به رفقای اعتصابی در فرانسه

عزيزان نديده: احمد بخردطبع، جواد جوادی، حسن حسام، حسين مقدم، طاهره شمس و کيومرث عزتی

 دستتان را به گرمی می فشارم و در مقابل  احساس انقلابی و نيت مبارزاتی شما سر تعظيم فرود می آورم.

عزيزان، اعتصاب غذا شايد برای کسانيکه حتی يک وعده هم نمی توانند آن را تحمل کنند، خيلی راحت و بدون مکث از آن بگذرند. اما برای کسانيکه تنها يک روز به اعتصاب غذا اقدام کرده اند عينی و ملموس است که چه عواقبی در انتظار يک فرد اعتصابی است.

ضمن تائيد هدف انقلابی شما، لازم می دانم که چند نکته را به عرض برسانم.

۱ – در اين شکی نيست که رفقای ما و معترضين حق خواه نبايد در زندان باشند و بايد به مبارزات روا توسل جست و سرمايه‌داران را واداشت فعالين کارگری و ساير زندانيان سياسی را آزاد کنند.

۲ – هر تاکتيکی که برای تحقق اين هدف انتخاب ميشود بايد با کمترين هزينه همراه بوده و قدرت بسيج داشته باشد. من هم اکنون ضمن انديشيدن به هدف عاليتان به فکر تندرستی شما نيز هستم.

۳ – اگر من در زندان اقدام به اعتصاب غذای خشک کردم از روی ناچاری نبود، بلکه خيلی آگاهانه  و از پيش تعيين شده بود. اما چون در شرايط مشخصی و جای معينی بود، توانستم نتيجه مثبت آن را ببينم.

۴ – اعتصاب شما عزيزان شايد در يک شرايط مشخص و مرکز معينی باشد، اما برای کسانيکه ما در مقابل آنان به اعتصاب غذا متوصل شديم، هيچ هزينه ای برای آنان در بر نداشته باشد و شما عزيزان بايد در مرکزی به اين عمل انقلابی خود اقدام می کرديد که در کارهای روزانه دشمنان طبقه کارگر اختلال ايجاد می کرد.

يک بار ديگر ضمن تائيد اين شجاعت شما عزيزان، از شما بعنوان يک هم طبقه می خواهم که به اين اعتصاب پايان دهيد. همين که شما عزيزان عملا وارد مبارزه برای رهائی فعالين کارگری و ساير زندانيان سياسی شديد برای ما کارگران خوشحالی عميقی بود و ما اميد داريم که از امروز به بعد بتوانيم آن را در محيطی گسترده تر سازماندهی کنيم و مبارزه برای آزادی زندانيان روز جهانی کارگر و ساير مبارزين و معترضين را به يک وزنه تبديل کنيم. ما کارگران برای رسيدن به خواست و مطالبات خود جز نيروی خود نبايد به هيچ نيروی متکی باشيم.

نيروی ما در اتحاد ماست، بايد برای اين اتحاد با تنی سالم و خيالی آسوده در محل کار و زيست طبقه کارگر اقدام کنيم.

عزيزان، به پاس احترام به اقدام مبارزاتی شما و برای اينکه از خواست و مطالبات من در زمان اعتصابم در زندان اطلاع پيدا کنيد، برای اولين بار متن کامل اعلام اعتصاب غذای خود را که برای  مسئولان زندان فرستاده بودم، در اين جا انتشار می دهم با اين اميد که مفيد واقع گردد.

