشته از اعتصابات و اعتراضات عمومی در جهت دفاع از حقوق کارگران و سایر زحمتکشان در فرانسه پشتیبانی مینماید و با شرکت فعالانه  در اعتصاب 29 ژانویه فریاد اعتراضمان علیه نئولیبرالیسم و سیاست های دولت سارکوزی و نیز افشای همه جانبه رژیم دیکتاتوری و ضد کارگر جمهوری اسلامی را به گوش همگان میرسانیم.

زنده باد همبستگی بین المللی کارگری

زنده باد سوسیالیسم

27.1.2009

-         کمیته همبستگی با کارگران ایران-استرالیا labour.kargar@gmail.com 

-         کمیته حمایت از کارگران ایران- تورنتو کانادا Toronto_committee@yahoo.ca 

-         کمیته دفاع از کارگران ایران- نروژ  ghol1@hotmail.com  

-         همبستگی سوسیالیستی با کارگران ایران-فرانسه sstiran@yahoo.fr

-         کانون همبستگی با کارگران ایران-فرانکفورت و حومه kanoonhf_2007@yahoo.de 

-         کانون همبستگی با جنبش کارگری ایران-هانوفر kanon.hannover@yahoo.de 

-         کمیته همبستگی کارگران ایران و سوئد  isask@comhem.se 

-         کانون همبستگی با کارگران ایران-گوتنبرگ kanounhambastegi@gmail.com

-         انجمن کارگری جمال چراغ ویسی www.anjomanj.com

-         شورای همبستگی کارگران-فرانکفورت kaumares@web.de 

Posted by mohammad1917 at 09:43 PM | Permalink

حسن رحمان پناه

در روز4 بهمن سال 1382 صدها تن از کارگران گرسنه مجتمع مس خاتون آباد از توابع شهر بابک در استان کرمان همراه با خانواده هایشان در اعتراض به سیاستهای ضدکارگری وضد انسانی جمهوری اسلامی از جمله اخراج از کار، دست به اعتراض وتظاهرات دستجمعی زدند. خواست کارگران وخانواده هایشان دفاع از حق حیات وزندگی وزیستن در جهنمی بود که جمهوری اسلامی علیه آنان واکثریت مردم ایران از 29 سال قبل ایجاد کرده است. اما جانیان قاتل وسرکوبگر اسلامی که به فرهنگ تک صدای اسلامی عادت کرده و قدرت شنیدن وتحمل هیچ صدای دیگری را ندارند به سیاق همیشگی خود، خواست عادلانه کارگران ناراضی مس خاتون آباد را با گلوله و آتش جواب دادند. به گفته شاهدان عینی، کارگران و خانواده هایشان از زمین و هوا با سلاح گرم و هلیکوپتر مورد یورش قرار گرفته ودرندانه سرکوب شدند. دراین یورش وحشیانه وبیرحمانه 4 کارگر و 1 دانش آموز جانباختند وعده بیشتری مجروع و به بیمارستان انتقال یافتند. فرمانده عملیات رژیم علیه کارگران ابتدا این پیروزی را با آب و تاب اعلام کرد واظهار داشت ما از جانب مقامات بالا دستور آتش داشتیم. این تبلیغات در واقع برای زهرجشم گرفتن از جنبش کارگری وایجاد رعب ووحشت در صفوف این جنبش به راه انداخته شده بود که کارگران از آن به بعد اقدام به اعتراض و مبارزه ننمایند. کارگزاران اصلی رژیم سانسور شدیدی را جهت جلوگیری از پخش خبر جنایت خاتون آباد و درج حقایق در مطبوعات وکانالهای خبررسانی برقرار کردند. اما زمانیکه اعتراض دستجمعی درداخل و خارج کشور آغاز وگسترش یافت و به همت بخشی از فعالین کارگری چهلمین روز جانباختگان خاتون آباد در برخی از مراکز کارگری گرامی داشته شد وبه مدت 5 دقیقه دست از کار کشیدند، مقامات جمهوری اسلامی به خود آمدند وبرای توجیه جنایت خود کارگران جانباخته را بیشترمانه عده ای اراذل واوباش واخلالگر توصیف کردند.

بعد از اعتراضات و نارضایتیهای گسترده در داخل و خارج  و به کوشش و همت فعالین کارگری وافشاگری پیرامون جنایات خاتون آباد و با اعتراض نهاد و تشکلهای چپ و کارگری در خارج کشور به جنایت صورت گرفته و در خواست توضیح ازمقامات رژیم اسلامی، مسئولین و کارگزاران جمهوری اسلامی بسیار بیشرمانه کشتار کارگران را تکذیب و افراد به قتل رسیده را چند نفر غیرکارگر و اخلالگر معرفی کردند.

امروز برای طبقه کارگر اگاه و متحد جزو درک عمومی است که مبارزه واعتراض کارگران و مردم ستمدیده علیه مناسبات و قوانین ضد انسانی سرمایه داری درهر گوشه ای از این کره خاکی که نظام موجود را با چالش جدی روبرو سازد ،بلافاصله بوسیله همین دولتها  و ارگانهای سرکوبگر این نظام، به خشن ترین شکل سرکوب و در رسانه های وابسته به آنان به مثابه امری عادی و دفاع از "دمکراسی" و "امنیت ملی " که چیزی جز دفاع از حریم "مقدس"سرمایه و مالکیت خصوصی نیست ، جار زده میشود. تاریخ جنبش کارگری، از نبرد قهرمانانه کموناردهای پاریس برای تغییر مناسبات موجود وقتل عام آنان، تا کشتار کارگران شیکاگو در امریکا برای کاهش ساعت کار، از سرکوب شدید کارگران در آرژانتین وشیلی تا معادن طلا در افریقای جنوبی وچاهای طلای سیاه در خاورمیانه، از سرکوب بیرحمانه کارگران کره، اندونزی و فلیپین تا زنده به گور کردن روزانه معدنچیان در معادن ذغال سنگ روسیه و چین، از اعدام سخنران اول ماه مه کارگران سنندج درسال 68، تا کشتار کارگران مس خاتون آباد در 4 بهمن 82 ، از دستگیری و زندان و شکنجه کارگران سقز تا زندان و شکنجه رهبران کارگری شرکت واحد و نیشکر هفت تپه  و .......، تاریخ چند صد ساله ای است که صفحات آن با خون کارگران و نبرد و مقاومت دلیرانه آنان رنگین شده است.

از گذشته تا کنون و به وسعت سبعیت و وحشیگری بورژوازی، مبارزه و مقاومت کارگران در سراسر جهان برای تغییر نظم ناعادلانه و ضد انسانی موجود در جریان بوده و خواهد بود که برخی از این حرکات از برجستگی ویژه ای برخودارند. چنین حرکاتی عکس العمل آگاهانه، نقشه مند ومتحدانه کارگران با افق روشن و طرح خواست ومطالباتی است که نیروی طبقاتی آنان را در بعد اجتماعی وسراسری درمقابل بورژوازی به میدان می آورد. حرک آگاهانه وهدفمند جمعی از فعالین کارگری و بخشی از مزدبگیران و برده گان نظام سرمایه داری در نهادهای تولیدی در داخل کشور در حمایت از کارگران جانباخته خاتون آباد کرمان وخانوادهای آنان و نام گذاری 4 بهمن بعنوان روز گرامیداشت جانباختگان جنبش کارگری ایران، بخش کوچکی از این نوع حرکات آگاهانه وهدفمند و گرامیداشت یاد قربانیان گمنامی است که کل جامعه و بشریت مدیون کار و زحمات شبانه روزی آنان است.

از کشتار کارگران خاتون آباد در 4 بهمن 1384 تا کنون تحولات زیادی در فضای سیاسی واعتراضی ایران، در توازن قوا میان کارگران و مردم معترض از یک سو و رژیم اسلامی وجناحهای بورژوازی از سوی دیگر بوجود آمده است. جنبش کارگری به جلو سوق یافته  واعتراضات ومبارزات کارگری به امری روزانه تبدیل شده است. در طول 5 سال گذشته در جنبش کارگری ایران اعتراضات و وقایع مهمی بوقوع پیوسته که هر کدام به سهم خود تاثیرغیرقابل انکاری در پیشروی این جنبش داشته است. برای نمونه به موارد بارز آن میتوان  اشاره کرد. از جمله، رویداد اول ماه مه سقز در سال 1383 که به دستگیری محمود صالحی و چند تن از فعالین کارگری منجرشد  که عواقب آن  انعکاس وسیع داخلی وجهانی یافت و میتوان رویدادهای بعد از آن را به عنوان دور جدیدی از جنبش کارگری نام نهاد . همچنین برگزاری مراسمهای اول ماه در چند سال گذشته  و صدور قطعنامه های پایانی این مراسمها  که خواست و مطالبات طبقه کارگر ایران را بیان داشته، راهپیمایی کارگران کشت وصنعت کارون، اعتصابات پیروزمند هر ساله  کارگران کوره پزخانه ها در نقاط مختلف ایران ، چندین بار اعتراض واعتصابات کارگران نساجی،پرریس و شاهو در سنندج در طول 5 سال گذشته، اعتراض وپیروزی کارگران ایران خودرو، کنترل تولید در شرکت (آونگان اراک) توسط کارگران به مدت چند هفته در سال 84،سازماندهی مجدد سندیکای کارگران شرکت واحد و حومه و نبرد مداوم میان کارگران و فعالین این سندیکا و دولت اسلامی و نهادهای سرکوبگر آن که هم اکنون نیز دو تن از فعالین این سندیکا(منصور اسانلو و ابراهیم مددی) در زندان به سر می برند، مبارزه متحدانه کارگران نیشکر هفت تپه علیه بی حقوقیهای روزانه و ایجاد سندیکا در این واحد تولیدی با اتکا به نیروی خود، ایجاد چندین نهاد و تشکل کارگری در دل خفقان و سرکوب روزانه اسلامی علیه کل جامعه ایران و بویژه جنبش کارگری و تحمیل دوفاکتوی این تشکلات به دولت، و بسیاری نمونه های متعدد دیگر، گوشه های درخشانی از اعتراضات و مبارزات اگاهانه ، متحدانه و سازمانیافته طبقه کارگر ایران در 5 سال گذشته  در تقابل با نظام ضدبشری سرمایه و حکومت اسلامی حامی آن است . همه موارد ذکر شده نشان میدهد که جنبش کارگری ایران چند گام مهم به جلو برداشته و ضمینه نسبتآ مساعدی را برای پیشرویهای آینده فراهم نموده و این جنبش  را در موقعیت وشرایط بسیار مساعدتر ومناسبت تری نسبت به گذشته در تقابل کار وسرمایه قرار داده است.

حمایت سازمانها، احزاب، نهادها وفعالین کارگری در خارج کشور و جلب وجذب حمایتهای بین المللی از جنبش کارگری تأثیر غیرقابل انکاری در ایجاد شرایط وفضای کنونی به نفع جنبش کارگری در داخل کشور برجای گذاشته است.

اکنون جنبش کارگری ایران از فعالین وچهره های شناخته شده و با اتوریته ای برخوردار است که در سطح کل جنبش کارگری ودر میان بسیار از تشکل ونهادهای کارگری در سطح جهان هم شناخته شده وداری اعتبار ونفوذ کلام هستند. چهرهای که با زبان و کلام خود جامعه وطبقه کارگر وتمام انسانهای محروم وبرابری طلب را برای حمایت از جنبش طبقاتی کارگران مورد خطاب قرار میدهند وجنبش کارگری را در سطح علنی وآشکاری نمایندگی وهدایت میکنند و از سوی دیگر کل نظام سرمایه داری را در ایران به چالش طلبیده اند. همچنین حرکات آگاهانه وهوشمندانه ای برای وصل کردن جویبارهای پرتحرک جنبش کارگری در داخل کشور وتبدیل آن به سیل بنیان کن نظام سرمایه مشاهده میشود که رژیم اسلامی وجناحهای موافق و مخالف آن در درون نظام وخارج آز آن و طیف لیبرال و وحشت زده از انقلاب را عمیقأ نگران وبه تکاپو واداشته است.

اما در پنجمین سالگرد گرامیداشت یاد قربانیان خاتون آباد نباید فراموش کرد آنچه که جمهوری اسلامی توانست در روز 4 بهمن علیه اعتراض مسالمت آمیز و حق طلبانه کارگران و خانوادهای آنان انجام دهد وهزینه سنگین چنین جنایتی را نپردازد و کماکان برمسند قدرت بافی بماند، تنها ناشی از تشتت وپراکندگی طبقه کار و عدم وجود تشکل های توده ای و رزمنده کارگری است که نتوانسته اند در اعتراض به جنایت انجام شده نیروی میلیونی ومتحدانه طبقه کارگر را به میدان بیاورند.

بی شک طبقه کارگر قدرتمند و سازمانیافته در مقابل چنین جنایتی با چند دقیقه سکوت ودست از کار کشیدن و اطلاعیه صادر کردن(هرچند هم لازم و ارزشمند باشد) رضایت نخواهد داد. اکنون نیز برای جلوگیری از تکرار چنین فجایعی وهم برای مقابله آگاهانه و فعالانه کل طبقه کار در مقابل بورژوازی، طبقه کارگر ایران نیاز فوری و حیاتی به ایجاد تشکل های توده ای- کارگری، مستقل از دولت و نهادهای وابسته به آن  و صاحبان کار و سرمایه دارد. تشکل های  که همدوش با احزاب کارگری و کمونیستی هر گونه اعتراض و نارضایتی کارگران را در نبرد کوچک ومحلی تا اعتراض وسیع و سراسری و نهایتآ  سازماندهی انقلاب کارگری و سوسیالیستی هدایت وتضمین خواهند کرد.

در گرامیداشت سالروز قربانیان خاتون آباد، ایجاد تشکل های کارگری میتواند ولازم است به یکی از بحث ها ومشغله های اصلی فعالین ودست اندکاران جنبش کارگری تبدیل شده وعملأ برای آن گام برداشت.

امسال روز 4 بهمن را، آگاهانه ومتحدانه به روز انزجار از جمهوری اسلامی وکل نظام ظالمانه سرمایه داری و روز تحکیم وحدت مبارزاتی و طبقاتی کارگران ایران  برای ایجاد تشکل های مستقل و رزمنده کارگری  تبدیل کنیم.

2/بهمن/1387

Posted by mohammad1917 at 02:55 AM | Permalink

 بهرام رحمانی

در ادامه جلسات پالتاکی درباره سولیداریتی سنتر (مرکز همبستگی آمریکایی) که گردانندگان اصلی آن علی خدری از اتحاد سوسیالیستی کارگری و صدیق اسماعیلی از اعضای حزب کمونیست ایران بودند این بار سناریوی سوم را رضا مقدم وارد صحنه کرده است تا به نوعی خرابکاری این رفقایش را از ذهن ها پاک کند. چه در نامه  «اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران»، چه در این دو جلسه پالتاکی و چه در سخنان رضا مقدم هیچ سند حتا محکمه پسندی در رابطه با نفوذ مرکز همبستگی آمریکا در جنبش کارگری ایران و هم چنین عضویت مهدی کوهستانی نژاد در این مرکز ارائه نشده است. بعلاوه رضا مقدم، در این بحث خود یک مشت اتهام واهی و بی اساسی را آن هم به زشت ترین و نارواترین شکل به برخی از فعالین سیاسی و سازمان های چپ مخالف خود نسبت داده شده است.

همان طور که در مطلب قبلی خود در تاریخ سی ام آذر 1387 - بیستم دسامبر 2008، در مورد نامه «اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران» و جلسات پالتاکی در این مورد نوشته بودم، در این جا باز هم تکرار می کنم تا خواننده ای که از این ماجرا اطلاعی ندارد دچار سر در گمی نشود:

«اطلاعیه اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران به تاریخ بیست و ششم نوامبر 2008، مبنی بر خاتمه دادن به همکاری این نهاد با آقای مهدی کوهستانی نژاد، موضوعیتی برای یک هیاهو و جنجال تازه اینترنتی و فعالیتی جدید برای برخی از تشکل­ هایی که گویا برای «دفاع از مبارزات کارگران ایران» به وجود آمده ­اند و فعالینی که گویا تمام هم و غم­ شان «اتحاد و همبستگی کارگران» در مبارزه علیه ستم و استثمار سرمایه داری است، فراهم کرده است. متعاقب این اطلاعیه، چندین مقاله و اطلاعیه شخصی، دو جلسه پالتالکی از سوی کمیته­ های همبستگی کارگری در کشورهای مختلف اروپایی و آمریکای شمالی و استرالیا، اطلاعیه ­ای از جانب کارگران اخراجی بافت غرب مبنی بر عدم شرکت آن ها در این جلسه، و هم چنین اطلاعیه­ هایی از جانب «سندیکای شرکت واحد» و «آتحادیه آزاد کارگران ایران» در انتقاد و توضیح مسایل مربوط به این واقعه منتشر شده است و احتمالا سریال جلسات پالتاکی و غیره هم در راه است.»

حتا اگر هم فرض کنیم کوهستانی نژاد، عضو مرکز همبستگی آمریکا هست و یا نیست تاثیری بر این واقعیت ندارد که تاکید کنیم نباید بدون سند و ثبوت فردی را متهم به عملی کرد که هنوز در هیچ دادگاه بی طرفی جرم وی به اثبات نرسیده است. همین دادگاه های بورژوایی غرب چنین مساله ای را رعایت می کنند و اصل را بر برائت مجرمین می گذارند. اما کسانی نظیر رضا مقدم، با یک چرخش قلم و زبان، به هر کسی که مخالفند تهمت و افترا می زنند؛ متهم می کنند و برایش پرونده می کنند.

یکی از ویژگی های مهم سیاسی و اخلاقی کمونیست ها رک گویی و بیان واقعیت ها به توده کارگران و مردم آزادی خواه است که هر چند به ضررشان هم تمام شود. کسی که به معنای واقعی به افکار سیاسی و اخلاقی و انسانی کمونیسم پایبند است و حرمت انسانی را پاس می دارد هرگز منافع خصوصی و تشکیلاتی خود را بر منافع طبقه کارگر و مردم آزاده ترجیح نمی دهد؛ به هیچ کس، حتا به مخالفین سیاسی خود نیز تهمت و افترا نمی زند و با خلوص نیت در فضایی سالم نقد و نظر خود را پیش می برد.

بحثی که اخیرا از رضا مقدم منتشر شده است آن چنان زمین و زمان را از بحث امپریالیسم لنین تا فروش جنبش انقلابی کردستان به آمریکایی ها، از موضع اسانلو در رابطه با شرکت در انتخابات ریاست جمهوری خاتمی، از سفر آنا بیوندی به ایران در سال 1383 تا برداشتن اطلاعیه جلسه پالتاکی در رابطه با مرکز همبستگی آمریکایی از سایت اتحادیه آزاد کارگری و... به هم دوخته است تا نشان دهد بحث های پالتاکی هم فکرانش در رابطه با ماجرای مهدی کوهستانی نژاد و مرکز همبستگی آمریکا از موضع چپ و رادیکال بوده و کسانی که با این جلسات مخالف کرده اند راست و طرفدار مرکز همبستگی آمریکا هستند. رضا در این بحث خود، به شکلی غیرمسئولانه و ارادی و دل به خواهی و من درآوردی گرایش سازی می کند؛ دشمن خیالی می آفریند؛ یک طرفه به قاضی می رود و سرمست و پیروز هم برمی گردد. ایشان ادعاهایی را هم چون گذشته در مورد خودشان و دیگران پیش کشیده که در واقع علل و ریشه آن را باید در تفکر نئوتوده ایستی و فرقه ای ایرج آذرین - رضا مقدم مورد بررسی قرار داد. فرقه «اتحاد سوسیالیستی کارگری» که پایه های فکری خود را در این سال ها بر روی تزها و تئوری های رفرمیستی و پاسیفیستی ایرج آذرین بنا کرده است؛ تئوری هایی هستند که چندین دهه طولانی در جنبش کارگری جهان به عنوان گرایش راست و رفرمیست و سندیکالیست معروفند. این ها، در سال ها اخیر رسما و علنا نه تنها پاسیفیسم را تبلیغ کرده اند، بلکه فراتر از آن همه سازمان ها و احزابی که به نام چپ و سوسیالیسم و کمونیسم فعالیت دارند و بر سرنگونی حکومت اسلامی توسط جنبش های اجتماعی و در پیشاپیش همه طبقه کارگر تاکید می کنند «نور ستارگان مرده» نامیده اند؛ به شدت مبلغ و مرج «انشعاب و جدایی» و «تفرقه و پراکندگی» بوده اند. عملکردهای فرقه گرایی و تفرقه افکنی این ها را می توان به دقت ریاضی در برخورد به «کمیته هماهنگی...»، در برخورد به فعالین دانشجویی آزادی خواه و برابری طلب دستگیرشده در سال گذشته و اکنون نیز تفرقه اندازی در کمیته های همبستگی با کارگران ایران در خارج کشور و... نشان داد. ایرج آذرین - رضا مقدم، سال گذشته سیاست توده ایستی خود را در هم جهتی با پرونده سازی وزارت اطلاعات حکومت اسلامی برای فعالین جنبش دانشجویی نشان دادند و قبل از آن نیز تمام تلاش خود را در جهت تفرقه و شکاف و انشعاب در کمیته هماهنگی... به کار انداخته بودند و اکنون نیز در جهت متلاشی کردن کمیته های همبستگی با کارگران ایران در خارج کشور «عزم و اراده به اصطلاح طبقاتی» خود را با تمام انرژی به کار گرفته اند. تیم مقدم - آذرین به نام کارگران جزوه منتشر می کند؛ با اسامی مستعار مختلف در مورد جنبش کارگری و دانشجویی مطلب منتشر می کند؛ مشغله های کاذب و غیرواقعی برای فعالین جنبش کارگری کمونیستی می تراشند و... همه این اعمال آن ها، عملا به نفع بورژازی و به ضرر کارگران تمام می شود.

بحث رضا مقدم که به لحاط فنی نه رییس جلسه ای دارد و نه کسی آن را آغاز و به پایان می رساند و نه صدایی، سرفه ای و عطسه ای، سئوالی، دست زدنی و... شنیده می شود؟ فقط وی نوشته ای را بدون این که حتا لحظه ای هم مکث کند تند و تند قرائت می کند. البته این مساله مهم نیست تاکید من به این خاطر است که این ها حتا در امور فنی نیز صادق نیستند حال اگر منافع سیاسی و تشکیلاتی شان در میان باشد بی شک به هر گونه توطئه گری متوسل می شوند. در هر صورت گویا رضا، بحث خود را تحت عنوان «مرکز همبستگی آمریکایی و غوغای حکمتیست ها، ظاهرا در جلسه تشکیلاتی اتحاد سوسیالیستی کارگری، 17 ژانویه 2009»، ضبط و سپس در سایت شان «خانه کارگر آزاد» منتشر کرده است.

مرکز همبستگی آمریکا، یکی از مراکز وابسته به هیات حاکمه آمریکاست که همواره تلاش می کند در جنبش کارگری ایران و یا کشورهای دیگر نفوذ کند. در این مورد تاکنون مقالات و گزارشات افشاگرانه زیادی به طور اثباتی و بدون این که خبری از نامه اتحاد بین المللی و بحث های پالتاکی در این مورد باشد در سایت های اینترنتی منتشر شده است. بنابراین، یک وجه مهم سیاست پایه ای دولت های امپریالیستی، نه تنها نفوذ در جنبش های کارگری، بلکه نفوذ در همه جنبش های رهایی بخش و آزادی خواه است که از یک سو، این جنبش ها از مضمون و محتوای سیاسی - طبقاتی شان تهی سازند و از سوی دیگر، آن ها را به سیاهی لشکر بورژوازی تبدیل کنند. اما مساله مهم سیاسی که رضا و هم فکرانش از پرداختن به آن طفره می روند و حتا در برخورد به ماجرای مهدی کوهستانی نژاد نیز هیچ اشاره ای به آن نمی کنند سیاست های سندیکالیستی و رفرمیستی است که رضا و مهدی کوهستانی نژاد و هم چنین دیگر هم فکرانشان سال ها در «اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران»، تبیین و ترویج و تبلیغ می کردند. بنابراین، افشاگری های رضا و هم فکرانش از مرکز همبستگی آمریکایی و ماجرای مهدی کوهستانی نژاد را صرفا باید در رقابت های اعضای درون «اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران» مورد بحث و بررسی قرار داد و خارج از آن، به معنای واقعی کوچک ترین ربطی به جنبش کارگری ایران ندارد. امروز بزرگ ترین خطری که جنبش کارگری ایران را تهدید می کند سیاست های راست و رفرمیستی تفکر طیف توده ایستی، سندیکالیستی و سکتاریستی است که در جنبش کارگری ایران ریشه تاریخی دارد.

به ادعاهای رضا مقدم در این بحث اخیرش توجه کنید: «... موقعی که آنا بیوندی به ایران رفت هیچ کدام از فعالین گرایش راست کارگری با وی دیدار نکردند چرا که یک جوری چغلی حکومت بود...»

برای این که بی پایه بودن این ادعای رضا را به طور مستند و از قلم خودش نشان دهیم به این فاکت توجه کنید: «در هفته اول اردیبهشت سال 1383 هیاتی از کنفدراسیون اتحادیه های آزاد کارگری به ایران رفتند. خانه کارگر میزبان آن ها بود و به همراه به بازدید از چندین مرکز صنعتی رفتند تا وضع کارگران ایران را مشاهده کنند...» (رضا مقدم، به نقل از «به پیش!30»، یک شنبه 1 اردیبهشت 1387، 20 آپریل 2008)

می بینیم که رضا مقدم، چه حافظه تاریخی قوی دارد و در تحلیل های به اصطلاح سیاسی و تاریخی خود چقدر «صداقت» سیاسی و واقع بینی از خود نشان می دهد؟! به قول معروف مشت نمونه خروار است. ادعاهای بی پایه رضا مقدم را پی می گیریم:

«... می توان دو استراتژی را در جنبش کارگری مطرح کرد: گرایش چپ درباره مرکز همبستگی آمریکا موضع می گیرد و گرایش راست موضع نمی گیرد و چرا ساکت است... این ضعف گرایش راست است که ایدئولوگی ندارد که بیاد تبیین کند ارتباط با مرکز همبستگی آمریکایی را از نظر تئوریک و سیاسی و بگوید چرا جنبش کارگری به این مرکز احتیاج دارد. کمبود این ایدئولوگ ها باعث شده دست به یک سری اعمال کثیفی علیه مخالفین مرکز همبستگی بزنند. که کثیف هنوز کم است.»

واقعا تحلیل «کارشناس؟!» مسایل کارگری ما، به حدی سطحی و تخیلی است که ادعا می کند بحث مرکز همبستگی آمریکایی، فعالین جنبش کارگری را دو تکه کرده است: طرفداران مرکز همبستگی آمریکایی و مخالفین این مرکز که پرچمدارش رضا و هم فکرانش هستند. فقط یک فرقه گرا می تواند این چنین تراوشات فکری خود را با هدف آلوده کردن فضای سیاسی، به زبان بیاورد. رضا آشکارا تلاش می کند با طرح مسایل غیرواقعی فضای بی اعتمادی و کدورت را در میان فعالین سیاسی جنبش کارگری دامن بزند. آیا واقعا تاکنون کسی شنیده و یا خوانده است که از فعالین مدافع مرکز همبستگی آمریکا باشد؟! من شخصا نه دیده ام و نه شنیده ام. از این رو، طرح چنین مساله غیرواقعی چندش آور و به لحاظ سیاسی و حتا غیراخلاقی و شنیع و فاجعه بار است. حتا گرایشات راست متمایل به سلطنت طلبان هم اگر ارتباط خود با این مرکز و یا مراکزی مشابه آن هم داشته باشند نه تنها به زبان نمی آورند، بلکه سعی می کنند آن را پرده پوشی کنند؛ با این هدف که از یک سو در جامعه رسوا نشوند و از سوی دیگر، همکارانشان در ایران، دچار مشکل امنیتی نشوند. اما برای رضا مقدم، مهم نیست که این بحث هایش شاید به عنوان بهانه و دستاویزی در دست مامورین وزارت اطلاعات حکومت اسلامی بر علیه فعالین کارگری مورد بهره برداری قرار گیرد. هم اکنون تعدادی از فعالین کارگری از منصور اسانلو تا محسن حکیمی در زندان به سر می برند و یکی از اتهامات مشترک آن ها به خطر انداختن «امنیت ملی» است. رضا در این بحث خود شدیدا به اسانلو حمله می کند اما حتا یک جمله در رابطه با زندان و شکنجه وی و محکوم کردن جنایات حکومت اسلامی به زبان نمی آورد؟ در حالی که مثلا به بهمن شفیق و حکمتیست ها به شکل شنیع و هیستریکی می تازد، به «اصلاح طلبان» درون حکومت اسلامی چنین حمله ای نمی کند و آن قاتلان و مرتجعان را مفتخر به «جنبش اصلاحات؟» می کند. مثال دیگری بزنم رضا و هم فکرانش تا دیروز شنیع ترین دشنام های سیاسی را حتا با تنزل خصلت های اخلاقی نثار محسن حکیمی، عضو کمیته هماهنگی و کانون نویسندگان ایران می کردند که اکنون چند هفته ای است وی دستگیر و زندانی شده است، رضا و گروهش حتا یک اطلاعیه خشک و خالی دو سطری نیز در محکوم کردن حکومت اسلامی مبنی بر دستگیری وی نداده اند؟! این دیگر اوج سیاست فرقه گرایی است که عملا می گوید اگر مخالفین سیاسی ما زندانی شود نه تنها حمایت نمی کنیم، بلکه در دل خود نیز احتمالا به نوعی اظهار خوشحالی می کنیم که یکی از مخالفین سیاسی مان از سر راه برداشته شده است. بنابراین، رضا مقدم، فعالین جنبش کارگری را به دل خواه به راست و چپ تقسیم می کند و برای آن ها پرونده کاذب درست می سازد از ویژگی ها و خصوصیات بارز فرقه گرایی اش است.

یک سئوال اساسی دیگر از رضا، این است که واقعا چرا وی، نگران است کسی از فعالین جنبش کارگری داخل و یا خارج کشور، از مرکز همبستگی آمریکایی دفاع نمی کند؟ این تخم تفرقه افکنی آشکار رضا مقدم در میان فعالین جنبش کارگری ایران را چگونه باید تحلیل و تفسیر کرد؟!

رضا به ادعاهای خود چنین ادامه می دهد: «در صورتی که توجه کنید توی جنبش کردستان این اتفاق افتاد. مهتدی یکی از برادران عبدالله مهتدی، یک تبیینی به دست داد یک تبیینی کاملا سیاسی. به این شکل که اگر آمریکا مخالف حق ملت ها برای خودمختاری، دولت واحد و غیره بوده به خاطر این بوده که در دوران شوروی این جنبش ها نزدیک بودند به جنبش های سوسیالیستی و اگر مخالفت می کرد آمریکا با این جنبش ها که ماهیت و اهداف سوسیالیستی نداشتند و خواست های ملی داشتند به خاطر ماجرای شوروی بوده الان که ماجرای شوروی تمام شده و جنگ سرد تمام شده آمریکا برخوردش به مسایل ملی فرق می کند و  ماهیت برخوردش تفاوت کرده و به این اعتبار آمریکا می تواند متحد جنبش های ملی باشد از جمله آن راجع به جنبش کردستان حرف می زد و می تواند متحدش باشد و می تواند ازش کمک بگیرد. این یک تبیین سیاسی داد راجع به این ماجرا بالا و پایین و دوره قبل و بعدش را  همه توضیح داد. ما در گرایش راست جنبش کارگری کسی که بیاد این ها را به سیاسی ترین شکل ممکن توضیخ دهد نداریم...»

«... مخالفان مرکز همبستگی آمریکا اجازه نخواهند داد جنبش کارگری ایران به اصطلاح آلت دست مرکز همبستگی آمریکا باشد این جور که جنبش کردستان شد. بخشی از جنبش دانشحویی که تحکیم وحدت بود آمریکایی ها خوردند. جنبش کردستان هم با هاش همین کار را کردند. حتا اگر به گروه های زنان و تشکل هایی که دارند نگاه کنید می بینید که چه استراتژی دارند نوع فعالیتی که دارند چه نزدیکی هایی وجود دارد و یا چه مطابفت هایی وجود دارد و کجا بر هم منطبق می شوند برخی چیزهایشان...»

در این جا رضا مقدم، به روال سیاست های همیشگی شان به برخی از فعالین سیاسی و سازمان های سیاسی که حتا مخالف مرکز همبستگی آمریکایی هستند بی محابا می تازد، برای آن ها پرونده سازی می کند؛ آن ها را به مرکز همبستگی آمریکایی متصل می کند، در حالی که چنین چیزی واقعیت ندارد.

رضا، برای طرفداران خود چنین «قول؟!» می دهد: «... ممکن است یک عده رفتند جنبش کردستان را فروختند به آمریکایی ها، این اتفاق در جنبش کارگری ایران نخواهد افتاد...» در واقع رضا به طرفداران خود می گوید: آسوده بخوابید که من بیدارم!

بدین ترتیب، این که رضا مقدم می گوید یک عده جنبش کردستان را به آمریکایی ها فروختند، ادعای کمی نیست که به سادگی از کنار آن بگذریم. اگر از این موضع سیاسی به غایت راست مقدم بگذریم، چنین ادعایی به حدی غیرواقعی و غیرسیاسی است که به داستان های تخیلی شباهت دارد که فقط تراوشات فکر گوینده و نویسنده آن است. به ویژه با وجود این که حکومت ارتجاعی سرمایه داری اسلامی، سی سال است در این منطقه سرکوب و کشتار می کند، اما هنوز هم نتوانسه حاکمیت خود را در کردستان تثبیت کند و روزبروز نیز نفرت مردم از این حاکمیت افزایش می یابد، هم چنین ناسیونالیسم کرد نیز در مقاطعی از جناح های حکومت اسلامی و در دوره دیگری با نیروهای آمریکایی هم جهت و هم سیاست شده اند اما هنوز نتوانسته اند جنبش انقلابی کردستان و به ویژه جنبش کارگری را مرعوب کنند به طوری که حتا هیچ تحلیل گر واقع گرای بورژوازی نیز نمی تواند از این واقعیات چشم پوشی کند. اما تحلیلگر به اصطلاح چپ ما، شکست این جنبش و فروش آن به آمریکایی ها را نه به در یک تحلیل علمی و اثباتی مستقل، بلکه در لابلای یک بحث دیگری به طور مرموزانه و زیرکانه پیش می کشد.

در این میان، کومه له - سازمان کردستان حزب کمونیست ایران، در سی سال حاکمیت جنایت کارانه اسلامی، با هر ضعف و کمبودی از موضع سوسیالیستی و چپ پرچم دار جنبش انقلابی کردستان است. من جدا زا هر مساله ای هیچ منطقی در این بی منطقی رضا مقدم نمی یابم، شاید این پرخاشگری هیستریک رضا مقدم به جنبش انقلابی کردستان، ناشی از آن است که از امکانات تلویزیونی، رادیویی، سایت های اینترنتی حزب کمونیست ایران و کومه له محروم شده است؟!

اما به این مساله هم نیز در این جا تاکید کنم که از یک لحاظ می توان گفت رضا و گروه وی، به ویژه ایرج آذرین، در رابطه با جنبش انقلابی کردستان به همان موضع قبل از سال های نود خود برگشته اند. در آن سال ها، فراکسیون کمونیسم کارگری توسط دفتر سیاسی وقت متشکل از «منصور حکمت، رضا مقدم، ایرج آذرین»، در درون حزب کمونیست ایران تشکیل شد و این فراکسیون رهبری و هدایت کلیه ارگان های تشکیلاتی را به اصطلاح آن دوره «تسخیر» کرد. اما هنوز دو سه ماهی از عمر این فراکسیون نگذشته بود که شوروی از هم پاشید، آمریکا با هدف برپایی «نظم نوین جهانی» به عراق حمله کرد و شرایط بسیار سخت و خطرناکی را در منطقه حاکم شد، یک دفعه دفتر سیاسی که از رهبری تشکیلات در آن دوره سخت ناتوان شده بود راه فرار را در پیش گرفت و از حزب کمونیست ایران و کومه له جدا شد و در آن شرایط بسیار سخت و دشوار و خطرناک حزب کمونیست ایران را تا پای انحلال پیش برد. از سوی دیگر، سنتی را تحت عنوان فراکسیون سازی از خود بر جای گذاشتند که هنوز هم دامنگیر حزب کمونیست ایران و کومه له است.

هم چنین رضا مقدم و ایرج آذرین، هیچ فرصتی را برای حمله به زنده یاد منصور حکمت از دست نمی دهند و و همه گناه ها و تقصیرها و اشتباهات و خطاهای سیاسی را به گردن منصور حکمت می اندازند. در حالی که تا روزی که این ها در کنار منصور بودند حتا برای نمونه یک صفحه هم در نقد سیاست ها و عملکردهای وی ننوشته بودند. بنابراین، هر اتفاقی که در سال 1991 در جدایی فراکسیون کمونیسم کارگری روی داد این دو نفر هم با منصور حکمت در دفتر سیاسی بودند. بنابراین، در خوب و بد فعالیت سیاسی آن دوره شریک و سهیم بودند. حتا قبل از جدایی 150 نفر از اعضا و کاردهای حزب کمونیست کارگری ایران که رضا مقدم نیز جزو آن ها بود قبل از آن تاریخ هیچ کس از این ها حتا برای نمونه یک صفحه نیز در نقد سیاست های منصور حکمت و سیاست های کمونیسم کارگری ندیده و نشنیده است. ایرج آذرین نیز پس از شش هفت غیبت سیاسی و عزلت گزینی سر و کله اش پیدا شد که انتقادشان نه انتقاد به بنیادهای سیاسی و مواضع کمونیسم کارگری، بلکه به خطای رهبری و در راس همه منصور حکمت محدود بود. فقط حدود 15 نفر با رضا و ایرج هم مواضع و هم تشکیلات شدند چون بسیاری از این 150 نفر اعتماد سیاسی به این ها نداشتند. این ها می خواستند در هر ارتشی اگر هم در ارتش قبلی شکست خورده باشند هم چنان درجه سرهنگی داشته باشند؟! اما سرهنگی که در ارتش قبلی شکست خورده باشد خلع درجه می گردد نه ارتقا درجه. سرانجام از این 15 نفر نیز تعدادی پس از مدتی از این ها کناره گیری کردند. شاید در مورد سیاست ها و عملکردهای گروه اتحاد سوسیالیستی کارگری به یک بررسی و نقد مستقلی نیاز باشد.

امروز حتا گروه عبدالله مهتدی نیز که دوره ای از جلسات وزارت امور خارجه آمریکا نیز سر درآورد و از کمک های «سخاوت مندانه» مادی و معنوی دولت آمریکا نیز برخوردار گردید اکنون بیش از هر زمان دیگری در جنبش انقلابی کردستان به حاشیه رانده شده و بد نام است. حزب دمکرات دچار انشعاب شده و امروز حتا گرایش ناسیونالیستی کرد را نیز همانند سابق رهبری نمی کند. پژاک هم با تغییر سیاست های آمریکا در منطقه، موقعیت قبلی خود را از دست داده است و پایگاه چندانی در میان مردم کردستان ندارد. در چنین شرایطی، تنها کومه له است که هم چنان پرچم دار گرایش سوسیالیستی در کردستان و جنبش انقلابی کردستان است. مساله ای که رضا مقدم - ایرج آذرین، هرگز عمیقا آن را نپذیرفته اند. به طور کلی امروز شرایط سابق تغییر کرده و  تبلیغات حمله نظامی احتمالی آمریکا به ایران نیز کم رنگ شده است رضا مقدم چنین بحثی را به صحنه سیاسی کردستان پرتاب می کند؛ قبل از هر چیز توهین و دهن کجی و بی احترامی بزرگی به همه جان باختگان راه آزادی و سوسیالیسم در جنبش انقلابی کردستان و همه زنان و جوانان و کارگران سوسیالیست است که در جنبش انقلابی کردستان قهرمانانه مبارزه می کنند. تحلیل های عینی و واقعی سیاسی و نظری جنبش کارگری و جنبش انقلابی کردستان هم خلاف ادعاهای رضا مقدم را نشان می دهد.

حال باید دید که آیا کسی از نویسندگان حزب کمونیست ایران و کومه له به موضع تازه مقدم که عملا نقش واقعی سیاسی و اجتماعی کومه له در جنبش انقلابی کردستان را نفی کرده است، جوابی خواهد داد؟ و خواهد گفت درست است که جریان راست عبدالله مهتدی برای یک دوره ای در مقطع جدایی از حزب کمونیست ایران و کومه له ضربه ای به جنبش انقلابی کردستان زد اما چندی طول نکشید که رابطه این ها با آمریکا و اتخاذ سیاست های راست و ناسیونالیستی شان به حدی آشکار و دست شان رو شد که بین رهبری این جریان نه تنها شکاف و کشمکش عمیقی در گرفت، بلکه حتا درگیری فیزیکی نیز روی داد که نهایت امر به جدایی شان منجر گردید، هر دو جناح عبدالله مهتدی - عمر ایلخانی زاده در نزد مردم کردستان بی آبرو شدند. تحلیل و مشاهده واقعی از جنبش انقلابی کردستان این است که کومه له در پیشاپیش این جنبش حرکت می کند. بنابراین، اگر عبدالله مهتدی ها نتوانستند جنبش انقلابی را به آمریکایی ها بفروشند اکنون رضا مقدم با یک چرخش زبان، آن را دودستی تقدیم نیروهای آمریکایی می کند. به این ترتیب، فرقه رضا مقدم - آذرین پس از بالا آوردن رسوایی در کمیته هماهنگی... جنبش دانشجویی و اکنون نیز مشغول توطئه چینی در جنبش انقلابی کردستان و صحنه سیاسی این منطقه است. بر این اساس ضروری ست کسانی که در حزب کمونیست ایران هنوز هم به سیاست های مخرب این گروه، متوهم هستند اکنون تعمق فکری بیش تری به خرج دهند و با این موضع رضا مقدم بدانند که این ها آن چنان به سیاست های مخرب و توطئه گرایانه ای آلوده شده اند که هر کس به آن ها نزدیک شود آلوده تر خواهد شد!

رضا در این بحث خود، از پرونده سازی برای اتحادیه آزاد کارگری در ایران نیز غافل نمانده و به این بهانه که به ادعای وی، بیانیه مربوط به مهدی کوهستانی نژاد را از سایت خود برداشته اند می گوید بعدا در این مورد توضیح خواهند داد.

رضا مقدم و رفقایش که تا دیروز عضو «اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران» بودند اساسا سیاست های رفرمیستی و سندیکالیستی را تقویت می کردند از جمله با مهدی کوهستانی نژاد سال ها همکار و هم فکر بودند. اکنون به نظر می رسد که رضا مقدم و هم فکرانش یا از اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران، بیرون آمده اند و یا رقبایشان آن ها را وادار به خروج از این اتحاد کرده اند. این را می توان از برخورد هیستریک رضا به یدالله خسروشاهی و هم چنین واحد لندن اتحاد بین المللی حس کرد.

دیدیم که رضا در مورد همه چیز سحن گفت و به تعداد زیادی پرخاشگری کرد جز این که بتواند نشان دهد که مرکز همبستگی آمریکایی در میان تشکل ها کارگری و فعالین آن ها نفوذ دارد و بی آن که نشان دهد بالاخره چه کسی مدافع این مرکز است؟

در واقع رضا و هم فکرانش در زیر پا گذاشتن حرمت انسانی، وارونه کردن واقعیات سیاسی، تفرفه افکنی در میان فعالین سیاسی کارگری و تشکل های آن ها، نفی واقعیت های مبارزه تاریخی و هم چنین پرونده سازی علیه مخالفین تبحر پیدا کرده اند. از این رو، این گروه تا خرخره در توطئه گری و فرقه گرایی فرو رفته و هر قدمی نیز برمی دارد بیش تر در این باتلاق فرو می رود.

در اندیشه فرقه گرایی، استقلال فکری اعضای فرقه بی معنی است و هر چه رهبر بگوید بدون هیچ کم و کاستی باید پذیرفته شود در غیر این صورت، با خشم رهبری فرقه مواجه می گردد. رهبر در برج عاج می نشیند، چهره اش را به کم تر کسی نشان می دهد و به خصوص با دستورالعمل های کتبی و نامه نویسی دستورات خود را صادر می کند و هر کسی را مخالف خود بداند انواع و اقسام تهمت ها را نثارش می کند. در اندیشه فرقه، تاریخ از جایی آغاز می شود که خود می نویسد و خارج از خواست و اندیشه فرقه، همه چیز باید نفی شود و هر کسی با فرقه و رهبری آن مخالفت کند، دشمن محسوب می گردد. بر این اساس، بی جهت نیست که رضا مقدم، به همه کسانی که با وی و فرقه شان مخالف هستند شدیدترین تهمت ها و دشنام ها را می دهد.

عموما به هر درجه ای که جنبش کارگری ایران در جهت خودسازمان دهی گام های جدی برمی دارد و فعالین واقعی و دلسوز خود را پیدا می کند به همان درجه نیز دوستان دروغین این طبقه، همانند «اتحاد سوسیالیستی کارگری» به حاشیه رانده می شوند. در هر صورت، با راه انداختن جنجال و هیاهو در مورد مرکز همبستگی آمریکایی و آن هم بدون هیچ گونه سند محکمه پسندی، اگر برای فرقه هایی هم چون فرقه مقدم - آذرین، سیاستی برای از تب و تاب نیفتادن است اما بر عکس، برای فعالین کارگری و تشکل های آن کاملا مضر بوده و امنیت آن ها را به خطر می اندازد. هم چنین روابط و مناسبات فعالین کارگری را نیز تیره می کند. از این رو، ضروری است که فعالین جنبش کارگری کمونیستی ایران و تشکل های آن در خارج و داخل کشور، مرزبندی محکم و شفافی با این نوع فرقه ها و فرقه گرایانی که کسب و کارشان تفرقه اندازی است ترسیم کنند تا دچار انحراف، انشعاب و کدورت و دشمنی نشوند.

مسلم است که جنبش کارگری کمونیستی ایران، در گام نخست هنگامی می تواند از نفوذ ارگان ها و گرایشات سرمایه داری از جمله مرکز همبستگی آمریکا مصون بماند که با استراتژی کمونیستی بر علیه سرمایه داری و حکومت های حامی سرمایه مبارزه کند و همواره گرایشات رفرمیست و فرقه گرا و سندیکالیست را به طور اثباتی و در فضایی سالم عمیقا مورد نقد سیاسی قرار دهد.

هشتم بهمن 1387 - بیست و هفتم ژانویه 2009

 bamdadpress@ownit.nu

Posted by mohammad1917 at 02:03 AM | Permalink

Posted by mohammad1917 at 01:20 AM | Permalink

سیروان پرتونوری

یكی از مهمترین معیارهای پایه ای سنجش اینكه یك جامعه، جایگاه آزادی زنان در آن جامعه است. اگرچه برخورد دولت های سرمایه داری به موقعیت و حقوق زنان متفاوت است، اما علی العموم هدف از تداوم تبعیض جنسی و مردسالاری در پرتو تداوم استثمار نظام سرمایه داری قابل توضیح است. در کشوری مثل ایران این ستم و تبعیض مضاعف است و به عریانترین و خشن ترین شکل خود اعمال می گردد،  بگونه ای كه سخن گفتن از كم و كیف آن توضیح واضحات است و شاید تكرار ساده آن بویژه برای قربانیان آن که با گوشت و پوست و استخوان درد آن را لمس می كنند، کافی نیست. باید راه چاره را جست و آن را به توده ای محروم و ستمدیده نشان داد.

یکی از مظاهر زندانی کردن زنان تحمیل حجاب بر زنان است. بررسی علل تحمیل آن به زنان در جامعه تحت سلطه ارتجاع مذهبی، از این حیث حائز اهمیت است كه این بار ستم تاریخی بر زن با محور قرار دادن این حربه صورت می پذیرد. طبعا منظور از تحمیل حجاب صرفاً تعیین یك نوع پوشش اجباری نبوده، بلكه بطور كلی منظور جایگاهی است كه از این رهگذر برای زنان در مناسبات تولیدی و در جامعه تعیین می شود.

اگر از بعد تولید و مصالح اقتصاد تحت سلطه ایران به مسئله بنگریم، می بینیم همانگونه كه رضاشاه با كشف حجاب اجباری در صدد وارد كردن گسترده تر زنان به عرصه تولید برآمد و تامین نیروی كار ارزان را از این طریق پی می گرفت، امروز نیز رژیم  اسلامی راه حل برون رفت از بحران مزمن بیكاری در جامعه، تامین تقریباً مجانی بخشی از هزینه های تولید و خدمات اجتماعی نظیر كار خانه و تربیت و پرورش فرزندان، و پاسخگویی در ناتوانی هایش در توسعه امكانات اجتماعی از قبیل مراكز آموزشی و تحصیلی و غیره را دنبال می كند. تمامی نظامات اجتماعی استثمارگرانه در جهان بر یك پایه مشترك قرار داشته اند و آن حفظ نقش درجه دوم و تبعی زن در جامعه و محروم كردن زنان از اساسی ترین حق خود یعنی حق دخالت و شراكت در قدرت سیاسی می باشد. آنجائی هم كه زنان نقشی قسمی و جانبی در قدرت سیاسی ایفاء می كنند، این نقش بگونه ای است كه تضاد بنیادین با تداوم نظام مبتنی بر ستم و استثمار مردسالارانه ندارد.

باید بدین امر واقف بود كه مسئله حجاب و تحمیل آن توسط رژیم  اسلامی در دورهای اخیر دارای جنبه ای صرفاً ایدئولوژیك نبوده، بلكه بطور عمده بدینوسیله اهداف مرتجعانه سیاسی خاصی دنبال می شود. دیدیم كه چگونه بازی شطرنج، نواختن آلات موسیقی و خوردن گوشت برخی حیوانات با چرخش زبان، حلال و مباح اعلام شد، ولی هر چه می گذرد رژیم  اسلامی در تحمیل هرچه بیشتر حجاب از تهاجم، لحظه ای غافل نمی ماند. شاید بتوان انتظار حلال گشتن گوشت سگ و خوك و نظایر این ها را كشید ولی در خصوص حجاب و عقب نشینی در تحمیل آن، چنین چیزی بوقوع نخواهد پیوست. اهمیت این موضوعات برای رژیم  اسلامی كیفیتاً متفاوت است. امروز بیش از هر زمان دیگری خشم زنان آمادگی سرریز شدن دارد؛ زنانی كه زیر ستم چرخ های سنگین قرون وسطایی سرمایه داری های  اسلامی بجان آمده اند. كوتاه آمدن در امر تحمیل حجاب توسط حاکمان این رژیم در عمل ندیده گرفتن آن شكافی می باشد كه بشدت قابلیت عمیق شدن و ظرفیت از كنترل خارج كردن اوضاع را دارد. سرمایه دارن اسلامی حاكم به این امر بخوبی واقفند كه با نادیده گرفتن این شكاف به یك جنبش وسیع توده ای پا داده می شود. جنبشی كه خیلی سریع به سایر شئون اجتماعی و به میان سایر اقشار و طبقات اجتماعی  سرایت كرده و حاكمیت ارتجاعی مذهبی را تهدید خواهد كرد. آری خشم زنان در این دوره آن تنور داغ و آماده ای است كه هیئت حاكمه اسلامی  به منظور حفظ پایه های سلطه و اقتدار خود چاره ای جز سرد كردن آن ندارد.

