دنيا ۲۰ سال پس از فروپاشی ديوار برلين

فرهاد شعبانی
روز دوشنبه نهم نوامبر، مصادف بود با بيستمين سالگرد فروريختن ديوار برلين. بيست سال پيش در چنين روزی در ميان هلهله و غوغای سرمايه داری جهانی و کف زدن مشتی خود باختهِ فرصت طلب، ديوار برلين بعنوان سمبل قدرت بلوک شرق ترک برداشت و فرويخت.
به دنبال اين واقعه بقايای رژيمهای از درون بحران زده استالينستی بلوک شرق که سالها پيش از اين رويداد زمينه های عينی ( اقتصادی – اجتماعی ) فروپاشی شان پديدار شده بود، يکی پس از ديگری فروپاشيدند.
سپس، احزاب پرو روس ( احزاب برادر) در مسابقه ائی چندش آور يک شبه نام و مضمون برنامه های حزبيشان را با سرعتی سرسام آور مطابق شرايط روز تغيير دادند و ايرانيهای آنها با تغيير کعبه "چه پرو غربيهای" ارتدکسی از آب در آمدند.
با فروپاشی ديوار برلين ايدئولوگهای سرمايه داری شيپور پايان تاريخ را به صدا در آوردند. سياستمداران کوته بين بورژوا و بنام "کمونيستهای سابق" نيز در يک سمفونی گوش خراش استالينيسم و جنايتهای استالين را که بسياری از کمونيستهای واقعی دنيا و شوروی از اولين قربانيان آن بودند را دستاويز قرار داده، اصالت کمونيسم و مارکسيسم را زير حملات شرم آور تبليغاتی قرار دادند؛ و خود عوامفريبانه دنيائی عاری از نابرابری و برقراری عدالت اجتماعی در نظم نوين بعداز فروپاشی ديوار برلين را وعده دادند.
۲۰ سال از آن غوغاسالاری ميديای غربی و همراهی فرصت طلبانی که عزرائيل نرسيده قبض روح شده بودند، می گذرد. تسليم سرمايه داری دولتی به اقتصاد بازار آزاد را به کمک شگردهای تبليغاتی ميديای سرمايه داری بعنوان شکست کمونيسم به اذهان توده های مردم تزريق کردند، و  با انجام يک سری انقلابات مخملی هدايت شده و براه انداختن جنگ ويرانگر بالکان؛ ضمن درهم شکستن وحدت مردم يوگسلاوی؛ به کمک عناصر دست پرورده در مکاتب نئوليبراليسم غربی؛ رژيمهای دست نشانده جديدی بر کشورهای اروپای شرقی حاکم کردند.
در يک کلمه اساسنامه جديدی برای اداره و سازماندهی جهانِ بعداز سقوط بلوک سرمايه داری شرق نوشتند و کلمه گلوباليزاسيون ( جهانی شدن ) را با راه انداختن جنگ های جديد و ايجاد ديوارهای جديد که پيامدهای آن ريخته شدن خون صدها هزار انسان، بی خانمانی ميليونهای ديگر و در بدری  جمعيت نامعلومی از بشريت است، را بر صفحه اول آن حک کردند.
در اين نظم نوين ابتداء بشريت را در يک برده داری مدرن مجددا سازماندهی کردند و همانطوريکه که گفته شد بر ويرانه های ديوار برلين ديوارهای جديدی ساختند. ديوار بلندی بدور کل اروپا کشيدند و تمام مرزهای آبی، زمينی و هوائی اش را بروی قربانيان بی پناه کشورهای ديکتاتور زده مورد حمايتشان، بستند. در فلسطين با ايجاد ديواری بزرگ دوکشور در يک سرزمين ايجاد کردند، که بر يکی فقر و سيه روزی بيشتر و ضجه مادران سينه چاک سايه افکند و ديگری سرشار از ثروت و قدرت است. با رژيمهای مستبد چانه زدند و ساختند و حقوق بشر و کنوانسيونهای مصوب خودشان را به هيچ گرفتند. ثروت و سامان دنيا را بسته به نقش و ميزان قدرت دولتها يکبار ديگر مابين خود تقسيم کردند. آنچه که در اين ميان نصيب مردم کارگر و زحمتکش شد، مصيبت و رنجهای دردناک اين دنياست.
