بياد كمونيست جنبش كمونيستي٬ جعفر شفيعي!

برگي از تاريخ: نسان نودينيان

بياد كمونيست جنبش كمونيستي٬ جعفر شفيعي!

اولين بار رفيق جعفر شفيعي را در بوكان در گرماگرم و التهابات خيزش توده اي در سال ۱۳۵۷ چند روز قبل از قيام بهمن٬ ملاقات كردم. همراه رفيق فاتح شيخ براي اطلاع از تجارب آنروزهاي خيزش هاي توده اي به بوكان سفر كرديم. در مسجد بوكان توده وسيعي از جوانان و مبارزين شهر تجمع كرده بودند و در مورد حاكميت توده اي و اداره شهر و پاكسازي شهر از نيروهاي امنيتي و نظامي صحبت ميشد. رفيق جعفر شفيعي را در آنجا با همان احساسات گرم٬ صميمانه و خاكي كه سالها بعد در صفوف كومه له بوديم و شاهدش بودم ديدم. قبل از قيام در مورد رفيق جعفر شفيعي از طريق رفيق عبدالله كهنه پوشي(عبه شيخ عزيز) نحوه زندگي و كار در ميان كارگران و تلاش براي ايجاد هسته هايي از كارگران و سازماندادن روشنفكران مطالب زيادي شنيده بودم. ميدانستم رفيق عبدالله كهنه پوشي در تبريز همراه رفيق جعفر شفيعي و جمعي از كمونيستها در محافل و محل كار و زندگي كارگران كار و زندگي ميكند. ارتباط ما تا ديدن مجدد او در اردوگاه كومه له قطع شد. متاسفانه حادثه ناگوار و سنگين از دست دادنش مجال نداد كه كمونيسم در ايران از توانائيهاي خستگي ناپذير و پر قدرت رفيق جعفر شفيعي بهره بيشتري ببرد. در سال ۱۹۹۹ كتاب  «جنبش اول ماه مه در كردستان» را جمع آوري و نوشتم. يك فصل از كتاب به انعكاس سياسي جنبش اول ماه مه پرداخته است٬ در اين فصل نوشته اي از رفيق جعفر شفيعي را آورده ام. سال هاي ۱۳۶۴تا ۱۳۶۷ با مراسمهاي توده اي و علني اول ماه مه ها در سنندج٬ در تاريخ جنبش كارگري ايران و كمونيسم ثبت شده است. در اين سالها جنبش كارگري در شرايطي كه خفقان سياسي و سركوب جمهوري اسلامي در ابعاد وسيع و سراسري وجود داشت٬ جنبش كارگري در سنندج تحت هژموني و اتوريته كومه له و حزب كمونيست ايران مبتكر برپايي مراسمهاي علني و پرقدرت روز جهاني كارگر بود. كارگران در تجمعات خود كيفر خواست سياسي و طبقاتي خود را به بورژوازي و دولت حاكم اعلام ميكردند٬ و با اين تحركات اميد و آرمانهاي سوسياليستي و دنيايي فارغ از ستم و بي عدالتي اجتماعي را نويد ميداند٬ و عملا در شكستن فضاي سركوب و خفقان آن روزها موثر بودند. در اين برگ از تاريخ و با اين مقدمه بخشهايي از سخنراني رفيق جعفر شفيعي را در ارتباط با اول ماه مه سال ۱۳۶۶ را ميخوانيد! متن كامل اين نوشته در كتاب «جنبش اول ماه مه در كردستان» در سايت مبارزان كمونيست و كارگران قابل دسترس٬ است.

بخشهايي از نوشته رفيق جعفر شفيعي:

