اين موج عظيم مبارزاتی نبايد به دستمايه تسويه حسابهای جناحی تبديل شود.

 
فرهاد شعبانی
اولين تصاوير تظاهرات عظيم مردم تهران از ميدان انقلاب به آزادی را برنامه زنده "نوبت شما" از تلويزيون بی بی سی در ساعت ۵ و ۱۸ دقيقه بعدازظهر امروز دوشنبه ۱۵ ژوئن  به وقت اروپا به تصوير کشيد. جمعيت عظيمی بود. خيابانهای مسير از جمعيت موج می زد. نيروی انتظامی و گارد ويژه، بسيج و لباس شخصی هائی که طی چند روز گذشته بسيار وحشيانه و در نهايت بيرحمی به صفوف متحد مردم در کوچه و خيابان و دانشگاه و ميادين شهر ها يورش برده بودند، با مشاهده اين موج پايان ناپذير مردمی ابتدا مات و ميخکوب نظاره گر اين سيل خروشان  صدها هزار نفری و به اصلاح غير قانونی بشدند؛ اما در لحظات پايانی بالاخره آن را  به خون کشيدند بطوريکه آمار دقيقی از کشته و زخمی های اين حادثه در دست نيست.  حمله به اين حرکت برخلاف دعوت فراخوان دهندگانش به لغو و آرامش در آن صورت گرفت.
حرکت تهران تنها گردباد کوچکی از طوفان عظيمی است که در سرتاسر ايران عليه حاکميت اسلامی  به جريان افتاده است.  سئوال اينجاست ؟ آيا بايد اين انرژی و پتانسيل آزاد شده در جويبارهای اصلاح طلبان جاری شود  يا بايد بنيادهای اين رژيم را با اصلاح طلب و بنيادگرا از بيخ و بن درآورد؟ بدون ترديد اين حرکت بايد به آن سرانجامی بيانجامد که ۳۰ سال آزگار  است مردم ايران آرزويش را در دلهايشان می پرورانند.
مهار کردن اين حرکت در چارچوب نظام مبتی بر ولايت فقيه و قانون اساسی بزرگترين ضربه به فرصتی است که مردم ستمديده ايران بدست آورده اند تا کل اين حاکميت را به زير بکشند.
سوار شدگان بر اين موج مردمی شعارهای راديکال مردم را شعارهای انحرافی می شمارند و در صددند که جلو سر دادن آن را بگيرند. کسانيکه در چند روز گذشته و در حاليکه دانشجويان و جوانان مبارز در دانشگاهها و در جنگ و گريزهای خيابانی در مبارزه رودرو با نيروهای گارد ويژه و لباس شخصی ها  خودجوش عليه ولايت فقيه و حاکميت اسلامی شعار می دادند و هزينه می پرداختند به ديدار ولی فقيه رفته بودند تا نغمعه کنار آمدن را را سر دهند شايسته رهبری اين مبارزه نيستند و نبايد سکان اين حرکت مردمی که کل حاکميت را نشانه رفته است را بدست بگيرند.
گرچه بهانه و بستر اين اعتراضات نمايش بنام انتخابات رياست جمهوری است اما تداوم مبارزه ائی است که کارگران و زحمتکشان ايران ، جوانان ، زنان و دانشجويان سالهاست آن را آغاز و هزينه های زيادی را برای به اينجا رساندنش پرداخت کرده اند. برای مردم کارگر و زحمتکش ، جوانان ، دانشجويان و زنان هيچ فرصتی بهتر و مناسبتر از اين بدست نخواهد آمد تا اين نظام را به زير بکشند. اگر اين فرصت از دست برود، شانس تکرار شدنش مشمول مرور زمان و مستلزم هزينه های بالاتری است. جا دارد که نيروهای چپ و سوسياليست و فعالين جنبش کارگری در اين اعتراضات شرکت کرده، خواسته ها ومطالبات  فروخورده کارگران ، جوانان و زنان ستمديده را بصورت شفاف و روشن فرموله و مطرح کنند. به مجاری قانونی انداختن شکايت موسوی به کودتای انتخاباتی سپاه پاسداران و ولايت فقيه و حتی برگزاری مجدد انتخابات خواستی نيست که کارگران و زحمتکشان ايران و زنان ستمديده برای تحقق آن هزينه های گزافی پرداخت کرده اند.
"خمينی بيدار شو موسوی تنهاست" شعار مردم فرودست جامعه ما نيست. مظلوم نمائی ميرحسين موسوی نبايد دست مايه ائی برای سوار شدن بر موج مبارزه ائی بشود که توده های مردم به تنگ آمده خود جوش به آن دست زده اند.  اين بحران ، را بنايد  بحران مشروعيت جناح اصولگرا تلقی کرد، بلکه بحران مشروعيت کل نظام اسلامی حاکم بر ايران است. خواستها و مطالبات کارگران، ايجاد تشکلهای مستقل کارگری و ديگر مطالبات کارگران و زنان بايد محور شعارهای اين حرکتها باشد. جزء اين اگر شود دستاوردهای  مبارزه توده بحرکت در آمده مردم يکبار ديگر و در روز روشن به يغما می رود. اميدوارم هرگز چنين نشود.