قيام عليه شرايط اقتصادي.
نسان نودينيان
امروز چهارشنبه، اعتصاب عمومی کشور يونان را در ابعاد ٢ميليون نفری، مردم، کارگران و کارکنان اين کشور را در آغوش گرفت. بر در بيشتر مراکز توليدی و محلهای کار قفل زدند. کار و توليد را تعطيل کردند. اعتصاب ٢ميليون کارگر و کارکنان به اعتراض به بيکارسازی وسيع، کاهش دادن دستمزدها، بالا بردن مالياتها و بالابردن سن بازنشستگی، بار ديگر جامعه را در مقابل دولت قرار داد. در دو هفته گذشته اين دومين اعتصاب سراسری و قدرتمند بخش شاغلين در يونان است.
اوج نا آرامی های يونان در دسامبر ٢٠٠٩ شروع شد. با شروع اين ماه اعتراضات توده های ناراضی بويژه جوانان و دانشجويان به مدت هشت روز شهر آتن، پايتخت اين کشور را با رو در روئی دولت و پليس و نيروهای انتظامی در خود گرفت. ابعاد اين اعتراضات بحدی بود که مديا و رسانه های عمومی در سراسر دنيا به آن پرداختند و افکار عمومی را تحت تاثير قرار دادند و بار ديگر بعد از نا آرامی های جوانان و توده های زحمتکش و فقير فرانسه ابعاد اين اعتراضات در آتن، جامعه اروپا و دنيا را تحت تاثير قرار داد.
در ١٣ دسامبر٢٠٠٩ جوانان آتن به محل و دفتر محل کار پليسی که تيراندازی او باعث کشته شدن نوجوان پانزده ساله شده بود حمله و با پرتاب کوکتل مولوتف و سنگ پرتاب کردن به اين محل بر ابعاد اين نارضايتها افزودند. بعد از اين اعتراضات بود که جوانان و مردم ناراضی توجه خود را به نواحی تجاری نزديک کردند. خودروها را واژگون و سه بانک را سوزاندند. مردم و افکار عمومی در آتن اين نارضايتيها را بيش از آن که واکنش به کشته شدن نوجوان ١٥ ساله بدانند، قيام عليه شرايط اقتصادی نام گزاری کردند. در چند سال گذشته جامعه يونان در غليان اعتراضات کارگران، کارکنان، جوانان و دانشجويان بوده است. در اکتبر ٢٠٠٩ حزب حاکم "دموکراسی جديد" در يک انتخابات زودرس در مقابل حزب سوسياليست به رهبری «جورج پاپاندرو» شکست خورد. حزب "دمکراسی جديد" که چيزی جز فساد اداری، بيکاری را با دوره کمتر از دو ساله در قدرت ايجاد نکرده بود، با انتخابات زودرس جای خود را به حزب سوسياليست داد. اکنون اين حزب که با وعده های احيای اقتصادی يونان بقدرت رسيده بوبد، با کاهش دستمزدها، بالابردن ميزان مالياتها و بالا بردن سن بازنشستگی، افزايش بهای بنزين و سياست صرفه جويی اقتصادی بر ميزان بيکاری و فقر، افزوده، و با روانه کردن ميليونها نفر از شاغلين به منازل بدون پرداخت مزايا و تامين معيشت، در مقابل موج ميليونی اعتراض و اعتصابات قرار گرفته است.
در ايران، ما در حالی به روزهای پايانی سال ٨٨ نزديک ميشويم که بيکارسازيهای گسترده در مراکز توليدی و کار رو به افزايش است. دولت و کارفرماهای بورژوا در حالی به بيکارسازيهای وسيع روی آورده اند، که جامعه ايران دستخوش حملات وسيع سياسی و سرکوب است. سياست سرکوب و حکومت نظامی توسط سپاه پاسداران و دولت مايه دلگرمی و قوت قلب کارفرما و سرمايه داران شده است. چنانکه در اينروزها بر حملات خود عليه طبقه کارگر و مزدبگيران جامعه افزوده اند. دسته دسته در مراکز کار و توليدی از جمله در صنايع ماشين سازی و پروژه های ساختمانی بر ميزان اخراج و بيکارسازيها افزوده اند. با موج بيکارسازيها، امسال مشکلات طبقه کارگر به مراتب وسيع تر و عميق تر از گذشته، از جمله مساله افزايش دستمزدها، و عدم پرداخت حقوق و مزايای پرداخت نشده، بر صحنه سياسی و اجتماعی جامعه سنگينی ميکند. طبقه کارگر و مزدبگيران و شاغلان در ابعاد ميليونی در معرض تحميل زندگی به مراتب سخت تر و فلاکت بيشتری قرار دارند.