عمده ترین دستاویز مضحك رژیم  اسلامی برای سركوب زنان «حفظ سلامت و صلاح جامعه» است. مثلا در نشریات و کتاب های ارتجاعی و مذهبی این رژیم می خوانیم: «ابتذال و سوء رفتار زنان و چهره های هوس انگیز و مفسده خیز آنان، از مسئله احتكار و تورم زیان كمتری ندارد... صلاح و فساد زن در سرنوشت فرد و جامعه اثر انكارناپذیر دارد». خوب، اگر بی حجاب بودن زنان عاملی فساد برانگیز در جامعه باشد، و اگر تعریف سردمدارن رژیم اسلامی از صلاح و سلامت اجتماعی درست باشد، ما می گوییم كه راه حل دیگری نیز برای جلوگیری از اشاعه فساد در جامعه وجود دارد. اگر سردمداران رژیم  باخدا، آنقدر به خدای خود ایمان دارند كه زندگی این دنیا برایشان بی ارزش باشد، اگر آنقدر كه مدعی اند به بهشت برین و آخرت اعتقاد دارند، و اگر آنقدر به صلاح و سلامت جامعه علاقمندند، با كور كردن چشمان هرزه آنان به عوض در اسارت نگهداشتن زنان نیز می توان بدین مقصود نائل آمد. این مرتجعین حق دارند زمانی كه میگویند بی حجابی دهن كجی به ارزشهای اسلامی است.

نگرانی ارتجاعیون مذهبی از شلوغ شدن جهنم در آخرت نیست، وحشت آنها از تبدیل به سوسك شدن زنانی در آخرت نیست كه تارهای مویشان را نامحرم دیده، نگرانی و وحشت عمیق آنها از كوتاه شدن عمر بهشتی است كه آنان با غصب قدرت سیاسی در این جهان برای خود ساخته اند! ولی تا آنجا كه به جهانبینی ایده آلیستی مذهبی مرتبط است، وسایل مختلفی برای زندانی نمودن زنان در محدوده معینی بكار گرفته می شود. در اسلام مهمترین ابزار این نقشه آگاهانه تحمیل نوعی پوشش بنام حجاب است. در اسلام حجاب قرار است موجودیت زن را به بند كشد و فعلیت او را پوشیده دارد و نه سر و رو و موی او را! تحمیل حجاب در عمل یعنی تخصیص یك جامعه زنانه به زنان! تحمیل جامعه زنانه هم به مفهوم دور نگاه داشتن زنان از جامعه مردان یعنی همان صاحبان اصلی سرمایه و املاك و قدرت. زن با بینش سرمایه دارانه اسلامی بوسیله مرد تعریف می گردد، و بر اساس منافع طبقاتی سالارمردان جامعه نقش و جایگاهش مشخص میشود.

هدف از تحمیل حجاب همان هدفی است كه از تجاوز به زنان زندانی سیاسی برای درهم شكستن و مطیع كردنشان دنبال می شود. حجاب، با شخصیت زن همان كاری را می كند كه وقتی وی را بدون رضایت و آگاهی به مردی شوهر می دهند؛ همان كاری را می كند كه تاخت زدن زنان میان خانواده ها؛ همان كاری را می كند كه رد و بدل كردن زنان میان خانواده های قدرتمند حاكم. همان كاری را كه آزار جنسی زنان توسط مردان در محل كار. اینها همه برای تثبیت مناسبات قدرت در جامعه است. برای نشان دادن آن است كه كی حاكم است و كی محكوم و برای سرجای خود نشاندن محكوم است؛ برای نشان دادن سلطه مالكیت خصوصی است؛ برای تثبیت سلطه طبقات استثمارگر بر طبقات استثمار شونده و سلطه مرد بر زن است. سلطه گری مرد بر زن، یك پدیده اجتماعی ماورا طبقاتی نیست. سلطه گری مرد بر زن، از ستونهای قدرت اجتماعی طبقات استثمارگر و دولتهای مرتجع است. و سلطه گری مرد بر زن حتی در میان كارگران، قدرت طبقات استثمارگر و دولت آنان را تحكیم میكند.

حجاب با زنان همان كاری را می كند كه نماز و دعا با كلیه ستمدیدگان میكند. یعنی تمرینی روزمره است برای عادت كردن به عبودیت و اطاعت. در حالیكه ستمدیدگان برای رهائی خود نیاز به روحیه شورش و انقلابی گری دارند و نه اطاعت. زن با چادر به سر كردن خود را عادت میدهد كه از مردانی كه صاحب وی هستند اطاعت كند، تابع جامعه مردسالار مستبد شود. زن با تمرین اطاعت از مرد خانه در واقع به تمرین اطاعت از حكومت و تن دادن به اشكال گوناگون بردگی میپردازد. طبقات حاكمه برای زنان در خارج از خانه ناامنی ایجاد میكنند و به مردان نیز یاد میدهند كه در خیابانها برای زنان ناامنی ایجاد كنند تا زنان با میل حجاب سر كنند و فكر كنند كه بخاطر خودشان دارند حجاب سر میكنند. وقتی پاسداران رژیم  اسلامی به زن میگوید: «خواهر حجابت را رعایت كن» منظورش آن است كه «خواهر حاكمیت مرا رعایت كن»، «حاكمیت مردان بر زنان را رعایت كن». حجاب یك نقش اجتماعی بزرگ بازی می كند، نقشی كه مستقیما در ارتباط با قدرت سیاسی و اقتصادی است.حجاب با هیچ كردن زنان آنان را وادار به گردن گذاردن به این حاكمیت ها می كند. چادر نقش خرد كننده شخصیت، درهم شكستن حس غرور و سربلندی، بزدل كردن زن را بازی می كند. وقتی كه به زن آموخته شود كه شكل بدنش را بپوشاند و از آن شرم كند بالاجبار یاد می گیرد كه جرات فكر كردن و دست زدن به كارهای بزرگتر را هم نكند و به این ترتیب موجودی عقب مانده می ماند. و با عقب مانده نگاه داشتن زنان ثبات نظم سیاسی حاكم تضمین می شود. از زنان كارگر، كارگرانی مطیع درست می كند. حجاب از كودكی همان كاری را با روح و مغز زنان می كند كه چاردیواری محدود خانه. برای مطیع كردن زنان، زرادخانه نظام پدرسالاری رژیم  اسلامی تنها به حجاب اكتفا نمی كند، اما این یكی از سلاح های مهم و موثرش می باشد.

منافع طبقاتی كه كنترل و مالكیت عمده منابع اقتصادی، اجتماعی و سیاسی را به خود اختصاص داده، و دیگر اقشار و طبقات اجتماعی می بایست حول تامین حداكثر این منافع سازمان یابند! همانطور كه موضوع اساسی مبارزه طبقه كارگر با طبقات استثمارگر این نیست كه چه میزان از ارزش اضافه تولید شده توسط وی سهم خود اوست، موضوع اساسی مبارزاتی زنان در رفع ستم مضاعف این نیست كه چه میزان از تولید آنان در جامعه به خود آنان بازمی گردد، و یا اینكه در یك جامعه مبتنی بر بهره كشی و ستمگری تا چه حد از حقوق دمكراتیك برخوردار است. گسترش تدریجی میزان اختیارات و حقوق زن در جامعه طبقاتی مردسالار، تضمین كننده هیچ جهش كیفی در موقعیت اجتماعی و جهانبینی زنانی كه طی قرون و اعصار از ستم مضاعف رنج برده اند و از اساسی ترین حق خویش یعنی حق حاكمیت سیاسی و رهائی كامل محروم بوده اند، نخواهد بود! محدود شدن دامنه مبارزه زنان به درخواست آزادی پوشش از رژیم  اسلامی بیان یك مبارزه رفرمیستی است! برای زنان مبارزه برای هر حق انسانی خود، در صورتیكه مستقیماً لبه حمله اش متوجه سرنگونی رژیم سرمایه داری اسلامی و هر نظام استثمارگرانه مردسالار نباشد، مبارزه ای در خود بوده و كمترین پتانسیل ممكن را برای نزدیك گرداندن آنان به قدرت سیاسی داراست. زنان ستمدیده می بایست با آن تعریف از زن مبارزه نمایند كه جهان را بر اساس دیدگاه و منافع ارتجاعی سرمایه دارهای مرد توضیح میدهد.

همانطور كه رهائی پرولتاریای جهان  از رهائی زنان جدائی ناپذیر است، نابودی ستم بر زن بدون تغییر جامعه بشری بر شالوده ای نوین و متفاوت كه در آن اثری از استثمار و طبقات اجتماعی نباشد، امكان ناپذیر است.

برگفته از نشریه جهان امروز شماره 219

Posted by mohammad1917 at 05:10 PM | Permalink

Pouyan49@yahoo.se

همانطور که در سایت‌های اینترنتی خواندیم و یا شنیدیم، جایزه سیمون دوبووار به کمپین یک میلیون امضاء که برای تغییر نابرابری زنان در جامعه حکومت ‌الله در ایران تلاش می‌کنند، اعطاء شد! از طرف کمپین، خانم سیمین بهبهانی شاعر بزرگ و به قولی بانوی شعر ایران، نماینده دریافت این جایزه شد.

خوشبختانه ایشان با وحود کهولت، به خوبی و سلامتی به پاریس آمدند و جایزه را طی تشریفاتی روز چهارشنبه ۲۲ ژانویه دریافت کردند. و امیدوارم که ایشان صحیح

و سالم هم به ایران برگردند.

هر سال به همراه این جایزه، مبلغ ۳۰ هزار یورو نیز به برندگان آن،و امسال به کمپین تعلق گرفت . اما کمپین یک میلیون امضاء در این مراسم اعلام کرد که از دریافت این پول خود داری می‌کند .

نکته ای که باعث شد من چند خطی کوتاه در این مورد بنویسم نگرفتن این مبلغ از طرف کمپین بود!

مسلمأ کمپین با تجربه ای که از نظام زن ستیز جمهوری اسلامی در ایران دارد ! از بیم انگ خوردن و ... یا بهتر بگویم از ترس این رژیم ، از دریافت این مبلغ امتناع کرد. چرا که مبادا در فردای مبارزه‌شان برای برابری زنان در جامعه، مُستَمسَکی به دست آخوندهای با عبا و بی عبا بیافتد که احیانأ باعث آزار و اذیت و یا دستگیری آنها شود.

لازم به تذکر است  که این جایزه نقدی در کشورهای اروپایی و یا آمریکایی که به مناسبت‌هایی به افراد و یا سازمان‌هایی تعلق می‌گیرد ، از مالیات دسترنج مردم آن کشور است نه از غارتگران سرمایه‌های مردمی مانند مافیای شکر،سیگار، نفت و ... در ایران.

خیلی از نویسندگان و شاعران و ... .. در همین اروپا و یا آمریکا برای چاپ کتاب خود

و یا ... از این مزایا استفاده می‌کنند.

تعدادی از فعالین حقوق بشر و وکلا و دکترا و ... در ایران هم به برون مرز آمدند و از این نوع جایزه های نقدی بهره مند شدند. کسی هم از آنها، از گرفتن آن امتناع نکرد و تا آنجائیکه اطلاع داریم خوشبختانه هیچکدام به خاطر دریافت این مبالغ دستگیر و یا بازداشت نشدند.

اما سئوال در اینجاست، آیا جمهوری قرون وسطایی اسلامی در ایران،در این۳۰ سال حکومتش، برای دستگیری و یا به زندان انداختن و شکنجه و اعدام مبارزین همواره از حربه‌هایی مانند چماقش و انگ زدن که مثلأ طرف جاسوس صهیونیسم است و یا به کمک دلارهای آمریکایی قصد برهم زدن امنیت کشور را داشتند استفاده نکرده است.

خانم سیمین بهبهانی، این را خوب می‌دانید و آگاهید که اگر قرار باشد برای نمونه،رژیم فرهنگ‌کُش حمهور اسلامی،خود شما را به هر دلیل مسخره‌ای بازداشت کند، چه جایزه و پول گرفته باشید یا نگرفته باشید برایتان پاپوش درست می‌کند، و به ضرب منطق و سند چماقی‌اش، شما هم جاسوس اسرائیلی و یا آمریکایی می‌شوید که میلیون‌ها دلار و یورو و پوند هم در حسابتان واریز شده است!

مگر در مورد کسانی که تاکنون دستگیر و زندانی کرده و مورد ضرب و شتم  قرار داده، سندی از جاسوس بودن و یا واریز شدن پول به حساب طرف، نشان داده است !؟

ایکاش کمپین این پول را می‌گرفت و مثلأ به بچه‌های خیابانی کشور "عدل علی" که پناهگاهشان کارتن‌هاست کمک می‌کرد!

وقتی ملایان با عبا و بی عبا با درآمد بیلیاردی دلار ازفروش نفت،نان خالی هم به این کودکان گرسنه نمی‌دهد و(بقیه اقشار مردمی را بیخیال)در عوض،میلیون‌ها دلار صرف حماس، حزب الله، مقتدار صدر، حسن نصرالله ... و یا خانه و جاده سازی ... در کشورهای آمریکای جنوبی می‌کند، چه اشکالی داشت که یورو اروپایی، شکم تنی چند از کودکان خیابانی مانند دختران 12، 11 ساله را که بخاطر معیشت زندگی مورد آزار جنسی هم قرار میگیرند (که خود به آن اِذعان دارید) سیر می‌کرد!؟

و اگر رژیم این بچه‌ها را به خاطر اینکه با پول اروپائیان شکمی سیر کرده‌اند! دستگیر می‌کرد دیگر نمی‌توانست با انگ زدن جاسوس، بهایی ... و اخلال در نظم آخوندها یا همان امنیت ملی !  به خیال باطل شان  آنها را در انظار عمومی بی‌آبرو کند و یا آنها را حاسوس‌های کشورهای غربی بخواند.

هرچند از این رژیم کودک کُش هیچ کاری بعید نیست) در هر حال این واکنش هم می‌توانست یک نوع مبارزه مسالمت‌آمیز کمپین، مانند سایر تاکتیک هایش در مقابل نظام باشد!

باز هم ایکاش بعنوان " سمبولیک "  هم شده، کمپین یک میلیون امضاء و خانم سیمین بهبهانی این جایزه را به زنان مبارز خارج از کشور که سالهاست علیه رژیم زن ستیز جمهوری اسلامی مبارزه میکنند، اهدا می کرد !.

متاسفانه این حرکت کمپین (خود داری از دریافت پول) هیچ منطق و استدلالی را به همراه نداشت جز بیم از انگ خوردن و یا اینکه خدا نکرده بی آبرو شدن ... !!!

اما سئوال اساسی اینجاست، از طرف چه نظامی!؟  نظامی که کارنامه ننگین سی سال‌اش، بر همگان روشن است.

ژانویه ۲۰۰۹ - استکهلم

Posted by mohammad1917 at 10:57 PM | Permalink

زينت ميرهاشمی

 اول بهمن ۱۳۸۷

طرح «تحول اقتصادی» احمدی نژاد که در همسويی با نهادهای بين المللی مانند صندوق بين المللی پول و سازمان تجارت جهانی تنظيم شده است، اثرات زيانبار خود را بيش از همه بر زندگی کارگران و مزدبگيران می گذارد.

در طرح اخير، حداقل دستمزد که همه ساله تعيين می شد، حذف خواهد شد. اگر چه اين حداقل دستمزد در همه جا رعايت نمی شد و هرگز با رشد نرخ تورم تناسب نداشته، اما پايه ای برای دستمزد محسوب می شد. بر اساس طرح فوق، کارفرمايان و صاحبان سرمايه آزاداند که برای خريد نيروی کار هر نرخی بخواهند تعين کنند. با توجه به آمار بالای بيکاری، عدم امنيت کار و قراردادهای کوتاه مدت کار، صاحبان کار با دست باز ميزان استثمار را بالاتر می برند. در طرح فوق «لايحه هدفمند کردن يارانه ها» وجود دارد که افزايش دستمزد را الزامی نمی داند. بنابراين افزايش ساليانه دستمزد از قانون حذف خواهد شد. بنابراين پايه حقوق و يا حداقل حقوق در کار نخواهد بود.

اين طرح در هنگامی ارائه شد که بهای نفت خام بالای ۱۴۰ دلار رسيده بود.  رژيم در حمايت از سرمايه داران و در شرايطی که با رانت دولتی چپاولگران جيبهايشان را با افزايش بهای نفت پر می کردند، دولت وعده دادن «يارانه» را به مردم داد. در حالی که کارگران و مزدبگيران بسياری از واحدهای توليدی به دليل عقب افتادن ماهها حقوقشان دست به اعتراض می زنند، دولت پاسداران وعده «يارانه» نقدی می داد و در حالی که يارانه ای در کار نيست، قيمتها افزايش پيدا کرده است.

در ماهی که گذشت، بهای مواد خوراکی همچنان رشد صعودی داشته است. روزنامه سرمايه ۲۲ دی در رابطه با افزايش قيمت مواد خوراکی نوشت:«بررسی گزارشهای رسمی بانک مرکزی از متوسط  نرخ خرده فروشی برخی مواد خوراکی در تهران نشان دهنده رشد تا ۱۶۸ درصدی قيمتها در بازار ۳۸ قلم ماده خوراکی طی يک سال گذشته است.» تفاوت درصدی که قيمتها و هزينه های زندگی با تغير اندک دستمزدها دارد، حکايت از گستره عميق فقر است که به طور روزانه بر کارگران و مزدبگيران تحميل می شود.

اثرات بحران مالی جهانی و کاهش بهای نفت خام بر اقتصاد بحرانی ايران خود را هر چه بيشتر نمايان می کند. رشد نقدينگی در اقتصاد ايران در اثر بالا رفتن قيمت يهای نفت خام  طی سه سال اخير به طور تقريبی از ۷۰ هزار ميليارد تومان به مرز ۱۷۰هزار ميليارد تومان رسيده است.

بالا بودن بهای نفت خام طی دو سال گذشته، هيچ بهبودی در وضعيت اقتصادی و معيشتی مردم نداشته است. بر عکس از آنجايی که نقدينگی توليد شده در اثر اين افزايش وارد بخشهای توليدی و صنعت نشده، هر چه بيشتر به بالارفتن تورم ياری رسانده است. با بالا رفتن تورم، قيمت مواد خوراکی و وسايل مورد احتياج مردم به شکل بی سابقه ای افزايش پيدا کرده است. بر اساس گزارش بانک مرکزی نرخ تورم در سال جاری نسبت به سال قبل رشد دو برابر داشته است. افزايش تورم بيشترين آسيب را بر وضعيت کارگران و مزدبگيران و مردم محروم جامعه می گذارد.

رشد تورم که همراه با تعطيلی واحدهای توليدی است، بيکاری را افزايش می دهد. کارگزاران رژيم بر سر ارائه آمار کسانی که زير فقر هستند و نيز آمار بيکاری مجادله می کنند. مسئولان حکومتی حاضر به ارائه دقيق اين آمار نيستند.

در سال گذشته عليرغم درآمد بالای نفت، توليد به ميزان زيادی کاهش پيدا کرده است. بر اساس گزارش روزنامه سرمايه ۲۳ دی، آمارهای بانک مرکزی نشان می دهد که در سال ۸۶ نسبت به سال ۸۵، تاسيس واحدهای صنعتی کاهش ۳/۱۱ درصدی داشته است.

اين کاهش به طور مستقيم منجر به بيکاری بيشتر شده است. وزير کار رژيم، نرخ بيکاری را بيش از ۵/۱۰ در صد اعلام کرده است. (ايسنا ۱۴ ژانويه) اين در حالی است که بسياری از اقتصاددانان داخل ايران نرخ بيکاری را بين ۲۵ تا ۳۰ درصد می دانند.

وزير بازرگانی رژيم  در نخستين اجلاس مجمع سازمانهای توسعه تجارت اکو در رابطه با تاثيرات بحران مالی جهانی گفت؛ بحران اقتصادی جهانی توليد را در ايران کاهش داده و بيکاری را به دنبال خواهد داشت. (اعتماد ۳۰ دی)

حسين راغفر، پژوهشگر حوزه رفاه و تامين اجتماعی اعلام کرد که «۲۰ ميليون نفر ايرانی زير خط فقر زندگی می کنند.» (اعتماد ۱۲ ژانويه)

وزير رفاه رژيم که هيچ تمايلی به آشکار شدن ميزان فقر در ايران ندارد، يکی از علتهای نبود فقر در ايران را يکسان نبودن آن با ديگر کشورها می داند. وی در مصاحبه ای اعلام کرد که «در کشور ما کودکان با شکمهای برآمده که در عکسها می بينيم وجود ندارد.» لابد تا روزی که شکم کودکان خيابانی در ايران به عکسهای کودکان در کشورهای فقير برسد، عبدالرضا مصری و همقطارانش قصد دارند ثروت مردم را بچاپند. مصری قبلا اعلام کرده بود که تا پايان سال جاری هيچ ايرانی زير خط فقر شديد نخواهد بود.

بر اساس گزارش روزنامه اعتماد ملی اول بهمن، سازمان بهشت زهرا اعلام کرده است که ۴۸ نفر در تهران بر اثر سوء تغذيه جانشان را از دست داده اند.

تدوين کننده نقشه جغرافيايی فقر در ايران در سال ۸۶، اعلام کرد که «حداقل ۳۵ درصد جمعيت کشور زير خط فقر مطلق به سر می برند.» (اعتماد ۱۳ ژآنويه)

معلمان و فرهنگيان از جمله کسانی هستند که آسيبها و زيانهای شديدی در اثر گسترده شدن فقر می بينند. آنها عليرغم اعتراضهای گسترده ای که داشتند و منجر به دستگيری فعالان اين جنبش شد، همچنان از حقوق خود محروم هستند. محمود بهشتی لنگرودی سخنگوی کانون صنفی معلمان اعلام کرد که:«معلمان حق التدريس و معلمانی که به صورت اضافه کاری در مدارس فعاليت می کنند در ۵ ماه گذشته حقوق نگرفته اند و اين در حالی است که چرخ زندگی برخی از آنها تنها از اين راه می چرخد.» (ايلنا ۲۰ ژانويه)

روز چهارشنبه ۱۱ دی، تعداد زيادی از معلمان در اعتراض به وضعيت خود در مقابل مجلس رزيم رفته که توسط ماموران دستگير شدند.

رژيم با بوق و کرنا از کمک به زنان سرپرست خانوار دم می زند. اسم اين کمک را هم «مستمری» گذاشته و گيرندگان آن را هم «مستمری بگير» اعلام می کند. در حالی که خط فقر بالای ۷۰۰ هزار تومان اعلام شده، مستمری به زنان سرپرست خانوار ۵ نفره،  ۶۰ هزار تومان است.

استاد جامعه شناسی دانشگاه تهران، ژاله شادی طلب می نويسد:«بيش از ۵۰ درصد خانوارهای زن سرپرست جزء فقيرترين گروهها هستند، در حالی که اين رقم در خانوارهای مردسرپرست ۱۶ درصد است.» 

مخبر کميسيون بهداشت و درمان مجلس رژيم روز سه شنبه ۱۰ دی از تصويب مبلغ  ۶ هزار و ۵۰۰ تومان جهت سرانه درمان برای سال ۸۸ خبر داد. اين ميزان تعيين شده نسبت به رشد نرخ تورم، افزايش هزينه های زندگی و نيز گرانی کالاهای مصرفی، هيچ خوانايی ندارد و به ناهنجاری بيشتر بهداشت و درمان می انجامد.

بر اساس گزارش خبرگزاری مهر ۱۰ دی، نايب رئيس انجمن پزشکان عمومی نرخ سرانه سلامت کمتر از ۱۵ هزار تومان را رفتن مردم به زير خط فقر اعلام داشته است.

سطح بهداشت و درمان در ايران به ويژه در شهرهای دور از مرکز و نيز اکثريت روستاها، نامناسب است. کارگران و مزدبگيران با دستمزدهای ناچيز نمی توانند از عهده هزينه های درمان خود و فرزندانشان برايند و طبيعی است که موضوع سلامت تبديل به موضوع درجه چندم در سبد هزينه های خانوار می گردد. پديده سلامت و بهداشت مردم برای رژيم جايگاهی ندارد. در حالی که حق بهداشت و درمان مردم جای شايسته در بودجه عمومی ندارد، ثروت کشور توسط رژيم جهت سياستهای تروريستی در منطقه هزينه می شود. حداقل نرخ سلامت و حداقل دستمزد که هيچ تناسبی با رشد تورم ندارد، باعث تشديد فقر خواهد شد.

Posted by mohammad1917 at 10:49 PM | Permalink

تاریخ جنبش جهانی کارگری فداکاریها و از خود گذشتگی های کارگران بسیاری را با خود به همراه دارد. هیچ دستاورد کارگری در سطح جهان بدون سرکوب از طرف سیستم های سرمایه داری و آغشته شدن به خون کارگران بوجود نیامده است.هزاران کارگر بخاطر دست یابی به یک زندگی بهتر و شایسته انسانی طی این دوران توسط سرمايه دارى و رژيمهاى آن به خاک و خون کشیده شده اند. از اروپا و آمريكاى شمالى گرفته تا آمريكاى لاتين، آفريقا و آسيا، جملگی جاده بی انتها و خونباری را به نمایش می گذارند که طبقه کارگر جهانی توسط نیروهای سرمایه در كشورهاى مختلف به خون در غلطیده اند و شریف ترین و مبارزترین فعالان خود را در راه سعادت این طبقه از دست داده اند.

در ایران در سال های قبل از ١٣٢٠ و بعد از آن این سناریو تکرار شد و جان نثاران طبقه کارگر توسط رژیم ستم شاهی در خون خود غلطیدند. کارگران نفت، نساجی ها ، ماهگیران ، کوره پزخانه ها ، کارگران در جاده قدیم کرج و ... ضمن یک مبارزه نابرابر به گلوله بسته شدند.  رژيم سرمايه دارى جمهورى اسلامى  از همان ابتدای سال ١٣٥٨ با حمله به راهپیمایی کارگران بیکار در اصفهان و به گلوله بستن و کشتن چند کارگر و یک دانشجو ددمنشی خود را به نمایش گذاشت. لیست ٥٥٠ نفر از فعالین کارگری که در زندان های این رژیم تا سال ١٣٦٧ اعدام شده بودند موجود بوده كه در اختیار نهاد های بین المللی نيز قرار گرفته است. اين سركوب و كشتار كارگران به انحاى مختلف تداوم داشته است. در ماه بهمن ١٣٨٢ نيروهاى انتظامى و ضد شورش جمهورى اسلامى جمعيتى حدود دويست نفر از کارگران مس خاتون آباد را که در اعتراض به عدم وجود امنیت شغلی و اخراج كارگران به همراه خانواده های خود دست به اعتراض و اعتصاب زده بودند را به گلوله بست و چهار کارگر و یک دانش آموز را به جمع جانباختگان طبقه کارگر اضافه نمود. اين كشتار در سطح وسيع توسط فعالين و تشكلات كارگرى در ايران و در كشورهاى ديگر شديدا محكوم شد و شكايتهايى هم در ايران و هم در سازمان جهانى كار صورت گرفت و بعلاوه صدها نامه اعتراضى به جمهورى اسلامى ارسال شد و آكسيونهاى اعتراضى زيادى توسط نيروهاى كارگرى و مترقى برگزار گرديد. خواست شناسايى عامرين و عاملين اين كشتار توسط تشكلات و فعالين كارگرى و مترقى در ايران و در سطح بين المللى از همان ابتدا مطرح بوده است. اما جمهورى اسلامى ايران از هرگونه پذيرش مسئوليتى همچون هميشه سرباز زده است. اتحاد بين المللى كه از همان ابتدا چندين كارزار اعتراضى را در اين مورد سازمان داده بود كماكان خواستار پيگيرى پرونده كشتار كارگران در خاتون آباد و محكوميت جمهورى اسلامى ايران ميباشد و از تمامى تشكلات و نهادهاى كارگرى ميخواهيم اين امر مهم را بطور جدى پيگيرى نموده و آنرا به فراموشى نسپارند.

اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران همچون سالیان گذشته به سهم خود و با همه توان در جهت افشای ماهیت سركوبگر و ضد كارگر رژیم سرمايه دارى جمهورى اسلامى و انعکاس اخبار مبارزاتی کارگران ایران در سطح جهان از هیچ کوششی دریغ نخواهد ورزید وبرای جلب پشتیبانی از اقدامات و خواسته های کارگران حداکثر کوشش خود را بخرج خواهد داد.

یاد کارگران جان باخته خاتون آباد گرامی باد!

اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران

بهمن ماه هزار و سیصد و هشتاد و هفت

Posted by mohammad1917 at 08:32 PM | Permalink

از آثار لنین:دوران مداخله جنگی بیگانگان وجنگ داخلی بخش سوم

.

Posted by mohammad1917 at 04:38 AM | Permalink

رونوشت به: احمدى نژاد، خامنه اى، شاهرودى و سفير دائمى جمهورى اسلامى در سازمان ملل

*********************

من اطلاعات رسيده راجع به زندان افكندن فعالين كارگرى در كشور شما را مطالعه كرده ام. اين پيام بيان كننده خشم مردم بسيارى نسبت به بى اعتنايى سنگدلانه حكومت شما نسبت به آزاديهاى مدنى ميباشد.

كن لوچ

كارگردان سينما

انگلستان

من اين پيام را مينويسم كه اعتراض شدید خود را نسبت به موج جدید دستگیری ها و سرکوب فعالین کارگری در ایران اعلام کنم. بر اساس آخرین خبر ها، فعالین کارگری که در حال حاضردر زندان بسر می برند عبارت اند از:

- آقای منصور اسانلو، رییس هییت مدیره سنديكاى کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه. ایشان در ژوییه سال 2007 به پنج سال زندان محکوم شد و در حال حاضر در زندان بسر می برد. منصور اسانلو توسط ماموران لباس شخصی در عصر روز سه شنبه 10 ژوییه 2007 ربوده شد. ماموران امنیتی بار ها اسانلو را کتک زده اند. او از لحاظ سلامتی دچار مشکلات شدیدی است.

- آقای افشین شمس، عضو "کمیته هماهنگی برای كمك به ایجاد تشکل های کارگری" ، عضو "کمیته دفاع از محمود صالحی" و عضو " انجمن کاریکاتوریست ها" . آقای شمس در ژوییه  سال 2008 در محل کار خود در الیگودرز دستگیر گردید و سپس به زندان دستگرد در اصفهان فرستاده شد.   ایشان در نوامبر 2008  حکم یک سال زندان را از دادگاه دریافت کرد. این حکم در غیاب وکیل آقای افشین صادر گردید.

- آقای فرزاد کمانگر معلم 33 ساله، فعال حقوق بشری و اتحادیه ای در استان کردستان. ایشان توسط دولت ایران به اعدام محکوم  شده و به شدت مورد  شکنجه قرار گرفته است. او از تاریخ 25 دسامبر 2008  به زندان رجایی شهر انتقال یافته و در بخش بیماری های عفونی زندان بسر می برد. علیرغم تلاش های قانونی و اعتراض های بین المللی، حکم اعدام آقای  فرزاد کمانگر لغو نشده است.

- اقای محسن حکیمی عضو کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری و عضو کانون نویسندگان ايران . آقای حکیمی در 22 دسامبر 2008، حوالی نیمه شب، توسط ماموران لباس شخصی در تهران دستگیر شد. بر اساس آخرین خبر ها او در بخش 209 زندان اوین، زندانی است .

- آقای بیژن امیری که کارگر خود رو سازى و عضو هیئت کوهنوردی کارگران است  در 22 دسامبر 2008 توسط نیروی حفاظت شرکت ایران خودرو دستگیر گردید. بنابر آخرین خبر ها، ایشان در بخش 209 زندان اوین بسر می برد.

- آقای ابراهیم مددی نایب رییس هییت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد تهران و حومه. آقای مددی در گذشته بارها دستگیر شده بود. ایشان آخرین بار  در 27 دسامبر 2008 دراداره کار تهران، ناحیه شمال، دستیگر شد. وکیل ایشان، اقای مولایی به بخش فارسی رادیو بی بی سی گفته است که آقای مددی به حکم دادگاه انقلاب اسلامی شعبه 14 دستگیر و توسط دادگاه به اتهام " اقدام علیه امنیت ملی" و تبلیغ علیه نظام" به سه سال نیم زندان محکوم شده است.  آقای مولایی گزارش می دهد که حکم دادگاه هرگز  به دست او و یا بدست آقای مددی نرسیده و بنابراین، آنها امکان اعتراض به حکم را نداشته اند. دادگاه ادعا می کند که حکم را  قبلآ بطور شفاهی به اطلاع آقای مددی که در ارتباط با مورد دیگر دستگیر شده بود، رسانده است.  آقای مددی در سال گذشته میلادی به چهار ماه زندان محکم گردید و اکنون در اوین زندانی است.

- آقای پدرام نصرالهی  که عضو کمیته هماهنگی برای كمك به ایجاد تشکلات کارگری در کردستان است در24 دسامبر 2008 دستگیرگردید.

-آقای بختیار رحیمی  فعال کارگری در کردستان، در 23 دسامبر 2008  دستگیرشد. ایشان در گذسته نیز دستگیر گردیده و بعد از چندماه حبس، آزاد شده بود.

افزون بر همه این ها، تعداد زیادی از فعالین کارگری در ایران یا به زندانهای تعلیقی محکوم شده اند یا در انتظار محاکمه هستند و یا اینکه به خاطر فعالیت های کارگری از کار اخراج شده اند. ازجمله، اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد تهران، و همچنين پنج نفر از اعضای سندیکای کارگران شرکت نیشکر هفت تپه، كه در 20 دسامبر 2008 محاکمه شدند و اکنون در انتظار حکم دادگاه  بسر می برند.

من این دستگیری ها و سرکوب فعالین و تشکلات کارگری در ایران را محکوم می کنم و خواهان آزادی فوری و بدون قید شرط همه کارگران زندانی هستم.  همچنین از دولت ایران می خواهم که حقوق کارگران را برای تشکل یابی، گرد همایی و اعتصاب برسمیت بشانسد، به پیگرد فعالین کارگری خاتمه دهد و از دخالت در امور تشکل های کارگران خود داری کند.   

  بیست و دوم ژانویه دوهزار و نه

ترجمه و تكثير از اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران

To: info@leader.ir ; dr-ahmadinejad@president.ir ; info@judiciary.ir ; iran@un.int

Cc: info@workers-iran.org

Subject: protest letter

I have read the information about Labour activists imprisoned in your country. These words express exactly the outrage of many people at your government’s callous disregard for civil liberties. From Ken Loach, Film Director, England.

I am writing to strongly protest against a new wave of arrests and repression of labour activists in Iran. According to the latest news, the current labour activists who are known to be in jails across Iran are as follows:

- Mr. Mansour Osanloo, the president of the board of directors of the Syndicate of Tehran and Suburb Bus Company, sentenced to five years imprisonment, incarcerated since July 2007.  Mansour Osanloo was kidnapped by plain clothes agents in the evening of Tuesday, July 10, 2007.  Osanloo has been beaten numerous times by security forces. He has some serious health problems.

- Mr. Afshin Shams, a member of "Coordinating Committee to Help Form Workers' organizations", a member of the "Committee in Defence of Mahmoud Salehi" and a member of "Caricaturists. He was arrested at his work in city of Aligoodarz on July on July 3, 2008 and later was transferred to Dastgerd prison in Isfahan. On November 1, 2008, he was November 1, 2008. Afshan Shams received his verdict from the court according which he has been sentenced to one year imprisonment. The verdict was given without the presence of Afshin's lawyer.

- Mr. Farzad Kamangar, a 33 year old teacher and union and human rights activist from Kurdistan province. He has been sentenced to death by the Iranian government and has been severely tortured.  He has been transferred to Rajayee Shahr Prison since December 25, 2008 and he is kept in Infectious Diseases section of the prison. His lawyer has expressed surprise with this transfer. Despite legal efforts in Iran and international protests, Farzad's execution sentence has not been revoked. For more info please refer o the http://www.labourstart.org/farzad

- Mr. Mohsen Hakimi, a member of the Coordinating Committee to Form Workers' Organization and a member of the Iranian Writers' Association, was arrested by the plain-clothes security agents near midnight on December 22, 2008 in Tehran. According to the latest news, he is incarcerated in section 209 of the Evin Prison.

- Mr. Bijan Amiri, who is an auto worker and a member of workers' mountain-climbing board, was arrested by the Iran Khodro Company's security forces on December 22, 2008 in the factory.  According to the latest news, he is incarcerated in section 209 of the Evin Prison.

- Mr. Ebrahim Madadi, the vice-president of the board of directors of the Syndicate of Tehran and Suburbs Bus Company. Mr. Madadi has been arrested a number of times before. The latest arrest took place in the North Branch of the Employment office in Tehran on December 27, 2008. Mr. Molayee, Maddi's lawyer, has told the BBC Persian that Mr. Madadi has been arrested according to a court order issued by division 14 of the Islamic Revolution Court according to which he has been sentenced to three and half years of imprisonment for "acting against the national security" and "propaganda against the system" . However, Mr. Molayee reports that the court order was never given to him or Mr. Madadi, thus they did not have a chance to appeal it. The court claims that they had verbally informed Mr. Madadi about it when he was detained for another case previously.  Mr. Madadi had spent about 4 months in prison last year. Mr. Madadi is currently detained in Evin prison. 

- Mr. Pedram Nasrolahi, who is a member of the Coordinating Committee to Help Form Workers' Organizations in Kurdistan, arrested on December 24, 2008.

- Mr. Bakhtiar Rahimi, a labour activist in Kurdistan was arrested on December 23, 2008. Mr. Rahimi had been previously incarcerated and released after a few months. 

In addition, many labour activists in Iran are under suspended sentences or await trials and are suspended or expelled from their workplace as the result of their labour activities, including many member of the Vahed Syndicate in Tehran as well as five leaders of the Syndicate of Haft Tapeh Sugar Cane Company Workers' Syndicate who were put on trial on December 20, 2008 and are now awaiting their verdict. 

Therefore, I condemn all these arrests and repression of labour activists and organizations in Iran and demand the immediate and unconditional freedom of all incarcerated workers. I also ask the Iranian government to respect workers' rights to organize, assemble and strike, put an end to persecution of labour activists and not to interfere in the affairs of independent workers' organizations.

Posted by mohammad1917 at 12:25 AM | Permalink

آذر ماجدى

قتل عام غزه یک تراژدی عظیم انسانی است. بیش از 1300 انسان کشته و حدود 5300 نفر مجروح شدند. بیش از یک سوم به خون غلطیدگان کودک اند. یک میلیون و نیم انسان را در یک قفس زندانی کرده اند، گرسنگی داده اند و بمدت سه هفته از هوا و زمین و دریا بمباران و توپ باران کرده اند. خانه هایشان را بر سرشان ویران کرده اند. مدارس و بیمارستان ها را با خاک یکسان کرده اند. به کودکانی که لرزان در کنار پدر و مادر پرچم سفید برافراشته از خانه شان خارج میشده اند، شلیک کرده اند. پناهگاه های سازمان ملل را توپ باران کرده اند. این جنایت و کشتار لکه ننگ و شرم تاریخ بشریت است.

همچون هر واقعه مهم و تکان دهنده بین المللی، کشتار غزه جنبش ها و جریانات سیاسی در جهان را قطبی کرد. بخشی از کشتار و جنایت وقیحانه دولت اسرائیل به خشم آمدند و صدای اعتراض خود را علیه آن و در همبستگی با مردم فلسطین و غزه به گوش جهانیان رساندند. و دسته ای که در طرفداری از دولت اسرائیل به توجیه جنایات آن پرداختند. در میان جریانات و احزاب سیاسی ایران نیز همین وضعیت مشاهده شد. تراژدی غزه همچون آئینه ای افشاگر سیاست های ارتجاعی و ضد انسانی بخشی از اپوزیسیون بود.

"اومانیسم تان گل کرده؟"

"مثال مشخص امروز همین جنگ غزه است. کسی که از موضع سنتی میاید میگوید علیه اسرائیل باید بایستی و اگر علیه اسلام سیاسی صحبت کنی آب به آسیاب اسرائیل می ریزی، من میگویم شما میخواهی دولت اسرائیل را سرنگون کنی؟... چرا این حرف را می زنی؟ میخواهی دائره المعارف و جنگ مواضعت رادیکال بماند؟ چون سی سال است همه علیه اسرائیل حرف زده اند و اسرائیل در این جنگ 1000 نفر کشته است و حماس فقط 30 نفر، بنا بر این باید بیشتر علیه اسرائیل بود؟ اومانیسم ات گل کرده؟"

فکر می کنید این جملات را چه کسی گفته است؟ به چپ متعلق است یا به راست؟ این لحن صحبت و شیوه را کسی از کمونیست ها انتظار ندارد، لذا اذهان متوجه جنبش ناسیونالیسم پرو غرب می شود. اما متاسفانه اینها سخنان حمید تقوایی است. آیا این شوک آور نیست که لیدر حزبی که در نشریاتش عکس منصور حکمت و این جمله تاریخی او "اساس سوسیالیسم انسان است" درج شده، با حالت تمسخر از کسانی که جنایت اسرائیل را محکوم کرده اند، بپرسد: "اومانیسم تان گل کرده؟" از کشتار 1000 نفر انسان به شکلی صحبت کند که انگار 1000 پشه کشته شده است؟ نه تنها شوک آور که درد آور است.

بنظر می رسد که کار بدستان حزب سریعا متوجه گاف لیدرشان شده اند، چون این بخش از سخنرانی ایشان بیش از چند ساعت بر روی سایت ها نماند. سریعا پاک شد. اما این نقطه سياهى  است که در کارنامه سیاسی ایشان و حزب دگردیسی کرده ای که حمید تقوایی لیدرش است، باقی خواهد ماند. با این موضع دیگر برای کسی شکی باقی نمی ماند که حمید تقوایی ربطی به کمونیسم کارگری منصور حکمت ندارد، که این دیگر آن حزب کمونیست کارگری سابق نیست و فقط در اسم با آن حزب شریک است. آن حزب پر افتخاری که انسان گرایی، اصولی گری کمونیستی و آزادیخواهی و برابری طلبی را نمایندگی می کرد. آن حزبی که مایه افتخار تمام کمونیست ها و انسان دوستان بود. حزبی که احترام به حیات انسان، شان و حرمت انسان و به انسانیت از اصول خدشه ناپذیرش بود. این دیگر ربطی به آن حزبی ندارد که منصور حکمت در سال 2001 با دیدن تصویر کشته شدن یک پسر بچه در آغوش پدرش آنچنان بدرد آمده بود که در اطلاعیه رسمی حزبی آن را ثبت کرد. ح ک ک اکنون در مقابل کشته شدن حدود 300 کودک، با تمسخر از محکوم کنندگان دولت و ارتش اسرائیل می پرسد: "چرا این حرف را می زنی؟" "اومانیسم ات گل کرده؟"

ما بعنوان کسانی که با قاطعیت جنایت اسرائیل را محکوم کردیم، با افتخار اعلام می کنیم که اومانیسم و انسان گرایی هیچگاه در خاطرمان کمرنگ نمی شود که با دیدن جنایت و سبعیت "گل کند." ما متعلق به آن رگه از کمونیسم هستیم که اساس سوسیالیسم را انسان می داند. ما بخاطر تعلق به انسانیت و انسان دوستی، بخاطر آنکه قلب مان از مشقت و درد انسان ها به درد می آید، کمونیست شده ایم و می کوشیم که پرچم کمونیسم منصور حکمت را برافراشته نگاه داریم. ما قلب مان بخاطر تک تک آن 300 کودک، بخاطر تمام مردم بيدفاعى که در غزه و 3 نفری که در شهرک جنوب اسرائیل قربانی شده اند، می طپد. ما انسان گرایی و انسان دوستی مان با این کشتار بشدت زخم خورده است و از اینکه به این رگه از کمونیسم متعلق ایم، بخود افتخار می کنیم.

در اینجا باید از شما بخواهم که لطف کنید و عکس منصور حکمت را از نشریاتتان حذف کنید، همانگونه که در پلنوم 25 و 26 با جدیت قصد اینکار را داشتید. قرار بهرام سروش را در پلنوم آتی تان به رای بگذارید. منصور حکمت کمونیست عميقا انساندوستى بود که وقتی تصویر تیر خوردن آن بچه ده ساله فلسطینی را در آغوش پدر دید، گفت که رغبت اش را به زندگی از دست داده است. مطمئن باشید که اگر خود امکان داشت به سخن آید، از شما میخواست که عکس اش را و سخن اش را حذف کنید. اساس سوسیالیسم قطعا انسان است. اما نزد شما اساس سوسیالیسم و سیاست اپورتونیسم است. توضیح میدهیم.

چنین موضع گیری از جانب حمید تقوایی بهیچوجه اتفاقی نیست. نتیجه منطقی متدولوژی ایشان و سیاست هایی است که در این چند سال اتخاذ کرده است. مواضع ایشان بیشتر و بیشتر و لخت و عریان تر پوپولیسم ضد رژیمی ایشان را عیان می کند. ابتدا یک بخش نسبتا مفصل از صحبت ایشان در انجمن مارکس کانادا در مورد مبحث قدرت دوگانه را نقل می کنیم:

"سرنگونی یعنی فلسفه وجودی حزب. حزب برای چپ فرقه ای، برای چپ غیر حزبی... مجموعه ای از مواضع است؟ ... حزب برای من این نیست. خوب موضع گرفتن یعنی اینکه این موضع به استراتژی سرنگونی جمهوری اسلامی منجر می شود یا نه؟ ...

نمی بیند که از احمدی نژاد تا لاریجانی تا خاتمی سوار اسب مرگ بر اسرائیل شده اند برای اینکه موقعیت خودشان را تثبیت کنند. مگه نمی بینی در آن جامعه همه تشنه این هستند که یکی بیاید بگوید: سالوسان دروغگوی خیانتکار! شما که اندازه اسرائیل محکوم اید. حزبی که میگوید می خواهد بورژوازی را بیاندازد و فقط نمیخواهد کلکسیون مواضع رادیکالش را درست کند، معیارش این است. با این موضع فقط مرگ بر اسرائیل بروم در خیابان تهران، رژیم میاید چهارپایه میگذارد زیر پایم، مردم با گوجه فرنگی و تخم مرغ می زنند تو کله ام، اگر سپاه پاسداران بالای سرشان نباشد.

موضع شما چیست؟ چون تاریخا همیشه چپ مخالف اسرائیل بوده و آمریکا طرفدار اسرائیل بوده، باید علیه اسرائیل بود؟ مجموعه موضعت  را می خواهی رادیکال نگاه داری؟ رادیکال هم نیست. تاکتیک سرنگونی رژیم، رادیکالیسم سیاسی است...

میخواهم بگویم که این یک شاخص است. بحث حزب و قدرت سیاسی و حزب و قدرت دوگانه این شاخص را میگذارد جلوی خود و از این سر نگاه می کند. رادیکالیسم بحثی است سیاسی برای حزب مدعی قدرت سیاسی. و اگر هر جا موضعی بگیرم، چه در دنیا، چه بین المللی، چه ایران که من را با جمهوری اسلامی مخدوش کند، قدرت دوگانه را به سازش بکشد، سر یک نقطه، سر حماس گفته شود اینها یک حرف می زنند... . اینقدر الان هژمونی دست اسلامیون است، که در همین کانادا میخواهی بروی تظاهرات نمیدانی حسابت را چطوری از مسلمین جدا کنی، یک عالم زن محجبه و الله اکبر میاید در تظاهرات. ... در کانادا این ارتجاعی است، در ایران از ارتجاعی گذشته، رژیمی است. در ایران رژیمی است. کسی که این را نفهمد، از سیاست هیچ چیزی نفهمیده است.  و به همین خاطر شاخص بحث سرنگونی تعیین کننده است. در بحث قدرت دوگانه هم این تعیین کننده است. (پیاده شده از نوار سخنرانی حمید تقوایی در مورد قدرت دوگانه، بخش پاسخ. خط تاکید ها از ما است.)

پوپولیسم ضد رژیمی

این نقل قول کلکسیونی است از مواضع پوپولیستی، راست و ارتجاعی. زمانی که تمام اصول، آرمان و افق به سرنگونی رژیم محدود شود، آنوقت سیاستمدار ما میتواند از هر موضعی سر درآورد. یکبار از طبقه کارگر، بورژوازی و کمونیسم اسم برده شده است، اما در متن کل مبحث، اینها اشاراتی کاملا فرمال و برای خالی نبودن عریضه است. چرا که اولا یک کمونیست کارگری در موضع گیری در مورد چنین جنگی از تاکتیک حرکت نمی کند، از آرمان، اصول کمونیستی و افق رادیکال و انقلابی سوسیالیستی حرکت می کند. اما مساله اینجاست که برای حمید تقوایی تاکتیک و استراتژی یکی است: سرنگونی جمهوری اسلامی.

دوما، این چگونه تاکتیکی است که با انسانیت و انسان گرایی در تناقض قرار می گیرد. نزد کمونیست کارگری هیچ تاکتیکی که با اصول انسان گرایانه و انسانیت متناقض باشد، تاکتیک کمونیستی و قابل اتخاذ نیست. لذا اگر مجبور می شویم که در دفاع از تاکتیک خود، اومانیسم را به سخره بگیریم، آنگاه اشکالی اساسی در تاکتیک اتخاذ شده موجود است. برای کمونیسم کارگری همانگونه که هدف وسیله را توجیه نمی کند، همانگونه که وسیله نیز باید مانند هدف انسانی و اصولی باشد، تاکتیک نیز باید از این نظر با اصول و استراتژی کمونیستی خوانایی داشته باشد.

سرنگونی هم تاکتیک و هم استراتژی بدون افق کمونیستی یک تله بزرگ سیاسی برای مدعی کمونیسم است. این شیوه برخورد سر از سازمان مجاهدین در می آورد. مجاهد حاضر است برای سرنگونی جمهوری اسلامی با "شیطان" بسازد. یک زمان در ارتش عراق زیر فرماندهی صدام حسین بجنگد، یکبار صدها انسان را تحت نام عمليات فروغ جاویدان به ایران گسیل کند و به کشتن دهد، و بار دیگر در پیشگاه آمریکا نوکری کند. این سرنوشت بسیار تلخ و دردناکی است، اما رهبری ح ک ک پا در این مسیر گذارده است. زمانی که با یک فاجعه انسانی، با کشته شدن انسان ها از کودک و سالخورده، با این لحن و زبان صحبت می شود، روشن است که تا پایان مسیر راه چندانی باقی نمانده است.