((اول ماه مه سنندج٬ مهمترين درسها و نتايج: آن حركت اميد بخش جنبش كارگري ايران كه در مه ۶۶ در شهر سنندج درخشيد٬ بويژه از اين نظر ارزشمند و غرور آفرين است كه مهر سياستها٬ شعارها و روش هاي مبارزاتي كمونيستي را بر پيشاني خود داشت. پرچم مطالباتي كه توسط كارگران سنندج در اول مه برافراشته شد٬ نه فقط به كارگران كردستان بلكه به همه كارگران ايران تعلق دارد. در اين روز كارگران سنندج عملا به سخنگوي اعلام نشده ميليونها خانواده كارگري ايران تبديل شدند كه اختناق طاقت فرساي جمهوري اسلامي مجالي براي سربلند كردن آنها نداده است. بعلاوه حركت كارگران سنندج در اول مه نشان داد كه جنبش كارگري كردستان عليرغم جوان بودن٬ از موقعيت٬ شرايط و امكانات مناسبي براي نيرومند شدن برخوردار است كه لازمه اش بكارگيري واقعي و جدي همه امكانات فوق است. اين حركت٬ حركتي تصادفي و اتفاقي و يا حركتي مبني بر انقلابيگري آني اين يا آن كارگر در ساعات روز اول مه نبود٬ حركت مملو از رزمندگي كارگران سنندج ـ كه جمهوري اسلامي را در نگراني عميق تر فروبرد و نا باوران را به تعمق واداشت ـ و محل تلاقي روندهايي است كه از سالها پيش در كردستان عمل ميكرده اند.  شناخت اين روندها بدون شك به پيشبرد جنبش كارگري در كردستان كمك خواهند كرد.

از پراكندگي بسوي همبستگي و سازمانيافتگي: حكمت اول مه سنندج٬ ادامه منطقي مبارزاتي است كه كارگر در كردستان٬ تاكنون بر سر مطالبات چون دستمزد٬ شرايط بهتر كار٬ بيمه بيكاري و تامين معيشت٬ و.... و بالاخره عليه سياستهاي جمهوري اسلامي٬ عليرغم هر نوع ضعف و پراكندگي پيش برده اند. كوره پزخانه ها٬ سدها٬ كارخانه ها و كارگاهها٬ موسسات دولتي٬ شركتهاي ساختماني و راه٬ قاليبافي هاو..... همگي شاهد اعتراضات٬ نارضايتي ها و مبارزات كارگران عليه شرايط كار و اختناق حاكم بوده اند. اين مبارزات عمدتا پراكنده بوده اند٬ پراكندگي يكي از خصوصيات اين مبارزات بوده است. اما در دو سال اخير٬ شاهد نمونه هاي زنده  و چشمگيري از تقويت عنصر سازمانيافتگي و اتحاد در مبارزات كارگران هستيم كه نشان ميدهند جنبش كارگري در كردستان در سرآغاز جريان غلبه بر پراكندگي و از هم گسيختگي خود قرار گرفته است. نقطه برجسته اين تلاش حياتي در ماههاي قبل از مه٬ اعتصاب پيروزمند و متحدانه و هم زمان ۵۰كور آجر پزي در اطراف شهر بوكان  كه نه فقط در سطح كردستان بلكه در سطح ايران نيز خود حركتي كم نظير در شرايط كنوني و نقطه قوتي براي جنبش كارگري ايران بود. جنبش مه سنندج نمونه برجسته تري از اين حركت بود٬ برگزاري علني و متهورانه مراسم اول مه توسط هزاران تن از كارگران زن و مرد در اين شهر ـ كه كاملا طبق برنامه قبلي صورت گرفته بود  و از مدتها قبل تدارك سياسي و عملي آن داده شده بود ـ بدون درجه معيني از سازمانيافتگي و اتحاد در بين نه فقط توده هاي كارگر بلكه بدوا در ميان رهبران آنها اصلا مقدور نبود. .....................................مطالباتي كه در متن يك قطعنامه ۱۸ماده اي جمع وسيع كارگران بتصويب رسيد٬ مطالباتي هستند كه از سالها پيش توسط كمونيستها و كارگران كمونيست در كردستان مطرح و تبليغ شده اند. "آزادي بي قيد و شرط براي تشكلهاي كارگري"٬ "تدوين قانون كار مترقي با مشاركت كارگران"٬ "برابري حقوق زنان با مردان"٬ "لغو قانون ضد كارگري اخراج"٬ "تامين بيمه بيكاري"٬ "ممنوعيت كار براي كودكان زير ۱۸سال"٬ "۴۰ساعت كار در هفته و دو روز تعطيلي در هفته با پرداخت حقوق"٬ "بالا رفتن دستمزد و قرار دادن امكانات رفاهي در اختيار كارگران"٬ "لغو قطعه كاري" و....اين مطالبات فوري طبقه كارگر است كه اگر تا ديروز در برنامه ها و نشريات كمونيسم انقلابي و از راديوهاي حزب كمونيست ايران ذكر٬ تبليغ و ترويج ميشدند٬ در اول ماه مه از زبان خود كارگران و بانگ رسا در ميادين شهر سنندج اعلام گشتند. ..................................))