کارگران در "انتظار" تعيين حداقل دستمزد در سال ١٣٩٩هستند. شواری عالی کار در اسفند ماه سال گذشته حداقل دستمزد کارگران را ٢٦٣هزار تومان تعيين کرد. و امسال ميزان ١٠٠درصدی افزايش دستمزدها ٥٢٠هزار تومان را مطرح کرده است. در حاليکه خط فقر مطلق طبق آمار رسمی دولت و کارشناسان آکادميکی در تهران ٨٥٠هزار تومان تعريف شده بود. تعيين دستمزد ٢٦٣هزار تومانی در سال گذشته با اعتراضات بخشهای مهمی از تشکل و سنديکاهای کارگری از جمله سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، کارگران کشت و صنعت نيشکر هفت تپه، اتحاديه آزاد کارگران ايران و انجمن صنفی کارگران برق و فلز کرمانشاه روبرو شد. امضای تومار و ارسال اين اعتراضات بخشی از اعتراض سازمانيافته بود. با اين وجود طبقه کارگر و کارکنان جامعه موفق به بکرسی نشاندن مطالبات پايه ای تر و تعيين دستمزد بر اساس تامين زندگی و معيشت کارگران که بر اراده و تصميم جمعی کارگران در مراکز توليدی و صنعتی و کار متکی بوده باشد، نشدند. بيش از ٧٠درصد از خانواده های کارگر بصورت مستاجر با پرداخت کرايه خانه های گزاف زندگی ميکنند. دستمزدهای سال ٨٨ حتی کفاف پرداخت اجاره خانه ها را نميکند. اين در حالی است که بر ميزان افزايش قيمتها، از جمله مواد خوراکی و تامين سبد زندگی روزانه از اقلام نان، گوشت، تخم مرغ، سبزيجات و امکانات تامين خوراکی افزوده شده است. نرخ تورم و گرانی سر به فلک کشيده، قدرت خريد و تامين مايحتاج زندگی روز مره کار شاق و سختی است. و از سفره رنگين خبری نيست. چند ميليون از کودکان و نوجوانان بر اثر افزايش فشار اقتصادی و فقر مجبور به ترک تحصيل شده و روانه بازار کار شده اند.
اگر در کشور يونان اعتصابات ميليونی در دو سال گذشته منجر به کناره گيری دولت و روی کار آوردن حزب سوسياليست با وعده شکوفايی اقتصادی منجر شد. و دولت وعده شکوفايی "اقتصادی" با بيکارسازيهای وسيع، و پايين نگه داشتن دستمزدها و بالابردن مالياتها و سن بازنشستگی به مصاف شاغلان و طبقه کارگر و مردم رفته است. در ايران اوضاع اقتصادی، خط فقر و فلاکت، بيکارسازی و فساد اداری و مالی به مراتب خشن تر و عميق تر از يونان است. اگر در يونان التهاب فضای سياسی از چند سال گذشته به موج نارضايتی ها افزوده است، جوانان و دانشجويان با تظاهراتهای خشن و تعرضی در مقابل دولت و پليس قرار ميگيرند، دولت را وادار به عقب نشينی ميکنند، شاغلين و طبقه کارکن جامعه اقتصاد دولت و سرمايه داران را فلج ميکنند، افکار عمومی در سطح دنيا و اروپا را متوجه وخيم بودن جامعه يونان کرده اند. اما در ايران امروز ما شاهد موج اعتراضات جوانان، دانشجويان و مردمی در ابعاد ميليونی هستيم که اين اعتراضات بر کل هيئت حاکمه و دستگاه مخوف و نظامی حاکم دولت و نظام سياسی و مذهبی سنگينی ميکند، ابراز وجود طبقه کارگر، جوانان و دانشجويان برای به زير کشيدن دولت و نظام سياسی و اسلامی جمهوری اسلامی به مراتب از جامعه يونان مهياتر و مساعدتر است.
در روزهای پايانی سال ٨٨، بارديگر طبقه کارگر و مزدبگيران جامعه در مقابل مصاف مهم و طبقاتی قرار گرفته اند. طبقه کارگر و کارکنان ميليونی جامعه همراه با توده ميليونی جوانان و دانشجويان با شروع دور جديد از مبارزه برای افزايش دستمزدها، نه تنها به تشکلهای مجمع عمومی و اراده و تصميم خود در اين مجامع بايد متکی باشند، اما ميتوانند در شکل وسيع و توده ای با فراخوان به اعتصاب و تظاهراتهای توده ای بر موج اعتصاب و نارضايتی های بيفزايند. درسهای اعتصابات کارکنان و طبقه کارگر در يونان، برای سازماندهی قيام عليه شرايط اقتصادی به اندازه کافی مفيد و آموزنده هستند.
٢٤ فوريه ٢٠١٠کلن(آلمان