علی نجاتی:حمايت از کارگران زندانی حمايت از همه ی کارگران است!

 

کارگران !

 همه می دانند که کارگران هفت تپه در چند سال اخير برای به دست آوردن مطالبات خود بارها دست به اعتراض و اعتصاب زده اند.از جمله ی اين خواسته ها ،دريافت حقوق معوقه  و پرداخت  به اندازه ی اضافه کاری و حق ايجاد تشکل مستقل کارگری بوده است.

ما ميدانيم برای به دست آوردن مطالبات  و خواسته های خود چاره ای جز اتحاد و دست يابی به تشکل مستقل از کارفرما و دولت نداشته و نداريم.

ما بنا به تجربه ی کسب شده توسط خودمان  و تجربيات ِ هم طبقه ای هايمان در ايران و ديگر نقاط دنيا دريافتيم که چنانچه امکانی برای دفاع از حقوق کارگران باشد بايد از آن تا جايی که به ضد خودش تبديل نشود استفاده کرد اما  بسياری از نهادها و سازمان های جهانی که به نام کارگران و در ظاهر برای دفاع از حقوق ما بنا شده اند بيشتر به سرابی شبيه هستند که کارگران را دلخوش کنند و به زبان ساده تر کارگران را گول بزنند تا به جای تکيه به  نيروی خودشان و هم طبقه ای هايشان اميدهای  بيهوده  وتوهم به آنان داشته باشند.

ازطرفی در داخل کشور سال هاست که کارگران مجبور شده اند تا فقط و فقط  تشکلی به نام شورای اسلامی کارداشته باشند.

وقتی نمايندگان کارگران ، اساسنامه و عملکرد اين تشکل بايد مورد تاييد دولت و حتا کارفرما باشد ديگر چگونه ميتوان اميد داشت که اين تشکل از حقوق کارگران دفاع کند ؟ زيرا کارفرما ها و سيستم  ِ پشتيبان آنها ، نميخواهند که حق و حقوق کارگران به آنان برسد .
کارگران هيچ چاره ای ندارند جز اينکه به نيروی خود و ديگر کارگران تکيه کنند و تشکل های مستقل کارگری خود را بنا کنند.

هر وقت کارگر يا کارگرانی در هر کجا دچار مشکل ميشوند به جز کمک گرفتن از حمايت و نيروی کارگری نميتوان مشکلات را برطرف کرد.

در نامه ی پيش گفته بودم که اکنون  نمايندگان کارگران هفت تپه ، فقط و فقط به خاطر ايجاد تشکل مستقل کارگری و دفاع از مطالبات بر حق کارگران هفت تپه ،زندانی هستند و طبيعتا خانواده های  آنان در اين مدت شش ماهه نياز به حمايت از طرف کارگران ديگر دارند.

من روی حمايت مادی- معنوی توسط کارگران و نه جاهای ديگر تاکيد ميکنم.زيرا اعتقاد دارم اين کارگران هستند که بايد به داد ِ هم طبقه ای هايشان برسند. به قول معروف اين شتری است که در خانه ی همه ی ما ميخوابد. و ما کارگران به جز يکديگر کسی را نداريم.

کارگرانی که خواهان ِ حمايت از  اين پنج نفر و خانواده هايشان هستند ميتوانند به هر اندازه که  درتوانشان است ، از طريق شماره حساب بانکی اينجانب ( به شماره ۰۳۰۲۸۹۵۱۸۰۰۰۸سيبا- بانک ملی ايران شعبه هفت تپه کد۶۵۷۹ به نام علی نجاتی ) ،  کمک های مادی خود را واريز کنند.

به نظر من ،بعد از سال ها اکنون تجربيات کارگری به آن اندازه ای هست که بتوان به عنوان يک سنت کارگری اين موضوع را جا انداخت که هر گاه کارگرانی در جايی به مشکل برميخورند اين کارگران هستند که لازم است از يکديگر حمايت کنند.

ما در هفت تپه ، بنا به مسوليتی که کارگران در انتخابات و مجمع عمومی در آبانماه ۸۷ بر دوشمان گذاشتند به عنوان نمايندگان انان تلاش کرديم که از حقوق و مطالبات آنان دفاع کنيم.

ما متهم به تبليغ عليه نظام و اقدام عليه امنيت ملی شديم.همه ميدانند که ما به جز خواسته های کارگری ،مطالبات ديگری نداشته ايم.ما را به زندان محکوم کردند.هم اکنون چهار نفر ازاعضای هيات مديره سنديکای کارگران نيشکر هفت تپه در زندان دزفول محبوس هستند و من که نفر پنجم باشم از روزهای آينده در جمع ِ انان خواهم بود و ايام حبس من اغاز خواهد شد.

من ميدانم که ما در طول اين مدت فعاليت در کارمان نقاط قوت و ضعف ِ بسيار داشته ايم.من شخصا هميشه از دريافت  ِ تجربيات کارگری ديگر و نيز انتقادات سازنده ،استقبال کرده ام.هنوز هم اميد دارم که کارگران دلسوز با نظرات خود کمکی برای تقويت فعاليت های کارگری ما باشند.البته بسياری اوقات هم به جای نقد ، يعنی بررسی نقاط قوت و نقاط ضعف و از همه مهم تر پيشنهاد راه های عملی و شدنی برای پيشبرد مبارزاتمان ،نظراتی شنيده ايم که آنچنان در فضای غير واقعی و بهتر بگويم تخيلی طرح شده اند که هيچ گونه امکان پياده کردن اين نظرات در دنيای واقعی و به دست کارگران وجود نداشته است.اگرچه از طرفی نظرات و تجربيات دوستان ِ  بسياری برای ما بسيار سازنده بوده است.

اميدوارم در اين مدت شش ماهه ،علاوه بر کمک های مادی ، و از آن مهم تر برای حمايت های  معنوی از نمايندگان کارگران هفت تپه،  تمام کارگران و فعالان دلسوز با دوری کردن از هرگونه مباحث حاشيه ای ،با اتحاد هر چه بيشتربا تمام نيروی خود برای دفاع از حقوق کارگران هفت تپه و نمايندگان محبوس آنان تلاش کنند.نبايد گذاشت که اين دوره ی حبس ، بدون ِ اعتراضات ِ کارگران در هر کجا به زندانی شدن اين چند نفر و ديگر کارگران زندانی از جمله اقايان اصانلو و مددی از اعضای سنديکای کارگران شرکت واحد ، بگذرد.ما در زندان ، اخبار ِ  اقدامات شما را خواهيم شنيد و از آن دلگرمی خواهيم گرفت.

با تلاش برای ِ  اتحاد ِ هرچه بيشتر کارگران

علی نجاتی

رئيس هيات مديره سنديکای کارگران نيشکر هفت تپه

۲۱ آبانماه ۱۳۸۸

شوش – خوزستان - ايران