سوما، ایشان با "حاتم بخشی" خاصی نمایندگی مردم فلسطین، یا غزه را به حماس می بخشد. تبلیغات اسرائیل را خوب قورت داده است. نفرت از حماس که همدست رژیم اسلامی است آنچنان جلوی چشمان شان را گرفته است که حتی یک لحظه به این واقعیت ساده و روشن نمی اندیشد که مردم فلسطین قربانی هم حماس و تروریسم اسلامی و هم دولت اسرائیل و تروریسم دولتی اند. اگر بخواهیم هنوز خوش بینی خود را حفظ کنیم، باید بگوییم که دشمنی با حماس موجب می شود که کشتار مردم غزه توسط اسرائیل را یک امر عادی جلوه دهد و محکوم کردن دولت اسرائیل را نه تنها موضعی اشتباه ارزیابی کند، بلکه آنرا همراهی با رژیم اسلامی بخواند.

حمید تقوایی با این سیاست با یک تیر دو نشان می زند: هم حماس را به نمایندگی مردم غزه ارتقاء می دهد و هم رژیم اسلامی را مدافع مردم غزه و مخالف کشتار مردم غزه. این یک سیاست ارتجاعی است. نه حماس نماینده مردم غزه است و نه رژیم اسلامی ذره ای از کشتار مردم غزه خم به ابرو می آورد. این دو نیروی تروریست ارتجاعی هر دو بر درد و مشقت مردم فلسطین سرمایه گذاری می کنند و از آن به نفع حیات و بقای خود و افزایش نفوذ خود بهره می جویند. حماس پس از آتش بس بر ویرانه های زندگی و کاشانه مردم دارد جشن پیروزی می گیرد. حماس از حمله اسرائیل شادمان است. هر چه جنگ طولانی تر شود، کشتار وحشیانه تر و ویرانی بیشتر باشد، حماس شادمان تر است. کودکان به خون درغلطیده برای حماس سرمایه سیاسی اند و حمید تقوایی نیز با سخاوتمندی خاصی این فاجعه را به حماس تقدیم می کند.

ایشان اعلام می کند که اگر در تهران علیه اسرائیل تظاهرات کنید، مردم به شما تخم مرغ پرتاب می کنند. این موضع ایشان را کاملا در کنار ناسیونالیسم پرو غرب قرار می دهد. جنبشی که پرو اسرائیل است و ضد فلسطین. جنبشی که برای بمباران غزه کف می زند و هورا می کشد. حمید تقوایی هشدار می دهد که هیچگاه نباید موضع حزب ایشان با رژیم اسلامی مخدوش شود یا "قدرت دوگانه" به سازش کشیده شود. (قدرت دوگانه به سبک تقوایی که مقوله ای مضحک است، لذا ما به آن نمی پردازیم.) این مساله در این متن طرح می شود که اگر حزب علیه اسرائیل موضع بگیرد، در کنار حماس قرار می گیرد و آنگاه موضع اش با رژیم اسلامی مخدوش می شود. کمی در این استدلال دقیق شوید، تا پوچی آن را در پشت ظاهر باصطلاح رادیکال آن دریابید. آیا این عین موضع دولت اسرائیل و آمریکا نیست؟

نزد این دو دولت معادله سیاسی چنین است: غزه مساوی حماس، حماس دشمن اسرائیل، پس کشتار غزه موجه و قابل دفاع است.

نزد حمید تقوایی: غزه برابر حماس، حماس همکار رژیم اسلامی، پس حمله اسرائیل به غزه، یعنی حمله به حماس پس بلا مانع و محکوم کردن اسرائیل همکاری با رژیم اسلامی است.

اپورتونیسم سیاسی

این متدولوژی حمید تقوایی است. بر مبنای مشاهدات ساده معادلات ساده کشف می کند و از آنها یک ساختمان باصطلاح تئوریک می سازد. واقعه ای دیگر مشاهدات دیگری به همراه دارد و به معادلات ساده دیگری منجر می شود و ایشان در تناقض با بحث دیروز خود یک تئوری جدید ابداع می کند. تناقض گویی یکی از خصلت های تئوریک ایشان است. اما باید انصاف داشت، ایشان در یک مورد کاملا پیگیر و منسجم حرکت می کند، سرنگونی رژیم اسلامی و پراگماتیسم اپورتونیستی ناظر بر این استراتژی – تاکتیک.

اپورتونیسم سیاسی ایشان چنان مزمن است که در مورد جنگ اسرائیل علیه غزه کنار ناسیونالیست های پرو غرب می ایستد و در خیزش سه سال پیش آذربایجان در کنار ناسیونالیسم ترک. خشم بحق مردم به یک خیزش علیه رژیم اسلامی دامن زد، اما لااقل در ابتدا هژمونی در دست ناسیونالیسم ترک بود و شعارهای راسیستی، ارتجاعی، ناسیونالیستی و دست راستی کاملا دست بالا داشت. موضع ایشان در آن زمان در همراهی با رئیس دفتر سیاسی فعلی حزب شان که خیزش آذربایجان را "شکوفه های انقلاب" خواند، "دفاع از خیزش آذربایجان" بود.

در ضدیت با جمهوری اسلامی هم با ناسیونالیست های ترک همراه می شود، و هم در کنار اسرائیل قرار می گیرد. اکنون چند سال است که ما به ایشان هشدار داده ایم که سیاست شان عملا پرو اسرائیلی و پرو آمریکایی است. اکنون می بینیم که در حرف نیز ایشان از اسرائیل دفاع می کند و کسانی که اسرائیل را محکوم می کنند، فرقه ای و همراه رژیم اسلامی می نامد. اما ایشان در عین حال واقف است که این موضع را نمی توان به راحتی در جنبش چپ و حتی در حزب خود طرح کند، (اطلاعيه حزبى شان با موضع حميد تقوائى تفاوت دارد) لذا با مقداری چرخاندن موضع می کوشد که موضع پرو اسرائیلی خود را مقبولیت دهد. به این ترتیب می گوید که مخالفین و محکوم کنندگان دولت اسرائیل شعار "مرگ بر اسرائیل" می دهند. این عوامفریبی نیازی به افشاء ندارد. خود ایشان بهتر از هر کسی آگاه است. اما موضع پرو اسرائیلی بدرست در میان چپ آن چنان مذموم است که باید با اغراق و چرب کردن مواضع آن را به خورد کادرهای حزب داد.

تا آنجا که به موضع ایشان در مورد فلسطین مربوط می شود، ایشان صراحتا در نشریه انترناسیونال اعلام کرده است که حل مساله فلسطین در گرو از بین رفتن اسلام سیاسی است. از نظر ایشان اسرائیل دارد عینا همین کار را می کند، دارد با اسلام سیاسی می جنگد و هدفش نابودی اسلام سیاسی است. لذا ایشان در بهترین حالت کشتار و قتل عام را می تواند بعنوان هزینه ای برای رسیدن به هدف مقدس و آرمانی، یعنی نابودی اسلام سیاسی و سرنگونی رژیم اسلامی توجیه کند. از این رو است که به آنها که از کشتار مردم غزه به خشم آمده اند، طعنه می زند و با تمسخر از آنها می پرسد: "اومانیسم تان گل کرده است؟" در مورد حزب الله موضع ایشان خلع سلاح حزب الله بود. این موضع نیز عین موضع اسرائیل و آمریکا است. آنها برای اجرای موضع خود عمل نیز کردند. اعلام کردند که بمباران و کشتار مردم لبنان دو سال پیش برای انجام این هدف بوده است.

آنچه توجه کمونیست ها را به این سیاست ها و مواضع حمید تقوایی جلب می کند، این واقعیت است که ایشان از مخدوش شدن سیاست هایشان با اسرائیل و آمریکا یعنی با تروریسم دولتی هیچ ابایی ندارند. اصلا مساله شان نیست. اما از اینکه ممکن است بنظر رسد که یک موضع ایشان به موضع رژیم اسلامی شبیه است، بسیار نگران و برافروخته می شوند. این هم اتفاقی نیست. همان گونه که در بالا گفتیم این همان مسیر آشنایی است که سازمان مجاهدین طی کرده است. این نتیجه منطقی پوپولیسم ضد رژیمی است.

ایشان می گوید هر موضعی که اتخاذ کند، چه در رابطه با مسائل بین المللی و چه در رابطه با ایران باید به استراتژی سرنگونی رژیم اسلامی منجر شود. این تنها معیار و شاخص درست بودن و یا رادیکال بودن یک موضع برای حمید تقوایی است. آیا از این بهتر می شد ناسیونالیسم را فرموله کرد، آیا از این بهتر می شد انترناسیونالیسم را از پنجره بیرون انداخت. این یک موضع ارتجاعی است. خوب یک دفعه بروید از سیاست "رژیم چنج" دفاع کنید و خیال خود و همه را راحت کنید. البته به این سیاست هم نزدیک شده اند. کسانی که در جنگ آمریکا علیه ایران دنبال فرصت های مناسب می گشتند. کسانی که حاضر نشدند تحریم اقتصادی ایران را محکوم کنند. نزد اینها جنگ دارای برکت بود. وقتی کلیه این سیاست ها را در کنار هم قرار دهید، به تغییر ماهیت و دگردیسی کامل این حزب پی می برید. به قرار گرفتن رهبری حزب کنار ارتجاع تروریسم دولتی.

جایگاه سازمان اکس مسلم نیز در کل این تصویر کاملا روشن است. سازمان اکس مسلم کودک این اپورتونیسم پراگماتیستی، این پوپولیسم ضد رژیمی و سیاست پرو اسرائیلی است. اتفاقی و اشتباه تاکتیکی نیست. یک وصله ناجور به این حزب نیست. واقعیت امر اینست که این اسم حزب است که با سیاست های آن خوانایی ندارد. این اسم است که عده ای را فریب می دهد و انتظار مواضع کمونیستی، اصولی، انقلابی و رادیکال از این حزب دارند. این حزب اکس مسلم است. در نتیجه به بهانه وجود تعدادی زن محجبه در تظاهرات علیه اسرائیل و در محکومیت کشتار غزه شرکت نمی کند، اما در کنار سکولاریست های پرو آمریکایی – پرو اسرائیلی با افتخار می ایستند و عکس میگیرند. تروریسم دولتی و اسلامی از یک جنس اند. به یک میزان ارتجاعی و جنایتکار اند. البته ظاهرشان با هم فرق می کند. یکی فوکل کراواتی و ژیگول است؛ دیگری محجبه و امل.

بیایید اسم حزب تان را رسما بگذارید اکس مسلم تا با این همه تناقض مواجه نشوید و مردم را به اشتباه نیاندازید. عکس منصور حکمت را نیز همانطور که پیش از این تاکید داشتید، از بالای نشریات تان بردارید. عبور از منصور حکمت در محتوا را به فرم هم انتقال دهید. خیال خود، ما، طبقه کارگر و مردم را راحت کنید.

Posted by mohammad1917 at 02:05 AM | Permalink

هنگامي که خبر نهايي مزايده (مصادره)اسباب و اثاثه ی منزل احمد و آيدا شاملو را خواندم دل بيمارم را درد ديگري هم گرفت – درد بيماري خودخواهي های بزرگ آدم هاي کوچک که با خود خواهي هاي بزرگ ذره اي هم بزرگ نمي شوند.

به ياد ندارم چگونه در آستانه ي انقلاب در لندن با شاملو آشنا شدم. شايد زنده ياد ساعدي، که از پيش مي شناختم، مرا نزد او برد و با او آشنا ساخت. آن ساعتي که آنجا بودم بيش از آنچه در فکر چگونگي همکاري پيشنهادي او با ايرانشهر بوده باشم، به نظاره ي چهره، چشمان، حرکت هاي صورت و دست هاي او، به زبانِ بدن (body laguage/langage corporel) شاملو مشغول بودم. مي گشتم تا مردي را که دهه ها از راه شعرش از دور مي شناختم و برايش احترامي عميق قائل بودم، از طريق چهره، چشمان، حرکات صورت اش آنچه که وي در باره ي آينده ي تاريک انقلاب مي گفت براستي دريابم که ژرفناي افق مهيب آينده ي ايران را در چشمانم و مغزم می ترکاند. بهت زده از افقي که او از آينده ای مهيب در برابر منِ بدبين نسبت به انقلاب ساخت از وی جدا شدم، تا اينکه يک ماه و نيم بعد او در تهران مرا به همکاري براي کتاب جمعه به نزد خود خواند. در نخستين جلسه اي که با حضور مدعوين براي بحث درباره ي مجله ي مورد نظر او برگذار بود احترام ام براي او ريشه هاي عميق تري يافت، چه او با مدارا و شکيبايي بی سابقه ای در ايران به همه گوش مي داد و هيچ در صدد نبود عده اي معروف و غير معروف را به زائده هاي خود بدل سازد. در طول حدود يکسالي که از نزديک به طور روزمرَه او را مي ديدم و به نحوه ي کار او آشنا مي شدم، هرروز بيش از پيش در شگفتي مي شدم که چگونه در کشوري که هر کس دنبال نامي است و با بدست آوردن خرده نامی با ديگران، حتي کساني که از شانه هايشان بالارفته است، حقيرانه رفتار مي کند، مردي پيدا شده بود اين چنين شکيبا که هيچ چيز را بر همکارانش تحميل نمي کرد، بل حتي با آنان در تدوين نوشته ها و مصاحبه هاي خود شور مي کرد. نکته ی ديگری که طی آن سال و چند ماهی در کمبريج (ماساچوسِت) مرا در خصايل او خيره کرد اين بود که هرگز نديدم که وی، برخلاف ما ايرانيان، از کسی بد گويی کند، يا کسی را خوار سازد. بزرگمنشی او غول آسا بود.

در چند ماهي که، پس از سخنراني اش در دانشگاه هاروارد در کمبريج، او و همسرش <مهمان>من بودند و از صبح تا شب را با هم سر مي کرديم او را بيشتر شناختم و احترام ام براي او بيشتر شد. تصور نشود که او بي عيب و انساني کامل بود؛ نه، اما کمال انسانيت در او بود. رابطه ي عاشقانه اش با آيدا چون دانوبي که خروش هاي آغازين خود را پشت سر گذاشته بود در آرامشي دلپذيرِ ديدني به پيش می رفت. آنچه مصاحبت با او را دلپذير تر مي ساخت زبان پر مزه ريز ظريف و شاعرانه ي وي در باره ي همه چيز بود.

او گاه به گاه از سه فرزندش سخن مي گفت. نخستين آنان، سياوش، را در همان روزهاي نخستين پس از انقلاب در تهران ديده بودم. فرصت زيادي دست نداد با او آشنا شوم. او در باره ي نقش انقلابي خود در آن روزها لاف ها مي زد، بدون آنکه بداند انقلاب به کار گرفتن اسلحه ي گرم نيست؛ انقلاب هنگامي انقلاب است که انسان ها يک به يک و با هم از سرشتي ديگر شوند و تمام زباله هاي ضد انساني را از خصايل خود بزدايند. به نظر می رسد که او نيز در موج غرَای فساد رشد يابنده غرق شده است.

پسر ديگر شاملو، سيروس، به درخواست پدرش همسفر من از تهران تا پاريس شد. چند روزي پس از بسته شدن روزنامه آيندگان ناگزير شدم اتوموبيلي را که براي ايرانگردي با خود آورده بودم به فرنگستان بازگردانم، چون دولت بازرگان آوردن خود رو را ممنوع کرده بود – امري که شگفت انگيزانه مشمول دو اتوموبيل آلمان شرقي برای نوراالدين کيانوری و مريم فيروز فرمانفرما نشد، که رانندگان زن و مرد جوان کمونيست شان، به همراه من به مرز ايران رسيده، و مرزبانان از من خواسته بودند سخنان آنان را ترجمه کنم.

به هنگام بازگشت، شاملو از من پرسيد آيا مي توانستم سيروس را همراه خودبه آلمان  ببرم؟ با ترتيباتي که براي خروجش دادم با هم سفري جالب از راه ترکيه و يونان به فلورانس وسپس پاريس کرديم. چه سفري! من مي راندم و خسته مي شدم و او با نواي زيباي گيتارش خستگي را از من مي زدود. وي از پاريس به قصد اقامت رهسپار شمال آلمان شد. اما بعد ها شنيدم – شايد از خود شاملو – که فلورانس را بيشتر پسنديده بود و در آنجا رحل اقامت و خانواده افکنده بود. در آن سفر، هم با سيروس آشنا شدم و هم از شاملو شناخت بيشتري پيدا کردم.

ديگر فرزند شاملو را،که در آن دوران در لندن مي زيست، هرگز نديده ام. آن طور که از شاملو شنيدم سرش به کار خويش بود.

حال نمي دانم که سياوش به نمايندگي از آن دو توانسته است چنين حکمي را از دادگاهي مردانه عليه بانوئی بگيرد که از نظر نظام حاکم چون شهروندي درجه ي سوم – بانويي غير مسلمان – تلقي مي شود. چه پيروزي شرافتمندانه اي! و چه آسان. دلم مي خواست سياوش در درنگي به اين مي انديشيد که، اگر پدرش اکنون او را نظاره مي کرد، چه حالي مي داشت. البته حکمي که سياوش را پيروز کرده است همان آتش سياوش ما ايرانيان نبود، بل <مثل آب> بود، که خاکي است پاشيده بر سر فرهنگ ايران.

اما نبايد فراموش کرد که، در عين اينکه مصادره ي يادگار هاي شاملو ضايعه ايست ناپسند، اهميت فرهنگي شاملو چنان است که با چنين اقدامات ناپسندی کوچک نمي شود. آيدا خود در ياري و ياوري خويش در زندگي شاملو بنوبه خويش شمايلي است که تاريخ ادب ايران هرگز فراموش نخواهد کرد. فراموش نمي توانم کرد که، هنگامي که به دلايلي، که حال گفتن ندارد، تيراژ 30 هزاری کتاب جمعه به زير ده هزار سقوط کرد و ناشر پول پرست ديگر انتشار آن مجله را برای کيسه ی سيراب نشدنی اش به اندازه ی کافی سودآور نمی يافت، احمد شاملو جواهرات آن بانوي فداکار را به گرو گذاشت تا انتشار مجله قطع نشود، و نشد، چون، با تغييراتي در مجله، تيراژ باز به 30 هزار رسيد.

ياري و ياوري آيدا با کار فرهنگي شاملو آن بانو را وارث به حق و شمايلی در کنار شاملو مي سازد؛ نه يک امر ژنتيک و نه يک حکمِ نظامي مردسالار و اسلام سالار هيچکدام نمی توانند آن حقانيت فرهنگی را مانع شوند.

خسرو شاکری-زند

پاريس، اول بهمن 1387

Posted by mohammad1917 at 10:18 PM | Permalink

جهانگیر ویسی

آزموده را آزمودن خطاست، تجربه تاريخي به ما كارگران و رهبران كارگري آموخته است سرمايه‌داران در همه حال استثمار را ترجيح خواهند داد. وظيفه‌ي تاريخي به ما حكم مي‌كند نگذاريم خود و دوستانمان و هم‌طبقه‌اي‌هايمان در دام ترفندهاي بورژوازي بيافتند. تاريخاً فهميده‌ايم سياست‌هاي اشتباه رهبران كارگري و كارگران ناآگاه ضربات مهلكي را بر پيكر مبارزات طبقاتي فرود آورده‌اند. زيان‌هايي بر سر خود و بر سر هزاران و ميليون‌ها انسان درآورده شده كه جبران‌ناپذير بوده‌اند. همگي ما تجربه تلخ جنگ جهاني را به ياد آوريم، بورژواهاي كشورهاي مزبور آن جنگ را براي خودشان جنگ ملي و ميهني ناميدند و چه بسا ميليون‌ها هم‌ميهن خود را قرباني آتش آن جنگ نمودند. كه در آن دوران كارگران اين قدرتمندترين نيرو مي‌توانست تصميمات مناسبي را اتخاذ نمايد. متأسفانه بخش اعظمي از آن‌ها زير چتر سوسيال‌دمكراسي بورژوازي در بحراني‌ ترين شرايط به دام ترفندهاي آن‌ها گرفتار شده و به سياست‌هاي آن‌ها لبيك گفته و سرانجام اين نيروي مقتدر به ابزاري براي آن‌ها مبدل شد. استدلال‌ها و همچنين داعيه‌هايي دال بر اينكه از اين طريق ما به بهره‌مندي خواهيم رسيد به متلاشي شدن وحدت طبقاتي در آلمان منجر گرديد. و نهايتاً در جلو چشم آن‌ها رفقاي مبارز و واقعي آلمانيشان كشته و تيرباران و فراري گشتند و بقيه كارگران با آن رفرم نيم‌بند بورژوازي ساختند و تا به امروز در زير فرمان آن يوغ قرار دارند. اگر اين نيروي عظيم در مقابل بورژوازي متحدانه مي‌ايستاد چرخ بورژوازي به حركت جنون‌آورش ادامه نمي‌داد و آن همه كشته و ويراني به جاي نمي‌گذاشت.  سياست درست آن بود در جنگ امپرياليستي كه حول منافع سرمايه‌داران و بحران آن‌ها بود شركت نمي‌نمودند. اينجاست كه تاريخ به ما اثبات خواهد نمود اگر سياست و تاكتيك و استراتژي مناسب عمل شود. نه زمين و نه انسان در اين طغيانگري قرباني نمي‌شد. تجربه اثبات نموده است كه تنها منبع درآمد خالص و ناب براي سرمايه‌داران ارزش اضافه از طريق استثمار كارگران به دست مي‌آيد. اكنون چگونه بورژوازي به رحم و شفقت درآمده و رسانه‌هاي آمريكايي و امثالهم با پرداخت مقداري هزينه تبليغي مي‌خواهند كارگران كشورهاي ديگر را نجات دهند. حقيقت اين است در اين چند سال اخير با توجه به عقيم ماندن سياست‌هاي كشورهاي امپرياليستي در مقابل نوچه‌گان خويش و تمرد بخشي از جناح‌هاي نافرمانشان در ظاهر به خونخواهي ملت‌هاي ديگر برخواسته‌اند.

گويي اينان نيستند كه در كوره گرماگرم استثمار در منطقه عسلويه و نيروگاه‌هاي حرارتي و توليد برق و غيره جان و روح كارگر ايراني را مكيده‌اند. آنجا در آن گرماي سوزان هزاران كارگر ايراني در بدترين شرايط كاري و گذران زندگي با شديدترين شيوه استثمار و به ارزاني نيروي كارشان گرفته مي‌شود و در خدمت كمپاني‌هاي غربي قرار مي‌گيرند در آنجا هزاران كارگر دچار زيان‌هاي جبران‌ناپذيري از نظر جسمي و روحي گشته‌اند. يادمان نمي‌رود از سال 1359 به بعد ميليون‌ها كارگر زن و مرد اخراج، بيكار از خانه و كاشانه تبعيد و محروم و يا با زندان و مرگ روبرو شدند و كسي از آقايان بزرگ‌منش و دولت‌هايشان چه ليبرال و نئوليبرال دم برنياوردند و سكوت را بر منافع به كف آمده  ترجيح دادند. حال كه ناسپاسان يعني بخشي از بورژوازي ايران نسبت به آن‌ها بداخمي نشان داده است و از سوي ديگر كارگران ايران بنا به ضرورت و نياز واقعي به خاطر تنها زنده ماندن و جنگيدن براي آينده‌اي بهتر به ميدان آمده است. و هر روز اعتراض طبقاتيش در عرصه‌هاي مختلف گسترش مي‌يابد. براي كلاه گذاشتن بر سر كارگران، زنان، دانشجويان، معلمان و ستم‌ديدگان، همه جناح‌هاي بورژوازي را وا داشته است كه «رُل دايه بهتر از مادر» را به عهده بگيرند. و از طرف ديگر اهرم فشاري باشند بر آن بخش از سرمايه‌د اري متمرد ايران. از اين رو در اين گيرودار و در اين زدوبند سرمايه‌داران داخلي و خارجي مي‌خواهند از همديگر انتقام بگيرند تا رقيب را وادار به تمكين خواسته‌هاي خود نمايند. براي نيل به اين مقصود بهتر است تا توجه مبارزات كارگران، زنان، دانشجويان، معلمان را به خود جلب نمايند. براي آن‌ها اشك تمساح  ريخته شود. و يا اينكه چند دلار و ريالي هزينه گردد و آن قدر هم نباشد كه اينان سرپاي خود هم بتوانند بايستند. اينجاست كه كارگران و زحمتكشان و هم طبقه‌ايهايمان بايد آگاه باشند و اين تجربه تاريخي را كسب كرده باشند براي ما سياست درستي نخواهد بود اگر قدمي نيز با آن‌ها همگام شويم . اگر امثال حزب توده مستقل بودند بعدها آن حزب به قرباني جولانگاه روسيه و آمريكا و انگليس و ايران مبدل نمي‌شد و قرباني آرام سرمايه لقب نمي‌گرفت. كارگران ايران به اين سياست و منطق و اين حد از كاركرد رسيده‌اند كه هيچ وجوهي و هيچ كمكي از طرف دولت‌هاي بورژوازي به صلاح و سلامت او نيست، مشارکت در جنگ بورژاها ، عملي بس خطرناك و مشمئزكننده براي طبقه كارگر، معلمان، دانشجويان و ستمديدگان خواهد بود. شركت ما در سياست‌ها، تاكتيك‌هاي آن‌ها به قرباني شدن ما در دامن آن‌ها تبديل خواهد شد. زیرا در همکاری و توافق  بورژواهاي داخلي و خارجي طبقه كارگر اولين قرباني قراردادهايشان خواهند بود. به همين دليل ساده است كه ما هيچ كمكي را از طرف دولت‌هاي بورژوازي و نمايندگانشان از جمله (مركز همبستگي امريكايي) سوليداريتي را قبول نخواهيم كرد و آن را به نقد جدي و چالش خواهيم كشيد. و به هم طبقه‌ايهايمان يادآور مي‌شويم نبايد قرباني گرگ‌هاي بورژوازي شوند. آن‌ها از اين در هراسند ما با اتحاد و همبستگي و توافق طبقاتيمان و اعتراضمان و با وجود رهبران واقعي نه ساختگي و قلابي به تشكلات خود دست يابيم. بورژوازي از آينده خود بيمناك است. به همين خاطر سعي در بيرون راندن رهبران واقعي، تشكلات واقعي و جايگزين نمودن رهبران قلابي و ساختگي به تبع ساختن قدرتي ظاهري از بالا به پايين و تحميل آن به طبقه كارگر هستند. هدف آن‌ها خلع صلاح قدرت طبقاتي پاييني‌‌هاست. اگر آن‌ها به اين امر تاريخي موفق شوند و بخشي از كارگران و هم‌طبقه‌ايهايمان سر تكريم در مقابلشان فرود آورند و ماهيت طبقاتي را فراموش نمايند زيانبارترين ضربه تاريخي را خواهيم خورد. اين وظيفه ماست كه طعمه اختلافات و تضادهاي سرمايه‌د اران داخلي و خارجي نشويم. وحدت طبقاتي براي ايجاد تشكل‌هاي طبقاتي وظيفه حياتي در دوره كنوني است.

ترفندهاي بورژوازي به اين هم خاتمه نخواهد يافت اين افكار چه بسا نقشه‌هاي شومي را براي به بن‌بست رساندن جنبش كارگري را در دستور كار خود قرار داده‌ است. با پيش كشيدن اتحاديه‌هاي صوري و قلابي كه تنها از مخيّله چند آدم فراتر نرفته است طرح‌هاي انقلاب مخملي اقشار و اقمار بورژواليبرالي را به عنوان الترناتيو جار مي‌زنند و حتي با جمع‌آوري امضاهايي و فرستادن اين امضاها به عاليجنابان نمايندگان بورژوازي ايران قصد برگشت كارگران به شيوه‌هاي دوره‌هاي قبلي را  دارند. زيرا مي‌دانند كه كارگران در اين دو ساله اخير همه آن شيوه و كاركردها را پشت سر گذاشته و با توجه به بحران شديد سرمايه‌ داري و عدم جوابگويي تمام ارگان‌هاي بورژوازي به خواسته‌هاي انسانيشان، تنها چاره كار را در ايجاد تشكل‌هاي واقعي خود نه به شكل‌هاي صوري و ظاهري از طرف چند كس و از بالا بدون در نظر گرفتن تم واقعي اتحاديه‌ها (زيرا اتحاديه خود از جمع چندين تشكل واقعي و موجود در درون كارگاه‌ها و مجتمع‌ها و ديگر مؤسسات معني مي‌يابد) كه البته كارگران ايران از اتكا به اين نوع تشكل‌ها نيز گذر نموده است تا برسد به اينكه به اتحاديه‌هاي قلابي و از بالاي سر كارگران كه از مخيله بورژوا ليبرال‌هاي كاخ‌نشين ايجاد شده پيروي نمايند. مي‌شود با هر ترفندي بخشي از كارگران را اغوا نمود امّا نمي‌شود براي هميشه مبارزه واقعي را از چنگشان خارج نمود.

به همين دليل اين پروكاسيون تبليغي نهايتاً در برابر اراده و خواست واقعي كارگران نيز افشا خواهد شد. به همين خاطر گردانندگان اين نوع طرح‌ها به شيوه‌هاي بسيار ناهنجار و غيراخلاقي به مبارزه با رهبران واقعي جنبش كارگري روي آورده و حتّي بدون پرده پوشي، از عوامل بورژوا ليبرال و افراد و نمايندگاني مثل مركز همبستگي امريكايي «سوليداريتي» دفاع نموده و نسبت به ناقدين آن‌ها يعني رهبران جنبش واقعي كارگري كينه‌توزانه و پرخاشگرانه عمل نمودند و مي‌نمايند. و حتي در ميان كارگران و تشكل‌هاي كارگري به  تخريب شخصيت و كاركرد اين رهبران متوسل شده‌اند. به همين خاطر كارگران ايران تنها از طريق ايجاد تشكل‌هاي واقعي خود در درون كارخانه‌ها و كارگاه‌ها و متحد شدن آن‌ها در مجموعه بزرگتري از قدرت شورايي خود مي‌توانند سد راه تمام زدوبندها و طراحي‌هاي بوژواليبرال‌ها و نئوليبرال‌ها شوند. در اين عرصه از مبارزه دست به دامان شدن دولت سرمايه‌دارها از سر گذشته است. فرستادن امضا و نامه‌ي گدايي، كاركرد خود را از دست داده است. اين عمل تنها انرژي و نيروي كار چندين كارگر و فعالين كارگري را به هدر داده و افكار آن‌ها را از مسير واقعي مبارزه جدا و تنها مزيتش مطرح شدن چند نفر عاليجنابان بالانشين در رسانه‌هاي امريكايي و خشنودي سرمايه‌داران داخلي و امثالهم را ميسر مي‌سازد. سرمايه‌داران آمريكايي و ساير دولت‌ها اگر راست مي‌گويند بروند به كارگران، اتحاديه‌ها، سنديكاها و بيكاران كشورهاي خود هديه دهند كه زير ديون و وام‌ها و فقر كمرشان خم گشته است. و نمي‌توانند چاره‌ي بحران‌هاي پيش رو را حل نمايند. ما از كارگران و فعالين كارگري مي‌خواهيم تمام انرژيمان را حول ايجاد تشكل‌هاي واقعي نه صوري و ظاهري بلكه در درون خود كارگران و تنها با نيروي خود كارگران را از اساسي‌ترين اولويت‌ها قرار دهيم. بگذاريد قدرت و نيرو و انرژي به درون طبقه كارگر و به دست تواناي كارگران در مسير واقعي خويش حركت كند  و همچنان كه اين روند نيز تداوم داشته و چه بسا به ضرورت واقعي و نياز مبرم امروز جنبش كارگري تبديل شده است. و همچنين به هم‌طبقه‌ايهايمان مي‌گويم كه تنها به صندوق‌هاي مالي ايجاد شده توسط خود در درون كارخانه‌ها و كارگاه‌ها و مجامع‌ها و صندوق مالي بين‌المللي كارگري به دست تواناي خود كارگران و هم‌طبقه‌ايهاي مبارزمان متكي شويم. تنها با اتكا به نيروي خود مي‌توانيم موفق باشيم و موفق خواهيم شد.

Posted by mohammad1917 at 02:18 PM | Permalink

فرشید شکری

 درپی اعلام رسمی لایحۀ پیشنهادی دولت مبنی رها سازی قیمت ها و حذف یارانه ها که با قید یک فوریت روز سه شنبه دهم دی ماه به مجلس تسلیم گردیده بود، در تاریخ بیست و یکم دی ماه چند تن از خبرنگاران گروه سیاسی ایرنا (خبرگزاری جمهوری اسلامی) با سید مجتبی ثمرۀ هاشمی مشاور ارشد احمدی نژاد در این زمینه و مسائل متفرقۀ دیگر در نهاد ریاست جمهوری، گفتگویی بعمل آوردند. برپایۀ خبر مربوط به این نشست مطبوعاتی که در سایت ایرنا منتشر شده است، بعلاوۀ پرسشهایی در خصوص لایحۀ هدفمند کردن یارانه ها ( حذف سوبسیدها ) سؤالاتی در باب اصلاحیۀ قانون انتخابات، اختلافات درونی اصولگرایان و رویگردانی برخی از آنان از احمدی نژاد، انتقادات مجلس از دولت و دولت از نهاد قانونگذاری، بودجۀ سال هشتاد و هشت، بحث دولت وحدت ملی، نتایج سفرهای استانی رییس دولت، سیاست خارجی و چگونگی تعامل با ایالات متحده، و مسئلۀ هسته ای طرح شده بود.

ثمرۀ هاشمی در پاسخ به سؤالی در رابطه با تغيير قانون انتخابات رياست جمهوری و برطرف سازی  ثبت نام های بی ضابطه، همزمان با تمجید از آن بخاطر ممانعت از ثبت نام افرادی که شرایط لازم را ندارند، به نقد آن نیز پرداخت. وی معتقد است اصلاحیۀ قانون انتخابات رجال سیاسی تأیید شده را محدود به داشتن مصادیق و مسئولیتهای دولتی می کند. به زعم او بسیارند صاحب نظران و عالمانی که هیچ سمتی ندارند اما در عین حال جامع الشرایط می باشند. چنین اظهاراتی پیش از آنکه گویای دموکراسی خواهی این صاحب منصب اصولگرا برای همۀ اعوان و انصار جمهوری اسلامی باشد راهکاری برای جلوگیری از حادتر شدن اختلافات درونی حاکمیت است. مقصود این شخص در رد یا قبول موادی از اصلاحیۀ قانون انتخابات ریاست جمهوری، دلجویی از اصولگرایان مخالف با دولت و بدین ترتیب یارگیری کردن قبل از فرا رسیدن انتخابات دور دهم ریاست جمهوری است. این مراد در پاسخهای ثمرۀ هاشمی به پرسشهای بعدی کارکنان ایرنا در باب انتخابات بخوبی عرض اندام می کند. طبق گزارش انتشار یافته هنگامی خبرنگار ایرنا می پرسد که در بحث انتخابات افرادی خواهان عبور اصولگرايان از احمدی نژاد هستند؛ طراحان  دنبال چه می گردند و نظر شما چیست؟ ثمره هاشمی می گوید: « اين بحث را بايد در فرصت مناسبی مطرح کرد. متأسفانه به رغم اينکه توصيه شده بود که فعلاً نبايد فضا انتخاباتی شود و طرح اين مباحث زود است، عده ای وارد آن شدند ». و سپس در سرزنش آنان میافزاید: «اصولگرايی شرايطی دارد از جمله اينکه میباید مؤمن به اصول انقلاب اسلامی و متعهد به رعايت اصول شرعی و قانونی بود». او که خود را در مقام یک ناصح میبیند برخلاف نزاعهای آشکار و پنهان مجلس با دولت بویژه درگیری میان لاریجانی با احمدی نژاد، معتقد است: « هر چه همگرایی و همکاری مجلس و دولت با توجه به اهداف مشترک در سند چشم انداز، برنامه چهارم توسعه و برنامه های آتی نزدیکتر باشد به نفع ملت و پيشرفت کارهاست. البته منظورم این نيست که دولت يا مجلس از حقوق قانونی خود استفاده نکنند. يا اينکه انتقادات منصفانه مطرح نشوند. هم انتقاد منصفانه مجلس از دولت و هم انتقاد منصفانه دولت از مجلس بايد مسموع باشد ». حرفهای کدخدا منشانه و مواضع نرم ثمرۀ هاشمی روبه مجلسی یان (خصوصاً نمایندگان اصولگرای مخالف با عملکرد دولت) آنهم پس از استیضاح چند تن از اعضای کابینۀ دولت، فریز کردن یا عدم تصویب بعضی از طرحها و لوایح، خرده گرفتن ها و اعتراضات مستمر محافظه کاران و رفرمیست های مجلس به نحوۀ مدیریت دولت نهم قویاً بر برداشت فوق تأکید دارند.  

لایحۀ ضد کارگری هدفمند کردن یارانه ها که در حقیقت تمام مواد و بندهای آن درپی دارندۀ حذف سوبسیدهای دولتی بر کالاهای ضروری و مایحتاج روزانۀ شهروندان مانند نفت، گاز، بنزین، گازوئیل، برق و آب است، جزو سؤالات خبرنگاران ایرنا از مشاور اول احمدی نژاد بود. ثمرۀ هاشمی با ابراز امیدواری از تصویب این لایحه، به پرسشهای طرح شده اینچنین جواب داد: « در برنامۀ هدفمند کردن يارانه ها قرار است مقداری از هزينه هايی که ذخيره می شوند در خدمت عمران کشور باشند. بنابراین بعنوان يکی از منابع تأمين اعتبارات طرح ها و پروژه ها در نوشتن بودجه 88 مدخليت پيدا می کند ».

چنانچه این لایحه تصویب و به مرحلۀ اجرا درآید قیمت محصولات ذکر شده افزایش خواهند یافت و این به بالارفتن قیمت سایر اقلام مصرفی منتهی خواهد گشت. اولین بازده این طرح عبور نرخ تورم از مرز سی درصد و رکود اقتصادی بمراتب شدیدتر است. گویا دولت بنا دارد در ازای حذف یارانه ها به خانواده های کم درآمد کمک نقدی پرداخت کند، لیکن تا کنون میزان وجوه پرداختی رسماً اعلام نشده است! وانگهی با فرض تحقق این وعدۀ فریبکارانه، سؤال اینست که آیا با درآمد فعلی حاصل از فروش نفت (سی و پنج دلار در هر بشکه- تازه اگر قیمت آن بازهم کاهش نیابد) سطح این مساعدتها چقدر میتواند باشد؟ آیا میزان کمکها در حدی خواهد بود که خانواده های کارگری روی آن حسابی باز کنند؟! بدون هیچ شک و شبه ای هدف از تهیۀ این لایحه به جیب زدن بخش عظیمی از درآمدهای کشور است. نیت دیگر اینان از ارائۀ آن به مجلس، حذف تعیین سالیانۀ حداقل دستمزد کارگران می باشد. مادۀ سیزده این لایحه، افزایش حداقل دستمزدها را که هیچگاه متناسب با نرخ تورم افزایش نداشته اند از دستور نهادهای ذیربط خارج می سازد. از اینروی با توجه به اقتصاد بیمار کشور، نرخ تورم و روند صعودی آن و نقشۀ ضد کارگری مستور شده در پس طرح کنونی بعینه می شود دورنمای وضعیت مشقتبارتری را برای طبقۀ کارگر و مزدبگیر ایران در سالهای آینده مشاهده کرد.  

ثمرۀ هاشمی در قسمت دیگری از صحبتهای خود روی بحث دولت وحدت ملی و دور دوم سفرهای استانی احمدی نژاد، اختصاراً عنوان نمود: « آنها می گويند دولت وحدت ملی، این يعنی دولتی که ایشان هم در آن حاضر باشند. اما دولت ملی رييس جمهورش را مردم انتخاب می کنند، رييس جمهور، وزیران را به مجلس معرفی می کند و مجلس رأی می دهد و دولت تشکيل می گردد، اين می شود دولت ملی. اگر مردم به تعداد خاصی رأی ندادند  ضرورت ندارد در دولت حضور داشته باشند »! واقعاً پز مردم سالاری این جماعت آزار دهنده است. طوری وانمود میکنند انگار در عرض سی سال گذشته توده های رنجدیده و تحت ستم این کشور حرف اول و آخر را زده اند. آقای مشاور و بزرگترهایش نیک می دانند درصورت مهیا گشتن شروط یک برآمد انقلابی، تمام بنیان های ظلم و جوری که ساخته اند یک شبه بدست جنبش های اجتماعی و با رهبری طبقۀ کارگر بر سرشان خراب خواهد شد. بگذریم، ثمرۀ هاشمی با تعریف فوق، آب پاکی را بر دستان همسنخ های خویش ریخت. نغمۀ مخالف سر دادن و بی اعتبار کردن تز دولت وحدت ملی حامل این پیغام است که سپاه پاسداران بدین راحتی ها به معامله تن نمی دهد و اراده کرده تا در دور آتی نیز دستگاه اجرایی را تصاحب کند. اینجا لزومی به تأمل در تمجیدهای مشاور ارشد احمدی نژاد در بارۀ بیا و بروهای بی ثمر رییس وی و تورهای مسافرتی هیئت دولت نیست. این مانورهای تبلیغی در همان اوایل به باد تمسخر گرفته شدند. هنوز پیش نویس مصوبات استانی تهیه نشده تا بقول خودشان در جلسات استانی کابینه تصویب شوند. بهانه هم اینست که نیاز به کار کارشناسی است! 

ثمرۀ هاشمی بمانند رهبرانش مواضع رژیم را در مورد مناسبات با ایالات متحده اینگونه توصیف کرد: « اصول سياست خارجی جمهوری اسلامی ايران معين است. چهار اصل عمده سياست خارجی عدالت، اخلاق، حفظ کرامت انسانی و تفاهم و دوستی است. در خصوص آمريکا هم این شرايط وجود دارد. هر چه اين اصول رعایت گردند ،آن وقت شکاف هايی که بين دو دولت و دو ملت هست، کمتر می شود. در نامه ای که آقای رييس جمهور به اوباما نوشتند اشاره کردند، این راهی  که آمريکا از قدیم الایام در پیش گرفته مبتنی بر بی عدالتی ، اشغالگری ، فتنه انگيزی  و دفاع ازستمگرانی مثل رژيم صهيونيستی و پشت پا زدن به ارزشهای انسانی و تهاجم به مظلومان و ملت های مستقل است ، اگر این راه ادامه يابد و تغييری اتفاق نيفتد ، نفرت ملت ها از آمريکا فزونی می یابد و به طور طبيعی نه فقط فاصله ها کم نمی شوند بلکه اضافه می شوند ».

بنگرید چگونه حکومتی که خود همداستان رژیم های بیدادگر عصر حاضر است، جزو فاسدترین نظام هاست، هرگز کرامت انسانها را پاس نداشته و تفاهم یا دوستی هم مفهومی برایش ندارد، بدین نحو از نکویی و فضیلت دم می زند. دهه هاست مصرف این عبارات فریبنده در جامعه ای با آن همه رشد و بلوغ سیاسی به پایان رسیده است و برعکس تصورات اینان چه روابط دولت ایران با دولت آمریکا حسنه شود و چه نشود، برای شهروندان ایران تفاوتی ندارد. اکثریت سکنۀ این کشور هر دو طرف منازعه را به یک چشم می نگرند و سالهاست دریافته اند که این تقابلات تنها حول منفعت های سیاسی و اقتصادی می چرخند و غرض طرفین گرفتن امتیاز از همدیگر است. جدال غرب و ایالات متحده با جمهوری اسلامی بر سر پروندۀ هسته ای نیز در همین چارچوب ارزیابی می گردد. اتفاقاً، دیر زمانیست جهانیان هم می دانند که مبارزۀ همزمان علیه رژیم اسلامی- سرمایه داری ایران و امپریالیسم آمریکا مشخصۀ اصلی اوضاع سیاسی در این سرزمین است. 

در انتهای مصاحبۀ منتشر شده یکی از خبرنگاران می پرسد؛ منتقدان مدعی اند مواضع دولت نهم روی قضیۀ هسته ای چند قطعنامه تحريمی را برای ايران ببار آورده است، پاسخ شما به منتقدان چيست؟ مشاور احمدی نژاد دوباره دهان به انتقاد از رقبا می گشاید و منتقدین دولت نهم را کسانی می داند که معتقد به تسليم در مقابل متجاوزگرانند و ايستادگی را برنمی تابند. همچنین اضافه می کند: « تحريم ها از ابتدای انقلاب به اشکال مختلف اعمال شده است و تشديد آن اثری نخواهد داشت. ملت ما تحريم ها را به فرصتی جهت پيشرفت و تعالی و اتکای به خود تبديل کرده اند »! مشاور بافراست و درایت پاسدار احمدی نژاد در خاتمۀ درافشانی خود ادامه می دهد: « تحريم ها موجب شده اند راههای بهتری جهت تامين نيازها پيدا شوند. در فضای این تحريم ها سرعت سرمايه گذاری در کشور افزايش يافته و کارهای عمرانی چند برابر شده است! بورس ايران به عنوان بورس موفق به کار خود استمرار داده، ذخاير ارزی کشور به نحو مطلوب صيانت شده و کشور مسير تعالی و پيشرفت خودش را می رود و ثابت شد که نه تحريم ها ، نه تهديدات نظامی، نه فتنه گری ها ، هيچکدام قدرت آنرا ندارند تا ملت رشيد ايران را از حرکت به جلو متوقف سازند»!

نقد نظرات لیبرالها، اصلاح طلبان و میانه روهای حاکمیت ازجانب ثمرۀ هاشمی دعوای بین جناحی است و به خودشان مربوط می باشد، اما اینکه مردم ایران تحریم های چندین ساله را به مجالی جهت ترقی و روی پای خود ایستادن مبدل ساخته اند یا این تحریم ها موجب شده اند تا راههای بهتری به منظور تأمین نیازمندیها به منصۀ ظهور برسند و... کذب محض است و نهایت بی شرمیست. انسان ناخواسته از دروغپردازیهای این حضرات خنده اش می گیرد. از این گذشته ثمرۀ هاشمی از کدام مردم سخن میراند؟ از خود و مقامات لشکری و کشوری، از کارفرمایان، سرمایه داران و بنگاههای عظیم اقتصادی حاکمیت یا از طبقۀ کارگر که اسفبارترین شرایط اقتصادی را تحت حاکمیت آنان در این سه دهه تجربه کرده اند؟ آری این تحریم ها هیچگاه مشکلی برای طبقۀ حاکم ایجاد نکرده و نخواهد کرد زیرا راههای معامله بسیار است. هزینه آنرا توده های فرودست جامعه می پردازند و این مسئله هم ربطی به آنها ندارد. بواقع منظور ایشان از واژۀ مردم، بورژوازی و رژیم آنهاست نه میلیونها انسان اسیر در زندان ایران. اینان محکومند در نتیجه باید سپر بلا شوند و تاوان سیاست های منطقه ای و بین المللی آنان را بدهند. مدت هاست توده های فرودست جامعه مستمع چنین مهمل بافی هایی توسط رهبران ریز و درشت رژیم هستند. در صد زیادی از لاطایلات مشاور ارشد رییس جمهور را  هم  پیشتر مقامات رده بالای رژیم از جمله شخص احمدی نژاد مکرراً ایراد کرده بودند. 

در خاتمه باید معروض داشت، اگرچه حول و حوش طرح های اقتصادی یا این لایحۀ پیشنهادی جدید، جدال های درون جناحی یا درگیریهای قوای مجریه و مقننه با یکدیگر، و موضوع سیاست خارجی کم و بیش تحلیل ها و بحث های مفید و روشنگرانه ای طبع و نشر گردیده اند، با این اوصاف واجب است تا در برنامه عمل های اقتصادی رژیم سرمایه داری ایران، کلنجار رفتن بالهای آن با یکدیگر و موضوعاتی از این نوع بیشتر فوکوس کرد. حلاجی کردن وقایع داخلی حاکمیت و شکافتن کنش ها و پردازش های رهبران رژیم یعنی سیاست های آنان در عرصه های مختلف اقتصادی، سیاسی و اجتماعی یکی از پایه ای ترین ارکان فعالیتهای سیاسی و مبارزاتی است. تحلیل درست از شرایط عینی مسیر صحیح به آغوش کشیدن اهداف مورد جستجو را می نمایاند. فاش نمودن نیرنگ های جمهوری اسلامی در حوزه های گوناگون و روشن کردن علل ناسازگاری های موجود در میان هیئت حاکمه برای توده ها بسی ضروریست. نیروهای چپ و کمونیست و پیشگامان جنبش های رادیکال جامعه از این طریق خواهند توانست توده های وسیع کارگران و مردم ستمدیده را علیه دست درازیهای رژیم و سرمایه داران بسیج کنند. در پرتو این افشاگریها فرصت سرگرم کردن افکار توده های ناراضی از جناحهای حاکمیت باز ستانده می شود و ریاکاریهای آنان برای حفظ این نظام جنایت پیشه که بواقع هدف مشترک این درس آموختگان منطق " ماکیاول " است، باطل می گردد.

                                           چهاردهم ژانویه 2009    

Posted by mohammad1917 at 01:55 AM | Permalink

(پيرامون مواضع رهبرى حزب حكمتيست)

عبدالله شريفى

پرتو، نشريه حزب حكمتيست در  شماره ٥٢ مطلبى تحت عنوان:  "کومه له رادیکال وکمونیست به گذشته متعلق است" (باز هم دیپلماسی یا انتخاب سیاسی )، به قلم رحمان حسين زاده، منتشر كرده است۔  اگر چه اين مطلب به ظاهر و حتى با عاريت گرفتن عنوان (ديپلماسى يا انتخاب سياسى) از مطلب منصور حكمت در رابطه با تحولات دهه ٩٠ و سازمان كومه له، تزيين شده است، اما انتشار اين مطلب از نظر سياسى بطرز روشن و غيرقابل ترديدى گوياى تقابل با متد و روش منصور حكمت است۔ هرچند در سراسر مطلب اسم منصور حكمت و نقل به معنى از او موج ميزند اما محتوا و مضمون مطلب بطرز "دردناكى"منتج از متد غير ماركسيستى، و امروز بايد گفت معرفه ای است که كورش مدرسى بطور شاخص چنین روشی را نمایندگی میکند۔

ميگويم دردناك چون اين مطلب از قلم رحمان حسين زاده جارى شده است و رابطه عاطفى و سياسى من و رحمان طى سالها مبارزات مشترك و توقع "بيجاى" من از او در رابطه با تقابل با خط و متد كورش مدرسى و تعرض دو ساله نظرى و سياسى به كمونيسم منصور حكمت، پذيرش اين ذوب شدن و تسليم و رضايت او و جمعى از كادرها، در دگرديسى و عبور از منصور حكمت، ماجرا را برايم دردناك كرده است۔

 اما حقايق جدال گرايشات اجتماعى و منافع زمينى و طبقاتى در قلمرو سياست، بارها مرزهاى علقه ها را در نورديده و تصاوير و ايميچ هاى شخصيت ها و احزاب را بشدت دگرگون كرده است۔

ديپلماسى و رابطه احزاب!