متن کامل نامه :

رياست محترم زندان مرکزی سنندج

با سلام :

 احتراما" اينجانب محمود صالحی فرزند محمد با شماره شناسنامه ۸۷۰ صادره از سقز که به تحمل يک سال حبس محکوم يافته و قريب به ۱۲ ماه است در زندان مرکزی سنندج محبوس می باشم، با وضعيت وخيم جسمانی که تمامی مسئولين قضائی و پرسنل زندان کم و بيش از آن اطلاع دارند و برای آنان  محرز است. از يک طرف بر خورد غير منطقی قانونگذاران و مجريان چشم و گوش بسته و اطاعت کور کورانه از فرامين آنان از طرفی ديگر و همچنين ناملايمات و نابسامانيها و تناقض گوئی حاکم بر دستگاه های زيربط که بر هيچ کس پوشيده نيست و عدم انطباق با قانون اساسی و مغايرت داشتن آشکار شعار و عمل ،   مجامع بين المللی را نيز وادار به واکنش نموده است.

اينجانب از تاريخ ۲۷/۱۲/۸۶ رسما اعتصاب غذای خشک را اعلام می دارم و تا رسيدن به خواست و مطالبات مشروع و انسانی و احقاق حقوق حقه مظلوم واقع شدگان و تحقق در راه رسيدن به اين امر مهم اعتصاب غذای خود را ادامه داده و خواستهای خود را به شرح زير اعلام می دارم .

۱ – پايان دادن به دستگيری فعالان کارگری، زنان، معلمان، دانشجويان و روزنامه نگاران.

۲ – رسيدگی به احکام اصداری غير عادلانه به وسيله قضات که می توان آن را احکام فله ای ناميد . لازم به توضيح است که بعضا چنين احکامی غيابی و به افراد تحميل شده.

۳ – لغو تبعيد تمامی زندانيان سياسی که همين امر موجبات تحمل هزينه های سر سام آور را با توجه به اوضاع اقتصادی حاکم بر کشور به خانواده های زندانی .

۴ – لغو کليه بازداشت های موقت از طرف مراجع قضائی.

۵ – با توجه به برنامه غذائی زندانيان که تامين غذا برای ۷۰۰ نفر زندانی می باشد، قطعا کارشناس مربوط به امور تغذيه را در کنترل کمی، کيفی و نحوه توزيع می طلبد.

۶ – توجه به نگهداری و مراقبت انسانانه از هر زندانی که از وظايف مهم زندانبان  به شمار می آيد، اما شايان ذکر است که اينجانب در مدت زندانی خود ۳ بار مورد هتاکی، فحاشی و حمله آقای قاسم رحمانی يکی از ماموران زندان واقع شده ام که تداعی ما وقع علاوه بر جسم، روح و روانم را نيز آزار می دهد.

۷ – نياز به اعزام زندانيان مريض زير نظر پزشکان متخصص که موارد فوق را بارها و به کرات به وسيله جوامع پزشکی گوشزد شده، اما بی توجهی به آن جای بسی سئوال است.

<< ضمنا" به لحاظ جلوگيری از هرگونه تحريف  در نوشته فوق، خواهان انعکاس اين نامه از طريق  رسانه های جمعی می باشم >>

 با تشکر:

زندانی محمود صالحی .

 زندان مرکزی سنندج بند پاک ۲ اطاق يک تاريخ ۲۷/۱۲/۸۶

قابل ذکر است زمانيکه من را در تاريخ ۲۷/۱۲/۸۶  به نزد قاضی مبارکی فرستادند تا از من بازجوی به عمل آورد، بعد از اينکه قاضی مبارکی حکم بازداشت موقت من را صادر کرد من هم رسما اعتصاب غذای خشک خود را به قاضی اعلام کردم.

 دوستان عزيز:

 درکشور ما و در زندان، زمانی اعتصاب غذا وارد فاز رسمی می شود که هر وعده غذای که توسط زندانبان به زندانی داده می شود فرد اعتصابی آن را به وکيل بند بدهد و ايشان هم غذای تحويلی را به افسر نگهبانی داخله ببرد و آن را صورتجلسه کنند. اين صورتجلسه درپرونده زندانی ثبت و به دادستانی فرستاده می شود. در غير انيصورت اعتصاب غذا در زندان  نه رسمی است و نه وجود خارجی دارد. 

محمود صالحی

تير ماه ۱۳۸۸