در ادامه اين روند، دولتهای سرمايه داری غربی که چهره واقعی خود را سالهای سال پشت پرده وجود و کشمکش با بلوک سرمايه داری دولتی شرق پنهان کرده بودند، به شهروندان خود نيز نشان دادند. ماسکها برداشته شد و تعرض وحشيانه به دستاوردهای مردم کارگر و زحمتکش را بدون ترس از انقلابات اجتماعی و به خيال واهی خود - برطرف شدن خطر کمونيسم- آغاز کردند. سطح استاندارد زندگی کارگران در اروپای غربی هم مرز با بلوک شرق را بشکل حيرت آوری پائين آوردند، بطوريکه بيکاری، فقر، بی خانمانی و نياز شمار زيادی از شهروندان به مصرف غذا و سرپناه نهادهای خيريه  برای دولتهای سرمايه داری غربی نه تنها شرم آور نيست بلکه بعنوان واقعيتی از جهان امروز به مردم قبولانده شده است. بار بحرانهای طولانی مدت  سرمايه داری که با فاصله زمانی کوتاهتر از گذشته سر بر می آورد، بر دوش مردم کارگر و زحمتکش قرار می دهند و تاوان بحرانهای آنها را نيز کارگران پس می دهند.
  امروز در قلب اروپای صنعتی و ثروتمند ( در کشورهائی چون انگلستان، دانمارک و اخيرا سوئد)  نهادهای خيريه بانکی به نام "بانک غذا" تاسيس کرده اند و ميليونها تُن مواد غذائی قابل مصرف را که بنگاههای توليد مواد غذائی  و فروشگاههای زنجيره ائی دور می ريزند را جمع آوری و به مصرف بی سرپناهان  و صدها هزار مردم گرسنه و قربانی اين نظام  می رسانند. 
در مقابل تحميل اين شرايط سياه و رنج آوری که سرمايه داری به بشريت تحميل شده کرده است، در کشور کوچکی مثل سوئد با  ۹ ميليون جمعيت ساليانه ۱۰۰ هزار تن مواد غذائی توسط توليد کنندگان و فروشندگان مواد غذائی  دور ريخته می شود تا از کاهش قيمت آن در بازار جلوگيری شود. در همين کشور طی ۱۰ سال گذشته شمار ميليادرها دوبرابر افزايش داشته و از ۵۰ نفر در سال ۱۹۹۹ ميلادی به ۱۰۶ نفر در حاضر حال رسيده است؛ آنهم در کشوری که ماليات بر درآمد تصاعدی است و قوانين محدود کننده مالياتی برای جلوگيری از عميق تر شدن شکاف فقر و ثروت هنوز اعتبار دارد. جالب اينجاست که اعتراضات مردمی عليه سرمايه داری و دولتهايشان در دمکراسی های غربی  با خشن ترين عکس العمل پليس و نيروهای مسلح اين کشورها روبرو می شود.
۲۰ سال بعداز فروپاشی ديوار برلين و در حاليکه دستگاههای تبليغاتی قدرت مند عوامفريبی غربی برگزاری جشنهای فروپاشی را به نمايش می گذارند، يک سوم جمعيت دنيا گرسنه و بيش از هر زمان ديگری با خود و بار آوری کارش بيگانه است. بيکاری، فقر، تن فروشی برای تامين نان، کودکان خيابانی و کار، اعتياد و بيماريهای ريشه کن شده جهان مالاريا، وبا و سل و .... بيش از هر زمان ديگری رايج است.
در چنين شرايطی و در حاليکه مطابق نتايج نظر سنجی موسسه تبليغاتی بزرگی چون بی بی سی که در ۲۷ کشور دنيا و در آستانه بيستمين سالگرد فروپاشی ديوار برلين صورت گرفته است، دو سوم پرسش شوندگان به کارآئی نظام سرمايه داری بی اعتمادند.  اين چند پرسش را بايد در مقابل خود و ديگران قرار داد و در جستجوی پاسخ آن بود.
ايدئولوگهای سرمايه داری و فرصت طلبان نان به نرخ روز خور چه پاسخی برای سرنوشت شوم بشريت ساکن اين کره خاکی دارند، در حاليکه با فروپاشی ديوار برلين جهانی عاری از ستم و نابرابری را وعده می دادند؟
و در مقابل طبقه کارگر و کمونيستها بايد اين سئوال را قرار داد. در شرايطی که سرمايه داری مبتنی بر اقتصاد بازار آزاد  و ائدئولوژی آن ( نئوليبراليسم ) دچار بحران و بن بست است چه بايد کرد و چه راه حلی را بايد پيش پای بشريت قرار داد؟
 يقينا" آنچه که شکست خورد و فروپاشيد کمونيسم نبود. اين واقعيت برای ما و دشمنان طبقاتی مان اظهر المنشمس است. آنچه که تسليم شد و شکست خورد يکی از سيستمهای سرمايه داری بود که بر ويرانه های شکست انقلاب اکتبر ساخته شد. برماست که با تکيه بر اصالت مارکسيسم و تجارب ارزشمند کموناردهای پاريس و بلشويکها برای برپائی انقلابی ديگر که ستمکشان جهان را از اين زندگی مصيب بارنجات و رها سازد، از هيچ تلاشی فروگذار نباشيم.