مطلب نشريه پرتو، به رابطه كومه له و حزب دمكرات كردستان ايران ميپردازد و ديدار ابراهيم عليزاده و مصطفى هجرى را به عنوان نمودى بر آغاز يك روند ترسيم ميكند۔

 تا آنجايى كه انتقاد به راست روى و تمكين رهبرى كومه له به ناسيوناليسم كرد مربوط است، عموما پلميكى در روند پروبلماتيك عقب راندن گرايش راست و ناسيوناليستى درون كومه له و مانع شدن راسترويى كومه له، بحثى معتبر است و ما از زمان منصور حكمت مداوما اين مسير را پى گرفته ايم، اما بحث مطلب رحمان حسين زاده از اين جنس نيست، چرا؟

١۔ از نظر متدولوژى، مطلب مذكور از شخصيت ها و احزاب شروع ميكند، عكس ابراهيم عليزاده و مصطفى هجرى را و نشست اين دو حزب را تا سطح آغاز يك فاز و یک نقطه چرخش برگشت ناپذیر و محتوم ارتقا ميدهد۔ براى ما ماركسيستها، بر عكس، روش و شيوه برخورد به احزاب بورژوايى و خرده بورژوايى را در جدال گرایشات اجتماعی و در روند مبارزه طبقاتى و در مسير پروسه و روندهاى عمومی تر ميبينيم۔

بحث منصور حكمت در رابطه با ديپلماسى يا انتخاب سياسى، در ابتداى دهه ٩٠ بر بستر تحولات جهانى بعد از جنگ سرد و بر متن جنگ خليج و تجديد آرايش سياسى احزاب منطقه، نوشته شده است۔ كسى که از جلسه و نشست دو حزب، استنتاج سياسى خود را ميگيرد، از نظر اصولى و اساسى با متد ماركس بيگانه است۔

 معلوم است که انگیزه اصلی نگارش مطالب از این دست در حزب حکمتیست یک اعلام "موضع" در میدان "فعالیت سیاسی" است که پس از تکه پاره شدن حزب کمونیست کارگری، به عنوان ميدان "فعالیت" و "اکتیو" ظاهر شدن در آن، بازتعريف شده است.

برداشت غير ماركسى از تاريخ در متد كورش مدرسى سابقه دار است۔ براى كسانى كه تاريخ را مبارزات طبقات بدانند و رابطه سه بعدى گذشته و حال و آينده را از اين زاويه درك كنند، قدرى عجيب است كه روايت عارفانه اشو* در مورد آينده كه در "نواورى" كورش مدرسى رنگ ميدهد كه ميگويد تاريخ صفحه "نوشته نشده" ايست كه آيندگان بر روى آن مينويسند، اكنون دارد به ديفالت جمعى از رهبرى حزب حكمتيست تبديل ميشود۔

شورى مساله در اين رابطه، كش دادن جلسه دو حزب به استنتاجاتی نظير اينكه "چون حزب دمكرات با تشكيل اتحاديه روحانيون كرد(البته حزب حكمتيست آنها را علماى اسلامى مينامد!) اسلامى شده پس  كومه له هم به اين اسلامگريى تمكين كرده است" و غيره، ديگر مرز سطحى بودن و غير جدى بودن نقد به بهانه گیری و ملانقطی گری سقوط میکند.

٢۔ تا آنجا به ديپلماسى و رابطه با احزاب و دولتها بر ميگردد، منصور حكمت تلاش كرد تا سیاست کمونیستی و دخالتگری سیاسی یک حزب کمونیست کارگری را صاحب سنت معينى كند۔ قرار هاى مصوب پلنوم دهم حزب كمونيست كارگرى ايران، نوشته منصور حكمت نمونه شفافيت اصولى در اين رابطه ميباشد۔

 آنجا در بند ٣(اين قرار از ٣ بند ديگر و چند تبصره تشكيل شده است) به دو اصل استقلال حزب و علنيت اشاره ميكند، بدين معنا روابط با دول و احزاب بايد بر اين دو اصل استوار باشد۔

 حزبى كه خود را كمونيست ميداند نميتواند افق و استراتژى خود را بخاطر روابط ديپلماتيك رقیق و تعدیل کند و چنان "دیپلوماسی" هائی نباید با استراتژی یک حزب کمونیستی در تناقض قرار بگیرند. همزمان، اين روابط نبايد از چشم جامعه و مردم پنهان بماند۔ حتی وقتی بحث از "سازش" در تاکتیک است، این را باید صراحتا به جامعه اعلام کرد. مخالفت کمونیسم کارگری با دیپلوماسی مخفی و سری یک پرنسیپ برنامه ای است.

 من با مفروض و محرز قرار دادن پذيرش اين اصول براى هر جريانى كه خود را كمونيست بخواند، به مطلب نشريه پرتو بر ميگردم۔

رحمان حسين زاده از رابطه و جلسه اخير كومه له و حزب دمكرات كردستان انتقاد ميكند و آن را به سطح انتخاب سياسى ارتقا ميدهد. خوب، بايد پرسيد كه حزب حكمتيست در رابطه با ديپلماسى و ارتباط با احزاب بر چه اصولى حركت ميكند؟  كدام اصول را در مقابل كومه له "مطلوب" خود قرار ميدهد؟

اگر رابطه با احزاب ارتجاعى و راست مانند حزب دمكرات "بد" است، پس دو قدم آنطرفتر بايد رابطه با قياده موقت و اتحاديه ميهنى جلال طالبانى "بدتر" باشد۔ اگر ابراهیم علیزاده با کسی جلسه علنی گرفته است که از "طرحهای پنتاگون دفاع کرده است"، رابطه و دیپلوماسی مخفی با نیروهای اتحادیه میهنی و قیاده موقت که محصول مستقیم حضور نظامی آمریکا در منطقه اند، چه نام میگیرد؟

 دنيا را نميشود با يك بام و دو هوا توضيح داد، مردم ميپرسند كه رابطه حزب حكمتيست با اتحاديه ميهنى در سليمانيه بر چه اصولى استوار است؟ چرا احدالناسی از این رابطه خبر ندارد، شفافیت و علنیت سیاستهای کمونیستی پیشکش. اين توجیه که درصورت علنی شدن این مناسبات توضیح خواهیم داد که در محدوده رابطه "شخصى" است، زیاد از حد، زمختی یک اپورتونیسم را به جلو صحنه میراند. بالاخره اگر اصول طرح شده منصور حکمت را هم مشمول مرور زمان کرده اید، اصول و موازین حزب حکمتیست را به اطلاع مردم برسانید. اینکه "ارگانها و مراجع ذیربط حزبی در جریان اند" شاید در ذهنیت خودفریبی دسته جمعی دو سال اخیر در حزب حکمتیست "کارائی" اش را نشان داده باشد. اما تکلیفتان را با پرنسیپها و اصول کمونیستی و شفافیت و صداقت در برابر جامعه، باید روشن کنید.

گرفتن امكانات مادى و تداركاتى از دول و احزاب فى النفسه جاى ايراد ندارد، ديپلماسى، سازش، آتش بس، رفت و آمد، و۔۔۔ مقولات سياسى و معتبرى هستند و احزابى كه بخواهند كارى كنند لابد جايى براى اين گونه مفاهيم در زندگى سياسى خود باز خواهند كرد، اما روابط مخفيانه و بدور از چشم جامعه از پايه از نظر كمونيسم نوع منصور حكمت مذموم شمرده شده است و مردود است۔

چاپ عكس ملاقات ابراهيم عليزاده و مصطفى هجرى را قبل از نشريه پرتو، در نشريات و سايت هاى حزب كمونيست ايران ميتوانست يافت، اگر فردا كسى فيلم و عكس ملاقات "هیات" رهبرى حزب حكمتيست و قياده موقت و حزب جلال طالبانى را علنى كرد، رهبرى حزب حكمتيست در مقابل مردم و جامعه چه ميتواند بگويد؟ چگونه و بر مبناى كدام اصل از خود دفاع ميكند؟

"افشاگری" راست روی در کومه له و جار زدن سازش با سیاستهای ناسیونالیستی در این تشکیلات از یک طرف، و همسوئی واقعی با فشاری که ناسیونالیسم صریح کردی از بیرون و درون متوجه کومه له فعلی کرده است، از طرف دیگر، علی القاعده ذهنیت بیدار جامعه را در مورد سکوت حزب حکمتیست در باره دپیلوماسی پنهان با محصولات پنتاگون فریب نخواهد داد. عمر مفید این گونه جنگ مواضع شفق سرخی و دال دالی مدتهای مدید است بسر رسیده است. 

٣۔ حاتم بخشى تاريخ كمونيسم كارگرى بعد از تجزيه و فروپاشاندن حزب كمونيست كارگرى، به امرى عادى بدل شده است۔ در اين بخشش سخاوتمندانه متاسفانه رهبرى حزب حكمتيست "گام بلندى برداشته است"۔

مدتى قبل در سمينارى از سمينارهاى حزب حكمتيست، رسما اعلام ميكنند كه ماركسيسم انقلابى بعنوان اجزايى از چپ سنتى، متعلق به گذشته چپ سنتى است و آنرا بايگانى كردند، امروز تاريخ كمونيستى كومه له را به عنوان گذشته در ليست "اثار باستانى" ثبت ميكنند۔

تاريخ كمونيسم ايران و بويژه تاريخ سى سال اخير قابل مصادره نيست، روايت كمونيستى از اين تاريخ زنده است۔ قرائت حاشيه اى كه بنا به فراخور نيازهاى افت و خيز"منفعت" سازمانى و مصالح حقير گروهى استخراج ميشوند، بايد در مقابل نقد كمونيستى قرار بگيرند۔

جدال بر سر تاريخ كمونيستى كومه له براى جبهه ما كمونيستها به قوت خود باقى است۔ هيچ درجه از راستروى سازمان كنونى و رهبرى فعلى كومه له، دست شستن و بايگانى اين تاريخ را مجاز نميكند۔

نميتوان در مقابل حافظه تاريخى مردم در يك جامعه بصورت اختيارى و بنا به مقتضيات روز و بالا و پايين رفتن منافع سازمانى، شانه بالا انداخت و خيال خود را آسوده كرد۔ كومه له كمونيستى در حافظه تاريخى مردم كردستان جايگاه ويژه دارد۔ كارگر و زن وروشنفكر انقلابى آن جامعه، آن گذشته اى كه مشمول بايگانى رهبرى حزب حكمتيست شده است را پاس ميدارند۔

در آن جامعه براى اولين بار كارگر به منافع طبقاتى خود آشنا شد و شخصيت پيدا كرد، در آن جامعه برابرى زن و مرد و حقوق كودك از زبان آن تاريخ جارى ميشود۔ فرهنگ مبارزاتى كنونى اميد به تغيير، دل بستن به امكان زندگى بهتر و شايسته انسان، محصول جنگها و جدال ها بود كه آن تاريخ را شكل ميدهند۔

همين چند سال قبل بود كه همين كومه له التقاطى و ناسيوناليزم زده و بى اشتها در دفاع از كمونيزم، با فراخوانى شهرهاى كردستان را تعطيل كرد، اگر آن حافظه تاريخى نبود قطعا چنين امرى با كيفيت كنونى رهبرى كومه له ممكن نبود۔ آن دوره  حزب حكمتيست به درستى از آن حركت حمايت كرد و من و رحمان و امثال ما، بازهم به درست در مورد آن اتفاق نوشتيم و گفتيم۔

آيا كسى كه امرى جدى براى تغيير جامعه رادر دستور دارد اين اهميت نقش حافظه تاريخى و نفوذ معنوى كمونيزم را ناديده ميگيرد؟

مقاطعى از تاريخ اين جدال ثبت شده است، منصور حكمت اتفاقا بعد از امضاى ابراهيم عليزاده  به حزب دمكرات و بعد از تمكين رهبرى    كومه له به حزب نفرت عليه كمونيسم كارگرى بود كه مجددا و قاطعانه  راه كومه له كمونيستى را در مقابل رهبرى وقت كومه له قرار داد۔ اكنون اوضاع به مراتب وخيم تر است، اكنون كومه له با هر تفسيرى كه از خود و كمونيزمش دارد در عالم واقع موضوع مورد جدل ناسيوناليسم كرد است.

 بعداز كودتاى باند مهتدى ايلخانيزاده، ما شاهد سر بر آوردن فراكسيونى  در درن كومه له از همان جنس در شرايط جديد هستيم، اكنون ما شاهد "جان گرفتن" عوامل و اشخاصى هستيم كه بر متن اوضاع بحرانى ناسيوناليسم كرد هنوز از دوز ضد كمونيستى خود كم نكرده اند۔ عبدالله مهتدى تازه يادش افتاده كه خود را براى كسب حب اين فراكسيون  به روز كند و كمونيسم را با جنايت و كشتار مترادف قرار دهد۔ كودتاگران ضد كمونيستى شانه بشانه خیز محفل دو خردادى ايرج آذرين و رضا مقدم بيش از هميشه در كمين سر كشيدن توشه كومه له و تاريخش نشسته اند۔ اين اوضاع را ضربدر نوع كمونيسم خاكسترى و التقاطى و حال و هواى رهبرى فعلى كومه له كنيد تا ابعاد ضرورت دفاع از تاريخ كومه له را ترسيم كنيد۔

واقعا سخت است كه در عالم سياست اين محاصره كومه له را از جانب انواع دست راستيها ديد و اين حقيقت را نديد كه هنوز جنگ ادامه دارد!؟

شاید هم این توقع از كسانى كه در اين تاريخ دوساله با كمونيسم دانش آموزى و حاشيه اى تسليم و رضايت داده باشند، بیجاست. 

۴. در همان نوشته، نویسنده وسط دعوا نرخ تعیین میکند و به یک تصویر سازی جعلی و یکطرفه دست میزند. "سابقه" ابراهیم علیزاده را در پلنوم ۱۶ کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران به رخ او میکشد. اگر مواضع آن روز اشخاص را مبنا بگيريد پس چگونه است كه قضاوت امروزى در مورد شخصيت ها اينقدر متناقض است؟

 خوشبختانه، اکثر مباحث این پلنوم قابل دسترس اند(به سايت حزب کمونیست ایران مراجعه كنيد، اين مباحث در اين سايت قابل دسترس ميباشند). بد نیست که به چند جمله اول نوار سوم در فاصله زمانی یکساعت و ۲۹ دقیقه گوش بدهید تا موضع کورش مدرسی را در مورد هم خطی ایشان با عمر ایلخانی زاده در "برپا کردن سد" در برابر مباحث و سیاستهای کمونیسم کارگری، از زبان خود او بشنوید. صرفنظر از مهارت خیره کننده ای که ایشان در این پلنوم در تشخیص پس بودن هوای حال و روز راست در رهبری کومه له و برای جدا کردن "سهم" و حساب خود در طول دوره کارشکنیهای راست بکار برده است، یک واقعیت بسیار آشکار است۔ فکر میکنم رحمان حسین زاده واقعا باور کرده است که فقط برای خود آنها در حزب حکمتیست "تاریخ صفحه ننوشته است"، اگر نه، علی القاعده کسی که در خانه شیشه ای نشسته است، به طرف پنجره مردم سنگ پرتاب نمیکند! بعلاوه اصلا عاقلانه نبود که حس کنجکاوی مردم را در مورد آن تاریخ صف بندی "چپ و راست" که همین پلنوم ۱۶ بخشی از آنست، تحریک کرد. این را دیگر باید به حساب ناشیگری در سیاست گذاشت که نویسندگان حزب حکمتیست فکر میکنند که تعبیر رندانه و یک طرفه تاریخ را میتوانند به مردم بفروشند.

 گناه از ما نیست اگر وجدانهای بیدار جامعه، در این دعوت به بازخوانی تاریخ گذشته، خواهان کل حقیقت و نه بخش دستکاری شده آن باشند.

بهانه اصلى جهت بايگانى تاريخ كومه له!

مطلب (كومه له كمونيستى به گذشته تعلق دارد) در تداوم خود چهره واقعى خود را نشان ميدهد۔ انتقاد از كومه له و نقد از رابطه احزاب در كردستان شروع ميشود و سريعا ماهيت واقعى قهر از كومه له را برملا ميكند۔ نويسنده مطلب در ادامه نوشته خود اعتراف ميكند كه مساله اش نفوذ و تاريخ كمونيستى كومه له در جامعه كردستان نيست، بلكه دلخورى از نوع رفتار كومه له در رابطه تحركات دانشجويى سال گذشته است كه به مساله دانشجويان آزاديخواه و برابرىطلب معروف است۔

مساله اين است كه كومه له در ماجراى اخير تحركات دانشجويى طرف خط ايرج آذرين ايستاده است و اين پايه اصلى رنجش رهبرى حزب حكمتيست شده است۔

بار ديگر متاسفانه رحمان حسين زاده از دريچه "تز" هاى ناب بهمن شفيق- كورش مدرسى تاريخ كمونيستى كومه له و گذشته را قربانى ميكند۔  كد و رمز پذيرش اين خط در تكرار عامدانه و معنى دار "نئوتوده ايسم" به كومه له است۔

در اين رابطه بايد به چند نكته اشاره كرد:

١۔ اصرار سمج رهبرى حزب حكمتيست برای نماینده نیابتی و  صاحب مطلق ماجرا در داستان "دانشجويان آزاديخواه و برابرى طلب" موضوع را از حمايت جبهه اى از مبارزات مردم عليه استبداد و جنايات جمهورى اسلامى فراتر ميبرد۔ امروز مد شده است كه هر مخالف سياسى  خود را به جرم مخالفت با (داب) جواب دهند۔ اين قرائت از اين ماجرا به جايى رسيده است كه عنان متانت سياسى را از دست رهبرى حزب حكمتيست رها كرده و نه چون پديده اى در ميان پديده ها و تحركى در ميان تحركات، بلكه از آن تعصب خاصى ساخته اند۔ رهبرى اين حزب آشفته ميشود وقتى ما بدرستى كمونيسم آنها را كمونيسم دانشجويى خوانده ايم اما عملا  خودشان هستى خود را با اين اتفاق توضيح ميدهند۔

براى رهبرى اين حزب، مبدا مختصات تاريخ روى ١٣ آذر پارسال صفر شده است، انگار شروع تاريخ ١٣ آذر سال گذشته است، نه تنها سياست درونى و "چسپ درونی" خود را، بلكه تقابل هاى سياسى خود را با اين مساله ميسنجند۔

٢۔ ماجراى سركوب جنايتكارانه تحركات آزاديخواهانه دانشجويان توسط جمهورى اسلامى، و پيامد هاى ناگوار آن و ظهور پليسى مابانه و مبتذل جماعت ايرج آذرين در اين رابطه، فشار انتقادى را از زاويه كمونيستى به سياست هاى حزب حكمتيست كم كرد، امكان مانور خط كورش مدرسى را تا بدانجا برد كه از اين اتفاق براى خود سنگرى بسازند۔

اتفاق ١٣ آذر و حركت مبارزاتى دانشجويان اكنون بعد از يكسال، بعداز تلفات معنوى آن، روايت گوناگونى دارد كه به نظر من همان درجه از روايت خود دانشجويان كه علنى شده است، دانشجويانى كه خوشبختانه از چنگ جنايتكاران اسلامى رهايى يافته و اكنون مشكل امنيتى ندارند، بيشتر به واقعيت نزديك است۔

قرائت حزب حكمتيست و جماعت ايرج آذرين دو روى يك سكه اند۔ يكى از آن تصورات عرفانى و آسمانى و ماهوى ميسازد و ديگرى منكر وجودى آن است۔ جالب است كه روايت خود دانشجويان با قرائت قيم مابانه اين دو گرايش فرق اساسى دارد۔ معلوم نيست چرا خود اين دانشجويان ميداندارى اين چنينى را قبول دارند و خود ميداندار نميشوند؟

٣۔ یک تناقض را اینجا نویسندگان حزب حکمتیست باید به مردم توضیح بدهند، اين تناقض عيان اين است، از طرفى ميگويند كه باند ایرج آذرین رضا مقدم، نئوتوده ای هستند و از طرف ديگر كه بسيار ديدنى است هر اندازه ایرج آذرین و رهبری حزب حکمتیست از نظر مواضع پایه ای سیاسی و نظری و تئوریک به همدیگر نزدیک میشوند، از هر دو سو، با لحن پرخاشگرانه تر تظاهر علنى ميكنند.  دراين ميان كسى نيست بپرسد كه لطفا توضیح بدهید چرا نتایج سیاسی تزهای "چشم انداز و تکالیف" ایرج آذرین، خط راهنمای سیاسی و در مقوله "سیاست آوردنهای" کورش مدرسی به محور تبديل شده است؟ فقط کافی است به "استدلالات تئوریک" تر ایرج آذرین از پروسه "متعارف شدن" رژیم اسلامی و پایان مبارزه برای "سرنگونی" رژیم اسلامی نگاه کنید و آنها را با یکدیگر مقایسه کنید. یک سیاست واحد منشویکی، پرو دوخردادی، یکی "فاتح" رهبری تکه ای کنده شده از حزب کمونیست کارگری و دیگری در ماتم از دست دادن فرصت در پی "استعفا" در سال ١٩۹۹، و محروم ماندن از "ابزار" حزبی و بى سهم برای پیش بردن همان سیاستها.

واقعيت اين است كه این جدال دو سیاست کمونیستی و ضد کمونیستی با یکدیگر نیست، دعوا بر سر مشروعیت مالکیت بر یک سیاست واحد است. تز "جنگ قدرت" در اینجا نیز بین دو جریان که یکی "نیرو و حزب" دارد و دیگری فاقد تشکل و نیرو، انگار مصداق یافته است!

در خاتمه، به نظر من اشكال كومه له و رنگ باختن "چپ" گرايش در نشست و بر خاست با حزب دمكرات نيست، مشكل كومه له پايه ای تر است، رهبرى كومه له بعداز جنگ خليج در مسيرى التقاطى و تمكين به ناسيوناليسم كرد قرار گرفت و از تاريخ و تفسير خود از "باورهاى مشترك" هم دفاع نكرد۔ طى اين سالها و حتى از تشكيل حزب كمونيست ايران، كومه له و تاريخ كومه له، موضع جدال كمونيسم و ناسيوناليسم بوده است۔ وظيفه كمونيستهاى كارگرى است مستقل از هر درجه دور و نزديكى به رهبرى فعلى كومه له در اين جدال ميدان را براى ناسيوناليسم كرد خالى نكنند۔ اين تاريخ، تاريخ كومه له كمونيستى، بخشى پر افتخار از تاريخ سى ساله اخير كمونيسم در ايران است۔

٩ ژانويه ٢٠٠٩

---------------------------------

* اشو فيلسوف و متفكر فرقه اى از مسيحيت معاصر است كه بطرز عجيبى تئورى تسكين فقرا و آرامش عذاب وجدان بورژوا ها را نمايندگى ميكند۔ او آثار خود را در مجموعه دفترچه هاى تعاليم عرفانى خود منتشر كرده است۔ او معتقد است  كه زندگى آتى بشر را يك بوم نقاشى سفيداست ، براى آشنايى با اين عرفان معوج به دفترچه "عشق رقص زندگى" از تعاليم اوشو مراجعه كنيد۔

Posted by mohammad1917 at 10:11 PM | Permalink

به جنون آدمکشی علیه مردم غزه باید پایان داد

كشتار هزاران نفر و مجروح شدن تعداد خيلى بيشترى از مردم فلسطين در غزه و بمباران خانه و كاشانه مردم قلب بشريت ازاديخواه را به درد مى اورد. بمباران بیرحمانه مناطق مسکونی غزه توسط بمب افکنهای اسرائیل، و تلفات مردم سیویل و بویژه کودکان تا این لحظه از مرز ۹۰۰ کشته و نزدیک به ۴۰۰۰ زخمی گذشته است.

 تمام غزه كه به لحاظ جغرافيائى  بسيار محدود مى باشد٬ به ميدان بمبارانها و شليك راكتها تبديل شده است.  حتى مدارسى هم كه تحت پوشش سازمان ملل مى باشند و مردم از انها به عنوان مكانهاى امن استفاده مى كنند از بمبارانها در امان نيستند. تمام اينها به اضافه محاصره اقتصادى كل غزه در طول چند ماه گذشته زندگى مردم را به يك جهنم واقعى تبديل كرده است.  اينكه بانى و مسبب اين دور جديد كشتار مردم فلسطين بر عهده چه كسى و يا كسانى مى باشد و يا چه دلايل سياسى معينى موجب اين دور جديد كشتار مردم فلسطين شده اند٬ ذره اى از عمق ضد انسانى اين توحش كم نمى كند. انچه اين روزها در غزه مى گذرد، بايد به عنوان مدارك جنايت جنگى به پيشانى بانيان ان كوبيده شود. بشريت آزاديخواه در سطح دنيا به حق انزجار خود را از اين جنايات به نمايش مى گذارد. اين جنايات جنگى بايد هر چه زودتر خاتمه پيدا كند و بايد به دور از پروپاگاند طرفين ماجرا٬ ماهيت واقعى پشت اين اتفاقات را براى مردم توضيح داد. اينبار موشك پرانى حماس مستمسك و دست آويز اين جنايت قرار گرفته است. ولى ساده لوحى سياسى است كه اگر اين دليل و بهانه را از بانيان اين جنايات بر عليه مردم فلسطين قبول كنيم. اين اولين بار نيست كه حماس موشك به طرف اسرائيل پرتاب مى كند و حتى خود دوستان  اسرائيل هم مى گويند كه اين با اين حمله وسيع به غزه تناسب ندارد. با وجود این واقعیت، و علیرغم جنایات آشکار دولت و ارتش اسرائیل، کوچکترین دلیل برای حمایت از دست بردن به هر حربه غیر انسانی، تحت عنوان "مقاومت مردم فلسطین"، از جمله تبدیل کردن زندگی مردم نوار غزه به سکوهای پرتاب موشک به طرف مناطق مسکونی اسرائیل نیست. حتی کشته شدن ۱۰ غیر نظامی اسرائیلی بر اثر شلیک راکتهای حماس، در برابر ۹۰۰ کشته و ۴۰۰۰ زخمی بمبارانهای بی ملاحظه غزه و مردم ساکن آن توسط ارتش اسرائیل، جوانب زشت و ضدانسانی جنایت جنگی و تبدیل زندگی شهروندان به میدان جنگ را توجیه نمیکند. جنایات جنگی، "نسبیت"بردار نیستند.

فاكتورهاى سياسى معينى در دو طرف اين ماجرا بانى اين دور جديد جنايت بر عليه مردم در غزه مى باشند. دولت حاكم در اسرائيل از يك بحران طولانى رنج مى برد. ماه آينده قرار است در اسرائيل انتخابات برگزار شود. حزب كارگر و حزب كاديمه در تلاش براى نجات زندگى سياسى خود مى باشند. مى خواهند با نشان دادن "قاطعيت" در مقابل حماس برگ برنده اى در مقابل حريف انتخاباتيشان يعنى حزب دست راستى ليكود به رهبرى ناتانياهو كه آنها را به بى عملى در مقابل حماس و ناتوانى در تامين "امنيت" مردم در اسرائيل متهم مى كند٬ به دست بياورند. از طرف ديگر حماس هم به منظور جلوگيرى از انزواى سياسى خود در بين دولت هاى عربى از به وجود امدن شرايطى كه هم اكنون در غزه در جريان مى باشد٬ استقبال مى كند. به علاوه دولت اسرائیل هم به منظور از سر گذراندن بحران و تناقضات خود و هم "دست بالا" پیدا کردن در برابر حماس و بطور غیر مستقیم در برابر جمهوری اسلامی، قبل از آغاز رسمی ریاست جمهوری اوباما، به این نمایش جنایت و آدمکشی دست زده است.

اما مستقل از اين فاكتورهاى مشخص٬ فاكتورهاى جهانى تر و منطقه اى ترى هم در خلق اين ماجرا نقش ايفا مى كنند.

سرنوشت این مردم در دو سو، بازیچه جنگ قدرت میان دولتها و احزاب و گروههای ناسیونالیست و قومپرست و مذهبی در ٦٠ سال گذشته بوده است. در یک سو یک کشور قومی – نژادی – مذهبی توسعه طلب و تجاوزگر؛ و در طرف ديگر دولتهای مستبد در کشورهای عربی٬ دولت اسلامى حاكم بر ايران٬ جریانات  اسلامی که  بر نفرت سرمایه گذاری میکنند و گروههای ناسیونالیست عرب که سالها از مساله فلسطین براى تسلط سياسى خود بر مردم استفاده كرده اند٬ قرار دارند. دولت آمریکا هم در این رابطه به سیاست دفاع بی چون و چرای خود از اسرائیل ادامه داده است.

 تشكيل دولت مستقل و متساوى الحقوق فلسطين يك گام تعيين كننده در راستاى پايان دادن به مشقات مردم فلسطين و اسرائيل  مى باشد. ولى راه پايان دادن قطعى به فجايعى كه بر عليه مردم فلسطين صورت مى گيرد و این حفره خونینی که در پیش پای مردم خاورمیانه باز شده است، خارج شدن دولت و جنبشهای اعتراضی و مدنی از زیر سلطه قومیت و مذهب و نژاد پرستی است. مادام و تا زمانی که بنیانهای قانون گذاری و مبانی دولت و حق و حقوق و منزلت شهروندان در اسرائیل، بر اساس آیات تورات و بازگشت "یهودیان" به پشت دیوار ندبه استوار است، و بر این اساس خود را در برابر "مردم مسلمان" و "عرب" فلسطین و از طریق اشغال و تصرف محل زندگی آنها تعریف میکند، اسلام سیاسی، حزب الله و حماس و انواع "جنبشهای مقاومت اسلامی" محصولات تبعی آن خواهند بود. سوال این است که آیا خود مردم منطقه و انساندوستی کل بشریت قادر خواهند شد سدی در برابر تداوم این سیل سرشار از خون و قتل عام و بمب انتحاری و اشغال و اشغالگری و نفرت قومی و نژادی و مذهبی که از زمان تشکیل دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۸، امنیت و آسایش را از شهروندان اسرائیل و فلسطین و کل مردم منطقه سلب کرده است، بنا کنند؟

ما میلیاردها مردم جهان در معادلات  و منافع سیاسی ای که پشت این جنایات اند، سهیم نیستیم، اما به اتکا همان روحیه ای که در گرماگرم کشتار مردم غزه، مردم طرفدار صلح و آسایش اسرائیل درتظاهرات خود نشان دادند و به اتکا خشم عمیقی که مردم جهان علیه این صحنه های نمایش جنون آدمکشی از خود بروز داده اند، باید راهی فراتر از سالوسی و ریاکاری دولتها وجود داشته باشد. مردم خاورمیانه و جهان نمیتوانند این چوب خونین لای زخم را بر روح و جسم خود تحمل کنند.

داریوش نیکنام

۱۱ ژانویه ۲۰۰۹

Posted by mohammad1917 at 06:32 PM | Permalink

اسرائيل با قتل عام مردمی بی دفاع و دزديدن سرزمينشان شکل گرفت و بند نافش به تعرض های خونين و تکرار مکرر جنايت عليه بشريت گره خورده است. حمله ارتش اسرائيل در چند هفته اخير از هوا، زمين و دريا به مدارس، مهد کودک ها، بيمارستان ها، پناهگاه های سازمان ملل و مناطق مسکونی در نوار غزه اوج نوينی در اين حيات ضد بشری است. تابش خيره کننده ی ابرهای سفيد که سه هفته آسمان غزه را پوشاند و همه ی مردم دنيا بر صفحات تلويزيون خود مشاهده کردند، چيزی جز انفجار بمب های فسفری و سوزاندن تن انسان نبود. با توجه به اينکه ۴۵  درصد از اهالی شهرغزه را کودکان زير ۱۴ سال تشکيل می دهند، تعجب آور نيست که آنان يک سوم قربانيان حملات اسرائيل بودند. جنايات اسرائيل عليه مردم فلسطين را می توان و بايد با نسل کشی يهوديان توسط  هيتلر که در جنگ جهانی دوم چند ميليون يهودی را به کوره های آتش سوزی سپرد، مقايسه کرد. فاشيست های اسرائيلی به مردم دنيا می گويند چون بازمانده های آن جنايت هستند، پس حق دارند در ارتکاب جنايت و نسل کشی با هيتلر برابری کنند. اين است اصل اخلاقی وهويتی دولت اسرائيل و سربازان و حاميانش.  

در جريان سلاخی مردم غزه، نمايندگان امپرياليسم آمريکا در مقابل دوربين های تلويزيون ظاهر شده و به مردم جهان که از اين جنايت هولناک شوک شده بودند اعلام کردند: "جنگ همان صلح است"! نماينده ی آمريکا در سازمان ملل اعلام کرد: «حق اسرائيل در دفاع از خود غيرقابل مذاکره است.» کشورهای امپرياليستی اروپائی نيز روی همين خط حرکت کرده و در نهايت عوامفريبی با بهانه گيری از موشک پرانی های حماس، صحبت از "دو طرف جنگ" و لزوم قبول "آتش بس از سوی دو طرف" کردند. صحبت از "دو طرف جنگ" کردن در حاليکه يک طرف يک پايگاه نظامی مسلح به سلاح های هسته ای و بمب افکن و دارنده ی يکی از پيشرفته ترين زرادخانه نظامی جهان است و طرف ديگر پناهندگانی بی دفاع و گرسنه اند، دروغ وقيحانه ای بيش نيست. هدف اسرائيل، نه تنبيه حماس، بلکه تنبيه دسته جمعی و خرد کردن مردم فلسطين است. موشه يالون، رئيس نيروهای نظامی اسرائيل در سال ۲۰۰۲ هدف عمومی اسرائيل از حمله به مردم فلسطين را به طور مختصر و روشن اعلام کرد: « بايد کاری کرد که فلسطينی ها با تمام وجود درک کنند که مردمی شکست خورده اند.» (نقل شده در روزنامه هرالد تريبون بين المللی-۹ ژانويه ۲۰۰۹ توسط پروفسور رشيد خالدين)

۹ سال پيش اسرائيل به طور رسمی اشغال نوار غزه را خاتمه داد.* اما همواره اين قطعه سرزمين کوچک را که جمعيتی قريب به يک و نيم ميليون نفر را در بر دارد، در محاصره ی اقتصادی و تهديد حملات نظامی، بمباران، ترورهای سياسی، نگاه داشت. طی اين مدت، اسرائيل غزه را به ميدان تعليم نيروهای نظامی و امنيتی خود تبديل کرد. امروز نيز آخرين تئوری های جنگ شهری خود را در آنجا آزمايش می کند.

دولت اسرائيل عوامفريبانه ادعا "دفاع از خود" در مقابل موشک پرانی های حماس می کند. موشک هائی که طی دهسال گذشته حماس به شهرهای اسرائيل پرتاب کرده، به اندازه ی سه و نيم دقيقه ی اول حملات هوائی اخير اسرائيل، تلفات غير نظامی به بار نياورده است. کارکرد موشک پرانی های حماس زير سلطه نگاه داشتن اهالی مستاصل غزه است تا مبارزه با اسرائيل. حماس هرگز به فکر مقاومت سازمان يافته، موثر و رهائی بخش عليه اسرائيل نبوده و نمی تواند باشد و اسرائيل هم از اين امر آگاه است. تنها کارکرد نيروهای مرتجع اسلامی مانند حماس، جهاد، حزب الله و جمهوری اسلامی خدمت به منطق مافيائی دولت اسرائيل در براه انداختن هولوکاست عليه مردم فلسطين تحت عنوان "دفاع از خود" است.

حملات اخير اسرائيل را می توان سرفصلی برای سياست های رئيس جمهور جديد آمريکا در خاورميانه نيز محسوب کرد. روزنامه ی نيويورک تايمز که نظرات بخش مهمی از هيئت حاکمه ی آمريکا را منعکس می کند، نوشته است: «اهود باراک (وزير دفاع کنونی اسرائيل) هيچگاه به اندازه ی ديگران حماس را جدی نگرفت. باراک، حماس را يک مصاف استراتژيک کوچک می دانست که موشک پرانی ها و مسلح شدنش را می توان برای مدتی تحمل کرد تا پوششی برای برخورد به مشکلات بزرگتر باشد ...گيليد شر که دهسال پيش رئيس دفتر باراک بود می گويد: "چشمان باراک روی ايران است. حماس و حزب الله در رابطه با ايران برای او تهديد محسوب می شوند."» (نيويورک تايمز-۹ ژانويه)

در ۱۸ ژوئيه ی گذشته شخصی به نام بنی موريس،  نويسنده و پروفسور با نفوذ اسرائيلی، در روزنامه ی نيويورک تايمز نوشت: «تقريبا به طور قطع اسرائيل در ۴ تا ۷ ماه آينده تاسيسات هسته ای ايران را مورد حمله قرار خواهد داد». خود اين شخص نيز معتقد است اسرائيل بايد دست به حمله بزند. زيرا در غير اينصورت، «تهران صاحب سلاح اتمی خواهد شد. در هر حالت، هولوکاست هسته ای در آينده ی خاورميانه نوشته شده است.» اين است منطق مافيائی آمريکا و سگ هار آن  در خاورميانه.

موضع اوباما رئيس جمهور جديد آمريکا نيز دفاع از اين منطق مافيائی اسرائيل است. او در يکی از سخنرانی های کارزار انتخاباتی اش در مقابل "کميته ی روابط عمومی آمريکا - اسرائيل" گفت: «برای ممانعت از دسترسی ايران به سلاح هسته ای همه کار خواهم کرد» و سه بار تکرار کرد: "همه کار".

 جمهوری اسلامی را بايد افشا کرد

جمهوری اسلامی همواره از مسئله فلسطين برای پيشبرد سياست خارجی خود منجمله انجام معاملات پشت پرده با اسرائيل و آمريکا استفاده کرده است. اين بار نيزعمال جمهوری اسلامی نمايش های مسخره مانند به صف کردن بسيجی ها برای ثبت نام جهت "جنگ با اسرائيل"، به راه انداختند. هياهوی ضد اسرائيلی جمهوری اسلامی به رشد يک گرايش منفی در ميان جوانان و مردم کوچه و خيابان در حمايت از مردم فلسطين و موضع گيری عليه جنايات اسرائيل دامن زده است. به علاوه وجود نيروئی مانند حماس در رهبری مردم فلسطين، اين گرايش منفی را شدت بخشيده است و مانع مهمی در گسترش همبستگی و حمايت از مردم فلسطين است. وظيفه ی نيروهای پيشروی سياسی در جنبش های دانشجوئی و کارگری و زنان است که پيچيدگی اين وضعيت را تحليل کرده و با افشای مقاصد جمهوری اسلامی و ماهيت ارتجاعی حماس، به مردم بياموزند که موضع گيری عليه جنايات اسرائيل و موجوديت ضد بشری آن و حمايت از مردم فلسطين، يک اصل ابتدائی مربوط به حس عدالت جوئی و نفرت از ستم و استثمار است. عدم موضع گيری  عليه جنايات  اسرائيل به بهانه ی آنکه ضديت با اسرائيل يکی از کارت های اعتباری جمهوری اسلامی است همان منطق سران رژيم جمهوری اسلامی است که جنايات هيتلرعليه يهوديان را تائيد کرده و يا "مهم" تلقی نمی کنند. جنايات اسرائيل را بايد محکوم کرد؛ از مردم فلسطين بايد قاطعانه حمايت کرد و در عين حال جمهوری اسلامی و حماس را به عنوان نيروهائی ارتجاعی که مانع مبارزه عليه اسرائيل هستند، افشا کرد. جنايات اسرائيل و آمريکا، موجب تقويت جمهوری اسلامی و حماس و امثالهم شده است. اما طنز ماجرا در آنجاست که از تقويت اين نيروهای بنيادگرای اسلامی ارتجاعی بيش از هر کس اسرائيل و امپرياليسم آمريکا سود می برند. 

نابودی جنبش فلسطين به دست حماس و سازمان آزاديبخش فلسطين

تابستان گذشته، حماس با ميانجی گری مصر يک آتش بس شش ماهه با اسرائيل امضا کرد که در ۱۷ دسامبر خاتمه يافت. حماس از تمديد اين آتش بس امتناع کرد زيرا اسرائيل دائما اين قرارداد را با تحميل محاصره اقتصادی و ترور رهبران و فعالان حماس نقض کرده بود. اما موشک پرانی های حماس نه تنها "حماسه مقاومت مردم فلسطين" نيست بلکه نشانه ی آن است که اين "مقاومت" مدتهاست که مورد معامله قرار گرفته است. حماس و سازمان آزاديبخش فلسطين پس از شورش انتقاضه (سنگباران) سال ۱۹۸۸ بطور قطع جنبش مقاومت فلسطينی ها را فروختند و در عوض سلطه بر اهالی غزه و کرانه غربی رود اردن را بدست آوردند. خصلت ارتجاعی و مافيائی اين دو نيروی فلسطينی بهترين سلاح اسرائيل در تضعيف و سرکوب مقاومت مردم فلسطين بوده است. حماس با استفاده از ماهيت افشا شده ی سازمان آزاديبخش فلسطين در يک انتخابات توسط مردم فلسطين انتخاب شد. اما خود حماس توسط اسرائيلی ها و با هدف تضعيف سازمان آزاديبخش فلسطين، تقويت شده بود. وقتی حماس لاف می زند که نوار غزه را تبديل به گورستان صهيونيستها خواهد کرد، برای عرض اندام سياسی در مقابل دولتهای ارتجاعی منطقه و امپرياليستها است. خيانت های سازمان آزاديبخش فلسطين و ادغام آن در شبکه ی حکام ارتجاعی عرب وابسته به آمريکا، موجب رشد محبوبيت حماس و نيروهای اسلامی در ميان مردم فلسطين و لبنان شد. اما از سوی ديگر، حماس دست در دست سازمان آزاديبخش فلسطين بطور موثری جنبش جوانان مشهور به انتفاضه يا شورش سنگباران را به سوی اهداف ارتجاعی حاکميت خود جهت داده و فرونشاند. با محبوبيت حماس، اغلب نيروهای چپ فلسطين نيز روسری و چادر به سر کرده و تسبيح در دست گرفتند. اينان با دفن عقايد نيم بند مارکسيستی خود در واقع به دفن آرمان های رهائی بخش مردم فلسطين دامن زدند. آنان عليرغم اينکه به خوبی از  ايدئولوژی و برنامه ی اجتماعی به غايت ارتجاعی حماس مطلعند اما کماکان آن را نماينده ی مقاومت مردم فلسطين دانسته و از آن حمايت می کنند.

همه نيروهای مقاومت فلسطين، به جای اتکا به خود برای پيشبرد آرمان های عادلانه و ترقيخواهانه، بيراهه های "حل مسالمت آميز مسئله فلسطين" را در پيش گرفتند. ارائه طرحهای "حل مسالمت آميز مسئله فلسطين"  از سوی امپرياليستها و رژيم های عرب منطقه و اسرائيل فقط برای سرکوب شورش های انقلابی توده ها و حذف انقلاب از دستور کار مردم فلسطين و توده های کشورهای عربی بود. تقويت نيروهای اسلامی مکمل اين سياست "حل مسالمت آميز" می باشد. در دهه ۱۹۹۰ امپرياليستها با کمک رهبران سازشکار اين جنبش تکه زمينی  را تحت عنوان فلسطين به دلالان فلسطينی فروختند، تکه زمينی که نه تنها به پايگاهی برای ادامه ی مقاومت فلسطين تبديل نشد بلکه به عاملی برای فرسودگی اين مقاومت بدل شد. بسياری از نيروهای جنبش فلسطين اميدوار بودند در اين معامله چيزی همرديف يا نزديک به دولت سياه پوست آفريقای جنوبی نصيبشان شود. اما در همان آفريقای جنوبی نيز آنچه رخ داد کشيدن يک پرده ی ديگر بر استثمار و ستم ديرينه ی مستعمره چيان سفيد بود. يک قشر بورژوازی سياه تعليم يافت تا همان نظام را در اشکالی ديگر بازسازی کنند. توده های مردم و تمام مقاومت آنان عليه ستم و استثمار توسط اين قشر فروخته شد تا سهمی در قدرت بدست آورد. نتيجه آن شد که امروز همان توده هائی که حماسه های مقاومت عليه رژيم آپارتايد به راه انداختند، مهاجران سياه پوستی را که از ديگر نقاط آفريقای فقير و ايدز زده برای کار به ژوهانسبورگ می روند زنده زنده در آتش می سوزانند.  

امروزه ما شاهد يک جنگ ارتحاعی يک طرفه در سرزمين فلسطين هستيم: جنگ اسرائيل عليه مردم فلسطين. دليل عمده ی اين امر نيز وجود رهبرانی چون سازمان آزادی بخش و حماس می باشند. ايدئولوژی های ناسيوناليستی و اسلامی اين جريانات، همواره ظرفيت های انقلابی مردم فلسطين را به هرز برده و نه تنها اين خلق ستم ديده را يک گام به رهائی نزديک نکرده بلکه آنان را بيش از پيش به باتلاق نااميدی سوق داده اند. زمانی مبارزات رهائی بخش فلسطين الهام بخش تمام ستمديدگان و نيروهای مترقی جهان در مبارزه عليه ارتجاع و امپرياليسم بود. اما امروزه، مبارزه ای باقی نمانده که الهام بخشد. آنچه محرک مبارزات مردم جهان عليه اسرائيل است، نه باصطلاح مقاومت حماس بلکه جنايات هولناک اسرائيل عليه مردم است. جنبش رهائيبخش مردم فلسطين نيازمند تولدی نوين است. جوانانی که در فلسطين، آمريکا، کانادا، مصر و اردن و غيره عليه اسرائيل به پا خواسته اند؛ جوانان يهودی الاصل که در خود اسرائيل و در سراسر جهان به عناوين گوناگون به حمايت از مردم غزه و مقابله با جنايات اسرائيل برخاسته اند؛ می توانند و بايد با طرد ايدئولوژی های شوونيستی، ناسيوناليستی و مذهبی، پرچم رهائی بشريت را عليه اسرائيل و امپرياليستها بلند کنند. پرچم اتحاد انترناسيوناليستی تمام مردم خاورميانه را به اهتزاز درآورند. صف دوستان در مقابل دشمنان رنگارنگ را (از امپرياليستها و اسرائيل گرفته تا نيروهای ارتجاعی درون فلسطين مانند حماس و باند محمود عباس و دولت های عربی و جمهوری اسلامی ايران) متمايز کنند. تئوری های کمونيستی را که انقلاب های سوسياليستی بزرگ قرن بيستم در روسيه و چين را ممکن کرد، راهنمای فکر و عمل خود کنند.

آينده ی اين جنگ يک طرفه ی ناعادلانه و شنيع که بيش از نيم قرن ادامه يافته، به تولد يک نسل نوين جنبش کمونيستی در فلسطين اشغالی (منجمله در اسرائيل و در ميان جوانانی که به ماهيت ارتجاعی اسرائيل آگاهند) گره خورده است. تولد چنين جنبشی می تواند الهام بخش شکل گيری جنبش کمونيستی در مصر و اردن و لبنان نيز بشود. رهائی مردم فلسطين از چنگال اسرائيل و نابودی اين سگ هار امپرياليسم آمريکا در خاورميانه، تنها بر بستر انقلابی که نه تنها فلسطين بلکه کشورهای همسايه ی آن را نيز در بر گيرد، ممکن است. امروز خاورميانه مرکز تضادهای نظام سرمايه داری امپرياليستی است و در همين جاست که پرچم موج نوين انقلابات سوسياليستی قرن بيست و يکم می تواند و بايد به اهتزاز درآيد.

حزب کمونيست ايران (مارکسيست- لنينيست- مائوئيست)

ژانويه ۲۰۰۹

- پس از اولين جنگ اعراب و اسرائيل در سال ۱۹۴۸ مصر کنترل نوار غزه و اطراف آن را در دست گرفت. در جنگ ۶ روزه ۱۹۶۷ اسرائيل شهر و نوار غزه را اشغال کرد و غزه ۲۷  سال در اشغال اسرائيل ماند. پس از آغاز شورش سنگباران جوانان (انتفاضه) در سال ۱۹۸۷، غزه بار ديگر مرکز درگيری ميان فلسطينی ها و اسرائيلی ها شد. شرايط اقتصادی غزه بدتر شد. در سپتامبر ۱۹۹۳ رهبران اسرائيل و سازمان آزاديبخش فلسطين (ساف) معاهده ی اسلو را امضا کردند که طبق آن در سال ۱۹۹۴ اداره ی شهری (شهرداری و پليس) نوار غزه و شهر اريحا (جريکو) در کرانه ی غربی رود اردن به دست نهادی به نام "آتوريته فلسطينی" تحت رهبری ياسر عرفات سپرده شد. اکثر نيروهای اسرائيلی از غزه بيرون رفتند اما به گسترش دهکده های اسرائيلی نشين ادامه دادند. در سال ۱۹۹۵ طبق يک معاهده ی ديگر که ميان اسرائيل و ساف امضا شد، برخی شهرهای ديگر نيز به دست فلسطينی ها سپرده شد.

Posted by mohammad1917 at 12:19 PM | Permalink

                                                                      بهرام رحمانی

bamdadpress@ownit.nu 

یکی از فعالیت های «فرهنگی» حکومت اسلامی ایران، تحریف تاریخ واقعیت های جامعه ایران، از طریق انتشار کتاب و فیلم و غیره است. حکومت اسلامی، سعی دارد تاریخ ایران را با افکار خرافی و عقب مانده خود جعل کند و به خورد جامعه دهد. از سوی دیگر، هدف حکومت اسلامی ایران از جعل واقعیت های تاریخی، بدنام کردن مبارزات تاریخی مردم حق طلب ایران است.

اواسط آذر ماه 1385، فیلمی «مستند» به کارگردانی «وحید موسائیان»، در سینما فرهنگ تهران با مضمون وقایع 21 آذر 1325 آذربایجان پخش شد. این فیلم با مصاحبه هایی با افراد فرقه دموکرات آذربایجان رویدادهای سیاسی بعد از شهریور 1320 و تحولات اجتماعی آن دوران را به شکلی وارونه به بیننده القا می کند.

فیلم «سرمین گمشده»، در سطح گسترده ای در صدر رسانه های حکومت اسلامی و ارگان های ذیربط آن قرار گرفت. این فیلم پرخرج ظاهرا «مستند»، مبارزات مردم آذریابجان و فرقه دمکرات آذربایجان و به ویژه فعالیت های چشم گیر این فرقه در یک سال حکومت خودمختار در آذربایجان را تحریف می کند؛ بر کشتارهای حکومت پهلوی در آذربایجان که حدود 50 هزار نفر برآورده شده است خط بطلان می کشد.  به نظر می رسد که این فیلم، یا با سفارش مستقیم ارگان های حکومت اسلامی ساخته شده و یا پس از ساختن آن، به دلیل هم جهتی با سیاست های فاشیستی مورد توجه رسانه ها و ارگان های این حکومت قرار گرفته است. بی جهت نیست که در جشنواره فیلم فجر ۱۳۸۶، جایزه اول به فیلم سرزمین گمشده تعلق گرفته است.

