نامه ای سرگشاده به دفتر سیاسی حزب كمونیست كارگری ایران!

در آستانه كنگره هفتم  و شعار آزادی برابری حكومت انسانی.

رفقا!

با این نامه سرگشاده، میخواهم و قصدم  این است كه در درجه اول طیف قابل ملاحظه ای از رفقایی را كه دورانهای نسبتا طولانی در یك سنگر در دفاع از سوسیالیسم و كمونیسم كارگری قرار داشتیم را در ظرفیتی نزدیكتر و دوستانه مورد خطاب قرار دهم. و به این امید كه بتوانم در آستانه كنگره هفتم حزب كمونیست كارگری سهمی در جلوگیری از آنچه كه به نظر من به حزب شما به لحاظ سیاسی لطمه جدی میزند٬ ادا كنم. امیدوارم این تلاش برای جلوگیری از نتایج مخرب سیاستهایی كه امروز در حزب كمونیست كارگری جاری است، با حسن نیت روبرو شود.

امروز متاسفانه در فضای بشدت آلوده و ناسالم "افشاگری" و کوبیدن بر کوس رسوائی به جای نقدهای صمیمانه، و سیاسی و مسئولانه روبرو هستیم. مواضع و سیاستهای بخشی که تحت پوشش عوامفریبانه "حکمتیست"، در لجن مال کردن سنتهای کمونیسم کارگری، دیگر خبره و کارشناس شده است، معرف خاص و عام است. حساب این جریان از نظر من خارج از سایر نقدهایی است كه مشخصا رفقایی مثل ایرج فرزاد و عبدالله شریفی در دو سه روز گذشته از شعار «آزادی٬ برابری حكومت انسانی» دارند.

با حفظ و قبول نقدهای این رفقا٬ توجه شما را به نكات زیر جلب میكنم.

با تحولات خیره كننده روزها و ماههای اخیر جامعه ایران و تحرک امید بخش جامعه در رویاروئی با رژیم اسلامی، حزب كمونیست كارگری بی تفاوت ظاهر نشد. همین موضع عینی، مستقل از هر انتقادی که من با ارزیابی حککا از اوضاع داشته و دارم، در چند ماه گذشته پایه اصلی نزدیكتر و فعالتر کردن رابطه من با فعالین و كادرهای حزب كمونیست كارگری بوده است و در مواردی که فرصت کرده ام، در آكسیونهای حزب شما شركت كرده ام.

با توجه به همه جوانب این توضیحات٬ اینروزها، متاسفانه، شاهد سمت و جهتگیریهایی هستم كه فكر میكنم با مبانی فكری و سیاسی كمونیسم كارگری و سنتهای شناخته شده جنبش و تحزب آن فاصله بسیار دارد. ما بتدریج شاهد یك لوگو و شعار «آزادی٬ برابری حكومت انسانی» در کنار و سپس به عنوان بدیل و آلترناتیو حکومت کارگری و جمهوری سوسیالیستی بودیم. به مرور حزب شعار «آزادی٬ برابری حكومت انسانی» را در سرلوح فعالیت تبلیعی و لوگوی نشریات خود كرد  و بطور خزنده، بدون اطلاع و دخالت جامعه و بخشهای پیشرو آن، بجای شعار «آزادی٬ برابری حكومت كارگری و یا جمهوری سوسیالیستی قرار گرفت و در مطالب و  نشریات بعنوان الگویی از حزب و قدرت سیاسی معرفی میشود.  من در اینجا  دلائل و توضیحات مندرج در مطالب رفقا ایرج فرزاد و عبداله شریفی را تكرار نمیكنم.

با نوشته كاظم نیکخواه متوجه شدم كه سرسختی توام با پرخاشگری عجیبی علیه "منتقدین" این شعار، که به نظرم پر از ابهام و رمز و تعبیر و تفسیر و ناقض مصوبات کار شده و تدقیق شده سنت کمونیسم کارگری است، در دفاع از این شعار وجود دارد. اما٬ رفقا! سنت كمونیسم كارگری و بنا به تجربه مشترك ما خلاف این روشهای ناپسندی است كه كاظم نیكخواه با شروع مطلبش اعلام كرده و بشكل قطعی اعلام شده كه این شعار بعد از كنگره ۷ ٬ شعار حزب است. و به این معنی كه حساب شعار پایه ای كمونیسم كارگری «آزادی برابری حكومت كارگری تا سوسیالیستی» در بایگانی قرار میگیرد.

روش و شیوه كاظم نیکخواه در دفاع از شعاری كه با مبانی كمونیسم كارگری مغایرت دارد٬ ارعاب و شانتاژ و فضا سازی است. به این جملات از آخرین نوشته او دقت کنید: "بگذارید همینجا برای راحتی خیال دوستانی كه به ما لطف كرده اند و این روزها صف كشیده اند تا به دلیل به كار بردن شعار حكومت انسانی چیزی علیه ما بگویند، این را اطلاع دهم كه این شعار بعد از كنگره حزب، به احتمال زیاد رسما به یكی از شعارهای محوری حزب ما تبدیل خواهد شد. میتوانند به آن مشغول شوند. بگویند، ببافند و سرگرم باشند! ما با شعف وارد این جدال میشویم". كدام حزب سیاسی را شما میتوانید پیدا كنید٬ با تركیب ۱۹۰ نماینده از تشكیلاتهای محلی و سراسری و با تركیب ۱۹۰ رای و نظر٬ قبل از كنگره اش اعلام كند كه بخواهید نخواهید این شعار به یكی از شعارهای محوری حزب ما تبدیل میشود. خوب سوال این است اگر به این شكل عمل میكنید٬ پس جایگاه كنگره و شركت ۱۹۰ رای و نظر در یك كنگره علنی كجاست؟ این روش و رفتاری كه كاظم نیکخواه بكار گرفته است، بیگانه با آن تاریخ معرفه ای است که از کمونیسم کارگری و اصول و پرنسیپهای سازمانی اش ثبت شده است.

در خاتمه٬ لطفا به نقدهای صمیمانه تاكنونی توجه كنید. این شعار را از دستور خارج كنید و و آنرا عجولانه و سراسیمه به مصوبه یک کنگره حزبی تبدیل نکنید. فرصت بدهید تا همه مدافعین کمونیسم کارگری بر سر مساله ای و شعاری که به اعتقاد من با بنیانهای کمونیسم کارگری مغایرت دارد، بحث کنند، بنویسند، سمینار بگذارند، جدل کنند و نظرات و ملاحظات و انتقاداتشان را در فضای آرام تر و سیاسی تری طرح کنند.

با احترام

نسان نودینیان