حکومت اسلامی، در راستای سیاست ها غیرانسانی خود و در بد نام کردن مبارزات تاریخی مردم مناطق مختلف ایران، برای نوشتن کتاب هایی و یا ساختن فیلم هایی بودجه های کلانی را با تبلیغات وسیع آن ها در رسانه هایش اختصاص می دهد؛ در حالی که سانسور و اختناق و سرکوب از سیاست های پایه ای و دایمی حکومت اسلامی بر علیه آزادی بین، قلم، اندیشه و تشکل، از جمله در عرصه تولیدی سینمایی است.

فیلم «سرزمین گمشده»، چه نخست توسط تیم این فیلم تهیه شده و چه با سفارش وزارت ارشاد اسلامی تهیه شده باشد هیچ تغییری در این واقعیت نمی دهد که این فیلم به نفع حکومت اسلامی و حتا به نفع حکومت سرنگون شده شاهنشاهی است و جنایات حکومت ها را پرده پوشی می کند.

وحید موسائیان، با خیال راحت این فیلم را شهر به شهر ایران و دانشگاه به دانشگاه این کشور نمایش داده است. در خارج کشور نیز رسانه های سلطنت طلبان و پان ایرانیست ها و ده ها سایت و وبلاگ اینترنتی وسیعا آن را تبلیغ می کنند. بر اثر این تبلیغات وسیع و جمایت های مادی و معنوی ارگان های ذیربط حکومت اسلامی، این فیلم هم چنین در کشورهایی نظیر ارمنستان و استرالیا نیز جوایزی دریافت کرده است.

جوایز فیلم «سرزمین گمشده»

اين فيلم جوايز بسياری از جشنواره‌ های مختلف در داخل ايران و در ايروان و استرالیا دریافت کرده است؛ از جمله جایزه «سیمرغ بلورین»، به عنوان بهترین فیلم مستند را از بيست و پنجمين جشنواره فجر تهران. (1385) بهترین تهیه کننده فیلم مستند بلند از جشن خانه‌ سينماي ايران. لوح سیمین بهترین پژوهش جایزه بزرگ شهید آوینی. (1386)  و...

لازم به تاکید است که وزیر ارشاد اسلامی، سردار محمد حسين صفار هرندی، سردبير سابق کيهان، به شکل بسيار آشکاری از سانسور و اختناق دفاع می کند، در سال های اخیر، تلاش کرده است که «خودی» ها را در عرصه های فرهنگی از جمله در عرصه سینما نیز بالا بکشد و کارگردانان و فیلمسازان معروف و مستقل را هر چه بیش تر منزوی نماید. هم چنین به دلیل این که اکثریت داوران جشنواره فجر، سرداران مديريت ارشاد هستند، جوایز این جشنوراه را بیش تر از همه، به قیلم های ساخته شده «جنگ مقدس» و فیلم های «خودی» ها اختصاص می دهند. از این رو، وزارت ارشاد حکومت اسلامی، سینمای ایران را به جولانگاه سیاست های جنگ طلبانه و خرافات اسلامی و تحقیر زنان تبدیل کرده  وبه ابتذال کشیده است.

شرح مختصری از فيلم «سرزمین گمشده»

گفتنی است كه عوامل توليد اين فيلم مستند ‌٦٥ دقيقه ‌ای به شرح ذيل است: نويسنده و كارگردان: وحيد موساييان؛ تصويربردار: شهريار اسدی؛ تدوين: عليرضا فارسيجانی؛ موسيقی: فريدون شهبازيان؛ مجری طرح: روح اله برادری؛ تهيه‌كننده: مركز گسترش سينمای مستند و تجربی، موسسه راويان هنر شرق، طوبی فيلم.

فیلم با تصاويری تاريخی مربوط به كنفرانس جنگ دوم جهانی در تهران با حضور استالين و تصاويری از فتح برلين و شكست نازی ‌ها و هيلتر به صورت فيلم ‌های خبری سياه و سفيد نمايش داده می ‌شود.

سپس این فيلم، با نمایش تصاویری از استالین و گفتگو با سران حزب توده و یا اعضای فرقه که بعدا به حزب توده گرویده اند، نشان دهنده این است که از همان سرآغاز فیلم، مبارزات بر حق و عادلانه فرقه دمکرات آذربایجان را به استالین و حزب توده وابسته نماید.

در این فیلم با برخی از اعضای سابق فرقه دمکرات گفتگویی صورت گرفته است که برخی از آنان نسبت به گذشته خود اظهار نارضایتی کرده اند. اما گفتگو با اعضای صدر فرقه در این فیلم بسیار کم است. در گفتگوی 1500 دقیقه ای آن هایی که بحث و نظرشان با سیاست های تهیه کنندگان در تضاد بوده است سانسور شده اند.

در ادامه تهیه کنندگان این فیلم، ماهیت خود را به نمایش می گذارند با این شکل که آنان از تحریف تاریخی پا را فراتر گذاشته و مستقیما فرقه دمکرات را «خائن» و «وطن فروش» می نامند؛ برای بیننده آگاه به مسایل تاریخی این تصور پیش می آید که آیا فیلم سرزمین گمشده، با سفارش وزارت ارشاد و تبلیغات اسلامی حکومت اسلامی تهیه نشده است؟!

فیلم سرزمین گمشده، روايتی از تحولات سياسی اجتماعی ايران در خلال جنگ جهانی دوم و سال ‌های پس از آن‌ است. اين فيلم در آذربايجان، قزاقستان، قرقيزستان، سوئد، آلمان و فرانسه تصويربرداری شده است.

مساله جهت دار این فیلم، این است که فرقه دمکرات را به شوروی متصل می کند و خط بطلانی بر همه مبارزات مستقل و برحق مردم آذربایجان می کشد. نشان دادن یکی از صحنه ها در این فیلم، سرگذشت مردی روستایی است که به دنبال الاغش از سیم خاردار خط مرزی عبور کرده و وارد حریم شوروی می شود، ماموران مرزبانی، او را به جرم جاسوسی دستگیر می کنند و به مدت 15 سال به سیبری تبعید می شود؟!

در این فیلم، سعی می شود با اتکاء به گوشه هایی از سخنان گفتگوشوندگان به این شکل نشان داده شود که این ها در شرایط ترس و وحشتی که از طرف فرقه بر مردم حاکم گردیده بود، همگی آن ها از ترس مردم و نه از ترس هجوم وحشیانه ارتش جنایت کار شاهنشاهی به آذربایجان، سلاح ها را به زمین انداخته و از کشور گریختند که در نهایت به اردوگاه های وحشتناک سیبری تبعید شدند.

خود این گفته موساییان، ای مساله را نشان می دهد که وی از 1500 دقیقه فیلم، 65 دقیقه را بیرون کشیده است که با افکار خود و سفارش دهندگان فیلم خوانایی داشته باشد.

وحید موسائیان، ارتباطات بسیاری در سفر کردن به نقاط مختلف دنیا و پیدا کردن افراد مصاحبه شونده در آذربایجان، باکو، پاریس، آلمان، قرقیزستان و... داشته که بدون حمایت مالی کلان و روابط حکومتی امکان پذیر نبوده است.

وزارت ارشاد اسلامی و ارگان های اطلاعاتی اجازه دادند که کارگردان این فیلم در داخل ایران، شهر به شهر و دانشگاه به دانشگاه سفر کند و فیلم را به نمایش بگذارد.

لازم به یادآوری است که پيش تر نيز به سال 1333 پرويز خطيبيی، فيلمی به نام قيام پيشه ‌وری بر علیه فرقه دمكرات و شخص پيشه ‌وری ساخته بود كه مورد استقبال مردم قرار نگرفت. در آن فيلم، خطيبی كه آن زمان طنز پرداز و روزنامه‌ نگار درباری معروف بود، با پشتيبانی و سرمايه‌ نظاميان خشمگين از وجود شاخه‌ نظامی «حزب توده» در ميان افسران ارتش وقت، توانست فيلم «قيام پيشه ‌وری» را به طور کلی بر عليه جريانات چپ آن زمان، از جمله علیه شخصيت و مبارزه پيشه‌ وری بسازد. 

تبلیغ و نمایش گسترده رسانه ها و نهادهای حکومت اسلامی درباره این فیلم

به گزارش خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا)، تصويربرداری اين فيلم، به مدت ‌٧ ماه در كشورهای آذربايجان، قزاقستان، قرقيزستان، سوئد، آلمان و فرانسه به طول انجاميده است.

وحيد موسائيان در يادداشت كوتاهی،‌ آخرين اثر مستندش «سرزمين گمشده» را اين گونه روايت كرده است: رويدادهای سياسی بعد از شهريور ‌١٣٢٠ و تحولات اجتماعی آن، موجب نفوذ همسايه شمالی در ايران می شود كه پيامد آن، شكل ‌گيری نسلی از مهاجرينی است كه سال های زيادی از عمر خود را در اردوگاه‌ های سيبری، از دست می ‌دهند.

به گزارش سايت سينمايی سوره، اين كارگردان، در مورد احتمال كانديدا شدن فيلم «سرزمين گمشده» برای حضور در اسكار و اخباری كه در اين زمينه شنيده می ‌شود، اظهار داشت: اين فيلم مستند است و شايد برای حضور در بخش مستند اسكار معرفی شود.

گروه فرهنگ: فيلم مستند بلند «سرزمين گمشده» ساخته «وحيد موسائيان» در بخش ويژه «کارگردانان فراسوی مرزها» جشنواره بين المللی فيلم ايروان به نمايش درخواهد آمد.

چهارمين دوره جشنواره بين المللی فيلم ايروان،  زردآلوی طلايی، طی روزهای 18 تا 23 تيرماه 1386 در کشور ارمنستان برگزار خواهد شد و فيلم مستند بلند «سرزمين گمشده» به کارگردانی وحيد موسائيان، در بخش ويژه «کارگردانان فراسوی مرزها» جشنواره، روی پرده رفت. اين بخش، به منظور شناخت فرهنگی و ارتباط بيش تر بين کشورهای همسايه ارمنستان به ويژه ايران، آذربايجان، ترکيه، روسيه و ... پايه گذاری شده است.

به گزارش روابط عمومی بنیاد سینمایی فارابی، در جلسه نقد و بررسی فیلم موسائیان به همراه یک کارشناس تاریخ حضور خواهد داشت.

فیلم سرزمین گمشده، دوشنبه 31 اردیبهشت ‌ماه ساعت 17 در موزه هنرهای دینی امام علی(ع) به نمایش درمی‌آید.

در روز جمعه، مورخ 16 آذرماه 1386، اعضای کانون فیلم تاریخ، شاهد نمایش و نقد و بررسی فیلم «سرزمین گمشده» بودند. میهمانان این جلسه، وحید موسائیان، کارگردان این فیلم و یکی از پژوهشگران  تاریخ بودند.

موسائیان پس از اظهارات این پژوهشگر، گفت که به تصویر کشیدن همه آن اتفاقات، این فیلم از 1500 دقیقه مصاحبه، بیرون آمده است.

به گزارش فارس، مراسم اهدای جوايز اين جشنواره روز 22 آبان در شهر بريس بين استراليا برگزار خواهد شد و گزارش آن نيز روز 26 آبان از شبكه سی.ان.ان پخش خواهد شد. وحيد موسائيان كه اوايل هفته آينده جهت شركت در جشنواره آسيا پاسيفيك عازم شهر بريس بين استراليا خواهد شد، با مستند «سرزمين گمشده» تاكنون موفق به دريافت سيمرغ بلورين جشنواره فجر تنديس جشن خانه سينما، لوح سيمين بهترين پژوهش جايزه بزرگ شهيد آ وينی و ديپلم افتخار بهترين فيلم جشنواره سينما حقيقت شده است.

عصر چهارشنبه و به مناسبت فرارسيدن شصت و دومين سالگرد پايان ‌يافتن غائله آذربايجان (21 آذر) فيلم مستند بلند «سرزمين گمشده» ساخته «وحيد موسائيان» در سالن سينما حقيقت «مركز گسترش سينمای مستند و تجربی» روی پرده خواهد رفت.

به گزارش مركز خبری اميد به نقل از روابط عمومی مركز گسترش سينمای مستند و تجربی، اين فيلم مستند 65 دقيقه ‌ای كه تحولات سياسی ـ اجتماعی ايران در خلال جنگ جهاني دوم و سال های پس از آن را به تصوير می ‌كشد، ساعت 16:30 عصر چهارشنبه (20 آذر 1387) و با حضور جمعی از هنرمندان سينمای ايران نظير «خسرو سينايی» در سالن سينما حقيقت اين «مركز» به نمايش عمومی درخواهد آمد.

علاقمندان به منظور تماشای اين فيلم مستند ـ كه موفق به ثبت افتخارات زيادی نظير كسب سيمرغ بلورين جشنواره فجر، تنديس جشن خانه سينما، دپيلم افتخار جشنواره سينما حقيقت و نشان طلايی جايزه بزرگ شهيد آوينی شده ـ می ‌توانند ساعت 16:30 عصر چهارشنبه (20/9/87) به سالن سينما حقيقت واقع در خيابان سهروردی شمالی، ميدان شهيد قندی، شماره 15 مراجعه كنند.

تهران، خبرگزاری جمهوری اسلامی ‪۱۷/۰۹/۸۷، مستند بلند سرزمين گمشده ساخته وحيد موسائيان به مناسبت فرا رسيدن شصت و دومين سالگرد پايان يافتن غائله آذربايجان در سالن سينما حقيقت مركز گسترش سينمای مستند و تجربی روی پرده می ‌رود.

به گزارش روز، يك شنبه ايرنا از روابط عمومی مركز گسترش سينمای مستند و تجربی، اين فيلم ساعت‪ ۱۶ و ‪ ۳۰ دقيقه‪ ۲۰ آذر ماه، با حضور جمعی از هنرمندان سينمای ايران به نمايش عمومی درخواهد آمد.

اين فيلم مستند‪ ۶۵ دقيقه‌ ای تحولات سياسی - اجتماعی ايران را در خلال جنگ جهانی دوم و سال‌ های پس از آن، به تصوير می ‌كشد...

می بینیم که رسانه های حکومت اسلامی و ارگان های ذیربط آن در تبلیغ این فیلم نهایت «سخاوت» را به خرج داده اند. آن ها، هم چنین همانند ژنرال های شاه، کشتار مردم آذربایجان و مبارزات بر حق و عادلانه آن ها را «پایان غائله آذربایجان» نامیده اند.

علاوه بر این رسانه ها که به عنوان نمونه به آن ها اشاره کردیم ده ها سایت اینترنتی و وبلاگ نیز این فیلم را تبلیغ می کند.

مختصری درباره تشکیل فرقه دمکرات آذربایجان و دولت خودمختار محلی

جنبش آذربایجان، به رهبری فرقه دمکرات آذربایجان و جعفر پیشه ­وری، یک جنبش چپ و برابری ­طلب بود که حدود 55 سال پیش، ارتش شاهنشاهی، نه تنها اعضا و فعالین این جنبش، بلکه مردم آذربایجان را بی ­رحمانه و وحشیانه سرکوب و قتل­ عام کرد.

بر خلاف تبلیغات مسموم­ کننده و غیرواقعی طیف پان ایرانیست ها و سلطنت ­طلبان و حکومت اسلامی، رهبران فرقه دمکرات آذربایجان و هم چنین پس از آن­ ها هیچ کدام از نیروهای چپ و کمونیست و آزادی ­خواه آذربایجان، بخثی از جدایی آذربایجان از ایران به زبان نیاورده است و بر عکس این نیروها، همواره در همکاری و همبستگی و اتحاد با فعالین گرایش چپ جامعه سراسر ایران، پیش ­قدم بوده ­اند. این جهت گیری نیروهای چپ و کمونیست آذربایجان، در تحولات حساس جامعه ایران، به حصوص در انقلاب مشروطیت، در جنگ جهانی دوم که ایران از سوی شوروی، آمریکا و انگلیس اشغال شده بود و هم چنین در انقلاب 1357 و وقایع پس از آن به اثبات رسانده است. بنابراین، متهم کردن جنبش دمکراتیک آذریابجان به «تجزیه طلبی» و یا «وابستگی به شوروی»، جز تحریف تاریخ و دشمنی و خصومت با مبارزات آزادی خواهانه و عادلانه چیز دیگری نیست. هر چند که در آن شرایط ایران، وجود گرایشاتی که طرفدار شوروی باشد یک واقعیت بوده است. همان طور که کل دم و دستگاه حکومت رضاخان طرفدار هیتلر و فاشیسم آلمان بود هم یک واقعیت تاریخی غیرقابل انکار است. دلیل اصلی برکناری رضاخان از حکومت و تبعید وی از ایران نیز توسط متفقین، همکاری و همفکری نزدیک و فعال وی با هیتلر بوده است. از سوی دیگر، رفع ستم ملی و حل پایه ­ای این ستم، جز از طریق اتحاد و همبستگی کارگران سراسر ایران و مبارزه سراسری در جهت سرنگونی حکومت مرکزی و برقراری یک جامعه عادلانه و آزاد و برابر و انسانی امکان ­پذیر نمی باشد. راه حل محلی و منطقه ای ناسیونالیستی نه تنها ستم ملی را از بین نمی برد، بلکه به کمشکش و خصومت دامن می زند.

مبارزه سیاسی و اجتماعی فرقه دمکرات آذربایجان با استقبال مردم این منطقه به ویژه کارگران و زحمت ­کشان قرار گرفت. در حالی که در فروردین ماه 1321، کمیته ایالتی حزب توده ایران، فعالیت خود را در تبریز شروع کرده بود با تشکیل فرقه دمکرات آذربایجان مخالفت می کرد بنابراین، نسبت دادن رهبران فرقه دمکرات آذربایجان به حزب توده، اگر از سر بی اطلاعی نباشد در جهت بدنام کردن آن است. چرا که حزب توده، یک حزب بدنام است.

پیشه وری، در سال 1309 به اتهام فعاليت ­های كمونيستی 11 سال در زندان به سر ­برد و پس از آزادی روزنامه «آژير» را از خرداد 1322 تا اواسط 1324 منتشر کرد.

پیشه ­وری، در دوره 14، قانون­ گزاری از تبریز به نمایندگی مردم تبریز انتخاب شد. در اثر مخالفت عده ­ای از وکلا، اعتبارنامه ­اش را مجلس رد کرد.

سرانجام در مهر ماه 1324، کنگره فرقه دمکرات آذربایجان با شرکت هزاران نفر از نمایندگان مردم و با پشتیبانی 150000 امضاء تشکیل شد. کنگره اساسنامه فرقه را مورد تصویب قرار داد. در این اساسنامه به آزادی ­های فردی، اجتماعی، آزادی وجدان و مطبوعات اشاره شده است. برای اولین بار در تاریخ سیاسی ایران، به زنان حق شرکت در انتخابات داده شد. حمایت و پشتیبانی گسترده کارگران و مردم محروم و روشنفکران سیاسی سوسیالیست از فعالیت ­های فرقه، حکومت مرکزی را به وحشت انداخت. از این رو، حکومت مرکزی عوامل مستقیم و غیرمستقیم خود را مامور خرابکاری و کارشکنی و تفرقه کرد تا از این طریق فرقه را نابود کند. کارگران و مردم محروم به ویژه جوانان، دسته ­دسته با شور و شوق به صفوف فرقه می ­پیوستند. حکومت مرکزی، بحث مداخله نظامی و تحریم همه جانبه اقتصادی و اداری آذربایجان را پیش کشید. کنگره و مجلس منتخب فرقه، برای پیش­ گیری از احتمال حمله نظامی و تحریم اقتصادی حکومت مرکزی، دولت دمکراتیک خودمختار آذربایجان را به رهبری پیشه ­وری تشکیل داد.

روز 21 آذر 1324 - 12 دسامبر 1945 مجلس ملی آذربایجان، با حضور 75 نماينده از 101 نماينده رسما گشایش یافت. ميرزا علی شبستری، 47 ساله به رياست مجلس برگزيده شد و همين مجلس ارگان ­های گوناگون دولت «ملی آذربايجان» را تعیین کرد. كابينه هم با شركت ده نفر وزير تشكيل گرديد و پيشه­ وری به عنوان «باش وزیر»­ (نخست وزير) انتخاب شد. اين كابينه عامدانه و آگاهانه وزير امور خارجه و وزیر جنگ انتخاب نکرد. زیرا «دولت ملی» خود را تابع ايران می­دانست و كوششی هم به عمل نياورد كه مثلا در سازمان ملل متحد عضو شود يا از دولت ­ها بخواهد دولت تازه تاسیس آذربايجان را به رسميت بشناسد.

دولت محلی به رهبری پیشه ­وری، در 21 آذر 1324 از مجلس ملی رای اعتماد گرفت و بلافاصله با سرعت و با تمام قوا اقدامات مهم اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی را در جهت سازندگی و بهبود منافع کارگران و مردم محروم آغاز کرد.

دولت خودمختار آذربایجان، فعالیت ­های فرهنگی و عمرانی گسترده ­ای را در عرصه تدریس به زبان مادری در مدارس ابتدایی، تاسیس دانشگاه و مراکز تربیت معلم، اصلاحات اداری، باز سازی اقتصادی و حمایت از صنایع محلی، اصلاحات ارضی در روستاها، تشکیل شوراهای شهری و روستایی همراه با کمیته ­های نظارتی، تهیه قانون کار، تصویب قوانین مالیاتی که در آن مالیات بر مواد غذایی حذف شده بود، تشکیل کلاس­های سواد آموزی، ایجاد فرستنده رادیویی و مراکز اطلاع­ رسانی و چاپخانه و ده ­ها طرح و پروژه سازندگی و عمرانی را در دستور فعالیت ­های خود قرار داد. خیابان ­های اصلی تبریز آسفالت شدند. خیابان ­ها به نام ستارخان، باقرخان و دیگر قهرمانان انقلاب مشروطیت نام ­گذاری شدند. بیمارستان ­ها و کلینیک ­ها تاسیس گردید. خانه ­های سالمندان به وجود آمد. یکی دیگر از مهم­ ترین اقدامات دولت خودمختار، تقسیم زمین بین کشاورزان و اصلاحات در حوزه کشاورزی بود.

دولت محلی، هم چنین برای حفظ دستاوردهای خود، ارتش محلی را با شرکت داوطلبانه گروه­ های فدایی تشکیل داد. همه این اقدامات ارتجاع محلی و حکومت مرکزی را بیش از پیش به وحشت انداخت.

حکومت یک ساله بر آزادی زن تاکید داشت. برنامه زنان و شکستن موانع رشد زنان را در راس اصلاحات قرار داد. تشکیلات زنان، با آموزش ­های لازم، دختران جوان را وارد عرصه ­های گوناگون اجتماعی کرد. با شکل ­گیری تشکیلات زنان­(قادین لار تشکیلاتی)، مربیان تعلیم و تربیت برای اعزام به دهات، وسایل ورود زنان برای خدمت در نهضت سوادآموزی همگانی پایه فعالیت اجتماعی زنان را فراهم کرد. هم چنین آن عده ­ای از زنان به نیروهای مسلح حکومت محلی پیوستند.

فرا گیری زبان فارسی بعد از سه یا پنج سال به عنوان زبان دوم در برنامه ­های آموزشی گنجانده شد. عمران و آبادی و راهسازی گسترش یافت.

روزنامه جبهه، ارگان حزب ایران، در سرمقاله هشتم مهر ماه 1325، شماره 258، نوشت: «… نهضت آذربایجان آزادی ­خواه، اصلاح ­طلب و مترقی است. در آذربایجان املاک را تقسیم می­ کند، عوارض را حذف می ­نماید. تمام عملیات در جهت ترقی دادن سطح زندگی دهقانان انجام می­ گیرد و در آذربایجان در عرض یک سال، 500 مدرسه می ­سازند. بیمارستان ­های متعدد ساختند، دانشگاه تشکیل می ­دهند، کودکستان و تیمارگاه آماده می ­کنند، یعنی در بالا بردن سطح دانش اهالی کوشش فراوان مرعی می­ دارند، با تمام قوا راه­ ها را تعمیر کرده خیابان ­ها را اسفالت می ­کنند، از ناامنی جلوگیری کرده در مقابل فساد به سختی مبارزه می ­نمایند. رهبران نهضت آذربایجان از آزادی ­خواهان مبارز قدیمی هستند که اغلب اهل فضل و دانشند...»

دولت خودمختار آذربایجان، حتا مخالفین سیاسی خود را که برای نابودی دولت و کشتار مردم اقدام کرده بودند را هر گز به اعدام محکوم نکرد. دادگاه ها علنی برگزار می شد و مجرمین از وکیل مدافع برخوردار بودند.

بدین ترتیب، همه اسناد و موضع ­گیری ­های پیشه ­وری و دولت خودمختار محلی آذربایجان، حاکی از آن است که آن­ ها نه تنها مخالف جدایی آذربایجان از ایران بودند، بلکه همواره به اتحاد و همبستگی همه کارگران و مردم محروم سراسر ایران و بست و گسترش سیاست­های جاری در آذربایجان به همه نقاط ایران اصرار می ­ورزیدند. مهم ­تر از همه پیشه­ وری یک کمونیست بود و انترناسیونالیسم پرولتری را در افق و چشم­ انداز خود قرار داده بود، بنابراین، پیشه ­وری نمی ­توانست در عین حال ناسیونالیست و خواهان جدایی آذربایجان از ایران باشد. تلاش او و کابینه ­اش در جهت از بین بردن هرگونه ستم و تبعیض و نابرابری و برقراری رابطه متقابل آزادانه و برابر و یک ­سان برای همه شهروندان ساکن ایران بود.

سرانجام ارتش شاهنشاهی با حمایت دولت­ های بریتانیا و ایالات متحده آمریکا، هجوم بی ­رحمانه خود را برای نابود کردن دولت محلی و سرکوب مردم آزادی­ خواه آذربایجان آغاز کرد. این ارتش، آن­ چنان کشتار وحشیانه ­ای از مردم آذربایجان کرد که شاید ارتش­ های اشغالگر هم به این شکل شنیع در تخریب و ویرانی و تجاوز به حریم خصوصی شهروندان و کشتار مردم بی­ گناه دست نمی زنند؟!

ارتشبد حسین فردوست، در خاطراتش درباره حمله به آذربایجان، چنین می ­نویسد: «به دستور شاه در 22 آذر ماه عازم تبریز شدم تا پول مورد نیاز ارتش را به آن ­جا برسانم. فرودگاه تبریز هم ­چنان می ­سوخت. مسیر راه پر از جسد بود. لیستی را نشانم دادند که حدود 2000 نفر را تیر باران کرده بودند.»

علاوه بر عملکردهای جانیانه ارتش شاهنشاهی، مرتجعین و خوانین مسلح محلی نیز هر جا اعضای فرقه و فدائیان را گیر می ­آوردند در جا به قتل می­ رساندند. بخشی زیادی از هوادارن و اعضای شناخته شده فرقه که از ترس جان خود به کوه­ ها و دشت­ ها و جنگل ­ها پناه برده بودند، از شدت سرما و گرسنگی و بیماری جان دادند و یا طعمه حیوانات وحشی و درنده شدند. در این میان نیز تعدادی از جمله پیشه ­وری موفق شدند با گذشتن از رودخانه ارس، به آذربایجان شوروی پناهنده شوند.

بسیاری از مردم آذربایجان در سال­ های بعد، توسط حکومت مرکزی و به اجبار به مناطق جنوبی و شرقی کشور کوچ داده شدند. تهدید و تعقیب و زندانی کردن کارگران و روشنفکران فعال سیاسی، در ابعاد گسترده ­ای با هدف تحت فشار قرار دادن جامعه آذربایجان و محروم کردن جامعه از رهبران و فعالین سیاسی و اجتماعی ادامه یافت.

ویلیام دوگلاس، قاضی آمریکایی که پس از تسخیر آذربایجان توسط ارتش شاهنشاهی به تبریز رفت، مشاهدات خود را چنین توصیف کرد: «ارتش ایران، ارتش رهایی ­بخش در مسیر خود آثار خشونت برجای گذاشت. ریش دهقانان را آتش زدند. به ناموس زنان و دختران آنان تجاوز کردند، اموال خانه ­ها را به غارت بردند، دام­ ها را دزدیدند. ارتش از زیر هرگونه کنترل در رفت. رسالتش نجات دادن بود، ولی به غارت مردم غیرنظامی پرداخت و کشته ­ها و ویرانی ­ها پشت سر نهاد. زندان­ ها مملو از آذربایجانی های بی­گناه است، چوب ­های دار و اعدام فراوان است. با ناسیونالیست ­ها نیز بدرفتاری می­ شود. دهقانان بیچاره را که برای دمکرات­ها ابراز علاقه کرده بودند، در معرض توهین قرار دادند. یک دهقان پیر آذربایجانی به ما چنین گفت: مال و حیثیت ما را پایمال کردند، آثار این حوادث جگرسوز هرگز از خاطر اذربایجانی ­ها زدوده نخواهد شد.»­(مجله دنیا، آبان 1354، ص 20، مقاله حسین جودت، «21 آذر یک روز تاریخی در جنبش انقلابی ایران»)

روزنامه داد، در ستون اخبار مورخه 23 اذر ماه 1325 خود نوشت: «حکومت نظامی در تبریز - کشتار ششصد نفر از دمکرات­ های آذربایجان» و «اعزام هیات به آذربایجان برای تشکیل ادارات دولتی»، گوشه ­های از جنایت ارتش شاهنشاهی در تبریز را برشمرد.

بدین ترتیب، روز 21 آذر که روز جنگ و کشتار و گرسنگی و زندان و اعدام و ظلم و ستم بر مردم آذربایجان بود، توسط رضا پهلوی و حکومت سرکوبگرش روز «نجات آذربایجان» نام گذاری شد. از این رو، ارتش ایران، با کشتار و سرکوب مردم محروم و تحت ستم به ویژه سرکوب خونین مردم آذربایجان و کردستان، به عنوان یک ارتش دشمن شهروندان بازسازی و تربیت شد.

آثار و عواقب شکست جنبش دمکراتیک آذربایجان، فقط به آذربایجان محمدود نماند، بلکه ضربه شدیدی به کل روند جنبش ­های دمکراتیک و چپ در سراسر ایران زد.

حکومت مرکزی، با بسیج عربده ­کشان سید­ضیاء، سران عشایر و ارتش و ژاندارمری تحت فرمان ژنرال شوارتسکف آمریکایی، با شکستن اعتصاب کارگران خوزستان، اصفهان، مازندران، گیلان، تهران و سرکوب خونین اعتراضات توده­ ای توانست حاکمیت دیکتاتوری لرزان خود را به جامعه تحمیل کند، اما این سلطه خود را نتوانست بر آذربایجان نیز گسترش دهد. این مساله باعث شد که حکومت مرکزی و ارتش سرکوبگر آن کینه غیرقابل تصوری بر حنبش­ اجتماعی و دمکراتیک آذربایجان پیدا کنند که این کینه را روز 21 آذر با کشتار خونین و حتی تجاوز به حریم خصوصی انسان ­های بی ­دفاع و بی ­گناه به اوج رساندند.

برای این که تاریخ واقعی تحریف نشود؛ فراموش نگردد؛ به ویژه نیروی جوان ایران، به واقعیت ­های تاریخی کشور خود آشنا باشند تا هدف و مسیر فعالیت­ های سیاسی و اجتماعی خود را آگاهانه انتخاب ­کنند؛ نباید گذاشت چه از طریق فیلم و چه از طریق کتاب و غیره تاریخ را به انحراف بکشانند.

لازم به تاکید است که تمام بدبختی ­های جامعه ایران، نه مردم فارس زبان، بلکه حکومت ­های مرکزی هستند. از سوی دیگر، صرفا به ناسیونالیسم مردم تحت ستم کردستان، بلوچستان، خوزستان، آذربایجان و غیره تکیه کردن نه تنها ستم ملی را حل نمی ­کنند، بلکه این ستم را با تقابل شوونیست ­های فارس به یک جنگ داخلی تبدیل می­ کنند. باید دید مضمون و محتوا و جوهر سیاست ­هایی که جریانات و شخصیت­ های مختلف سیاسی و اجتماعی از موضع منافع و مصالح «ملیت» ها ارائه می­ دهند به نفع کدام طبقه­ است و چه افق و چشم­ اندازی را دنبال می ­کند؟ نهایتا عامل همه فقر و فلاکت اقتصادی و سرکوب ­های مداوم سیاسی در ابطن سیستم سرمایه داری نهفته است. از این رو، طبیعی است که برای رهایی از فلاکت اقتصادی و سیاسی و هم چنین ظلم و ستم ملی، باید بر اتحاد و همبستگی کارگران و آزادی­ خواهان و مردم تحت ستم سراسر ایران تاکید کرد.

بدین ترتیب، همه جنایات حکومت مرکزی و مبارزات بر حق و عادلانه مردم آذربایجان در آن دوره، در فیلم «سرزمین گمشده»، آگاهانه «گم» شده است و فقط ار لابلای گفتگوهای 1500 دقیقه ای، 65 دقیقه از آن بخش هایی از صحبت های گفتگوشوندگان انتخاب شده است که با اهداف و سیاست های تهیه کنندگان این قیلم هم خوانی دارد. مسلم است که اگر در یک گفتگویی حتا جمله مهمی جا به جا شود احتمال دارد که مضمون بحث گفتگوکننده آن چنان تغییر کند که منظور وی نبوده است.

***

حکومت شاه و اکنون نیز حکومت اسلامی، هرگونه مبارزه مردم تحت ستم مناطق مختلف ایران در جهت تحقق برابری و حقوق یک سان در سراسر ایران و برخورداری ملیت های مختلف ایران از به کارگیری زبان مادری را به بهانه «تجزیه طلبی» و «به خطر انداختن تمامیت ارضی» شدیدا سرکوب کرده اند و باعث عقب ماندگی اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی سراسر جامعه ایران شده اند. انبوهی از اسناد و مدارک و شواهد تاریخی در رابطه با جنایات حکومت پهلوی و اسلامی در سرکوب و کشتار مطالبات بر حق و عادلانه مردم آذربایجان، کردستان، خوزستان، سیستان و بلوچستان و... وجود دارد که با ساختن این گونه فیلم های مستند دروغین و انتشار کتاب و غیره نمی توانند بر چشم جامعه ایران خاک بپاشند و ذهن جامعه را به مبارزات بر حق تاریخی مردم تحت ستم سراسر ایران و در این جا مردم مبارز و حق طلب آذریابجان بدبین نمایند.

در فیلم سرزمین گمشده، آن چه که از مصاحبه شوندگان پخش شده است نه دلایل سیاسی و اجتماعی که آن ها را به مهاجرت و پناهندگی وادار کرده است، بلکه به زندگی این افراد در آن سوی مرزها را پرداخته تا نشان داده شود که این انسان ها نه قربانی حکومت ایران، بلکه قربانی فرقه دمکرات و حکومت شوروی هستند؟!

تاریخ را به سادگی نمی توان تحریف کرد. زیرا تاریخ چشم ها و گوش های فراونی دارد که از واقعیت های ان دفاع می کنند و همواره آن را زنده نگاه می دارند هر چند که بخش هایی از این تاریخ تلخ و ناگوار هم باشد.

سیاست نژاد پرستی و شوونیستی با حکومت رضاخان پایه های خود را در جامعه ایران محکم کرد و با استفاده از دستگاه های تبلیغاتی و ارگان های سرکوب خود یورش به مردم حق طلب تحت ستم را آغاز کرد که تا به امروز ادامه دارد.

فیلم مستند «سرزمین گمشده»، تفاوت چندانی با کتاب و خاطراتی که وزرات اطلاعات حکومت اسلامی در تحریف تاریخ مبارزه احزاب و سازمان ها و شخصیت های فرهنگی و اجتماعی و سیاسی به صورت سریال پخش می کند، ندارد. بنابراین، طبیعی ست که هر انسان آزادی خواه، برابری طلب، این گونه تلاش های شوونیستی و ناسیونالیستی را از جمله در تحریف تاریخ محکوم کند و از حقوق مردم تحت ستم ایران و از برابری و همبستگی شهروندان سراسر این کشور دفاع نماید و در حد توان و امکانات خود، اجازه ندهد ناسیونالیست ها و شوونیست ها و حکومت اسلامی، بین کارگران و مردم آزادی خواه مناطق مختلف ایران تفرقه بیاندازند و مانع مبارزه مشترک و متحد نیروهای کارگر سوسیالیستی و مردم آزاده در جهت سرنگونی حکومت اسلامی شوند.

سی ام دی 1387 - نوزدهم ژانویه 2009

Posted by mohammad1917 at 10:28 PM | Permalink

 
سيروان پرتونوری
تلويزيون آسو سات  کانال رسمی سازمان زحمتکشان شاخه  رفرم  در هفته های گذشته گفتگويی را با عمر ايلخانی زاده رهبر اين سازمان در رابطه با جدايی های  اخير  خود از سازمان زحمتکشان را ترتيب داده بودند.در اين گفتگو  عمر ايلخانی زاده برخی اظهارات را در رابطه  با حزب کمونيست ايران و کومه له و چگونگی جدايی از اين حزب را نيز بيان کردند  که به لازم دانستم برخی توضيحات و واقعيت های عينی که نه سال از آن سپری شده است را به روی کاغذ آورم.
امروزه بعد از سپری شدن چند سال  از انشعاب سازمان زحمتکشان از کومه له و حزب کمونيست ايران بر کسی پوشيده نيست که اين سازمان در اوايل انشعاب خود که اعلام ميداشتند کومه له را بازسازی خواهند کرد و ان را از حزب کمونيست ايران بيرون اورده اند  و حزب کمونيست ايران را مانعی جدی و زائد در راه پيشرفت و ترقی کومه له در جامعه کردستان ميدانستند؛ شاهد هستيم که کومه له مورد نظر اينان چگونه يک شبه در يک حالت صدو هشتاد درجه تغيير و از مواضع کمونيستی خود تجديد نظر کرد و به اغوش ناسيوناليسم کرد خيزش برداشت.
در اوايل انشعاب ما اعلام کرديم  که پروژه مد نظر رهبران اين سازمان ربطی به سياست ها و استراتژی ها و سنت های سوسياليستی و جا افتاده ای که  کومه له  زيادتر از سه دهه برای تحقق آن استراتژی مبارزه کرده است و در اين رابطه هم سابقه مبارزاتی و درخشانی را  در جامعه کردستان دارا است را نخواهند داشت و زائد بودن حزب کمونيست ايران از ديدگاه رهبران   زحمتکشان يک بهانه ای برای روی گردانی از استراتژی های سوسياليستی کومه له در کردستان و تبديل کردن کومه له به يک جريان محلی و ناسيوناليستی بود ما در اوايل اعلام داشتيم که سياست و خط و جهت های اين سازمان با منافع طبقاتی طبقه کارگر و زحمتکشان در کردستان همخوانی نخواهد داشت و اين سازمان برای از بين بردن کومه له و استراتژی های سوسياليستی کومه له قد علم کرده و ميخواهند در روز روشن سر کومه له را زير برف کنند .
خوشبختانه اگر در اوايل انشعاب برای مجمو عه ای از اقشار جامعه و فعالين قديمی کومه له اين توهم به وجود امده بود که گويا اين سازمان کومه له هستند و ما حزب کمونيست ايران اما روز به روز که زمان سپری ميشود حقانيت حرف ها و بيانات ما در رابطه با ماهيت ضد کومه له ای اين سازمان برای توده های مردم روشن تر ميشود که اين سازمان نه تنها ربطی به کومه له ندارد حتی ربطی به مبارزه طبقاتی که خود چند سال در راه تحقق آن مبارزه کردند را ندارند و از اين خط و جهت دوری کرده اند و به سوی ناسيوناليسم کرد خيزش برداشته اند .
امروز که خود اين سازمان از ان حزب تک بنی به يک حزب سه بنی تبديل شده است و هنوز هم مشخص نيست که از لحاظ سياسی و خط و جهت هايشان چه تفاوت هايی با هم دارند بلکه تنها قدرت و منافع شخصی برای رهبران اين سازمان برای جدايی هايشان ملاک بوده است در چنين موقعيتی است که عمر ايلخانی زاده که ضعف نام رهبری کومه له را دارد در پشت تريبون تلويزيون خود ظاهر ميشود و کلی بيانات غير واقعی را به زبان می اورند که انگار نه انگار کسی به حرفهای ايشان گوش ميدهد عمر ايلخانی زاده که خود را رهبر کومه له قلم داد ميکند به شيوه ای حرف ميزند انگار همه فعالين سياسی و توده های مردم کردستان در خواب ابدی فرو رفته اند و ايشان ميتواند برای خود هر چی که به ذهنشان رجوع ميکند را بيان دارند.
امروزه سازمان عمر ايلخانی زاده به شيوه ای در بحران داخلی و خارجی قرار گرفته است که علنا در مصاحبه خود از احزاب های ناسيوناليست کردستان بخصوص شاخه های منشعب شده سازمان زحمتکشان و اپوزيسيون درون تشکيلاتی ما تقاظا ميکند که يک بار ديگر دور هم جمع شوند تا صفوف ناسيوناليسم کرد و بی افقی اين گرايش را از وضعيتی که است زيادتر دچار بحران نکنند .
عمر ايلخانی برای توجيه  و حقانيت حرفهای خود به رهبری حزب کمونيست ايران حمله ميکند و کلی حرفهای غير واقعی را که خود از هر کس ديگری خوبتر ميداند را به زبان مياورد و در قسمتی از بياناتش ميگويد حزب کمونيست ايران حالا نه تنها ترک نبرده است بلکه از بين رفته است و ما در تشکيل حزب کمونيست ايران اشتباه کرديم و خود را در اين رابطه مجرم ميدانيم .
در اينجا بايد از عمر ايلخانی زاده سوال کرد که ايا ممکن است استنتاجات واقعی خود را در باره از بين رفتن حزب کمونيست ايران را بيان کنند که بر چه مبنای واقعی و علمی ايشان از بين رفتن حزب را ابلاغ ميکنند ايا امکان دارد حزبی که از بين رفته باشد عمر ايلخانی زاده خود را به زحمت اندازد و در رابطه با ان سخن پرانی کند اگر حزب کمونيست ايران از بين رفته است چرا اين حزب را مشغله خود کرده ايد و کلی حرف های غير واقعی را در رابطه با ان بيان ميداريد؟اگر واقعا خود را در جريان پروسه تشکيل حزب کمونيست ايران مجرم ميدانيد ايا امکان دارد توضيح دهيد که چرا در کنگره هفتم حزب کمونيست ايران طی دو بار سخنرانی از طرف رهبر پيشينت عبدالله مهتدی از نمايندگان تقاضا کرديد که برای انتخاب شدن در کميته رهبری حزب  به شما رای بدهند  ايا اگر خود را در روز اول مجرم ميدانستيد چرا خود و ديگر رهبران سازمان زحمتکشان خود را برای رهبری ان کانديد ميکرديد اگر حزب کمونيست ايران زائد بود چرا عبدالله مهتدی چند سال دبير اول ان بود چرا همه اختلافات شما و دشمنی های شما با حزب کمونيست ايران از وقتی اغاز شد که شما برای رهبری در اين حزب رای نياورديد و دنبال چراغ سبزهای جناح دوم خرداد رفتيد و در آن موقعيت بود که ماهيت اصلی و واقعی تان برای همه اعضا مشخص شده بود و عملکرد شما در رابطه با ان بی پرنسيبی که برای اعضا مشخص شده بود مورد نقد قرار گرفت از اين ديدگاه بود که اعضا تشکيلات خواهان استعفای رهبر پيشينت عبدالله مهتدی و همراهانش شدند.
موقعی که عمر ايلخانی زاده خود را در پروسه تشکيل حزب کمونيست ايران و مبارزه در راه ارمانهای کمونيستی مجرم ميداند بايد از ايشان سوال کرد که ايا واقعا بايد خود را در پروسه تشکيل حزب کمونيست ايران  بايد مجرم دانست يا در موقعی که از نام کومه له سواستفاده ميکنيد و نام ان را در بين توده های مردم با سياستهای ناسيوناليستی خود خدشه دار ميکنيد و خاک به چشم همه توده های مردم کردستان بخصوص خانواده جانباختگان کومه له ميکنيد و عملکرد های ضد کومه له ای خود را هنوز با نام و استفاده از اعتبار کومه له انجام ميدهيد از ديدگاه من تشکيل حزب کمونيست ايران جرم نيست بلکه عملکرد و خيانت شما به همه جانباختگان صفوف حزب کمونيست ايران و کومه له جرم می باشد. 
امروزه عمر ايلخانی زاده که خود را دبير اول کومه له قلم داد ميکند و ضعف نوشتن اين جمله را در تلويزيون های خود دارد امکان دارد بيان کند که چرا حزب واقعی خود که قرار بود تحرکات و شور و شوق هايی در عملکرد و پراتيک روزانه اش در جامعه کردستان داشته باشد به اين روز افتاده است، چه عامل زائد ديگری به قول خودتان باعث شد که صفوف تان سه شقه شود و هر کدام از نام و اعتبار کومه له برای خود استفاده کنيد. در کدام مقطع تاريخ سياسی ومبارزاتی کومه له بوده است که کومه له امريکايی شود و به نيروی واقعی خود توده مردم باور نداشته باشد و نيروهای  خارجی را مبنای هر تغييری در درون جامعه بداند تا شايد در کنار تانک های امريکايی در اينده کردستان موقعيتی به دست اورد،ايا در کدام مقطع حيات مبارزاتی کومه له پرچم ناسيوناليستی کردستان به رسميت شناخته شده است و فدراليسم شعار واقعی برای حل مسئله ملی بوده است ،در کجای تاريخ کومه له مذاکره و نشست پنهانی با نيروهای اطلاعاتی در جهت منافع حزبی و شخصی وجود داشته است در کجای تاريخ کومه له سياست های حزب دمکرات و کومه له با هم تفاوت نداشته است که حال شما با حزب دمکرات هيچ گونه تفاوت سياسی نداريد ايا اين نوع عملکرد ها با تاريخ مبارزاتی کومه له همخانی داشته يا دارد که با سواستفاده از نام و اعتبار کومه له داريد فعاليت ميکنيد رهبران سازمان زحمتکشان بايد خوب بدانند که کومه له فقط نام نيست بلکه تاريخ مبارزاتی و استراتژی های سوسياليستی در کردستان بوده و می باشد سابقه مبارزاتی کومه له سابقه ای بوده است که کارگران و زحمتکشان  خود را حول و حوش سياست های سوسياليستی کومه له متشکل ميکردند که اين سابقه با عملکرد فعلی شما هيچ خوانايی ندارد و علنا هم بر عليه ان مبارزه ميکنيد  و ربطی به ان هم نداريد پس لطفا از اين زيادتر برای خود رسوايی به بار نياوريد و نام کومه له را بازيچه دست خود و ديگران نکنيد نام کومه له و خط و جهت سياسی کومه له از ان محبوب تر و خوشنام تر است که شما يا کسانی ديگر بخواهيد از ان نام برای حقانيت مواضع و خط و جهت های خود از ان  استفاده کنيد امروزه توده های مردم در کردستان سطح اگاهی سياسی شان در سطوحی است که همه مسائل ها  را به خوبی درک ميکنند و اختلافات و تناقضات سياسی بين احزاب را درک کرده اند سازمان شما روز به روز در بين توده های مردم منزوی تر و منفعل تر ميشود که خود شما خوب از ان مطلع  هستيد و به خاطر همين منزوی بودن است که در پشت کانال قرار ميگيريد و کلی حرفهای غير واقعی را به زبان مياوريد .
رهبری سازمان زحمتکشان وقتی خود را در پروسه تشکيل حزب کمونيست ايران که يک ضروريت سياسی و جواب دادن به ضروريتی بود که جنبش کمونيستی ايران تشنه اش بود مجرم ميداند بايد خوب بداند که توده های مردم  يک رهبر مجرم  نميخواهند که برای انان تعيين تکليف کند و سمت و سو به انان نشان دهد توده های مردم در کردستان رهبری ميخواهند که مورد اعتماد و منافعی جدا از منافع طبقاتی انان نداشته باشد که متاسفانه نه شما و نه ديگر هم شاخه ای هايتان اين اعتماد را نداريد و نخواهيد داشت و روز به روز هم در بين توده های مردم منزوی تر خواهيد شد .
حزب کمونيست ايرانی که عمر ايلخانی زاده خود را در رابطه با تشکيل ان مجرم ميداند ضرورتی بود که از بطن شرايط سياسی و اجتماعی ايران احساس ميشد ابعاد اين ضرورت از جهتی ناروشنی و ابهام در سرنوشت انقلاب ايران بود و از جهت ديگر عدم تشکل طبقه کارگر در قطعيت بخشيدن به اين سرنوشت .
کومه له هم بر حسب موقعيتی که داشت ميتوانست و ميبايست يکی از ارکان اين ضرورت باشد زيرا مبنای استراتژی غير مدونی که برای خود ترسيم نموده بود ابدا نميتوانست بقا و تداوم فعاليت خود را به کردستان محدود نمايد ثانيا به ان چنان جريانی اجتماعی تبديل شده بود که رقم زدن سرنوشت طبقه کارگر ايران بدون کومه له غير ممکن بود.
حزب کمونيست ايران تا امروز مروج و مبلغ مارکسيزم به روايت کارگری مارکس بوده و توانسته تمايز اين روايت را با روايت های ديگر از مارکسيزم مخصوصا با روايت روسی و روايت های ليبرالی از مارکسيزم در سطح جنبش کارگری و کمونيستی ايران مطرح نمايد و در اين راستا به ميزان نسبتا زيادی از تزلزلات بوجود امده در ميان کمونيستها کاسته است .
اما نکته جالب اينجاست عمر ايلخانی زاده که از ما کومه له ای تر شده است در شرايطی رهبری حزب کمونيست ايران را به بقاو پس مانده های کمونيسم کارگری متهم ميکند که هفتده  سال پيش و در جريان حمله کمونيسم کارگری به کومه له و کادرهايش در جبهه کمونيسم کارگری قرار داشتند و از فعالين اصلی در هم شکستن مقاومت کادرهای کومه له و اخراج دسته جمعی انها از کومه له بودند.
سازمانی که امروز مدعی کومه له بودن است و ما را به بقايای کمونيسم کارگری منتسب ميکند هفتده  سال پيش ما را که در برابر هجوم کمونيسم کارگری به کومه له مقاومت ميکرديم با وارد اوردن اتهاماتی چون ناسيوناليست بودن راه پيوستن اعضای کومه له و حزب را  به صفوف خبات را نشان ميدادند و پای احکام اخراج بسياری از کومه له و حزب کمونيست ايران را امضا کردند .
اکثريت قابل توجه سازماندهندگان اين انشعاب و فعالين اين جدايی طی دوران قبل از انشعاب  از بی تفاوت ترين کادرهای تشکيلات ما نسبت به فعاليت در کردستان و حيات سياسی کومه له بوده اند که امروز عمر ايلخانی زاده به چنين شتابی ما را متهم ميکند و واقعيت ها را وارونه بازگو ميکنند .
عمر ايلخانی زاده در قسمتی ديگر از بيانات خود ميگويد مابه چپ کردستانی معتقد هستيم و برای تحقق ان مبارزه ميکنيم، آيا امکان دارد اين تعريف من در اوردی خود از چپ را بيشتر برای عموم باز گو کنيد ايا در مانيفست کمونيست مارکس و انگلس از چپ المانی يا چپ فرانسه ای سخنی گفته اند که شما حال گرايش چپ را به کردستان محدود ميکنيد اين چگونه چپی است که فقط در محدوده جغرافيايی مثل کردستان و با افق های ناسيوناليستی می تواند واقعيت بخش باشد ايا تعريف عمومی شما از گرايش چپ چيست حتما از ديدگاه شما گرايش چپ ملغمه ای از ناسيوناليسم از رفرميسم از ريزيونيست، سوسيال دمکراسی و غيره است اين چپ ناسيوناليستی که شما به ان اشاره ميکنيد در کدام  يک از مقاطع مبارزاتی تاريخ کومه له پرچم دار داشته است که شما خود را متعلق به ان ميدانيد و هنوز هم با کمال پررويی خود را رهبر کومه له معرفی ميکنيد تعبير شما از چپ واقعی که ما برای ان مبارزه ميکنيم خيلی انحراف دارد و ربطی به گرايش چپی ندارد که کمو نيستهای ايران و بخصوص کومه له و حزب کمونيست ايران برای ان مبارزه ميکنند فکر کنم استفاده کردن از واژه چپ برای شما خيلی سنگين و هضم نشدنی است چون سياست و پراتيک روزانه سازمان شما با ان خيلی در تضاد است و برای از بين بردن اين گرايش در بين توده های مردم هم مبارزه ميکنيد.
کومه له با تکيه بر صداقت انقلابی اش راه خود را ادامه ميدهد مردم هم ما را قضاوت خواهند کرد و هم انشعابيون از کومه له را اگر چه تاکنون همه ما از محک ازمايش گذشته ايم .رهبران سازمان زحمتکشان هم بايد خوب بدانند که سواستفاده از نام و اعتبار کومه له برای شما هيچ امتيازی ندارد و نخواهد داشت چون عملکرد واقعی شما با ماهيت سياسی و طبقاتی تاريخ مبارزاتی کومه له خيلی در تضاد می باشد امروزه برای همه توده های مردم ماهيت ناسيوناليستی سازمان شما و استراتژی های شما مشخص شده است با چراغ سبز نشان دادن به ديگر منشعبينتون و اقليت درون تشکيلاتی ما نخواهيد توانست موقعيت لرزان و بحرانی سازمان و افق تان را منسجم کنيد پس لطفا مقداری در بازگو کردن واقعيت ها صادق باشيد و از پشت تريبون های خود هم به عنوان رهبر کومه له ظاهر نشويد چون شما اقليتی از کومه له بوديد که جدا شديد نه اکثريتی از آن.
 

Posted by mohammad1917 at 08:17 PM | Permalink

على جوادى

جنگ ادامه سیاست در اشکال دیگر است. این کلیشه اگرچه کهنه است اما همچنان به قوت خود باقی است و کماکان چهارچوبی برای شروع ارزیابی از هر جنگی بدست میدهد. مساله نتیجتا پرداختن به اهداف سیاسی نیروهای درگیر است. به سئوالات متعددی باید پاسخ داد. اهداف دولت اسرائیل از برپایی چنین جنگ و خون و آتشی در غزه چیست؟ در سوی دیگر٬ حماس چه اهدافی را در تداوم این جنگ جستجو میکند؟ زمان و شرایط کنونی چه جایگاهی در این جنگ خانمانسوز دارند؟ چرا غزه اکنون به صحنه جنگ تبدیل شده است؟

اما نمیتوان به ارزیابی از این جنگ پرداخت بدون آنکه احساس انسانی خود را در قبال این فاجعه بیان کرد. ما کمونیستیم. سیاست ما عین انسانیت ما است. اساس سیاست و سوسیالیسم ما انسان است. انسان٬ مستقل از تقسیم بندیهای کاذب ملی و قومی و مذهبی و کشوری. و این جنگی علیه انسانیت است. جنگی علیه ماست. آنهایی که به درد آمدن دلهای مردم در این فاجعه را به سخره میگیرند٬ بویی از انسانیت نبرده اند. گرایش ناسیونالیسم پرو اسرائیلی و پرو غربی در راس این سنت ضد انسانی قرار دارد. تصاویر نشاندهنده یک فاجعه انسانی و تاریخی اند. کودکانی که نشکفته پر پر شده اند. انسانهایی که همه چیزشان به گروگان گرفته شده است، تا نابود شوند. آن پدران و مادرانی که خود تکه تکه میشوند گویا در زمره خوشبخت ترین کشته شدگان هستند. نمی مانند تا شاهد نابودی تدریجی نزدیکان و همسایگان و عزیزان خود باشند. نمی مانند تا شاهد جسد خمپاره باران شده کودکان خود باشند. وارونه است، تلخ و دردناک است، اما این معنای امروزی خوشبختی در غزه است. قلب جهانی به درد آمده است. بشریتی که به خیابان می ریزد گوشه بسیار کوچکی از انسانهایی هستند که لعنت خود را بر مسببین این جنگ نٽار میکنند.

برگی دیگر بر تاریخ خون و آتش و جنایت بشر اضافه شد. نزدیک به هزار و سیصد تن کشته و چند هزار تن مجروح و زخمی شده اند. هزار و سیصد تن در غزه و ۱۳ نفر در اسرائیل. روزی ٥٠ نفر در غزه در این جنگ بیست و چند روزه کشته شدند. روزی ٢٠٠ نفر مجروح و زخمی. بخش اعظم کشته شدگان انسانهایی هستند که هیچ نقشی در این جنگ و آتشی که یکی از بزرگترین ارتشهای نظامی جهان و موشکهای حماس ایجاد کردند٬ نداشته اند. قربانیانی هستند که از هر دو سو زندگی و سرنوشتشان به اسارت گرفته شده است. سهم کودکان بالاست. دولت اسرائیل مسبب اصلی چنین فاجعه ای است. حماس در تداوم بخشیدن به آن و اتکاء بر این زخم خونین. آنچه اسرائیل در غزه انجام میدهد یک جنایت جنگی است. یک نسل کشی تمام عیار است. آنان که تداوم این آتش زمینه ساز بقاء و تغذیه سیاسی شان است٬ دشمنان آشکار مردم و انسانیت اند.

چرا جنگ؟

جنگ علی العموم دو سو دارد. اما این جنگی تروریستی است. تروریسمی که عامل اصلی آن دولت اسرائیل است. دولت اسرائیل یکی از بزرگترین ارتشهای آدم کشی و کشتار در جهان را در اختیار دارد. این نیرو علی العموم محتاج جنگ و خونریزی است. ماشینی است که هر از چند گاهی باید به حرکت درآید. از این رو محتاج صحنه عملیاتی است. کشتار و آدمکشی بخشی از تعریف داده شده این ابزار جنگی است. قلدری و زور گویی رکن اصلی استراتژی عمومی این دولت است. چشم انداز و نقش منطقه ای این دولت توسط جریانات راست و سوپر ارتجاعی و قومی استوار شده است. اسرائیل یک ستون و متحد استراتژیک دولت آمریکا است. تلاش برای تامین هژمونی آمریکا در سطح جهان و منطقه در عین حال مستلزم برپایی چنین جنگهایی است. اسرائیل جایگاه ویژه ای در این استراتژی جهانی آمریکا برای تحکیم موقعیت سیاسی این نیرو ایفا میکند. از این رو جنگ برای دولت اسرائیل ابزاری برای تامین هژمونی منطقه ای و تغییر توازن قوای سیاسی در این راستا است. این جنگ در عین حال تلاشی برای نشان دادن مطلوبیت و جایگاه دولت اسرائیل در سطح جهانی است.  

اما اهداف عمومی بیانگر اهداف مشخص و امروزی دولت اسرائیل از جنگ کنونی در غزه نیستند. نتیجتا باید به اهداف ویژه دولت اسرائیل در این جنگ پرداخت. واقعیت این است که راست و ارتجاع در اسرائیل تحت فشار بین المللی برای حل مساله فلسطین قرار دارند. شرایط جهانی و منطقه ای تغییر کرده است. دوران تاریخی اشغال فلسطین عملا به پایان رسیده است. حتی دست راستی ترین گرایشات در آمریکا هم ایده کشور مستقل فلسطینی و راه حل "دو کشور" را ناچارا و بطور دو فاکتو پذیرفته اند. به این مجموعه باید تغییر و تحولات در آمریکا را نیز افزود. قدرت دولتی در آمریکا دست به دست شده است. گرایش راست جایش را به گرایش سانتر و بعضا چپ در طبقه حاکمه داده است. این تغییرات برای ارتجاع اسرائیل به معنای نزدیک شدن و ناچارا تسلیم شدن به لحظه و زمان برسمیت شناخته شدن کشور مستقل فلسطین است. از قرار به لحظه کابوس نزدیک میشوند. نتیجتا تعیین چند و چون کشور مستقل فلسطینی مساله اصلی اسرائیل است. و نه نفس آن. نتیجتا سئوال این است: کدام فلسطین؟ کدام مختصات؟ کدام سرزمینها؟ کدام شرایط؟ تحمیل موقعیت برتر در تعیین چند و چون حل این معادله مساله پایه ای سیاست اسرائیل در این جنگ است. جنگ کنونی پرده ای در این راستا است. جنگ بر سر سرنوشت فلسطین و آینده است. هر آنچه امروز تخریب میشود، انسانهایی که به خاک و خون کشیده میشوند، قربانیان اهداف دولت اسرائیل در تعیین مشخصات فلسطین آتی از زاویه این نیرو است.

در سوی دیگر این جنگ حماس قرار دارد، یک جریان اسلامی تا مغز استخوان ارتجاعی. کوچکترین ربطی به درد و ستم مردم فلسطین ندارد. انگلی است که از وجود زخم تاریخی بر پیکر این مردم تغذیه میکند. این جریانی تروریست و اسلامی است. ترور و آدمکشی ابزار پیشروی سیاسی این جریان و تمام نیروهای اسلام سیاسی است. این جریان برای بقاء نیازمند باز نگهداشتن این زخم دیرینه است. مساله فلسطین سرمایه سیاسی این جریان است. این جریانی است که کشته شدن مردم بیگناه غزه برایشان سرمایه سیاسی بیشتر ایجاد میکند. خالد مشعل رهبر این جماعت اوباش با وقاحت خاصی این سیاست را فورموله میکند. رسما میگویند در اثر کشتار و آدمکشی ارتش اسرائیل تقویت شده اند. علنا میگویند که هر چقدر اسرائیل بیشتر این مردم را میزند این جریان تقویت میشود. بعضا حقیقت تلخ و دردناکی را بیان میکنند. نتیجتا جنگ و تداوم وجود مساله فلسطین در شرایط کنونی ابزاری برای قدرتمند شدن این جریان است. این جریان خواهان صلح نیست. جنگ و ترور رکن پایه ای و استراتژیک قدرتگیری این جریان است. ماشین آدمکشی دولت اسرائیل زمینه ای برای بقاء و گسترش این جریان است.

اما دلایل ویژه حماس برای تداوم بخشیدن به این جنگ کدامست؟ چرا از این جنگ استقبال میکند؟ چه اهدافی را مد نظر دارند؟ در پاسخ باید به مولفه های زیر اشاره کرد: حماس بدنبال تغییر موقعیت سیاسی و جایگاه خود در جامعه فلسطین است. بدنبال تحکیم موقعیت ارتجاعی خود است. در غزه در پس یک کشمکش ارتجاعی توانست جریان ناسیونالیست الفتح را که در حال حاضر گرایشی پرو غربی بر آن حاکم است، حاشیه ای کند و قدرت در غزه را یکسره قبضه کند. موشک پراکنی حماس در ادامه محاصره اقتصادی غزه توسط اسرائیل به این جریان زمینه ای برای تغییر موقعیت حماس بدست میدهد. حماس در پس این جنگ به دنبال تغییر موقعیت خود است. مساله حماس اسرائیل نیست. علیرغم تمام تبلیغات و ادعاهای کاذب این جریان، اسرائیل هدف این تقابل نیست. جنگ و گریز و کشمکش با اسرائیل مجرایی برای قدرتمند شدن حماس در کل منطقه فلسطینی است. حماس به مقابله با اسرائیل می پردازد اما هدفش اسرائیل نیست. هدف تحکیم سلطه سیاسی در سرزمینهای فلسطینی است. هدف حاشیه ای کردن جریان الفتح و تبدیل شدن به نیروی شماره یک در ساحل غربی و غزه است. این هدف حماس در پس این جنگ است. مساله حماس قدرت سیاسی است. از اینرو در این جنگ فقط باید باقی بماند. برای این جریان اسلامی مساله این نیست که چه تعداد از مردم بیگناه غزه و یا اسرائیل کشته میشوند. برای حماس کافی است باقی بماند تا بتواند خود را با مانورهای بعدی در مقام نیروی اول در فلسطین قرار دهد.

چرا الان؟

قدرت و محدوده مانور اسرائیل در حال محدود شدن است. تغییر و تحولات در آمریکا، فشار بشریت آزادیخواه برای تغییر، زمان و حلقه را برای راست و ارتجاع اسرائیل تنگ تر کرده است. نتیجتا برای ارتجاع اسرائیل پیش از آنکه دریچه های بیشتری بسته شوند، باید عمل کرد. دوران پایانی ریاست جمهوری جورج بوش شاید به اعتباری مناسبترین شرایط برای پیشبرد این اهداف باشند. میان پرده ای است که میتواند با دست بازتری بزند. برخلاف تصورات رایج در تحلیل های ژورنالیستی، انتخابات اسرائیل نقش چندانی در تعیین زمان این جنگ ایفا نمیکرد. این بار همه جناحهای دولت اسرائیل در تهاجم به غزه و براه انداختن قتل عام در این منطقه همصدا بودند. همزمانی این جنگ با آخرین پرده های دوران حاکمیت نئوکانسرواتیوها مساله تعیین کننده ای تر در تعیین زمان و مدت این جنگ بود. پنجره زمانی کوچکی برای اقدام جنگی با آزادی عمل همه جانبه وجود داشت. آتش بس شش ماهه به پایان رسیده بود. اسرائیل فشار اقتصادی و گرسنگی دادن به مردم را تشدید کرده بود. احتمال عکس العمل بسیار بود. دولت اسرائیل برای چنین اوضاعی از پیش آماده شده بود. و زمینه ها را برای راه اندازی یک جنگ هوایی و دریایی و زمینی فراهم کرده بود.

در طرف دیگر، حماس خواهان اجتناب از این جنگ نبود. برای این جریانات جنگ مائده ای آسمانی است. از این رو به استقبال جنگ رفت. ادامه محاصره اقتصادی، درد و رنج بی سابقه این مردم به حماس مشروعیتی در از سر گیری جنگ و تلاش برای تغییر این وضعیت میداد. حماس نیازمند جنگ برای تغییر توازن قوای سیاسی میان خود و جریان رقیب، الفتح، بود. و چه شرایطی بهتر از آن که مردمی به نابودی تهدید شده اند، دولتی که آماده حمله و جنگ است و جریانی که میتواند بر کشته های مردم و قربانیان این جنگ، برای خود سرمایه سیاسی بیشتری بسازد و راه رسیدن این جریان را به قدرت سیاسی را هموار کند. حماس با محاسبه مجموعه این شرایط به استقبال جنگ رفت. به موشک پراکنی ها ادامه داد. بهانه های بیشتری را در اختیار ارتجاع اسرائیل قرار داد.

چرا غزه؟

این جنگ قدرت در منطقه است. غزه جدیدترین صحنه چنین کشمکشی است. آن فاکتوری که غزه را به عنوان صحنه عملیات چنین جنگی مطرح کرده است عمدتا به مساله تقابل دو قطب تروریستی در منطقه برميگردد. پیشبرد سیاست قدر قدرتی و قلدری اسرائیل مستلزم از میان برداشتن هر نوع قدرت مقابله ای است. برای اسرائیل جنگ باید به تضعیف جدی و یا نابودی حماس منجر شود. بطوریکه نتواند وزن و دخالتی در تعیین و چند و چون موقعیت آتی فلسطین داشته باشد. از طرف دیگر مساله جدال دو قطب تروریستی مساله ای محوری در سطح منطقه است و تاکنون به کشمکشهای مهمی در سالهای اخیر دامن زده است. جنگ در لبنان پرده پیشین چنین جدالی بود. اسرائیل برای شرایطی تلاش میکند که اسلام سیاسی و نیروهای متعدد آن نتوانند در غزه عرض اندام کنند. نتوانند غزه را به پایگاه و جبهه ای برای اسلام سیاسی تبدیل کنند. برای اسرائیل جنگ در غزه پیش در آمد جنگی است که بتواند محدوده های منطقه امن اسرائیل را گسترش دهد. مساله محدود کردن نیروی تسلیحاتی حماس یک مساله این جنگ است. جنگ در غزه در محور تلاقی دو تقلا قرار دارد. تقلایی برای تسلیم شرایط خوار و خفت آورتر برای تعیین آینده کشور فلسطین و از طرف دیگر جنگ غزه جبهه ای از تقابل دو قطب تروریستی جهان معاصر است.

در سوی دیگر حماس به دنبال موقعیت برتر سیاسی در فلسطین است. جنگ و تروریسم ابزاری برای دستیابی به این هدف ارتجاعی است. حماس به این جنگ نیاز داشت. چرا که برای تبدیل شدن به نیروی برتر در فلسطین نیازمند تحمیل خود بمثابه یک نیروی سیاسی در سطح منطقه و فرای نیروهای اسلام سیاسی است. قدرت گیری حماس در فلسطین با ایزوله شدن بیشتر این نیرو در سطح بین المللی و عدم برسمیت شناسی آن همراه بود. حماس باید این معادله را برهم میزند. حماس نمیتواند نیروی اول در فلسطین باشد بدون اینکه بمثابه نیرویی در قدرت برسمیت شناخته شود. حماس به استقبال جنگ رفت. کشته ها و زخمی های مردم بیگناه زمینه ای برای مشروعیت ارتجاعی این نیرو است. شرکت حماس در کنفرانس قطر، برسمیت شناخته شدن دو فاکتو٬ عملا تامین کننده چنین موقعیتی است.

پس از آتش بس یکطرفه

اعلام آتش بس یکطرفه از جانب اسرائیل و متعاقبا اعلام آتش بس یک طرفه و یک هفته ای از جانب حماس به جنایت در غزه پایانی موقت داد. اسرائیل اعلام کرد که در این جنگ ضد انسانی به اهداف خود رسیده است. حماس هم اعلام کرد که پیروز شده است. رجزخوانی های این نیروهای ارتجاعی از هر دو سو  بلند است. انتظار دیگری هم نمیتوان داشت. غزه ویران شد. هزاران نفر کشته و زخمی شدند تا جنگ قدرت در فاز دیگری به پیش برده شود. پیش از آتش بس طرفین اعلام میکردند که هرگز حاضر به رسمیت شناسی یکدیگر نیستند. یک مانع جدی را عدم برسمیت شناسی اعلام میکردند. اما با تغییر شرایط این مانع به یکباره دود شد و از میان رفت. از یکطرف اسرائیل تحت فشار عظیم بین المللی قرار گرفته بود، از طرف دیگر حماس نمیتوانست به جنگ ادامه دهد. ادامه جنگ برای حماس با ریسک و مخاطرات بالایی میتوانست همراه باشد. این بار نیز هر دو طرف به استقبال آتش بس رفتند.

این آتش بس ناپایدار و موقت است. تا زمانیکه اسرائیل وادار به برسمیت شناسی کشور مستقل فلسطینی نشود، تا زمانیکه نیروهای ارتجاعی قوم پرست و اسلامیست در دو سوی این تقابل حاشیه ای و ایزوله نشوند، جنگ قاعده و آتش بس استثنایی بر قاعده است. پایان دادن به این وضعیت کار بشریت متمدن، کار اردوی آزایخواهی و برابری طلبی و انسانیت و کمونیسم کارگری است. *

Posted by mohammad1917 at 02:27 PM | Permalink

 وضعیت کنونی خاور میانه در حاشیه حمله نظامی به نواز غره را چگونه ارزیابی می کنید؟

طی سه هفته پیش اسرائیل بار دیگر ماجراجویی در منطقه خاور میانه را  آغاز کرده و بيش از هزار و سيصد تن مردم بی گناه فلسطینی را به خاک و خون کشید و در مقابال سکوت "انسان دوستان" امپریالیست قرار گرفت.

ظاهراً اسرائیل برای مبارزه با "تروریزم" و جلوگیری و موشک های حماس است که مردم بی دفاع را به خاک و خون کشانده است؛ در صورت که هدف اصلی حل بحران امپریالیزم در منطقه و بحران سیاسی درونی خود رژیم صیهونیستی بوده است. دیروز آقای «اهود اولمرت»، نخست وزير اسرائيل، درخواست اعلام آتش بس یکجانبه و برقراری آرامش به منظور حل بحران جاری در نوار غزه کرده و هچنان ادعا داشته که دولت اسرائیل به تمام اهداف خود رسیده است. حماس نیز با وساطت مصر و شرکا به آتش بس تن داده است.

امروز حتی مطبوعات بورژوایی غرب که تا کنون سکوت کرده بودند؛ اذعان داشته اند که این خشونت دولت سرمایه داری یک "جنایت علیه انسانیت" است. البته، از نقطه نظر ما مارکسيست ها هر جنگی که برای غارت توده ها و افزايش سود و ثبات سرمايه شروع شود در کلـّيت آن جنايت است.

آیا این نخستین بار است که این گونه تهاجمات صورت می گیرد؟ اگر نه تاریخچه این تجاوزات چگونه بوده است؟

خیر این نخستین بار نیست. تهاجم اخیر به خاک فلسطینی ها تازگی ندارد.  8 سال پیش محله تل سلطان، از محلات رفح، صحنه درگيری های خشونت آميز بين افراد مسلح فلسطينی و نيروهای اسرائيلی بوده که  اين محله را به محاصره در آورده و به تخريب خانه های فلسطينيان و جستجو برای يافتن کسانی ادامه داده اند که آنان را "تندروهای فلسطينی" می خوانند. طی عمليات رفح، بيش از 40 فلسطينی کشته شدند و نيروهای اسرائيلی به تخريب خانه های فلسطينيان مبادرت کردند. سازمان ملل متحد تخمين می زند که حدود 1600 فلسطينی در جريان عمليات جاری اسرائيل در باريکه غزه خانه های خود را از دست داده اند.

همچنین 6سال پيش؛ حمله نظامی اسرائيل به شهرهای کرانه باختری رود اردن و مقر ياسر عرفات در رام الله، اذهان عمومی جهان را به خود مشغول کرد. در آن زمان تاکتيک ضد انسانی دولت راستگرای شارون و حمله نظامی به شهرهای کرانه باختری رود اردن؛ نه تنها منجر به کشتار صدها نفرمردم بی گناه فلسطينی؛ و مانند حملات اخیر به لبنان، تخريب زير بنای اقتصادی مانند قطع منابع برق و آب آشاميدنی، دوا و غذا رسانی و غيره شد، بلکه نيروی نظامی اسرائيلی از رفت و آمد آمبولانس ها و وسايل غذايی به بيمارستانها نيز جلوگيری کردند. بدين ترتيب تضمين کردند که زخمی شدگان همه به هلاکت برسند! (اين وقايع مورد تاييد سازمان های بين المللی نيز قرار گرفت).

در سال 1982 هم برای اخراج نيروهای سازمان آزاديبخش فلسطين (الفتح) از لبنان وارد آن کشور شده و بعضی محلات بيروت را با خاک يکسان کردند. در اين جنگ حدود 17500 نفر کشته شدند. در روزهای 16 تا 18 سپتامبر ارتش اسرائيل گذاشت که همکاران فالانژيِست خود وارد اردوگاه های صبرا و شتيلا، که ساکنينشان خلع سلاح شده بودند، شوند، و پناهندگان داخل اردوگاه ها را به قتل برسانند. کلّ پروسه ايجاد و بقاء اين دولت شامل کشتارهای عظيمی در منطقه بوده است.  

پشینه این اقدامات چه بوده اند؟

در طول تاريخ، زمانی که منافع امپرياليزم آمريکا به خطر می افتاد (مانند امروز در عراق و افغانستان)، در اسرع وقت اقدامات ضروری انجام می پذيرفت. برای نمونه در سال 1956 زمانی که دولتهای بريتانيا، فرانسه و اسرائيل کانل سوئز را اشغال کرده و قصد سرنگونی دولت ناصر را داشتند، دولت آيزنهاور منافع خود در منطقه را در خطر ديد و  دولتهای بريتانيا و فرانسه را تهديد به تحريم مالی کرد. در نتيجه ارتش اين کشورها بلافاصله کنار کشيدند و نخست وزير بريتانيا آنتونی ايدن استعفا داد.

بديهی است که امروز دولت آمريکا و اسرائيل هيچ تضادی با يکديگر در سياستهای خود ندارند. بدون کمک های مالی و نظامی آمريکا دولت اسرائيل از نظر اقتصادی يک هفهته هم دوام نخواهد آورد. آمريکا سالانه 3000 ميليون دلار کمک «انسان دوستانه» به اسرائيل می کند. کمک های نظامی سر به فلک می کشد! 

در دوره پیش؛ دولت آمريکا و اسرائيل متکی بر يک برنامه حساب شده وارد مذاکره و معامله با ياسر عرفات شدند. هدف مذاکرات يزاک رابين و عرفات با وساطت آمريکا در اين امر نهفته بود که اسرائيل، کار سرکوب و کنترل نا آرامی ها و حرکتهای ضد اسرائيلی و ضد آمريکايی مردم فلسطين را به عهده عرفات، به مثابه يک پليس، بگذارد. سازمان آزاديبخش فلسطين (الفتح) به رهبری ياسر عرفات در  13  نوامبر 1974 مبارزه مسلحانه عليه اسرائيل را در مقابل تشکيل «دولت کوچک فلسطين» کنار گذاشت. اين تغيير موضع در راستای  مبدل شدن يک «سازمان آزاديبخش» به يک «دولت بورژوا»  در مناطق اشغالی بود. دولت اسرائيل (با توافق دولت آمريکا) نهايتاً کرانه باختری رود اردن را در مقابل خريداری ياسر عرفات به مثابه يک «پليس» در به کنترل در آوردن مردم فلسطين به او اعطا کرد.

اما، تحرکات مردم فلسطين ناشی از فقر و فلاکت منجر به تقويت گرايش های خرده بورژوايی مانند حماس /حزب الله شد. گرايش هايی که از جانب ايران و سوريه تغذيه مالی می گردند. فشارهای توده ای موقعيت رهبری جناح عرفات را در سالهای پيش دشوراتر و دشوارتر کرد. آنها  در مقابل يک تضاد واقعی قرا ر گرفت: از يک سو می بايستی به عنوان يک خدمتکار امپرياليزم و اسرائيل نقش خود را در کنترل حرکتهای توده ای به خوبی ايفا کند؛ و از سوی ديگر محبوبيت  توده ای خود را به گرايش های حماس/حزب الله از دست ندهد. اين تناقض عينی منجر به وضعيت بحرانی گشت. انتخابات اخیر در فلسطین و پیروزی حماس و اسماعيل هنيه نمایانگر سیاست های اشتباه پیشین عرفات و عباس بود.

اينبار حمله نظامی اسرائيل تنها به منظور ارعاب مردم فلسطين است. دولت اسرائيل متکی بر تغيير موقت تناسب قوا به نفع دولت آمريکا در منطقه (اشغال افغانستان و عمدتاً عراق) برنامه ريزی کرده که کار جنبش فلسطين را يک سره کند.

بديهی است که اين روش  راه حلی برای بحران منطقه ارائه نمی دهد.  همانطور که تجربه اشغال افغانستان و عراق نشان داد دولت آمريکا تا «خرخره» در بحران عميق تری فرو رفته است. به همين ترتيب اسرائيل نيز گور خود را در مناطق اشغال شده خواهد کند.

همچنين بديل ها گرايش های خرده بورژوايی حماس/حزب الله که از طريق اقدامات انتحاری جوانان بی تجربه به کارهای بی ثمر تروريستی دست می زند، نيز پاسخگو نيستند. آنها در بهترين حالت، در مقام قدرت، کاری بيش از ياسر عرفات انجام نخواهند داد.

تنها از طريق وحدت زحمتکشان اسرائيلی و فلسطينی در مقابل دولتهای اسرائيل و حماس و حزب الله؛ در راستای تشکيل يک فدرال سوسياليستی در منطقه است که  صلح  به اين منطقه بازخواهد گشت. تا زمانی که دولتهای بورژوايی فلسطينی در مصدر قدرت قرار گيرند، و تا زمانی که رهبری توده های فلسطينی در دست حزب الله/حماس باشد، دست های اسرائيل و آمريکا از منطقه کوتاه نخواهد شد. رهبری این جریانات شبه فاشیستی در نهایت با امپریالیزم توافق می کنند و پشت زحمتکشان عرب در فلسطین و لبنان را خالی خواهند کرد.

با تشکر از شما

با آرزوی پیروزی برای همه مردم ستم کش جهان علیه نظام امپریالیزم وسرمایه داری!

30 دی1387

Posted by mohammad1917 at 12:27 PM | Permalink

حامد سعیدی

بیش از 20 روز از حملات گسترده دولت اسرائیل به نوار غزه میگذرد. تاکنون در پی این حملات بیش از 6 هزار نفر کشته و مجروح شده اند. از یک طرف حملات هوایی و زمینی ارتش اسرائیل با موشکهای مدرن و تانکهای زره ای و ادامه محاصره اقتصادی مردم فلسطین، از طرف دیگر پرتاب موشک از سوی نیروهای حماس به خاک اسرائیل، بیش از پیش سیاستهای جنگ افروزانه و بربریت دولتهای سرمایه داری و ارتجاع مذهبی را به نمایش میگذارد.

حملات پی در پی و ادامه محاصره و بستن مرزهای فلسطین و عوارض آن منجر به قتل، آوارگی، بی خانمان شدن، کمبود مواد غذایی و سوختی، کمبود وسایل بهداشتی و دارو در بیمارستانها و .... شده است. کودکان ، زنان و مردمان بی دفاع و غیر مسلح قربانیان اصلی این فجایع غیر انسانی هستند و مدام بر قربانیان این واقعه تراژدیک افزوده میشود. دولت اسرائیل بنا به موقعیت کنونی خود در منطقه و برای پیشبرد اهداف شوم خود، دست به کشتار وحشیانه  مردم بی دفاع فلسطین زده است. فجایع ببار آمده توسط دولت اسرائیل در موقعیتی است که اولا: این دولت در آستانه انتخابات و برای جبران و توجیه شکستی که سال پیش در پی جنگ یک ماهه با  حزب الله به دنبال داشت، اتوریته نظامیش زیر سوال رفته و زیر آماج حملات گسترده ای مابین ناسیونالیسم یهودی قرار گرفته بود. دوما: دولت اسرائیل با کشتار وحشیانه مردم غزه، تلاش می‌کند که آنها را وادار به عقب نشینی از خواست و مطالبات حق طلبانه و انسانی چند دهه خود کرده و مثل همیشه مبارزات و اعتراضات آنها را سرکوب کند که پرتاب راکتهای گروه حماس و تند روی آن را توجیه گر پیشبرد اهداف سیاسی و نظامیش می‌داند.

وجود نیروهای ارتجاعی حماس که بهانه ای است برای اعمال سیاستهای وقیحانه دولت اسرائیل علیه مردم فلسطین، بیانگر این است که از یک سو وجود جریانات ارتجاعی و اسلامی  که ریشه در عملکرد  سیاسی و اقتصادی نظام سرمایداری جهانی و فساد اداری و سیاسی حاکمان فلسطین، از طرف دیگر فقدان یک آلترناتیو چپ و سوسیالیستی نیرومند در سازماندهی اعتراضات مردم حق طلب، عملا زمینه واقعی عروج و رشد نیروهای ارتجاعی را فراهم آورده است.

اینک جلو چشم همه و مدعیان آزادی و دمکراسی ، مردم رنج دیده فلسطین به شیوه وحشیانه و غیر انسانی سلاخی و کشته  میشوند و دولت آمریکا هم با صدور رای ممتنع خود بر ادامه یا پایان این جنگ خانمان سوز، عملا به دفاع از رژیم اسرائیل برخواسته و بیش از هر زمانی رسوایی خود را به جهانیان اثبات کرد. سالیان مدیدیست که بحران فلسطین تمام شدنی نیست و مدام به بهانه های واهی زیر حملات شدید ارتش اسرائیل با کمک امپریالیسم جهانی، کودکان و زنان را کشته، آواره و در فقر و گرسنگی نگه میدارند. پایان دادن به اعمال بربرمنشانه نظام سرمایه داری، فقط با به میدان آمدن و پیشروی طبقه کارگر و جنبشهای رادیکال اعتراضی و  اجتماعی به رهبری مبارزین سوسیالیست امکان پذیر خواهد بود.

زمنیه های واقعا موجود پیشروی جنبش سوسیالیستی

از یک سو در پی حملات دولت اسرائیل و فجایع به بار آورده منجر به اعتراضات گسترده ای در اقصی نقاط جهان گشته و صدها هزار نفر از اتحادیه های کارگری ، احزاب و سازمانها وانسانهای آزادیخواه و رادیکال و سوسیالیست در اعتراض به این اعمال وحشیانه و غیر انسانی پا به میدان نهاده اند و حضور اعتراض آمیز خود را نسبت به این فجایع نشان داده اند. و خواستار توقف سریع و بدون قید شرط جنگ و پایان دادن به محاصره و تحریم مردم بی دفاع فلسطین شده اند و شدیدا این کشتار وحشیانه را محکوم کرده اند. اقدام متحدانه کارگران عرب و یهودی در اعتراض به این شرایطی که مردم فلسطین در آن قرار گرفته اند، نشان از بالا بودن سطح اگاهی و درمیدان بودن حرکت اعتراضی در اسرائیل نسبت به اعمال بربر منشانه دولتهای سرکوبگر سرمایه داری میباشد.

از سوی دیگر: بعد از فروپاشی بلوک شوروی و پایان جنگ سرد  از سوی دولتهای سرمایه داری جهان  بانگ " نظم نوین جهان"ی و " پایان تاریخ " سرداده شد، اما دیری نپاید که عملکرد  نظم نوین جهانی خود را در لشکرکشی و جنگ و خونیری در عراق و افغانستان و فلسطین، یورش وسیع به سطح معیشت طبقه کارگر و مردم زحمتشکش جهان و عروج ارتجاع مذهبی، قومی، فاشیستی، نمایان گشت  و بیش از هر زمانی ادعای دمکراسی خواهی سرمایه داری جهانی رنگ باخته تر شد.

فقر و گرسنگی، بیماری، نبود مسکن و عدم دسترسی به ابتدایی ترین نیازهای انسانی اکثریت توده های مردم جهان که ناشی از استثمار و به غارت بردن ثروت جامعه از سوی طبقه حاکم بر جامعه است و متعاقب آن سالانه میلیونها کودک و زن و مرد از گرسنگی و ... از پایی در میایند و قربانی نظام بربری سرمایه داری خواهند شد. بحران سرمایه داری جهانی که خصلت گسست ناپذیر سیستم سرمایه داریست و اخیرا تمام وجود نظم سرمایه را تنیده و کم کم تمامی سیستم جهانی را در بر میگرد.  تاثیرات مخرب این بحران عملا بر سر طبقه کارگر و مردم زحمتکش جهان فرو میریزد. سرمایه داری جهانی برای مقابله با آن به شیوه وسیعتری به طبقه کارگر حمله خواهد کرد. اولین گام این یورش بیکارسازی میلیونی در سطح جهانی بیشترین ضربات به  سطح معیشت طبقه کارگر را به دنبال خواهد داشت، یورش به دستمزد روزانه طبقه کارگر، گرسنگی و فلاکت  به سرعت رو به فزونی میرود و جان مردمان بیشتری را میگیرد، سطح رفاهیات اکثریت توده های فقیر جامعه را تا پایین ترین سطح خود تنزل میدهند. در کل باید گفت شکاف طبقاتی بیش از پیش افزایش خواهد یافت. در کنارش برای کسب بیشرین سود و مقابله با فروپاشی و کمترین ضرر، سرمایه داری تمام تلاش خود را به کار میگیرد که کل ثروت و منابع طبیعی را تحت هژمونی خود قرار دهد و از هر راهی جهت کسب آن کوتاهی نخواهند کرد. جنگ ، کشتار و به خون کشیدن مردمان بی دفاع، زنان و کودکان، گرسنه نگه داشتن آنان و در ادامه به برده گرفتن طبقه کارگر ومردم زحمتکش از هدف واقعی بورژوازی جهانی میباشد.

در این بحبوحه و هجوم تمام عیار سرمایه به طبقه کارگر و مردم زحمتکش، تنها راه مقابله نیروی واقعا موجودی که بیشترین تاثیراتش را به دوش خواهد کشید طبقه کارگر خواهد بود. طبقه کارگر همانطور که در رسانه های خبری به چشم میخورد در اثر عملکرد سیاستهای سرمایه داری دست به اعتراض و اعتصابات پی در پی میزنند. سرمایه در صدد است طبقه کارگر را به شیوه مدرن استثمار و برده وار به کار گیرد. درکل باید گفت مبارزات چند قرن اخیر طبقه کارگر و دستاوردهای کسب شده را، بورژوازی جهانی در صدد است از آنان بگیرد . طبقه کارگر هم بی تفاوت نخواهد نشست و از هر امکانی جهت مقابله با آن به پا میخیزد. اعتصاب و اعتراض و کنترل کارخانه ها از سوی طبقه کارگر در اقصی نقاط جهان در سطح نسبتا خوبی در میدان مبارزه بوده است. اما اینکه سرمایه داری این ظرفیت را در خود میبیند که به هر شیوه ای که بخواهد دست به کشتارکودکان، زنان و مردم بی دفاع جهان بزند، طبقه کارگر را گرسنه و در فقر نگه دارد، به رشد نیروهای بنیادگرایی مذهبی و قومی کمک کند، تنها درغیاب یک جنبش نیرومند سوسیالیستی این امکان را به دست خواهد آورد.

برای مقابله وسیع و مبارزه برای احقاق حقوق انسانی مردم زنج دیده جهان تنها با نیروی متشکل و نیرومند طبقه کارگر و جنبشهای رادیکال و سوسیالیستی امکان پذیر خواهد بود. سیستمی که جنگ افزارهای مدرن را به کار میگیرد که مردم را سلاخی و به خون بکشد، تنها از طبقه کارگر و مبارزات رادیکال و اعتراضی توده ای جهانی بر خواهد آمد که با اعتصاب، اعتراض و به میدان آمدن  سازمانیافته خود در تقابل با جنگ قرار بگیرد. تنها از جنبشی متشکل از کارگران و اقشار گوناگون رادیکال جهان بر می آید که برای کسب نیازهای انسانی و رفاهی خود و جامعه، به مقابله با سرمایداری به پا خیزد. اگر چه جنبشهای اجتماعی و کارگری تا حدودی در میدان مبارزه بوده و در تلاش برای پیشروی هر چه بیشتر خود مبارزه کرده، اما بدون سازماندهی و متشکل کردن اعتراضات و اعتصابات در سطح جهان و پیوند عمیق مابین جنبشهای اعتراضی و اجتماعی امکان اینکه به این بربریت سرمایداری پایان دهد، اگر نگوییم غیر ممکن باید گفت مشکل خواهد بود. سازماندهی و گسترش هر چه بیشتر مبارزات اجتماعی و طبقاتی را مبارزین رادیکال و سوسیالیست باید به دوش بکشند. اکنون که لیبرالیسم جهانی بعد از بحران اخیر سرمایداری و رسوایی و پوچ بودن ادعاهایشان ، بیش از هر زمانی رنگ باخته است و این سوسیالیسم است که از نظر سیاسی دارای چنین ظرفیتیست که بتواند سوسیالیسم را هم از نظر سیاسی و هم از نظر اجتماعی به معنای واقعی به یک جنبش نیرومند تبدیل کند.

برای پایان دادن به کشتار مردم بی دفاع، زنان و کودکان فلسطین، پایان دادن به فقر و گرسنگی، جنگ و خونریزی، افشای سیاستهای شوم و بربرمنشانه دولتهای سرکوبگر سرمایه داری همچون اسرائیل و ... را باید فعالین سوسیالیست عملا و در سطح وسیعی به  میدان بیایند و از هر امکانی جهت اتحاد و سازماندهی طبقه کارگر و جنبشهای اعتراضی و اجتماعی برای مقابله با کشتار و بربریت سرمایداری گام بردارند. پیوند عمیق و ناگسستنی فعالین سوسیالیست با جنبشهای اجتماعی، در رهبری کردن خواست و مطالبات رادیکال و حق طلبانه توده های مردم  امکان پذیر خواهد بود. اعتراض گسترده در سطح جهانی در مقابله با جنگ، خونیریزی مردم غزه وحشیگیری سرمایه داری یا در یک کلام" جنبش جهانی ضد جنگ "  و پیوند آن با جنبش کارگری و سوق دادن و پیوند  آن به یک جبنش همه جانبه ضد کاپیتالیستی اکنون زمنیه های عینی را در خود فراهم آورده است. و تشدید هر چه بیشتر مبارزه و اعتراضات اجتماعی و طبقاتی در سطح وسیعی امکان مقابله با سرمایه داری را خواهد داشت و تنها با پیشبرد و به پیروزی رساندن این حرکتها و اعتراضات اجتماعیست که میتوان در یک پروسه مبارزاتی به عمر نظام سرمایه داری پایان داد.

 در آخر باید گفت تنها در غیاب یک جبنش نیرومند کارگری و سوسیالیستی است که بربریت سرمایه داری و ارتجاع مذهبی، قومی و فاشیستی دست بالا را پیدا خواهند کرد، پس برا ی مقابله با جنگ و کشتار مردم بی دفاع جهان و بربریت  سرمایه داری و ارتجاع مذهبی در هرچه نیرومند تر کردن جنبش رادیکال و  سوسالیستی بکوشیم.

http://www.besoyesosyalism3.blogfa.com/ 

17 Jan  2009

 28دی  ١٣٨٧

Posted by mohammad1917 at 10:00 AM | Permalink

فعالين کارگری بايد متحد و يکپارچه ظاهر شوند.

مدتها است که "مرکز همبستگی" آمريکائی، مشهور به سوليداريتی سنتر، همزمان با رشد نسبی جنبش کارگری ايران  تلاشهايی را  برای رخنه کردن در ميان تشکلات و نهاد های کارگری در داخل و خارج کشور آغاز کرده است.
فعالين کارگری متشکل در اين نهادها با آگاهی به منافع طبقاتی کارگران، در  امر روشنگری و افشای ماهيت سرمايه دارانه و امپرياليستی تلاشهای سوليداريته سنتر و همچنين عليه سوء استفاده های جمهوری اسلامی تلاش ها، مقاومت و مبارزه مثبتی را انجام داده اند. اين کوشش ها دستاورد های خود را داشته است، اما در همان حال در جريان اين تلاشها و مبارزه ای که صورت گرفته برخی عجله کاری و شتابزدگی مشاهده شده که خاتمه دادن به آنها جنبش کارگری ايران و فعالين آن را در موقعيت مناسبتری برای تداوم مبارزه عليه اين سياستها قرار می دهد. آنچه در اين کارزار مهم است اين است که فعالين کارگری و جنبش کارگری ايران آگاه تر ، متحد و يکپارچه تر از اين کارزار بيرون بيايند. بحث بر سر اهداف سوليداريته سنتر و ضرورت هوشياری و مقابله با سوء استفاده های جمهوری اسلامی تلاشی است برای ادای سهم در همين راستا.
 
 
سوليداريتی سنتر

مرکز آمريکائی برای همبستگی بين المللی کارگری (مشهور به سوليداريتی سنتر) به لحاظ سازمانی بازوی فدراسيون کار آمريکا برای فعاليتهای بين المللی است. اين مرکز، که در ۲۶ کشور شعبه دارد، در عمل بازوی وزارت خارجه‌ی آمريکا برای پيشبرد سياستهايش از طريق تشکلها و فعالين کارگری در کشورهای مختلف است. بر طبق مقاله‌ئی که هاری کلبر (Harry Kelber) در ژوئن ۲۰۰۵ نوشته و سايت "کارگر آمريکائی عليه جنگ" آنرا درج کرده است، سوليداريتی سنتر ۹۰ در صد از بودجه‌ی خود را از حکومت ايالات متحده ميگيرد که حدود ۳۰ ميليون دلار است.  اين مرکز فقط ۲ در صد از بودجه‌اش توسط فدراسيون کار آمريکا تامين ميگردد که ۶۰۰ هزار دلار ميباشد. بقيه بودجه‌ی اين مرکز توسط مرکز بد نامی تامين ميشود که اسم "اهدائيه‌ی ملی برای دموکراسی" را روی آن گذاشته‌اند و به NED نيز شهرت دارد. اين نهاد ميلياردها دلار بودجه ميگيرد که کنگره‌ آنرا تصويب ميکند. اين نهاد کاملا فراجناحی و فراحزبی عمل ميکند و به واقع در خدمت کل طبقه‌ی سرمايه‌دار آمريکاست. "اهدائيه‌ی ملی برای دموکراسی" روی سايت خود بخشی از پولی را که برای فعاليت در کشورهای گوناگون در اختيار سوليداريتی سنتر گذاشته، منتشر کرده‌ است. مايکل بارکر Michael Barker با استفاده از همين سايت، نوشته است که "اهدائيه‌ی ملی برای دموکراسی" در سال ۲۰۰۵ مبلغ ۱۸۵ هزار دلار در اختيار سوليداريتی سنتر گذاشته است تا آنرا برای حمايت از جنبش کارگری "در حال ظهور و ماندگار" ايران صرف کند.

سوليداريتی سنتر فعاليتهای سياسی خود را عوامفريبانه در پوشش دفاع از حقوق کارگران، تقويت دموکراسی و کمک به رشد اتحاديه‌گرائی انجام ميدهد. مسئولين آن معمولا از ميان سياستمداران کار کشته‌ئی تعيين ميگردند که بطور مستقيم يا غير مستقيم در وزارت خارجه‌ی آمريکا کار کرده‌اند. اين مرکز فعاليتهای خود را تحت هدايت چنين رهبرانی با امکانات بسيار وسيع و با روشهائی کاملا پيچيده پيش ميبرد.

تجارب تا کنونی نشان ميدهد که سوليداريتی سنتر در ايران بدليل غلظت ضد سرمايه‌دارانه‌ی جنبش کارگری و ضديت آن با امپرياليسم آمريکا، عليرغم وجود نقاط آسيب پذير در جنبش کارگری برای رخنه‌ی اين مرکز ، و کمی تجربه در برخورد با چنين مرکزی، موفقيتی کسب نکرده‌ است. اما همينکه چند سال پيش وزير خارجه امريکا اعلام کرد که بخشی از پولی را که به اپوزيسيون ايران اختصاص داده اند به سازمانهای غير دولتی داده می شود، و بدنبال آن سوليداريته سنتر فعال شد اين بهانه را به رژيم جمهوری اسلامی داده است که با اتهامات بی اساس فعالين کارگری را تحت تعقيب قرار دهد.

در مبارزه عليه تلاشهای سوليداريتی سنتر در ايران ضروری است به نکته‌ی مهمی توجه کرد. در اينجا رژيم حاکم از موضعی ارتجاعی با سياستهای آمريکا در عرصه‌ی سياسی و گاه اقتصادی مخالفتهائی دارد که هيچ ربطی به منافع کارگران ندارد. اما وجود همين کشاکش پيشبرد مبارزه عليه سوليداريتی سنتر را پيچيده ميکند. در اينجا کارگران و فعالين کارگری لازم است طوری عمل کنند که مبارزه‌شان به شيوه‌ی مستقل و طبقاتی چنان پيش برود که امکان هيچ سوءاستفاده‌ئی به رژيم و مراکز اطلاعاتی آن ندهند. در ضمن در اين عرصه لازم است که فعالين جنبش کارگری ايران با اعتماد به نفس و بدور از هرگونه هراس زدگی عمل کنند. اتکا به تاريخ جنبش کارگری و بويژه اولين اعتصاب بزرگ کارگران نفت ابادان در ۱۳۰۸ عليه شرکت نفت انگليس و نيز شوراهای کارگری دوران انقلاب اين اعتماد به نفس را توجيه ميکند. اگر در ۱۳۰۸ دولت ايران و شرکت نفت نتوانستند کارگر را فريب بدهند، در ۱۳۸۷ نيز امکان روياروئی و به شکست کشاندن سياستهای سوليداريتی کاملا وجود دارد. چون اگر شيوه‌های امپرياليستی اکنون بسيار پيچيده شده و امکانات فنی به وفور در اختيار دشمن ميباشد، کارگران نيز به همت فعالين خود به شدت آگاه و هوشيار شده اند و به اهداف و شگردهای نهادهائی چون سوليداريته سنتر آگاهی دارند.

نکته‌ی ديگری که بايد مورد اشاره قرار گيرد فعاليتهای کارگری در داخل و خارج در جهت پيوند گرفتن با تشکلهای بين المللی کارگری است. اينکار برای تقويت جنبش کارگری ايران ضروری است و نبايد دچار وقفه شود. هرگونه تماس و فعاليتی اگر با شناخت، شفافيت، با توجه به نيازهای مبارزاتی جنبش کارگری ايران و با حفظ تمام اصول انجام گيرد قابل دفاع است. آخرين نکته‌ايکه لازم است بار ديگر بر آن تاکيد شود حفظ و تحکيم وحدت و يکپارچگی کليه فعالين و نهادهای کارگری در داخل ايران است برای افشا ی سياستهای اين نهاد ضد کارگری و مقابله قاطع با هر گونه سوء استفاده جمهوری اسلامی و عوامل آن عليه فعالين کارگری. فعالين کارگری بايد با هر گونه اتهام زنی عوامل رژيم به فعالين کارگری مبنی بر گرفتن کمک از اين نهاد امريکائی مقابله کنند. نبايد گذاشت رژيم جمهوری اسلامی به بهانه فعاليت های سوليداريته سنتر و اينکه وزارت خارجه امريکا اعلام کرده است که به تشکلهای غير دولتی کمک می کند، فضای اتهام زنی و بی اعتمادی را در ميان کارگران دامن زند.
با اتحاد و همبستگی طبقاتی اين سياست جمهوری اسلامی را با شکست روبرو سازيم.

برگرفته از جهان امروز شماره ۲۱۹

Posted by mohammad1917 at 03:15 AM | Permalink

هدف از نوشتن این مقاله به نقد کشیدن سرمایه داری و دیکتاتوری اسرائیل که زندگی اسف باری را بر مردم عزه تحمیل کرده است.

در اول نوشتن لازم است بگویم که حمله اسرئیل فقط حمله به غزه نیست بلکه حمله به احساس و عواطف وابتدایی ترین حقوق انسانی مردم جهان است و هرکس که یک زره از انسانیت بو برده باشد این عمل اسرائیل را محکوم می کند، برای این است که ما شاهد اعتراض صدها هزار نفر در اقصی نقاط جهان هستیم ، از اروپا گرفته تا آسیا و آفریقاو... مردمان آزادی خواه به خیابانها ریخته اند و با حمل پلاکاردهای مرگ بر اسرائیل، جنگ را متوقف کنید خشم  وانزجار خود را از حمله به غزه اظهار میکنند.

هر روز بر آمار کشته شدگان افزوده می شود ، بیمارستانها مالامال از کشته شدگان و مجروحین است و دولت اسرائیل با محاصره وبستن مرزهای فلسطین مردم عزه از نیازهای ابتدایی که خوراک و سوخت و پوشاک و مواد بهداشتی و دارو است  جلوگیری کرده است و مدام بر آمار قرببانیان افزوده میشود.

بیشترین قربانیان این جنگ وحشیانه کودکان و زنان هستند، کودکانی که تمام آرزوهایشان بازیهای کودکانه، رفتن به مدرسه و ... است، اما بایستی در این کشتارگاه سرمایه داری و ارتجاع کشته شوند و یا در این زمستان سرد و طاقت فرسا آواره و بی خانمان شوند و از آغوش گرم مادر بی بهره  و دنبال جنازه پدر ، خواهر و یا یکی از اعضای خانواده شان سرگردان شوند، کودکانی که به جای جمع و تقسیم ریاضی بایستی توپ و خمپارهای نظم سرمایه که عزه را غرق خون کرده، را بشمارند و یا  آمار کشته شدگان را به جمع و تقسیم کنند ، بجای هوای پاک  بایستی دود بمبهای شیمایی و موشکهای مدرن را تنفس کنند ، بجای فوتبال درکوچه ها بایستی دنبال پناه گاهی بگردند که خود را از مرگ نابه هنگام نجات بدهند. نوشتن بیان کردن این گونه وحشیگیری تمام شدنی نیست.

شبهای غزه به شب خون تبدیل شده است، خیابانها همه سرخ در اتش ودود گشته اند ، خانه ها همه ویران وکانون گرم خانوادها از هم پاشیده است و این سهم مردمی است که بربریت سرمایه و ارتجاع مذهبی حق زندگی را از آنان سلب کرده اند، آیا در این میان سرمایه داران ضرری را متحمل شده اند، آیا آنان هیچگاه چنان فشار مرگ باری را تجربه کرده اند تا درد کودکانی که در نواره غزه شاهد کشته شدن خانواده و یا هم بازیهایشان و یا زخمی شدن خود که لحظه لحظه به مرگ نزدیک میشوند را درک خواهند کرد؟ بی تردید بایستی بگویم آنان هیچکدام از این دردها حتی به فکرشان هم خطور نکرده است. سرمایه داری برای حفظ بقای خود حاضر است که مردمان زیادی را قربانی کند و بجز منفعت خود هیچ چیز دیگری را دنبال نخواهند کرد، این جنگ و کشتار وحشیانه نمونه بارز و ماهیت واقعی نظام سرمایه داریست.

در این دوره بحرانی نظام سرمایه داری جهانی که جهان شاهد آن است و ورشکستگی کارخانه های بزرگی که چرخه اقتصادی کشورهایشان بروی آن می چرخید و برای حل این بحران به چنین جنگهای احتیاج دارند تا دید افکار عمومی را از این سو به سوی دیگر بکشند. تا چند هفته پیش تمام خبرها رسانه ها همه بر روی این بحران جهانی متمرکز بود اما امروز حمله اسرائیل به نواره غزه در سرتیتر تمام روزنامه و سایتهاها به چشم می خورد و این گونه جنگها پایانی ندارد تا زمانیکه سرمایه داری در حال سوداندازی باشد حقوق انسانی مردمان جهان دست یافتنی نیست و نخواهد بود.

پس باید متحدانه در جهت سازماندهی اعتراضات و جنبشهای رادیکال و طبقاتی توده های ستم دیده جهان  گام برداشت و اینچنین توان به عقب راندن سرمایه داری میسر خواهد بود. و بایسی در برابر این گونه یورش وحشیانه و غیر انسانی هیچ گاه آرام ننشینیم و از هیچ کوششی برای رهایی انسان از قید و بند نظام ناعادلانه و طبقاتی سرمایه داری دریغ نکنیم. برای مبارزه متحدانه و یکپارچه این نیروهای چپ و سوسیالیست هستند که بایستی بار سنگین سازماندهی و تشکل یابی جنبشهای رادیکال اجتماعی را به دوش بشکند و سعی در پیوند عمیق جنبش جهانی ضد جنگ و رادیکال برای مقابله با به خون کشیدن مردم بی دفاع جهان و مشخصا فلسطین مبارزه کنند.

این جنبش چپ و سوسیالیستی نیرومند است که توان مقابله با بربریت سرمایه داری را دارد.

Jan  2009 
دی ماه  ١٣٨٧

Posted by mohammad1917 at 01:47 AM | Permalink

 اخيرا شخصی با امضای "ژيلا ناصری!" دو يا سه مطلب در برخی از سايتهای اينترنتی پخش کرده است که  در همه آنها  نوعی دست پاچگی و استيصال سياسی به چشم ميخورند. آخرين مطلب "جوابی به نوشته‌‌ "توضيح واضيحات"..." نام دارد و در سايت اتحاد کارگری، درج شده است. در نوشته ادعا شده است که  نوشته‌هايی که با امضای "جمعی از فعالين کارگری" چاپ می‌شوند متعلق به "اتحاد سوسياليستی کارگری" می‌باشد و من را هم به عنوان مسئول وبلاگ "جافک" و نيز عضو "اتحاد سوسياليستی کارگری" معرفی کرده و ضمنا اضافه کرده‌ است که وبلاگهای ديگری هم توسط من در دست ساختن است. چندی پيش نيز شخصی با ادبياتی مشابه اما امضايی متفاوت، ايجاد وبلاگهای متعدد و همچنين مطلبی با امضای "شاهو آرمانی" را به من نسبت داد.
من ضمن احترام به گرايشات مختلف و نيز تشکل‌های فوق‌الذکر ("جمعی از فعالين کارگری" و "اتحاد سوسياليستی کارگری") تعلق تشکيلاتی خود به آنها و همچنين اداره وبلاگهای آنها و از جمله وبلاگ "جافک" را رسما تکذيب می‌کنم.

البته هدف من از اين يادداشت، تنها تکذيب اين نوع ادعاهای بی اساس نيست، بلکه اين را بهانه‌ای قرار دادم تا يادآور شوم که در مسير مبارزات طبقاتی، پديده‌هايی از اين دست سر راه سبز خواهند شد تا با سنگ پرانی، توهين، جعل امضاء و ...، برای فعالين کمونيست و مبارز کارگری ممانعت بوجود بياورند. درد ناشی از اين کارهای آزار دهنده نميتواند دردی ماندگار باشد. سنت مبارزاتی چندين ساله جنبش کارگری ايران، جسارت، شجاعت و جانبازی کمونيستها، اين درس ارزشمند را از خود بجا گذاشته‌اند که مسير پر سنگلاخ و پر دردسر مبارزات طبقاتی را بايد با آرامش و با حوصله پيش برد. به اين اعتبار نه صدور تکذيبيه با نام کارگران اخراجی و جعل امضای آنان، نه سنگ پرانی کسانی که از سر استيصال سياسی، اسامی مستعارشان را از ميان جنس مخالف انتخاب می‌کنند و نه "شکست خوردگانی" که فحاشی و هتک حرمت به کمونيستها و فعالين واقعی جنبش کارگری را آرامبخش و تسلی روان خود می‌دانند، هيچ کدام در مبارزات پيش‌رو مانعی ايجاد نمی‌کنند و اين نوع اقدامات مطلقا بازدارنده نيستند. جنبش کارگری ايران و فعالين واقعی اين عرصه بدون توجه به اين مسائل و ضمن احساس تاسف برای اين در هم شکستگان، مسير خود را می‌پيمايند.

صديق اسماعيلی

۱۵/۱/۲۰۰۹
__________________________________________________

در زير، دو مطلب "توضيح واضحات" و "جوابی به نوشته "توضيح واضيحات"..." ضميمه است.

جوابی به نوشته‌‌ "توضيح واضيحات" گروه‌ نئوتوده‌ایھای نوظھور

‌ دو ھفته‌ قبل، نوشته‌ای راجع به‌ "وبلاگ جافک" نوشتم و با استناد به‌ نوشته‌ھای ھمين "وبلاگ"‌، ثابت کردم که‌ اين "وبلاگ" مطعلق به‌ گروه‌ نئوتودئی ( آذرين – مقدم ) می باشد. در تاريخ ۱۲ دی ماه ۱۳۸۷، اين جماعت نئوتودئی ھم به‌ نوشته‌ی مورد نظر پاسخ داده و بسيار زيرکانه‌ از واقعيت بيان شده‌ گريز رفته‌ و چنان می پندارند ‌ که‌ گويا اين "وبلاگ" وابسته‌ به‌ آنھا نيست. قديمی ھا گفته‌اند که‌ دروغگو کم حافظه‌ است.

در رابطه‌ با اين جماعت، ادعای قديمی ھا واقعيت دارد. زيرا آنھا در جوابيه‌ خويش به‌ من اينطور نوشته‌اند:‌  " ناگفته نماند که يک مساله ديگر هم ما را شگفت زده کرد و آنهم ميزان «محبوبيت» برخی گرايش ها يا افراد در سطح جنبش کارگری است؛ تا حدی که ظن به نزديکی و ارتباط با آنها، باعث حذف از ليست لينک ها يا پرهيز از انتشار مقالات می شود!!" 

آدم نمی داند به‌ دم خروس باور کند يا به‌ قسم حضرت عباس. باری به‌ ھر حال، به‌ اطلاع خوانندگان عزيز سايت ھای آشتی، ھلويست، افق روشن، اتحاد کارگری، آزادی بيان و ... می رسانم که‌ من خبر طعلق اين "وبلاگ" به‌ جماعت "آذرين – مقدم" را نه‌تنھا از کسی نشنيده‌ام بلکه‌ از نزديک و از کل ماجرا نيز خبر دارم و کاملأ مصمم ھستم که‌ پروژه‌ی وبلاگ سازی، در جلسه‌ شورای مرکزی اين گروه طرح گرديد و کار تکنيکی کل وبلاگ ھای درست شده‌ و يا در حال ساختن نيز به‌ آقای "صديق اسماعيلی" عضو اين جريان واگذار شده‌ است.
ضرورت ايده‌ی "وبلاگ" سازی در بين اين جماعت، برای اولين بار از جانب "ايرج آذرين" طرح شد. نامبرده‌ در جلسه‌ی شورای مرکزی اظھار داشت که‌ جريان "اتحاد سوسياليست کارگری"، در بين مردم محبوب نيست. به‌ ھمين دليل، پيشنھاد نامبرده‌ اين بود که‌ برخی از نظرات اين گروه را زير پوشش ھای ديگر انعکاس دھند، بھتر است.
در نوشته‌ی قبلی، من وبلاگ سازی را جزء حق و حقوق اين جماعت تلقی کردم اما انتقاد من اين بود و کماکان اين است: کسی که کارگر نيست و روزی‌ محيط کار را از داخل به‌ چشم نديده و به‌ اسم کارگر وبلاگ درست می کند و امضای کارگران را زير نوشته‌ھايش می گذارد را اھانت به‌ کارگر دانسته‌ و می دانم. پيشنھاد عملی من اين بود و اين است که‌ انسان ھا از نقاب استفاده‌ نکنند و ھر آنچه‌ که‌ درست می دانند با اسم خويش بنويسند.
ژيلا ناصری

‏۲۰۰۹‏/۰۱‏/۱۲

____________________________________________________________

توضيح واضحات!

فکر می کرديم که بروز مسائل عجيب در جنبش کارگری و به طور کلی در جنبش سياسی ايران چندان هم عجيب نيست. ولی بايد اعتراف کنيم که اين جنبش بار ديگر ما را شگفت زده کرد. حدودا دو هفته پيش در سايت آشتی با نوشته کوتاهی به قلم ژيلا ناصری روبرو شديم با اين مضمون که وبلاگ «جمعی از فعالين کارگری» را يک جريان نئوتوده ای برای فريب کارگران علم کرده است و اين هم در شمار سايت ها و وبلاگ های گوناگونی است که برای پنهان کردن چهره واقعی خود درست می کنند. راستش را بخواهيد مساله را جدی نگرفتيم. به خود گفتيم که اين يک سوء تفاهم گذرا است و اگر نويسنده بار ديگر به تک تک مقالات، بولتن ها و اطلاعيه هايی که تا به حال به امضای ما منتشر شده رجوع کند، به سادگی می تواند به اشتباه يا پيشداوری خود پی ببرد. حتی فکر کرديم که اين فکر احتمالا بر اثر يک شايعه پراکنی برايش پيش آمده است و ناشی از برداشت مستقيم از مقالات ما نيست؛ چرا که کوچکترين اشاره ای به هيچيک از مواضع مکتوب «جمعی از فعالين کارگری» نشده بود.

کم کم داشتيم ماجرا را فراموش می کرديم که متوجه شديم آخرين مقاله ما تحت عنوان «حلقه های پيوند بحران و سرکوب» در چند سايت کارگری که معمولا به انتشار مقالات جمعی از فعالين می پرداختند، گذاشته نشده است. و يکی دو سايت هم لينک وبلاگ ما را از ليست لينک های خود حذف کرده اند! خوشبختانه مسولان يکی از سايت های کارگری به ما علت عدم انتشار مقاله آخر از سوی خودشان را در ميان نهاد و نوشته ژيلا ناصری را هم ضميمه کرد. اين دوستان به ما يادآور شدند که عدم موضع گيری در مقابل اين نوشته به معنی تاييد آن است و تا زمانی که پاسخی علنی به آن ندهيد، ما از انتشار مقالات جمعی از فعالين کارگری اجتناب می ورزيم.

اين تذکر باعث شد که ما به خود آييم و بدانيم در اين جنبش با چه واقعيات و مشکلاتی روبروييم و چه چيزهايی را بايد مدام مد نظر قرار دهيم. اگر در مقالاتی که از ما تاکنون منتشر شده دقت کرده باشيد متوجه می شويد که ما تلاش کرده ايم از پرداختن به اين نوع مجادلات که آنها را فرعی ارزيابی می کنيم بپرهيزيم و توجه خود را روی خطوط و جهت گيری ها و برنامه های گوناگون طبقاتی و سياسی و تشکيلاتی متمرکز کنيم. به هر حال، خود را با توجه به مسائل پيش آمده ملزم می دانيم که اطلاعات مطرح شده در نوشته ژيلا ناصری را رسما تکذيب کنيم و بار ديگر توجه همه رفقا و دوستان را به مواضع و جهت گيری های خود که آشکارا و مستقيما در مرزبندی با اکونوميسم و رفرميسم و رويزيونيسم قرار دارد، و هيچ قرابتی با گرايش مورد نظر ژيلا ناصری ندارد، رجوع دهيم.

ناگفته نماند که يک مساله ديگر هم ما را شگفت زده کرد و آنهم ميزان «محبوبيت» برخی گرايش ها يا افراد در سطح جنبش کارگری است؛ تا حدی که ظن به نزديکی و ارتباط با آنها، باعث حذف از ليست لينک ها يا پرهيز از انتشار مقالات می شود!!

با اين توضيح کوتاه، اميدواريم در بين همه دوستان و رفقا اگر شبهه ای به وجود آمده بود، رفع شده باشد.

به اميد پيروزی

فردا از آن طبقه کارگر است

«جمعی از فعالين کارگری»

۱۲ دی ماه ۱۳۸۷

Posted by mohammad1917 at 02:47 PM | Permalink

 حامد سعیدی

جنبش دانشجویی از بدو فعالیت خود در ایران به عنوان اصلی ترین جنبشهای پیشتاز اجتماعی عمل کرده و تا به حال در روند رو به پیش مبارزات اجتماعی و سیاسی نقش ارزنده را ایفا کرده است.  جهت گیری اتحاد با جنبش کارگری، اتحاد با جنبش زنان و دیگر جنبشهای دمکراتیک و انقلابی و برافراشتن پرچم دفاع از مطالبات این جنبش ها در این دوره  قطب نمای حرکت و مبارزه جنبش دانشجویی و بویژه  فعالین چپ و سوسیالیست این جنبش بوده است.

جنبش دانشجویی یکی از جنبشهای پایدار اجتماعی است  که در دوره یکی، دو سال اخیر بحث و مجادلات زیادی حول استراتژی سیاسی این جنبش، مبارزه و راهکارهای گوناگون پیشاروی آن و ضرورت  پیوند آن با سایر جنبشهای اجتماعی در جریان بوده است. اکنون با توجه به ضربات سال گذشته، تداوم سیاست سرکوبگرانه رژیم در مقابله با این جنبش، دستگیری و بگیرو ببندهای هر روزه فعالین دانشجویی، و عقب نشینی هایی که به این جنبش تحمیل شده است، بایستی با شناخت بیشتری از موقعیت کنونی، ظرفیت و پتانسیل واقعی آن را بشناسیم  تا با گامهای سنجیده، این جنبش را از موقعیت کنونی عبور دهیم و پیشروی آتی آن را تضمین کنیم. بعد از یک دوره رکود، مبارزات دانشجویی در طی چند سال اخیر که چپ دانشجویی نقش بارزی در رهبری آن ایفا کرد منجر به کسب دستاوردهای دمکراتیک و مهمی در جنبش دانشجویی شد و آن را در موقعیت بمراتب مناسب تری قرار داد. این روند رو به پیش بعد از ضربات سال گذشته با وقفه روبرو شده است. به دنبال آن بحثهای مختلفی حول موانع و پیش شرط های پیشروی جنبش دانشجویی انجام گرفته و هنوز هم در جریان است.

دربطن مبارزات دانشجویی و مباحث درون آن بحثهایی هم حول سبک کار، شیوه سازماندهی و تشکل یابی در دانشگاه انجام گرفته  که خود را در دورویکرد و سبک کار متفاوت نشان داده است.  اخیرا هم مقاله از رفیق حامد محمدی ("کسب هژمونی در دانشکده ها" و گردش به راست دانشجویان سوسیالیست ) در نقد بیانیه دانشجویان سوسیالیست (در مورد وضعیت کنونی جنبش دانشجویی و مباحثات اخیرچپ دانشجویی  ) منتشر شده است . بحث من نه فقط در نقد مقاله رفیق محمدی، بلکه اساسا در شکافتن دو رویکرد متفاوت در سازماندهی جنبش دانشجویی است که رفیق محمدی خود به مثابه یکی از نمایندگان  رویکرد نخبه گرایانه  (که در ادامه بیشتر به آن میپردازم) در جنبش دانشجویی هستند. این دو رویکرد یکی درتاکید بر اتحاد با جنبش کارگری و دفاع از مطالبات این جنبش و دیگر جنبش های دمکراتیک اجتماعی بر اتخاذ استراتژی سوسیالیستی در درون جنبش دانشجویی پای می فشارد و با این جهت گیری  و حضور فعال  در مبارزات دانشجویان حول خواست و مطالبات صنفی و  دمکراتیک می خواهد زمینه های ایجاد تشکل توده ای دانشجویان را فراهم آورد و در این روند توده هر چه بیشتری از دانشجویان را به حقانیت راهکارهای استراتژی سوسیالیستی متقاعد کند .  رویکرد دوم تحت نام رادیکالیسم ، با رفرمیسم تلقی کردن مبارزات  روزمره دانشجویان حول خواست و مطالبات صنفی و دمکراتیک، عملا  در مقابل جنبش حی و حاضر شانه بالا می اندازد و خود را بی  وظیفه می کند.

رفیق محمدی در نقد بیانیه آورده است " بیانیه قصد داشته است که سبک کاری نوین را ارائه دهد که خلاصه آن عبارت است از رهبری مطالبات صنفی دانشجویان از سوی نهادهای غیردولتی. اما این رفقای عزیز این نکته را نیز فراموش کرده اند که مطالبات صنفی را هرآلترناتیوی می تواند رهبری کند و حتی به دستاوردهای دلخواه کلیه دانشجویان برسد ، از یک تحکیمی گرفته تا یک لیبرال."    در ادامه و در نقد اینکه کسب  هژمونی در دانشگاه توسط فعالین سوسیالیست یک حربه راست روانه میباشد آورده است که " ... بر سر کسب هژمونی. بر سر اینکه با پیگیری مطالبات صنفی دانشجویان به یک جایگاه توده ای در دانشگاه تبدیل شود و غافل از اینکه این پتانسیل را یک جریان لیبرال دانشجویی هم دارد. بیانیه با غرق کردن جنبش دانشجویی در یک منجلاب صنفی صرف و با انفصال حلقه ارتباطی با جنبش کارگری نه بعنوان یک ایده آلیست ذهنی بلکه بعنوان یک مبارزه عینی و واقعی اسیر تئوری کسب هژمونی  می شود،"

چکیده بحث ایشان این است که گویا دانشجویان سوسیالیست در صددند مبارزات سیاسی را کنار زده و عملا به صنفی گری روی آورده اند و گویا این ایشان هستند که مقوله اتحاد استراتژیک با طبقه کارگر را مطرح و یاد آوری کرده اند. قبل از هر چیز بایستی بر ضرورت پیگیری مطالبات صنفی و دمکراتیک در جنبش دانشجویی به مثابه گام اول پیشروی پرداخته شود.

عدم تشکل در سطح وسیع و توده ای، یکی از نقاط ضعف واقعی جنبشهای رادیکال اجتماعیست که اکنون فعالین سوسیالیست مدام با آن دست و پنجه نرم میکنند تا بتوانند تلاش برای تشکل یابی و سازمانیابی، جنبشهای اجتماعی را تقویت کنند. طبعا پیشروی هر جنبشی در گرو تشکل یابی و هر چه توده ای تر کردن آن با در پبش گرفتن سبک کار واقعگرایانه و عینی با افق سوسیالیستی میباشد.

برای ما امری روشن است که بستر شکل گیری و رشد جنبش دانشجویی را بر خلاف جنبشهای اجتماعی دیگر نمی توان به مولفه مادی نیرومندی در جامعه ارجاع داد تا نفع مشترکی که بر این اساس برای " دانشجو" شکل می گیرد را بتوان مبنای ابژکتیو وحدت این جنبش محسوب داشت . بنابراین موقعیت کنونی جنبش دانشجویی در در گرو فرارفتن این جنبش از مطالبات صنفی و ایفای نقشی با خصلت سیاسی بر مبنای مطالبات عمومی  در ابعاد جامعه بوده است. بنا بر این ویژگی پایه ای ، جهت گیری سیاسی و محتوای مطالبات جنبش دانشجویی را نمی توان با استنتاج از منافع عینی قشر دانشجو تحصیل نمود.

در کشور اختناق زده ای مانند ایران دانشگاه و جنبش دانشجویی به مرکز اعتراض و محیط سیاسی- فکری پیشتاز در جامعه مبدل می شود. دلایل این پیشتازی را باید در مولفه هایی مانند امکان بروز ساده تر و کم هزینه تر اعتراض در دانشگاه ، نشاط سیاسی و فعالیت بیشتر دانشجویان بمثابه قشری هنوز تثبیت نایافته در نظم اجتماعی ، بالا بودن هزینه سرکوب اعتراضات دانشجویی برای حکومت و ... جستجو کرد. اعتراض و فعالیت سیاسی در دانشگاه مستقیما به جامعه کانالیزه می شود و تاثیر و بسامدی بسیار فراتر از ابعاد دانشگاه می یابد. با اینحال  تاریخا و همواره مبارزه صنفی در دانشگاه و جود داشته است و چه بسا در بسیاری از موارد این گرد آمدن حول خواستهای صنفی بوده که دانشگاه را به حرکت در آورده است، اما روشن است در جامعه اختناق زده ای مانند ایران که هر مبارزه صنفی به دخالت نیروهای سرکوبگر رژیم می انجامد این مبارزات بسرعت سیاسی می شوند.

در دانشگاههای ایران ما در دوره سلطه بی منازع سازمان تحکیم وحدت که تلاش می کرد مبارزات صنفی دانشجویان را در همین محدوده و در چهار چوب قوانین جمهوری اسلامی محصور دارد، اما این مبارزات بسرعت سیاسی شدند.

بنابراین شرکت و حتی برانگیختن مبارزات صنفی  ایرادی ندارد، در این مبارزات واقعی که از نیازهای واقعی سرچشمه می گیرد باید شرکت کرد، مبارزه را برانگیخت، اما نباید خود را به همین مبارزه صنفی محدود کرد، این وظیفه فعالین سوسیالیست است که در این مبارزات فعالانه شرکت کنند و در جریان این مبارزه توجه دانشجویان را به مسائل اساسی تر جامعه، به تقابل طبقات اجتماعی، و گرایشات مختلف اجتماعی و غیره جلب کنند.

شرایط تحمیل شده بر دانشگاهها از سوی رژیم حاکم بر ایران ( پادگانی کردن دانشگاه، دستگیری و سرکوب فعالین دانشجویی، نبود آزادی بیان، تفکیک جنسیتی، عدم تشکل مستقل دانشجویی، نبود رفاهیات لازم در دانشگاه و ...) دانشجویان را به مبارزه می کشاند، در این مبارزات باید فعالانه شرکت کرد، تا آن را گامی به جلو ببریم.

قطعا برای  برداشتن هر گامی  جهت به پیروزی رساندن هر حرکت اجتماعی و پیشروی هر جنبشی نیازمند " تشکل " یابی و توده گیر کردن مبارزات اجتماعیست و فقط گام اول این پیشروی را زمانی میتوان تضمین کرد که به نیروی واقعی و سازمانیافته متکی بود. واقعیت این است که تا زمانی که توده وسیعی از دانشجویان با هم متحد و متشکل نشوند " تشکل " به معنای واقعی آن شکل نخواهد گرفت. در دانشگاه هم آن زمینه عینی را که میتوان توده وسیعی از دانشجویان را حول مطالبات دمکراتیک متشکل کرد، وجود دارد. و با به راه انداختن اعتراضات و اعتصابات توده ای جهت مبارزه برای کسب مطالبات دانشجویان با شرکت وسیع دانشجویان امکان پیروزی را هر چه بیشتر تقویت میکند. ضرورت پیگیری خواستهای صنفی دانشجویی از اینجا ناشی میشود، که در هر گامی که دانشجویان حول این خواستها متشکل و سازمان یابند امکان  سرکوب و ضربه پذیری آن به حداقل خود میرسد. تشکل مستقل و توده ای در دانشگاه ظرفیست برای پیگیری ابتدایی ترین خواست صنفی ودمکراتیک دانشجویان، و متشکل شدن توده دانشجو این امکان را به وجود می آورد که توده وسیعتری از دانشجویان متحدانه جهت مبارزه برای کسب خواستهایشان فعالیت نمایند، که پیروزی این حرکت امکانپذیر تر خواهد بود و این مهم مبارزات دانشجویان را چند گام فراتر جهت مبارزه برای خواست های سیاسی و اتحاد با سایر جنبشهای اجتماعی را  ارتقاء می دهد.

اما کدام جریان توان تشکل یابی و سازمان دادن دانشجویان حول مطالبات دمکراتیک را دارد؟ هر چند، هستند آنهایی که پیگیری مسائل صنفی را "رفرمیسم" و "راست روی" تلقی میکنند و مدعی این هستند که پیگیری خواست های صنفی ودمکراتیک دانشجویان را جریانات راست و لیبرالی هم توان رهبری کردن و سازمان دادن آن را دارند !!! (همانطور که رفیق محمدی بیان میکند). اما! جریانات راست(با تمام گرایشات آن) پیگیری خواست صنفی و سیاست زداییشان ناشی از عدم پیگیری خواست و مطالبات دانشجویان است و مطالبات دانشجویان را در جهت مقاصد سیاسی خود بکار میگیرند (نقش لیبرالها در اعتراض دانشجویان دانشگاه زنجان در خرداد 87 و ساخت و ساز با مسئولین دانشگاه و عدم رسیدن دانشجویان به خواست هایشان دال بر این واقعیت است).  اما در تقابل با جریانات راست، دانشجویان چپ و سوسیالیست بایستی به طور وسیعی جهت کسب هژمونی و رهبری کردن مبارزات خودجوش و اعتراضات و اعتصابات توده ای دانشجویی  جهت سازماندهی آن گام بردارند. و پیگیری خواستهای دمکراتیک و صنفی دانشجویان را تا پیروزی و رسیدن به آن پیگیری نمایند. پیوند ناگسستنی و عمیق  فعالین سوسیالیست جنبش دانشجویی با توده وسیع دانشجویان زمینه عینی توده گیر شدن استراتژی سوسیالیستی در این جنبش خواهد بود." کسب هژمونی  نیز نه از طریق رقابت بر سر هدایت و کنترل دالهای شناور در عرصه گفتمانی که از طرقی نظیر تعریف و تثبیت مطالبات اصلی توده دانشجویان به روایت سوسیالیستها ، تثبیت اصول کار متشکل و در عین حال غیر بوروکراتیک و متکی به آگاهی و مشارکت توده دانشجویان ( مساله " تشکل( " ، تربیت رهبران مسلح و متکی به استراتژی سوسیالیستی و ... ممکن است."  (1)

گسترده تر کردن هر چه بیشتر جنبشهای اجتماعی بدون ترس از اغتشاش مواضع سوسیالیستی خود، تنها راه مبارزه عمیق و توده ای جهت پیشروی و پیوند جنبشهای اجتماعی حول خواست و مطالبات عمومی در سطح اجتماعی میباشد. تشکل یابی جنبشهای اجتماعی گامی در جهت کسب آگاهی و فراروی از شرایط موجود، که در آن فعالین سوسیالیست به تبلیغ و ترویج سوسیالیسم میپردازند و سوسیالیسم  را به معنای واقعی به یک جنبش عینی و اجتماعی تبدیل خواهند کرد و سوسیالیسم عملا در بطن مبارزات توده ای و سازمانیافته اجتماعی شکل خواهد گرفت. نه نخبه گرایی که فقط متکی به تئوریهای ذهنیگرایانه که گویا بدون و جود یک جنبش توده ای امکان تحقق و پیروزی مبارزات اجتماعی تا رسیدن به یک انقلاب سوسیالیستی امکان پذیر است. چنین تئوری دال بر غیر واقعی بود آن است.

رفرمیست خواندن پیگیری مطالبات رفاهی و دمکراتیک جنبش دانشجویی و دو دستی تقدیم کردن آن به لیبرالیسم "چپ روی کودکانه " و در افتادن به نخبه گرایی و ذهنی گرایی چیزی دیگری بیش نیست. آنهایی که مدعی رادیکالیسم اجتماعی هستند وعملا خواستهای عینی و واقعی جنبشهای اجتماعی را تقدیم لیبرالیسم و جریانات راست میکنند ( گویا "مطالبات صنفی را هرآلترناتیوی می تواند رهبری کند و حتی به دستاوردهای دلخواه کلیه دانشجویان برسد ، از یک تحکیمی گرفته تا یک لیبرال.") که این سیاست و رویکرد جز به بیراهه بردن مبارزات واقعی جنبشهای رادیکال اجتماعی چیز دیگری نمیتواند باشد. و گرایشی که رفیق محمدی مبلغ آن هستند نه تنها در جنبش دانشجویی، بلکه در جنبش کارگری از سوی گرایش لغو کار مزدی به رهبری محسن حکیمی هم تبلیغ میشد که از طرف رفقای زیادی از فعالین سوسیالیست جنبش کارگری نقد وبه حاشیه رانده شد. سیاست ذهنی گرایانه حاکم بر بخشی از چپ ایران یکی از موانع سر راه تشکل یابی در جنبشهای اجتماعی بوده است. رفیق محمدی باید بیاد داشته باشد که یکی از عوامل ضربه پذیری چپ دانشجویی در آذر ماه 86 عدم توده ای بودن و تشکل یابی به معنای واقعی آن بود.

گام اول را که با پیگیری خواست و مطالبات دانشجویی از طریق " تشکل " یابی و با به راه انداختن اعتراض و اعتصابات توده ای دانشجویی زمینه عینی برای تبدیل کردن جبنش دانشجویی به یک جبنش عمیق اجتماعی میباشد، توضیح دادیم. و این مهم زمینه عملی برای پیوند با سایر جنبشهای اجتماعی را امکان پذیر خواهد کرد. ( بگذارید یک مثال بزنیم:  تشکل و سازمانیابی جنبش دانشجویی این امکان فراهم می آورد که هر آینه رژیم قصد سرکوب دیگر جنبشهای اجتماعی را داشته باشد میتوان با به راه انداختن و سازماندهی اعتراضات دانشجویی  در تقابل با رژیم و اعلام حمایت از سایر جنبشهای اجتماعی که تحت سرکوب رژیم هستند توازن قوا را به نفع خود تغییر و رژیم را ناچار به  عقب نشینی کرد، در مورد سایر جنبشهای اجتماعی هم بر همین واقعیت استوار است) این گامیست جهت  پیوند عمیق مابین جنبش های رادیکال اجتماعی.

 اما! تداوم و پیشروی برای کسب دستاوردهای دمکراتیک دردانشگاه و مقابله با اختناق و سرکوب رژیم، در درجه اول در گرو بسیج بدنه جنبش دانشجویی حول خواستهای دمکراتیک است. اتکا به بدنه جنبش دانشجویی و تلاش برای هر چه توده ای تر کردن این جنبش، بخشی از یک استراتژی سوسیالیستی است. اما در سطح جامعه تنها با اتکا به نیروی واقعی و عینی طبقه کارگر، و حضور سازمانیافته و متشکل آن در صحنه سیاسی و در اتحاد با دیگر جنبش های رادیکال اجتماعی است که می توان رژیم هار جمهوری اسلامی را به عقب راند. اگرچه در مقاله قبلی خود (جنبش دانشجویی، افق و چشم انداز) به تفصیل به این مساله پرداخته ام و لازم به تکرار آن نیست ، اما جهت زدودن هر گونه توهم و اتهامی( که از طرف رفیق محمدی هم انجام شده) از اینکه گویا دانشجویان سوسیالیست درعدم پیگیری اتحاد استراتژیک با طبقه کارگر به رفرمیسم در افتاده اند، با آوردن نقل قولی  از بیانیه های دانشجویان سوسیالست  به هر چه روشنتر شدن این مقوله کمک خواهد کرد.

"2 -  استراتژی : مبارزه جنبش دانشجویی برای آزادی و برابری و ایفای نقش این جنبش در سطح عمومی و اجتماعی ، به ناچار این جنبش را در مقابل نیروهای داری منفعت در حفظ نظم موجود قرار می دهد  و در نتیجه حرکت این جنبش را در رویارویی با مناسبات قدرت در عرصه سیاسی قرار می دهد و به این اعتبار سرنوشت آن  در حصار جامعه مدنی و در مقام "دیده بان" آن تعیین نمی شود . جنبش دانشجویی ایران مانند هرجای دیگر برای پیشبرد مطالبات خویش ( صرفنظر از نوع و ماهیت آنها ) نیاز به آزادیهای سیاسی و حقوق دموکراتیک مانند آزادی تشکل ، بیان ، نشریات دانشجویی ، گردهمایی و تظاهرات ، شرکت در تصمیم گیریهای دانشگاه و ... دارد . تاثیرگذاری بیشتر این جنبش در شرایط اختناق سیاسی تنها با کسب میزانی از حقوق دموکراتیک امکان پذیر می شود . در این راستاست که مبارزات جنبش دانشجویی خود می تواند بخشی از یک مبارزه گسترده تر برای کسب آزادیهای دموکراتیک در کشور استبداد زده ای مانند ایران و نماد، نگارخانه و تریبونی برای این مبارزات  و پیشتاز آنان باشد .

در این مسیر جنبش دانشجویی باید بداند که به همیاری کدام نیروی اجتماعی می تواند اتکا کند و پاسخ به این سوال را در نیرویی بیابد که قدرت تحمیل آزادیهای سیاسی و حقوق دموکراتیک به استبداد حاکم را داراست . مبارزات اجتماعی جنبش کارگری به علت نیاز ساختاری آن به تشکل با اشکال گوناگون خفقان سیاسی آشتی ناپذیر است و به مبارزه برای کسب آزادیهای دموکراتیک در سطح عمومی گره خورده است . مکان این طبقه در تولید و خصلت گریز ناپذیر جمعی مبارزه اش به او جایگاهی می دهد که برای هیچ یک از طبقات و اقشار تحت ستم موجود نیست . زمانی که توده های طبقه کارگر در سطح وسیع به مبارزه برخیزند قدرت تحمیل حقوق دموکراتیک و آزادیهای سیاسی به استبداد حاکم را خواهند یافت و ایجاد تشکلهای توده ای کارگران گامی اساسی به سوی دموکراتیزه کردن فضای سیاسی و کسب حقوق پایدار است ." (2)

 " بر اين مبناست که بخش سوسياليست جنبش دانشجويي به طرح مقوله " اتحاد جنبشهاي دموکراتيک حول جنبش کارگري " مي پردازد . بر اين اساس است که دانشجويان سوسياليست بحث " نمايندگي افق پرولتري در جنبش دانشجويي " را مطرح مي سازند و در بدنه جنبش دانشجويي به تبليغ و ترويج اين مساله مي پردازند  که اين چشم انداز را براي تداوم مبارزات خويش برگزينند  چرا که ممکن ترين و واقع بينانه ترين راه براي مبارزه پيگير در راستاي تحقق مطالبات دموکراتيک در سطح جامعه است . به اين معناست که شعار " اتحاد جنبش کارگري و دانشجويي " را پيش مي کشند و از بخش چپ جنبش دانشجويي دعوت مي کنند که مبارزه در راه تشکل يابي طبقه کارگر و غلبه بر موانع عيني و ذهني آن را به هسته اصلي راهبرد خود بدل سازند . " (3)

دی ماه 87

http://besoyesosyalism3.blogfa.com/ 

زیر نویس ها "

1)      (بیانیه دانشجویان سوسیالیست در مورد وضعیت کنونی جنبش دانشجویی و مباحثات اخیرچپ دانشجویی  )

2)      (بیانیه دانشجویان سوسیالیست در مورد اعتراضات دانشگاه شیراز و بحثهای ایجاد شده پیرامون آن )

3)      (بیانیه دانشجویان سوسیالیست به مناسبت 1 می روز جهانی کارگر )

Posted by mohammad1917 at 02:42 PM | Permalink

بقا وتداوم جهت گيری سياسی درست با اتکا به نيروی آگاه ورزمنده در صفوف توده های مردم، درغياب تشکيلات علنی وانقلابی که اجازه فعاليت نداشته باشد، کماکان در جامعه و درعرصه های مختلف مبارزاتی معتبر و قابل پراتيک است.
روز شنبه ٢١ ديماه ٨٧ جوانان شهر سنندج بعد از اتمام مسابقه بسکتبال بين تيم تراکتور سازی سنندج و تيم شهر کرد در مسير سالن آزادی و ميدان مرکزی تظاهرات گسترده ای را در اعتراض به سياستهای سرکوبگرانه رژيم سرمايه داری جمهوری اسلام برگزار کردند که منجر به دستگيری تعدادی از تظاهر کنندگان شد.
٢٦ سال قبل (٢/٦/٦١) نيزدر همين مسير در جريان مسابقات کشتی در داخل همين سالن وبعد از اتمام مسابقات، جوانان معترض به سياستهای سرکوبگرانه  رژيم اسلامی تظاهرات اعتراض آميزی را برگزار کردند که منجر به دستگير تعداد زيادی ازتظاهر کنندگان شد. مسئوليت و سازماندهی آن حرکت اعتراضی ٢٦ سال قبل به عهده کو مه له بود. آن سنت مبارزاتی، امروز نيز حتا بدون دخالت تشکيلات کو مه له امری معتبرو قابل اجراست که صاحبان اصلی آن مردم مبارز و انقلابی کردستانند که همچنان کو مه له وسياست هايش را معتبر، قابل دفاع ومحبوب نگاه داشته اند. اين پديده انقلابی وعجين شده بين ما و مردم آزاديخواه کردستان آنچنان مستحکم و قابل دوام است که با هيچ نيروئی خدشه دار وگسستنی نخواهد بود. شاهد اين ادعا مبارزه روزمره مردم شريف وانقلابی کردستان در برابر سرکوب هر صدای حق طلبانه ای است که روزانه از جانب رژيم جمهوری اسلامی عليه آنان اعمال ميشود. مقاومت وپايداری  مردم آزاديخواه امکان هر نوع پيشروی و پيروزی  را از رژيم سرکوبگر اسلامی در کردستان سلب کرده ودر مقابل آن پتانسيل عظيم و نهفته ای را در بطن خود ذخيره و تداوم و پيروزی جنبش انقلابی کردستان را با اتکا به نيروی اتحاد واگاهی درآينده تضمين خواهد کرد.
در جريان يورش رژيم و مقاومت مردم حق طلب، بی شک نه تنها موفقيتی نصيب اين رژيم هار نخواهد شد بلکه مردم از هر فرصتی جهت اعتراض به کليت نظام فاسد اسلامی استفاده خواهند کرد. اين حرکات اعتراضی تنها مختص به عرصه ميادين ورزشی نيست، بلکه با نگاهی گذرا به مبارزات کارگران، زنان، دانشجويان٬ محصلين، معلمين وسايراقشار زحمتکش جامعه ميتوان به زنده بودن روزانه اين مبارزات و درستی سياستهای انقلابی کو مه له در جهت تقويت و گسترش اين  مبارزات در صفوف اقشارمختلف در جامعه کردستان پی برد. روزانه صدها مسابقه ورزشی در شهرهای مختلف ايران برگزار خواهد شد اما کمتر ميتوان وجه مشترکی ازانگيزه شرکت کنندگان درآن مسابقات را در مقايسه با تماشاچيان سنندجی يافت.
 چپ به رهبری کو مه له در کردستان جريانی توده ای و قوی است. اين ويژه گی غيرقابل انکار، با خون مردم انقلابی و هزاران رزمنده کمونيست و جانباخته صفوف کومه له که درخت تنومند آزادی را آبياری کرده اند عجين شده  که به نوبه خود يکی از تفاوتهای اساسی جامعه کردستان در مقايسه با ساير نقاط ايران است.
اتخاذ سياستهای درست کو مه له در طول سه دهه گذشته، علی رغم هر نوع کم وکاستی وافت وخيز، طی ساليان متمادی و در بطن مبارزه حاد سياسی و طبقاتی  به فرهنگ پيشتاز وانقلابی در جامعه کردستان تبديل شده است. اين اعتبار وپايگاه عظيم اجتماعی که سرمايه گرانقدری برای حال و آينده کومه له و جنبش انقلابی کردستان است با هيچ درجه ازتهمت ،فحاشی و افترای "مخالفين سياسی" عليه جريان ما، در ميان مردم کردستان و در بطن  مبارزه واقعی و روزانه خدشه ای وارد نخواهد کرد. با مراجعه به افکار عمومی، اين حقايق،  دست يافتنی، گويا و به آسانی قابل اثبات است. 

زنده باد آزادی

درود بر مردم انقلابی سنندج

١٤ /١ /٢٠٠٩
 

Posted by mohammad1917 at 05:31 AM | Permalink

سيروان پرتونوری
رهبران حزب حکمتيست به روال هميشگی خود طی روز های اخير از رسانه های خود، حزب کمونيست ايران و سازمان کردستان اين حزب کومه له را مورد هجوم ادبيات هميشگی خود قرار داده اند که هر رهگذری که به سايت يا تلويزيون های اين حزب مراجعه کند اين هجوم غير سياسی و به دور از شئان انسانی که خود را کمونيست می داند را ملاحظه می کند و برايش سوالهايی در ذهن جای می گيرد که دليل اين همه اتهام پراکنی و ادبيات غير کمونيستی از کجا سرچشمه ميگيرد و چه عواملی با عث شده است که رهبران اين جريان به اين سرعت به خود آمده و حزب کمونيست و کومه له را آماج حملات غير واقعی خود قرار دهند.
کلماتی که در طول اين مدت و از زبان کميته رهبری اين جريان بر عليه ما بيان شده است عبارتند از ناسيوناليست،نئوتوده ايست،همکار اطلاعات،بی شهامت،پست،داشتن فساد پليسی،کار پليسی،جاسوس،تروريست،خيمه زدن در همسايگی اطلاعات و ...غيره بوده اند که از طرف کمونيستهای دو آتشه حکمتيست بر عليه ما بيان شده است .در اينجا بايد گفت آيا واقعا برای کسی که خود را کمونيست می داند استفاده از همچنين واژه هايی عليه ما جايز است؟آيا اخلاق و ادبيات کمونيستی که در اصول مارکسيسم به آن اشاره شده است جايی در ميان رهبران جريانی که خود را کمونيست می داند دارد ؟ مبارزه با بی فرهنگی مناسبات سرمايه داری و التر ناتيو کمونيستهای حکمتيست اين نوع ادبياتی است که بر عليه ما به روی کاغذ می آورند .
ترتسکی در مقاله ای تحت عنوان مبارزه با بی فرهنگی می گويد : استفاده از واژه های رکيک و ناسزا مانع رشد شخصيت و فرهنگ کارگران است؛حتی مانع عمده ای بر سر راه تحول مبارزات طبقاتی است.کلمات زشت و ناسزا ديواری نفوذ ناپذير بين زنان و مردان ايجا می کند که مانع مهمی بر سر راه اتحاد پرولتاريا و تحول سياسی و تشکيلاتی است. با اشاره به اين نوشته ترتسکی با هر نقدی که از وی داشته باشيم رهبران حکمتيست که خود را کمونيست می دانند چه نقشی را در مبارزه با اين نوع فرهنگ های غلط و ضد انسانی که خوديکی از رشد دهندگان اين فرهنگ غير کمونيستی هستند را دارند؟آيا رهبران اين جريان هنوز خود را متعلق به مارکسيسم و ادبيات پيشرو می دانند؛ آيا ادبيات و عملکرد اين جريان ربطی به کمونيسم دارد که هنوز پايه ای ترين اصول مارکسيسم يعنی اخلاق انقلابی را فرا نگرفته اند .آيا برای رهبران اين جريان کمونيست بودن فقط در قالب شعار و گفتار است يا کمونيست بودن هر انسانی از پراتيک و عملکردش مشخص خواهد شد به قول لنين انسانها را نبايد بر اساس آنچه که خود می گويند بلکه بر اساس آنچه که واقعا هستند بايد قضاوت کرد.
توسل به ابزار فحاشی برای پوشش افتضاحات سياسی در درون جنبش های اجتماعی!
متوسل شدن به ابزار فحاشی و اتهام زنی اين مدت رهبران حکمتيست بر عليه ما هم جنبه سياسی دارد و هم جنبه تشکيلاتی که در زير به طور خلاصه به مواردی که رهبران حکمتيست را وا داشته است که برای پوشش افتضاحات سياسی خود به ابزار اتهام زنی و پرخاشگری متوسل شوند اشاره خواهيم کرد.
شکست سياست های اپورتونيستی در درون جنبش چپ دانشجويی!
همانطور که همه فعالين سياسی چه در داخل و چه در خارج مطلع هستند حکمتيست ها در جريان ۱۳ آذر سال ۸۶ با تحليل های ليبرالی خود که از اوضاع سياسی و اجتماعی ايران چه در بعد داخلی و چه در بعد بين المللی داشتند و تهديدهای حمله نظامی آمريکا به ايران را مشاهد ميکردند،با تحليل های راست گرايانه و پا در هوای خود حس ميکردند که رژيم اسلامی در حال سقوط می باشد و حزب حکمتيست بايد خود را آماده تصرف قدرت سياسی کند. در آن مقطع بود که سازمان دادن و انتقال نيروهای گارد کاغذی از مناطق کردستان به دانشگاه تهران را از اولويت های سياسی و تاکتيکی خود برای تصرف قدرت سياسی قرار دادند و از بلند گوهای تبليغاتی خود فراخوان سنگرها را در دانشگاه حفر کنيد را به فعالين چپ جنبش دانشجويی ابلاغ ميکردند  بر اساس همين تحليل های راست گرايانه و ليبرالی حکمتيست ها بود که چند نفر از رهبران و چهر های اصلی تشکل دانشجويان آزادی خواه و برابری طلب (داب)که زير سياستهای و خط و جهت های اين حزب فعاليت ميکردند با عملکردهای خود و ارتباط گيری های سهل انگارانه  با ديگر دانشجويان باعث شدند که قبل از برگزاری مراسم ۱۳ اذر تعداد زيادی از فعالين اين جنبش دستگير و روانه سياه چالهای مخوف رژيم شوند. ضرباتی که در مقطع ۱۳ آذر و بعد از آن به بدنه جنبش چپ دانشجويی وارد آمد از عملکردهای غير مسئولانه و آوانتوريستی سکتاريسم حکمتيست سرچشمه ميگيرد حکمتيست ها از اين جنبش به عنوان ابزاری استفاده ميکردند  که شايد امکان داشته باشد همراه با قهرمانان گارد کاغذی قدرت سياسی رژيم را تصرف کنند و پرچم حکمتيست را بر روی کاخ های رياست جمهوری خامنه ای و احمد نژاد بر پا دارند ،اما ديديم که تحليل های نادرست و ماليخوليايی  اين حزب از اوضاع جامعه و عملکردهای اين حزب چگونه بهانه ای در دست رژيم قرار گرفت تا دستاوردهای اين جنبش را که با مبارزات پيگير خود به رژيم تحميل کرده بودند را پس گيرد و به اين جنبش ضربه وارد آورند. امروزه بعد از يک سال و چندی از اين حوادث جنبش چپ دانشجويی به خوبی درک کرده است که حرکات اپورتونيستی و ضد جنبشی اين حزب چه ضربه مهلکی به اين جنبش و دستاوردهای ان وارد کرده است .امروزه همه اين افتضاحات و گن کاريها جلوی چشم همه فعالين اين جنبش و ديگر جنبش های اجتماعی قرار گرفته است و اين جريان پا در هوا با عملکرد های خود باعث چند شقه شدن صفوف اين جنبش راديکال و کمونيست شد. ما در اوايل اين ضربات که به بدنه جنبش چپ دانشجويی وارد امده بود و بانی اصلی اين ضربات که حکمتيست ها بودند  را مورد نقد قرار داديم و در مقابل راه کار  و استراتژی سوسياليستی برای پيشبرد اهداف جنبش را به فعالين اين جنبش پيشنهاد داديم  و ماهيت واقعی اين جريان انحرافی را برای همه بر ملا ساختيم اما در مقابل اين نقد ها حکمتيست ها و چند تن از فعالين داب که از اعضای اين حزب بودند ما را به هم سوی وزارت اطلاعات و کار پليسی و باند ايرج آذرينی متهم ميکردند اما خوشبختانه روز به روز با گذشت زمان پشت پردهای اين وقايع برای فعالين  اين جنبش و ديگر فعالين جنبش های ديگر بر ملا شد که چه جريانی کار پليسی انجام داده است و چه کسی با عملکردهای خود يک جنبش راديکال و چپ را فدای سياستهای اپورتونيستی و سکتاريستی خود کرده است . حال حکمتيست ها که در درون اين جنبش روز به روز رسواتر می شوند برای جبران اين گن کاريها و پوشش اين افتضاحات به بار امده از ديد اعضا و فعالين خود و ديگران می خواهند با برپا کردن جو و فضايی غير سياسی و اتهام زنی اين افتضاحات را از ديد همگان پوشش دارند و انسجام تشکيلاتی خود را که در بحران بسر ميبرد را با اين نوع جو و فضا سر گرم کنند اما بايد بگويم که با اين نوع اتهام زنی ها و فحاشی ها نميتوانيد خود را تبرئه کنيد بايد برای اين نوع افتضاحات و رسوايی هايی که به بار اورده ايد جواب پس بدهيد. وقتی محمد فتاحی می نويسد که يکی از دانشجويان داب را مورد فشار قرار داده ايد تا در تلويزيون کومه له بر عليه داب و عملکرد حکمتيست ها حرف بزند به مزاجشان بر ميخورد و فوری عکس العمل نشان ميدهد ولی جناب اقای فتاحی بايد بداند که اين يکی از آن دانشجويانی است که سياست های ضد کمونيستی و اپورتونيستی شما را نقد ميکند اگر برای ديگر فعالين اين جنبش شرايط و فضای آزادی موجود بود تا بتوانند حرف بزنند  از اين خرابتر را هم ميشنيديد اگر مقداری به خود زحمت دهيد و تغيير و باز نگری که بر  جنبش چپ  دانشجويی روی داده است را ببينيد همه در مقابل اين نوع حرکات غير مسئولانه شما بوده است جنبش چپ دانشجويی بعد از وقايع ۱۳ اذر تغييراتی را در صفوف خود ايجاد کرده است و راه کار های سوسياليستی برای خود اتخاذ کرده است که نمونه ان مراسم ۱۳ اذر در مازنداران و شيراز بود . تشکل داب هيچ وقت به سياست های شما گرايش نداشته است و نخواهد داشت حکمتيست های درون اين تشکل همان هايی بودند که در حال حاضر نزد خودتان به سر ميبرند و در اينده نزديک هم ان چند نفر ديگر هم که در داخل داريد را از دست خواهيد داد چون در عالم واقعيت ماهيت حزب تان برايشان بر ملا شده است و ديگر هيچ اميدی به سياست ها و عملکردهای حزبتان در درون اين جنبش نيست و نخواهد بود پس لطفا کم زحمت به خود دهيد و در تلويزيون ها و مصاحبه هايتان اين تشکل را به خود ربط دهيد چون رسوايی بيشتر نثار خودتان خواهد شد .
جنبش کارگری :
حکمتيست ها از اين که در درون جنبش کارگری هيچ نفوذ و اعتباری ندارند به شدت هراسان هستند و وقتی يک جريان کمونيستی را مشاهده ميکنند که در درون اين جنبش روز به روز رشد ميکند را به شيوه هيستريک مورد حمله قرار ميدهند تا شايد بتوانند با اين نوع حملات از نفوذ و رشد اين حزب بکاهند. اما بايد بدانيد که نقش و جايگاه جنبش کارگری در درون سياست های شما خالی است بايد بدانيد که تز حزب و قدرت سياسی و شعار سرنگونی به جای انقلاب کارگری از اين جا سرچشمه ميگيرد که شما به نيروی واقعی و مادی طبقه کارگر به عنوان نيروی اصلی محرکه هر انقلاب سوسياليستی و کارگری باور نداريد و به خاطر اين نوع بينش بود که جنبش دانشجويی را انتخاب کرديد تا شايد بتوانيد از نيروی ان قدرت سياسی را تصرف کنيد اما ديديم سياست های پا در هوايتان رسوا و بر ملا شد .
جلسات پالتاکی حزب کمونيست ايران و ديگر جريانات چپ با فعالين کارگری داخل و خارج طوری حکمتيست ها را عصبانی و هراسان کرده است که مقاله محمد فتاحی را هر شخصی مطالعه کند  گريه کردن ايشان را حس ميکند محد فتاحی وقتی ما را در مقاله خود به نئوتوده ايسم واژه قديمی ليدرش متهم ميکند بايد خوب تشخيص دهد که  اين نوع اتهامات به رفيق صلاح مازوجی و ديگر اعضای حزب نمی چسبد عملکرد اين انسانها برای همگی مشخص شده است و فکر نميکنم که کسی نباشد که نداند اتهام های رهبران حکمتيست بر عليه ما  از کجا سرچشمه ميگيرد محمد فتاحی در نامه خود فراخوان اعلام فراکسيون دفاع از کومه له را فراخوان داده  است، از چه وقت  کومه له دوست شده ايد و دلتان برای کومه له ميسوزد، از چه وقت فراخوان ضربه زدن  به کومه له جای خود را به فراخوان دفاع از کومه له نزد حکمتيست ها داده است  لازم نيست برای کومه له نقش خاله خرسه را بازی کنيد کومه له با تبليغات شديد جمهوری اسلامی هيچ گونه خدشه ای به سابقه مبارزاتی و درخشانش وارد نيامد حال با اين نوع اتهامات به رهبرانش از سوی حزبی که هنوز سه رقمی نشده است وارد نخواهد آمد .
عملکرد مسئولانه حزب کمونيست ايران و کومه له در درون جنبش های اجتماعی خيلی شفاف تر از ان است که شخصی مثل محمد فتاحی با ديگر هم نبردانش بخواهند کومه له را دچار ضربه و خدشه کنند ما در سياستهای و در عملکرد خود ابلاغ کرده ايم که منافعی جز از منافع طبقه کارگر و زحمتکشان نداريم و همه مبارزه و تلاشمان برای رهايی اين جنبش و ديگر جنبش های اجتماعی خواهد بود.
ارتباط ما با ديگر جريانات سياسی ؟
حکمتيست ها ما را هميشه و مخصوصا رفيق صلاح مازوجی را متهم کرده اند که گويا با جريان اتحاد سوسياليستی کارگری نشست داريم  و اعلام ميکنند که رهبری کومه له و حزب خط فکری و سياسی اش را از ايرج اذرين ميگيرد و يا ميگويند در درون ما فراکسيون ايرج اذرينی و جريان نئوتوده ايسمی وجود دارد . رهبران اتهام زن حکمتيست بايد خوب بدانند که موضع ما در مقابل اين جريان از خيلی وقت پيش ابلاغ شده است و نقدهای خود را از اين جريان هم بيان کرده ايم و درست چند سال است که ما هيچ گونه ارتباطی با اين جريان نداشته ايم  سياست ما در رابطه با روابط ديپلماسی با احزاب های سياسی در گزارش سياسی کميته مرکزی کومه له به کنگره ۱۳ ابلاغ شده است و لازم نيست رهبران حکمتيست در کوچه و پس کوچه های اينترنت دنبال اين بگردند که کشف کنند که ما با چه جرياناتی نشست داريم. ما برای گفتگو و ارتباط با جريانات سياسی ايرانی برای خود اصول هايی را مد نظر داريم  که هر جريانی اين  اصول ها را رعايت کند حاضر به روابط ديپلماسی هستيم ديگر لازم نيست رحمان حسين زاده کاراگاه بازی به خرج دهد و عکس رفيق ابراهيم  با مصطفی هجری را کشف کند و به عنوان افشا کردن روی سايت ها درج کند. ايا نزد رهبران حکمتيست ارتباط با جريانات سياسی ايرانی بخصوص جريانات چپ در حد يک رابطه ديپلماسی در جهت پيشبرد منافع  جنبشی بهتر است يا رابطه با دولتی مثل اسرائيل يا سلطنت طلبان ؟
نگرانی حکمتيست ها از اين نيست که به قول خودشان گويا خط ايرج اذرينی يا حزب دمکراتی در درون ما رشد پيدا کند نگرانی اين حزب از اين است که فکر ميکنند ما با اتحاد سوسياليستی کارگری در درون يک حزب فعاليت خواهيم کرد و اين به نوبه خود برای حکمتيست ها نگرانی به بار اورده است که حزب ما در حال رشد است. نه فقط اتحاد سوسياليستی کارگری بلکه هر جريان چپی  که خود را با سياست های حزب کمونيست ايران و کومه له تداعی کند و ان را قبول داشته باشد دروازه های اين حزب بر روی آنان باز بوده و است پس لطفا برای خود مشغله درست نکنيد فکر ميکنيد با اين نوع اتهامات ميتوانيد ما را از سياستهای خود و عملکرد خود مورد تاثير قرار بدهيد رفيق صلاح و رفيق ابراهيم عليزاده و ديگر اعضای اين حزب از شما رهبران حکمتيست خيلی عاقل تر و سياسی تر هستند که شما بخواهيد انها را از چيزی با خبر کنيد يا به انها سمت و سو بدهيد خيال شما و ديگر دشمنان کومه له و حزب را هم راحت کنم که نه فراکسيونی به نام ايرج اذرينی در کار است نه  ديگاه و نظری در مخالفت با حزب کمونيست ايران و کومه له خوشبختانه در مقطع فعلی حزب از انسجام تشکيلاتی و سياسی قوی برخوردار است که نمونه بارز ان را ميتوانيد از مباحثات کنگره ۱۳ کومه له در برابر اقليت تشکيلاتی درون حزب در يابيد و همين انسجام سياسی و تشکيلاتی حزب کمونيست ايران و کومه له چه در داخل و چه در خارج و چه در تشکيلات علنی است که حکمتيست ها را نگران کرده است تا ما را مورد هجوم های غير کمونيستی خود قرار دهند .
وحشت حکمتيست ها از رشد و نفوذ کمونيسم :
در بالا به طور خلاصه وار مواردی که حکمتيست ها را به اين شيوه به وحشت انداخته است که با حملات غير سياسی و غير واقعی افتضاحات خود را پوشش دهند اشاره کردم . امروزه در جامعه ايران جنبش های اجتماعی با مبارزه و اعتراضات پيگير خود بر عليه نظم سرمايه داری اسلامی و برای رسيدن به خواست و مطالبات خود برخی خواست ها ی اوليه خود را به رژيم تحميل کرده اند و با رشد اين مبارزات ديوار اختناق و سرکوب رژيم ترک برداشته است و اين ترک برداشتن برای ما موقعيتی را فراهم کرده است تا بتوانيم از لا به لای اين ترک برای نفوذ در جنبش های اجتماعی و تاثير گزاری بر روی انان قدم برداريم در چند سال اخير ما شاهد رشد چشمگيری از نفوذ حزب در ميان جنبش های اجتماعی بوده ايم و اين نفوذ و تاثير گزاری به مراتب خود برای جرياناتی که دشمن ما هستند نا خوشايند بوده است که حکمتيست ها نمونه بارز ان هستند امروزه هم حملات رهبران اين جريان و اتهام پراکنی هايشان و ننگ زدن هايشان به رهبران ما به خاطر همين رشد و نفوذ حزب کمونيست و کومه له می باشد که روز به روز ماهيت غير مارکسيستی بودن اين جريان در درون جنبش های اجتماعی بر ملا شده است حکمتيست ها از رشد و نفوذ کمونيسمی که حزب کمونيست ايران و کومه له برايش مبارزه ميکند هراسان هستند و به همين خاطر است که تمام نيرو و انرژی خود را صرف اتهام زنی و پرخاشگری بر عليه ما انجام ميدهند تا شايد با چنين بر پا کردن جو و فضايی لطمه ای به سابقه مبارزاتی ما وارد اورند و افتضاحات و انحرافات خود را از ديد همگان پوشش دارند اختلافات درون تشکيلاتی تان  و نا منسجم بودن صفوف خود را هيچ وقت نميتوانيد تا اخر با اين نوع عملکردها منسجم کنيد اگر اين نوع حملات و استفاده  از اين نوع اتهام زنی ها برايتان امتيازی داشته باشد خيلی موقت است در اينده چه خواهيد کرد خوب ميدانيد در درون تشکيلات تان  چه اختلافاتی وجود دارد از کناره گيری کوروش مدسی ليدرتان تا نوشته  محمود قزوينی در نقد گارد کاغذی تان  و انتقاد از افتضاحاتی که در درون جنبش چپ دانشجويی به بار اورديد امروزه بيش از هر وقت ديگری موقعيت حزب حکمتيست را لرزان کرده است اگر نيرويی داريد ان را برای انسجام خود به خرج دهيد نه برای اتهام زدن و نا سزا گفتن به رهبران حزب کمونيست ايران و کومه له اين حزب لازم به دلسوزی شما ها را نداشته و نخواهد داشت يک ضرب المثل ميگويد اگر لا لايی بلديد چرا خودتان نميخوابيد.
 

Posted by mohammad1917 at 08:39 PM | Permalink

متاسفانه تاريخ اين چند ساله اخير كمونيسم در ايران با انشقاق حزب كمونيست كارگرى و مرگ نابهنگام منصور حكمت سيرى دردناك و تراژديك را پيمود۔ بى مايه ترين نظريه ها امكان بروز يافتند و حاشيه ای   ترين و غير اجتماعى ترين تز هاى نقد شده و خاك خورده مجددا به عنوان "دكترين" هاى جديد و در افزوده هاى عتيق امكان سر بر آوردن كردند۔ باور و اعتقاد به اصول و اصالت تئورى ماركسيسم جاى خود را به دهن کجی و لاقيدى سياسى  داده است ۔ در اين رابطه سمينار كورش مدرسى  قابل تامل و بررسى است۔

کورش مدرسی در سمیناری تحت عنوان بررسی اوضاع سیاسی ایران و موقعیت چپ ، ارزیابی ای ارائه داده است که  بررسی و نقد برخی نکات و مواضع آن برای کسانی که فلسفه "آوردن تز"ها و پس گرفتن یکی پس از دیگری آنان را با توضیحات "تئوریک" میخواهند درک کنند، خالی از لطف نیست.

 مهمترین نکات محوری این بحثها از نظر من که باید بدانها پرداخت عبارتند از :

- بررسی اوضاع سیاسی ایران وموقعیت چپ و پایان یک دوره

- مرحله بندی انقلاب

- جنبش سرنگونی 

- متعارف شدن جمهوری اسلامی 

من در متن بررسی اوضاع سیاسی ایران، موقعیت چپ و پایان یک دوره به بقیه بندهای دیگر نیز میپردازم.

در  این قسمت  کورش مدرسی از جمله چنین گفته است: " به نظر من این چپ منظورم کل چپ است و مکررا در جاهای مختلف گفته ام این چپ پوپولیست ،  ربطی به مارکسیسم ندارد ،  ربطی به طبقه کارگر ندارد،  ربطی به انقلاب کارگری ندارد،  این چپ یک پوپولیست است که پراتیکش وارونه است، بخاطر یک دوره وارونه که ما در ایران به سر می بریم پوپولیسمی از نوعی دیگر به وجود آمده می خواستم یک بار دیگر این ماجرا را نگاه کنیم، این پایان یک دوره است ".

در نگاه اول چنین به نظر میرسد که او یک چپ انتزاعی را نقد میکند که  معلوم نیست منظور مشخص او کدام چپ است؟ قدری که میشکافیم معلوم میشود  منظور حزب توده و اکثریت نیست  ،  اینها جریانی راست و پرو رژیمی اند و ربطی به چپ ندارند  منظور راه کارگر، طیفهای مختلف چریکهای فدایی و حزب رنجبران هم نیست  احتمالا "مخاطب" او  طیفهایی از کمونیسم کارگری هستند که در زمان منصور حکمت در حزب کمونیست کارگری متشکل شده بودند، اما وقتی بیشتر دقت میکنید متوجه میشوید این انتقادات دارد به نوشته هائی  پاسخ میدهند که مبنای همه تزهای کورش مدرسی از دوران اختلافات درونی تا تبدیل شدن آنها به "چسپ درونی" حزب حکمتیست،  بوده اند. در حقیقت این "کل چپ" پدیده و کمونیسم و شخصی جز مارکسیسم انقلابی و کمونیسم کارگری و منصور حکمت نیستند!    در این رابطه اصلا نیازی نیست که بازی با کلمات و خبرگی در مقوله تراشی و جنگ مواضع را به عنوان  صورت مساله بپذیریم.

کورش مدرسی در بررسی خود که آن را پایان یک دوره می نامد اظهار می کند ،  که در این دوره اتفاقاتی افتاده است  و "زمین سیاسی جامعه ایران شخم خورده است" و در نتیجه تعدادی از عناصر کمونیست که منتقد سیاستهای حزب حکمتیست بوده اند و نظراتشان را مستدل و در مقابل جامعه برای قضاوت ارائه داده اند،  آدمهای بریده و خسته ای هستند که یادشان رفته وقتی در سربالائی میخواهند "خستگی در کنند"، دنده ماشین شان روی دنده خلاص بوده است. و یا به توصیه های  کارشناس هواشناسی توجه نکرده و در "جاده لغزنده" با دنده سبک حرکت کرده اند. انگار كه جهان همراه اینها خواب نما شده است و كسی  دیگر  از دریچه

ماركس تاریخ را كه مبازره طبقات و جدال گرایشات اجتماعی است ، نميبيند و ظاهرايك فرقه و تلوريهاى بى پايه قرار است تاريخ را توضيح دهند!

خیلی خوب است کسی که خود را متخصص روحیه معرفی میکند، لااقل برای نشان دادن صداقت خود در تحلیلها و استدلالهایش، یاس و فراخوان رفتن به خانه ها را تئوریزه نکند. "جنبش سرنگونی" که شکست خورد، پس منشور سرنگونی هم فعلا بایگانی است. اوضاع هم که دارد متعارف میشود و رژیم اسلامی دارد با مقتضیات تولید سرمایه داری خود را تطبیق میدهد و تشکیلات ایشان هم به "دوران" حفظ خود عقب نشسته است. نتیجه اینکه طرف خودش دارد "تئوری" سرخوردگی و "خستگی" از سرنگونی را می آورد، اما بخاطر همان اپورتونیسم "وارونه" تصمیم گرفته است کاسه کوزه ها را سر دیگران خراب کند. این را در اصطلاح معرکه گیران، کشیدن عکس مار مینامند.

اما، کار به اینجا ختم نمیشود. ظاهرا، تعدادی اندک از حاضرین در جلسه او به نظر میرسد در درون حزب حکمتیست، هنوز ابهامات تئوریکشان در مورد تز آوردنهای کورش مدرسی، لااقل تا زمان برگزاری همین حلسه، باقی است!  و نسبت به پیشینه تز متعارف شدن رژیم اسلامی و منشور سرنگونی و انقلاب ایران و وظایف کمونیستها، دچار شک و تردید اند. انگار بفهمی نفهمی، یک رابطه ای بین جدلهای مارکسیسم انقلابی و سوسیالیسم خلقی و ملی و نیز سابقه مباحث کمونیسم کارگری با مدافعین "دکترین رفسنجانی" و اینکه رسالت دوخرداد تبدیل کردن رژیم اسلامی به رژیم "متعارف" سرمایه داری در ایران است، برقرار شده است و برای هضم همزاد آنها در تزهای کورش مدرسی "استدلال تئوریک" بیشتری لازم است. اینجاست که نه تنها بحث لنین در دو تاکتیک و در رابطه با انقلابهای ۱۹۰۵ و ۱۹۱۷ و مواضع مارکس و انگلس در رابطه با انقلاب ۱۸۴۸، بلکه خود منصور حکمت هم وارد ماجرا میشوند و به عنوان شاهد مورد استناد قرار میگیرند! جملات زیر فقط بیرون ریختن "معلومات" به منظور "ارعاب تئوریک" اند. اصل ماجرا یعنی حلول سیاستهای ناسیونالیسم چپ و فعال شدن مواضع اپوزیسیون دوخردادی درون حککا در سال ۹۹، با زرنگی و مانور "هنرمندانه"ای با مساله انقلاب دموکراتیک و سوابق مرحله بندی انقلاب در روسیه و اروپا و ایران عوض میشود. خودتان بخوانید و نامربوط بودن این استدلال را با محتوای تزهای کورش مدرسی که من به برخی از آنها فوقا اشاره کردم، استخراج کنید.

"لازم است راجع به مرحله بندی انقلاب صحبت کنم و رابطه پوپولیسم با مرحله بندی انقلاب ، بخصوص مستدل بکنم که این پوپولیسم بدون اینکه روش بشه ،  چگونه ضد لینینی است ، چگونه ضد منصور حکمت است ،  بحثهای انقلاب ۱۹۰۵ و ۱۹۱۷ را ، این پوپولیسم مرحله بندی انقلاب می داند ، نه جربزه اش را دارد،  نه جرائتش را دارد نه انسجام تئوریکش را دارد ،  به لنین بپردازد ، به ما بند می کند ،  از نظر آنها کسی که می گوید انقلاب ۱۹۰۵،  انقلاب دمکراتیک بود ، جمهوری انقلابی کارگران و دهقانان بود ، اینها می گویند مرحله بندی انقلاب بود ،اینها جرات ندارند روشن کنند ، و وقتی کسی راجع به آنها حرفی می زند آنها می گویند ، شما مرحله بندی انقلاب می کنید باید آنها را زیر فشار گذاشت که تکلیفشان را با مارکس ۱۸۴۸، با منصور حکمت ۱۳۵۷ روشن کنند ".

سوال اساسی این نیست که کسی "جربزه" انتقاد به لنین را دارد یانه. گرچه منصور حکمت تنها کسی است که در تمامی تاکتیکها و دولت موقتها و مرحله انقلابهای لنین با شهامت و "جربزه" تمام بین کلیشه پردازی از لنین و کپی برداری از سیر انقلاب ۱۹۰۵ و ۱۹۱۷، و "متد لنین" و برداشت او از مارکس و تزهای فوئر باخ تفاوت قائل شده است. سوال این بود و این است که چه شرایطی و چه اوضاع و احوالی موجب شده اند تا تزها و سیاستها و تحلیلهای منشویکی و دوخردادی و چپ ناسیونالیست و ملی، علیرغم انبوه ادبیات مارکسیسم انقلابی و کمونیسم کارگری، اکثرا به زبان و قلم منصور حکمت، به نام "سیاست آوردنها" و تزهای جدید به بخشی از لایه انسانی دخیل در تاریخ تحزب کمونیستی ایران، به این راحتی فروخته شود؟ سوال این نیست که زیرکانه تئوریزه کردن شکست را با حمله به دیگران پنهان کرد، مساله کورش مدرسی این است که چگونه با ساختن تصویر منفی و از مدافعان کمونیسم منصور حکمت، به عنوان واداده و خسته، لایه باقیمانده حزب خود را برای مرعوب کردن کمترین تردیدها در مورد بستر واحد تزهای خود با تئوریسینهای دوخردادی به فروبستن لب وا دارد و "تشکیلات را سر خط نگهدارد". بحث کشاف تئوری مراحل و دولت موقت، خیلی وقتها پیش پاسخ داده شده اند. طرح دوباره آنها، تزیین تزهای "تکالیف و چشم انداز" و اعلام پایان مبارزه برای سرنگونی رژیم اسلامی در پوشش تزهائی است که اتفاقا بار" معلوماتی" آنها در زمان طرح شان بسیار پائین بود. دلیل اصلی رجعت به استدلال تئوریک و مقایسه تاریخی، تلاشی نافرجام برای جبران این نقیصه است. آنوقتها رسالت مهم همراه کردن عده ای اتفاقا نه با آن تزها که اساسا با مساله "لیدری" بود. "در پایان" این سناریو به فرجام رسیده، دیگر باید همراهان بی خبر را توجیه کرد. حقیقت هم این است که آن تزها، قرار نبود زیاد هم بار تئوریک داشته باشند. بحث، در دوره پس از انشقاق در حککا در سال ۲۰۰۴، اعلام گام به گام و بسیار رندانه کهنه شدن ادبیات مارکسیسم انقلابی و کمونیسم کارگری بود. اکنون که این اسباب کشی و مهاجرت سیاسی، با پایان نظر و رای و فکر مستقل و انتقادی افراد در درون حزب حکمتیست به سرانجام رسیده است، لازم آمده است قدری با دکوراسیون "تئوریک" مزین شود. فلسفه این انبوه انفجار "معلومات" چیزی جز این نیست. حلقه های آخر در "بریدن" از تئوریها و سیاستها و متدهای مارکسیسم انقلابی و مبانی کمونیسم کارگری است.

اين زيكزاك هاى "تئوريهاى" يكبار مصرفى ، و آوردن و بعدا يكى يكى آنها را بايگانى كردن، اظهار فضليت درمورد "كسى براى تحليل تره خورد نميكند" و یا " چه فرقى دارد جمهورى اسلامى متعارف شود يا نشود گيرم كه نشد۔۔۔" ممكن است كه موجب تسلیم و رضای دسته جمعى  به اين انتقال و شيفت سیاسی باشد، اما اين روش و منش سياسى شناخته شده كمونيسم حاشیه  ای و دانش آموزی قطعا  به امر مارکسیسم  و جنبش سوسیالیستی طبقه كارگر بی ربط۔ است.

همه چیز "شکست خورد"، اما یک امر به پیروزی رسید. صاحبان تزها و سیاستهائی که "جربزه" یک تقابل سیاسی، متین و مستدل و جدلی را با مباحث مارکسیسم انقلابی و کمونیسم کارگری نداشتند، در رفتند. در مقابل  محتوای همان تز و سیاستها، حتی با پشتوانه تئوریک به مراتب کمتری، در راس یکی از تکه های کنده شده از حزب کمونیست کارگری، به "پیروزی" رسیدند.

 غفار غلام ویسی

یکم ژانویه 2009

Posted by mohammad1917 at 08:29 PM | Permalink

حدود يک سال است  جنگ بر سر دستگيری تعدادی از دانشجويان مبارز دانشگاه های ايران در داخل و خارج کشور در جريان است. در اين رابطه دو نفر از جمع سه نفره تشکيل دهنده گان فراکسيون کمونيسم کارگری از طرف آقايان حکمتيست به انجام کار پليسی و حتی بدتر متهم شده اند که من از تکرار چنين اتهاماتی شرم دارم. اين در حالی بود که تمامی دانشجويان قبل از شروع اين گرد و خاک به  پا کردنهای مصلحتی دستگير و زندانی شده بودند. اين جنگ غيره مسئولانه اينترنتی همچنانکه هيچ ربطی به دستگيری برنامه ريزی شده دانشجويان از طرف نظام کثيف اسلامی نداشت همانگونه هم در دفاع از دانشجويان  آزاديخواه وبرابری طلب به راه نيفتاد  و ربطی هم به مخالفان سياسی و فعاليتهای آزاديخواهانه اين دانشجويان نداشت!

تنها هدف از به مسئله ی روز کردن اين داستان از طرف حکمتيستها به راه انداختن جنگی بود برای گذر از بحران سياسی و اختلافات شديد درون تشکيلاتی که حزب حکمتيست با آن رو برو بود! جنگی بود بين دو جريان که هيچ کدام از آنها  نه در ميان مردم معترض ايران و نه در ميان صدها هزار دانشجويی که ميخواهند همين امروز جمهوری اسلامی را به زباله دان تاريخ بسپارند نفوذی داشتند.

حزب حکمتيست برای لاپوشانی شکستهای پی در پی اش در عرصهای سياسی، تشکيلاتی و همچنين برای منحرف کردن افکار عمومی از ماجرای دانشجو گيت اتهام زنی به جريانات سياسی را شروع کرد که جز ضرر وزيان سياسی، جانی و حيثيتی برای دانشجويان در بند و از بند رسته ايران چيزی به همراه نداشت. در اين رابطه بدون اينکه کومه له و حزب کمونيست ايران در اين رسوائی  نقشی داشته باشند و بدون دليل و مدرک مستند قابل اعتما د و حتی عامی پسند مورد تعرض قرار داده و دها اتهام  ناروا و بی جا را به آن جريان نيز نسبت داد. بدون اينکه درک کنند که بد و بيراه گفتن به کمونيستها و راه اندازی جنگ بی حاصل حلال حل اختلافات درون تشکيلاتی و ديگر مشکلاتی که به علت در پيش گرفتن سياستهای غلط با آن روبرو هستند نيست!

آقايان حکمتيست اين بار هم مانند هميشه به جای بررسی و پيدا کردن راه حل درست و اصولی برای رسوائی به بار آمده (دانشجو گيت) در تلاش بوده و هست تا با پرخاشگری و معرکه گيری عوامل اصلی به  وجود آورنده اين رسوائی را بی گناه و ديگران را مسبب دستگيری دانشجويان قلمداد کنند. غافل از اينکه با  راه اندازی جنگ زرگری و يا با بکار گيری ترفندهای فرسوده اسلامی مابانه اش که صدها بار مردم شاهد تکرارشان بوده نمی توان بحران شديد تشکيلاتی را پشت سر گذاشت و از انحلال حزبی که هر چند ماه يک  بار با استعفای چنده نفره از اعضای کميته مرکزی اش رو برو است جلوگيری کند!

در اين شکی نيست که جمهوری اسلامی با زير پا گذاشتن تمامی قوانين بين المللی که تا به امروز تحت فشار کمونيستها، جنبش چپ و مردم آزاديخواه جهان برای دفاع از حد اقل حقوق اوليه انسانها تدوين و به تصويب جوامع بين المللی رسيده  مخالفان سياسی خود را سرکوب و به  بند کشيده است. همه ميدانند جمهوری اسلام حکومت صد هزار اعدام است. همه ميدانند جمهوری اسلامی برای سر پاماندنش حتی به نزديکترين حاميان و مدافعان ديروزی اش چه در داخل و چه در خارج از کشور رحم نکرده است، چه رسد به افرادی که همين امروز خواهان سرنگونی جمهوری اسلامی هستند.

ولی اين تنها يک طرف قضيه است . به غير از جمهوری اسلامی افراد منفعت پرست و جريانات فرصت طلبی هم هستند که برای رسيدن به آنچه که ميخواهند در قبال جان و زندگی مردم احساس مسئوليت نمی کنند و تنها چيزی که برايشان مهم نيست ادامه کاری و فعاليت مداوم وحفظ جان و زندگی اعضا و يا هوادارانی است که با جان و دل برای به زير کشيدن اين نظام گنديده به چنين جريانی پيوسته اند غافل از اينکه ديگر از اين کاه سوخته دودی بر نمی خيزد.

جريانی که رسما وعلنا اعلام می کند برای مقابله با سناريوی سياه و... در شهرها هسته های مسلح  تشکيل داده است ،اعلام ميکند تعدادی از اعضای کميته مرکزی اش از داخل کشور انتخاب شده اند،جريانی که در قرن بيست و يکم در عصری که اينترنت بر جهان حاکم است افتخار ش اين است که نيروی مسلحش در چند عمليات جسورانه موفق به نوشتن شعارهای مرگ بر جمهوری اسلامی زنده باد حزب حکمتيست در کوچه و  پس کوچه های شهر سنندج و مهاباد شده است، جريانی که رئيس دفتر سياسی اش اقدام به صدور پيام  تبريک به گروه مسلح خيالی حزبش می کند را نمی توان در به وجود آوردن چنين مشکلاتی بی تقصير باشد!

تمام مخالفان و موافقان جمهوری اسلامی و حتی کودن ترين آنها ميدانستند که روزی طيف دانشجويانی که به دانشجويان آزاديخواه و برابری طلب معروف شده بودند قربانی ندانم کاريها، فرصت طلبيها، خود بزرگبينی ها و منافع حقير تشکيلاتی حزب حکمتيست خواهند شد. کودنترين انسانها ميدانستند ليدر و تعدادی از اعضای رده بالای دور و بر ليدر اين جريان ميخواهند دانشجويان آزاديخواه و برابری طلب را به ابزاری برای بدست گرفتن هر چه بيشتر سکان رهبری حزب حکمتيست (که تعداد اعضايش حالا به کمتر از پنجاه نفر هم رسيده است) تبديل کنند.

متاسفانه نزديک به يک سال است که نامه ها و اسناد  درون تشکيلاتی و مهم حزب حکمتيست در وبلاگی با نام .... درج می شود. وبلاگی که سايتهای اين حزب و نزديک به آن روی آن و بلاگ صفحه نظر خواهی درج  و به مردم معرفی اش کردند. هفته ها اين وبلاگ را به تريبونی برای فحاشی  به کمونيسم ، جنبش آزاديخواهی مردم، به مارکس، انگلس و بخصوص به شخص منصور حکمت تبديل کردند.

نظرها و نوشته های درج شده در اين وبلاگ باعث شد مشکلات شديد امنيتی برای تعدادی از مردم در داخل کشور به و جود بيايد. در اين وبلاگ تعدادی زيادی را متهم به سرقت مسلحانه از مردم عادی ، طرح نقشه برای مصادره بانکها، زور گيری و.. کردند. که همين امر باعث شد تعدادی انسان بيگناه محل زيست، کار و خانواده خود را رها کرده و راهی خارج کشور شده و احتمالا تعدادی هم دستگير و زندانی شوند!

با وجود تمام اين مشکلات و مستندات تازه بعد از يک سال حزب حکمتيست اطلاعيه ای را با نام "سرقت اطلاعات کفن پوسيده ای بر لاشه جمهوری اسلامی در مورد سرقت اطلاعات از حزب حکمتيست" صادر کرده است.

متاسفانه در اين اطلاعيه باز هم تلاش کرده اند بجای پيدا کردن راه حل اصولی و مناسب برای حل مسئله دانشجويان و احساس مسئوليت در برابر وضع به وجود آمده از قبول واقعيت طفره رفته و نقش داشتن خود را در بوجود آوردن اين همه مشکلات انکار کرده اند. با علم به وضعيت تاسفباری که دارند باز هم تلاش می کنند که حزبشان را نماينده و سخنگوی جنبش کمونيسم و چپ جامعه معرفی کنند. چنان به تعريف و تمجيد از خود بر خواسته اند که گوئی جمهوری اسلامی از نفوذ حزب حکمتيست به وحشت افتاده و تمام نيروهای چپ و راست جامعه از  کومه له، حزب کمونيست کارگری، حزب اتحاد و سلطنت طلبان گرفته تا جناحهای معترض درون و بيرون از حاکميت را رها کرده و با تمام قوا به جنگ حزب حکمتيست آمده است! گوئی جمهوری اسلامی به غير از اين سی ، چهل نفر حکمتيست مخالفی ندارد  و در نبود اين رامبوهای ۲۰۰۸ درون اين فرقه جمهوری اسلامی مشکلی نخواهد داشت. معلوم نيست اين دوستان با تکرار مکررات و تعريف و تمجيد بی مورد از خود تا کی تلاش می کنند خاک به چشم خود و تعداد معدودی از افراد که تنها گناهشان اين است که به آنها اعتماد کرده اند به پاشند !

دوستان، کافی است که جمهوری اسلامی  به کارگران، مردم و دانشجويان به قبولاند که اتهامات حزب شما نسبت به ايرج آذرين، رضا مقدم از تشکيل دهندگان اصلی فراکسيون کمونيسم کارگری، کومه له و حزب کمونيست ايران، حميد تقوائی و حزب کمونيست کارگری ايران ، حزب اتحاد کمونيسم کارگری و ديگر جرياناتی که خود را چپ ميدانند درست است. همين کافی است تا همه به اين نتيجه  برسند که هر چه تا به حال در مورد سوسيا ليسم و کمونيسم شنيده اند نادرست و گفته های آيت الله ها و آخوندهای ريز درشت اسلام در مورد کمونيسم و سوسياليسم صحيح و درست است. 

دوستان، باورکنيد سمج ترين مدافعان و موافقان سياسيتان محتويات اين اطلاعيه را از شما قبول نخواهند کرد  پس لطفا حاشيه نرويد  به اصل مسئله به پردازيد ! با مردم رو راست باشيد و بيش از اين درک و شعور سياسی مردم را دست کم نگيريد! " مردم خر نيستند"  به جای اتهام زنی، دروغ پردازيهای اظهر من الشمستان نويد بشارت را شناسائی کنيد! راه حل درست و اصولی همين است! باعث نشويد مردم از کمونيسم و چپ گريزان شوند. هنوز راه های اصولی برای جلوگيری از انحلال حزبتان وجود دارد!

باور کنيد به انحلال حزبتان بيش از چند گام لرزان فاصله نداريد! از لحن فحاشيهايتان ميتوان دريافت که داريد با چه مشکلاتی دست و پنجه نرم می کنيد.

محمد محمدی

Posted by mohammad1917 at 10:04 PM | Permalink

هدف از نوشتن این چند سطر نشان دادن گوشه‌ کوچکی از کار و فعالیتهای سوسیالیستی و بشر دوستانه‌ خستگی ناپذیر دکتر مادس(ماتس)گیلبرت  است که‌ این روزها زبان حال مردم ستمدیده‌ فلسطین و چشم حقیقت بین ما در غزه‌ شده‌  است.

  دکتر مادس گیلبرت، آن پزشک انسان دوست انقلابی، مراسم  سال نو را همراه با همکارانش در غزه‌ با چای و آرزوی سال بهتری برای جامعه بشری برگزار کردند. گیلبرت، هم در عرصه‌ پزشکی و آموزش دادن جوانان و دانش آموزان در زمینه‌ یادگیری کمکهای اولیه‌ * و همچنین درعرصه‌ فعالیتهای بشر دوستانه‌ و سیاست  سوسیالیستی ،از کوشاترین  و مبارزترین  پزشکان اروپا و به‌ ویژه‌ نروژ می باشد. دکتر گیلبرت از مبارزین و فعالین تشکیل دهنده جنبش ضد جنگ وتنام در دهه‌ هفتاد میلادی و شاخص ترین و قاطع ترین مخالفان جنگ و کشتار مردم بالکان و افغانستان و عراق محسوب می شود.

 دکتر مادس گیلبرت، در اعتراض به‌ عضویت کشور نروژ در سازمان آتلانتیک شمالی(ناتو) و شرکت ناتو در کشتار و ویرانیهای بالکان و یوگوسلاوی به‌ ویژه‌، شکل و ابتکار جدیدی را در مبارزه‌ علیه‌ جنگ طلبان و آدم کشان ابداع کرد. زمانی که در سال 1999 وزیر کار و اقتصاد، لارس سپوتهایم، رهبر حزب "چپ" نروژ که‌ حزب ایشان  یکی از احزاب راست و لیبرال نروژ میباشد، پروژه‌ آموزش کمکهای اولیه‌ را برای  سیاح و گشتگرهای  که‌ با کشتیها و قایقهای تفریحی در آبهای نروژ وقت آزاد خود را سپری میکنند، در دستور کار خود قرار داد و پراتیک آنرا آغاز کرد، حاضر نشد این آموزش را( که‌ بیشتر جنبه‌ خود نمای و تبلیغاتی برای وزیر و رهبر حزب چپ داشت) به‌ او یاد بدهد. این سر باز زدن ،مادس، در آموزش دادن  وزیر کار و اقتصاد،  به‌ حرکت و ابتکار اعتراضی  مدرن و جسورانه‌ای در جامعه‌ و میدیای نروژ تعبیر شد. دکتر مادس که آموزش دهنده این نمایش پزشکی بود، در برابر چشمان حیرت زده‌ روزنامه‌ نگاران و رئوسای حکومتی، از این راه انزجار و اعتراض خود را علیه‌ دولت وقت که‌ ، لارس، یکی از مهرههایش بود ابراز نمود.

    با تلاش و فعالیت مادس، مرکز درمانی و پزشکی در شمال نروژ تاسیس شد. این موسسه‌ ‌ آموزشهای پزشکی را در چهارچوب و محدوده‌ کمکهای اولیه‌ و معالجه‌ بیماران و مجروحان سطحی  به‌ صورت مجانی برای  یاری و کمک رسانیدن به‌ مردم، افغانستان، انگولا و کامبوجیا و غیره اراء و در اختیار داوطلبان میگذاشت.

 یکی از همکاران ماتس، او را انسانی جهان وطنی، با هوش، ایدیالیست و پر تلاش و عالی وصف میکند و اضافه‌ میکند که‌ ماتس، برای آن چیزی که‌ خود به‌ دان معتقد و فکر میکند درست است، مبارزه میکند و در این راه هم انرژی و اشتیاقش پایان نیافتنی است.

  در جریان حمله‌ به‌ برجهای آمریکای در 11 سپتامبر، در جریان مصاحبه‌ با یک روزنامه‌ نگار، چنین دیدگاه خود را بیان کرد پرفسور گیلبرت: " اگر حمله‌ به‌ عراق و کشتار مردم  سویل این کشور حق مشروع آیالات متحده‌ آمریکا باشد، به‌ همان میزان هم حق اخلاقی، مردم عراق است که‌ با همان اسلحه‌ای که‌ به‌ آن دست رسی دارند، مواضع آمریکا حمله هدف قرار بدهند. کشتار مردم بی گناه و مدنی، یکی است، اینکه‌ آمریکای است یا عراقی و افغانستانی، هیچ فرقی نمیکند".‌

یک انقلابی رادیکال

 گیلبرت در اوایل 1970 به‌ عضویت حزب کمونیست کارگری نروژ در آمد و در این سالها در بسیاری از جنبشها و حرکتهای ضد سرمایه‌داری و ضد جنگ در سراسر دنیا شرکت فعال و موثری هم در این عرصه‌ و هم در عرصه‌ پیش برد استراتژی و سیاستهای رادیکال و خدمتگذارانه‌ در جهت رفاه و دست مزد بیشتر و مبارزه‌ علیه‌ سیاستهای راست گریانه و خارجی ستیز، انجام داده‌ است که‌ قابل تحسین و احترام هستند.

" استثمار شده‌گان، برای کسب قدرت باید پیکار کنند، و این مبارزه عدالتخواهانه‌ در بسیاری از جاهای که‌ یک اقلیت جنایت پیشه‌، اکثریت مردم را استثمار میکنند، حتما با خشونت توام خواهد بود" پرفسور ماتس گیلبرت.

 گیلبرت به‌ دلیل اینکه‌ در جوار انجام خدمت و فعالیتهای پزشکی ‌، به‌ کار و تلاش برای یک دنیا بهتر و مبارزه‌ پیگیر برای یک جامعه‌ سوسیالیستی مشغول است و هم اکنون عضو فعال حزب سرخ نروژ( حزبی که‌ ،از اتحاد و اتلاف احزاب چپ و کمونیستی نروژ تاسیس شد، در سال جاری) است، از شناخته‌ شده‌ترین چهره‌های سوسیالیست در رشته‌  خود و عرصه‌ سیاست و مبارزه‌ رادیکال در  کشورهای سکاندیناوی است. او عضویت در' پزشکان بدون مرز' را نپذیرفت. چون ایشان معتقد است که‌ انسان منطقی و عدالت خواه‌ نمی تواند ' بی طرف' باشد در جریان مبارزه و ماجرای از نوع اختلافات و جنگ در غزه‌ یا عراق. او معتقد است که‌ زندگی و کار پزشکی از نوع "بی طرف" بودنش  با اخلاق و عقیده‌ ایشان جور در نمی آید. یا اینکه‌  آدم تنها شغل و کار پزشکی خودش ه‌ا انجام بدهد و بس، شما را از نزدیکی و اگاهی به‌ شرایط زندگی روزمره‌ مردم بی خبر و منفعل می سازد. حق با مادس است. انسان مسئول و مدافع خط و تز ، دنیا بهتر، نمی تواند دهان و چشم و گوش خود را از واقعیتها ببندد و عنوان بی طرف را برای خود انتخاب کند. خوب واضع است که‌ او در " سازمان پزشکان بدون مرز" که‌ بی طرفی یکی از بندهای اساسنامه‌ای و بنیاد اخلاقی شان است، نمی گنجد.

آن پیامک تاریخی از غزه‌ به‌  همه‌ جهان

  دکتر گیلبرت و دکتر اریک فوسه‌، آن دو یار و دکتر شجاع و مدافع استثمار شده‌گان، با مشاهدء اولین نشانها واقدامات جنگ جویانه‌"حماس" و پذیرای دولت و احزاب فاشیست و خونریز اسرائیل، در روز 30.12.2008 همراه چند دکتر مصری خود را به‌ نوار غزه‌ رساندند. این حرکت و اقدام جسورانه‌ آنها یکی از مهم ترین کارهای بود که‌ بشر متمدن در این شرایط می توانست‌ انجام بدهد.  دکتر مادس گیلبرت و دوستش فوسه‌، همزمان که‌ از زمره‌ پزشکان با تجربه‌ و فداکار هستند، در میدان سیاست هم رادیکال و متفکر و نظریه‌ پرداز چپ و منتقد نترسی هستند. دکتر مادس، در این زمینه‌ زبان زد خاص و عام است. آنها وقتی تصمیم گرفتند که‌ باید در اسرعه‌ وقت وارد غزه‌ شوند، میدانستند که‌ دولت و میدیا اسرائیل و امپریالیسم خون ریز همه‌ واقعیتها را وارونه‌ و وقایع را سانسور میکنند و اجازه‌ نخواهند  داد که‌ هیچ خبرنگار منصف و راستگویی وارد این منطقه‌ شود.

   اریک فوسه‌، در این رابطه‌ چنین اظهار نظرمیکند: " به‌ نظر من بهترین کاری که‌ من و مادس انجام دادیم، این بود که با فرستادن اخبارات و حقایق ترسناکی به‌ بیرون غزه‌ که‌ اینجا خودمان مشاهده‌اش می کنیم‌ ، نقشه‌ و اهداف ضد انسانی اسرائیل و میدیا این کشور را به‌ هم ریختیم  و دیوار سانسوری که‌ قرار بود جنایتش را در غزه‌ در پس آن از دنیا پنهان کند  فرو ریختیم. ما نگذاشتیم این سیاست از قبل برنامه‌ ریزه‌ شده‌، عملی شود ".

  مادس گیلبرت،  در یک ابتکار و اقدام سانسور شکنانه‌‌ با فرستادن پیامکی از راه  تلفن دستی که‌ همراه داشت، دنیا را در جریان نتیجه‌ جنایتهای رژیم فاشیستی اسرائیل در آن سوی دیوار جنگ و سانسور قرار داد. این  گزارش کوتاه، اشک در چشم همه‌ انسانهای شریف و عدالت خواه جاری کرد و همه‌ را به‌ یاری طلبید و از انفعال بیرون آورد. مادس و اریک،  تنها کانال و صدای فریاد و بیان واقعیات و وقایع تلخ در غزه‌ هستند، که‌ با دادن گزارشات دقیق و عینی همه‌میدیای امپریالیستی که‌ به‌ شدت از وجود آنها هراسان و نگرانند، تحت تاثیر  قرار داده‌اند.

   برای اولین بار در یک جنگ و کشتار عام انسانها ، گوشه‌ی هر چند کوچک، اما گویا را از ثمر جنایتهای حکام  سرمایه‌داری را از زبان یک شاهد مارکسیست دریافت کردیم. قدرت چهارم که‌ همان میدیا میباشد و تحت رهبری و کنترل سرمایه‌دارن و رژیمهایشان قرار دارد، هزار و یک تلاش را در جهت سانسور گزارشات گیلبرت و فوسه‌ انجام داده است. اما  وقتی آن  پیام را از راه موبایل به مردم عادی و دوستانش ارسال کرد و در آن از وحشتناک بودن و وحشیانه‌ بودن تهاجم اسرائیل سخن میگفت دیگر تردیدی در عمق فجایح در غزه‌  باقی نگذاشت و همه‌ چیز از زیر تیغ سانسورچیان در رفت.

  "تشکر از حمایت وسیعتان...آنها دو ساعت پیش بازار تره‌ باری را در مرکز شهره‌ غزه‌  بمباران کردند... 80 نفر زحمی و 20 نفر کشته‌ بر جای گذاشته‌ است...  همه‌ را به‌ اینجا ،بیمارستان "شیفا"(شفا) منتقل  کرده‌اند... مرگ، خون و آمپوتاسيون، قطع دست و پا، اطراف ما را فراگرفته است.. تعداد زيادی کودک، زنان حامله...من هرگز چيزی به اين وحشتناکی نديده‌ام. اکنون صدای تانکها را میشنویم. این را به‌ دیگران بگو، این خبر به‌ بقیه‌ برسان، تو هم فریاد بزن و دیگران را در جریان بگذار. هر کاری می توانی انجام بده. کاری بکنید. بیشتر انجام بدهید.." مادس گیلبرت،3.1.09، ساعت: 13.50 غزه‌، فلسطین". این پیامک، هوشداری به‌ بشریت عدالت خواه  و افشاء "بشریت" جنایت پیشه‌ بود. گزارش و پیامکی که‌  دیوار سانسور راست های افراطی نشسته‌ در اریکه‌ قدرت و میدیایشان را فرو ریخت و در فاصله‌ نه‌ چندان طولانی  این پیام کوتاه، اما تکان دهنده‌ماتس انسان دوست و ضدسرمایه‌ و دشمن جنگ، همه‌ نروژ و... اروپا و... دنیا را درنوردید.

  ماتس نخواست بی طرف و فقط یک پزشک متخصص بیهوشی  بماند. او که‌ سالها است در این میدان و برای ستمدیده‌گان می جنگد، تجربه‌ و عقیده‌ و کارهای ارزشمندش در گذشته‌ و حال این درس مهم  را به‌ او آموخته‌ که‌ آنچه‌ وظیفه‌ی یک انسان برابری خواه و عدالت طلب است، چیزی نیست جز پیکار و کوشش علیه‌ این نظام و افشاء آن و نشان دادن حقیقت ها  به‌ جامعه‌ . این دکتر مارکسیست فداکار و جسور یاد آور خاطره‌ء پزشک و رهبر مارکسیست و شوریده‌ دیگری است به‌ نام " چه‌ گوارا".  سودان، لبنان، افغانستان  و غیره‌ و پاکستان هم( در جریان زمین لرزه‌ء 2005) از دیگر میدانهای پیش بردن کمک و فعالیتهای بشر دوستانه‌دکتر ماتس گیلبرت و همکارش دکتر اریک فوس هستند.

  دکتر فوس همکار و همرزم دیرین دکتر گیلبرت، در مصاحبه‌ با یکی از روزنامه‌های نروژی در رابطه‌ با حضور خود و گیلبرت پس از 14 روز در غزه‌، چنین گفت: " شرایط  باور نکردنی است. کشتار و قصاوت همه‌ مرزها را طی کرده‌ اینجا. من و مادس به‌ شدت متأثر  و خشمگین هستیم. خسته‌گی و بی خوابی و دیدن این همه‌ جنایت و خون ریزی ما را به‌ شدت نارحت و بیقرار و افسرده‌ کرده. من وقت فکر کردن به‌ ترس را ندارم. تازه به‌ جای حالت ترس، خشمگین و عصبانی هستم". بله‌، این قاطعیت و حقایق گویی این دو قهرمان خیلی از فاشیستها و نژادپرستان دنیا را آزورد و به‌ " درافشانی" وادار کرد.