بهرام رحمانی:حمايت از اعتصاب عمومی در کردستان!

حکومت اسلامی ايران، سی و يک سال است که انسان های مبارز بسياری را قتل عام و خانواده های بی شماری را داغدار کرده است. اعدام شنيع ترين قتل عمد است که توسط جانی ترين حکومت ها به کار گرفته می شود.
آفريدن فضای رعب و وحشت، تشديد سرکوب و خشونت عليه شهروندان معترض در جامعه، يکی از هدف های مهم و اصلی اعدام های سياسی در حکومت اسلامی است. اقدام غيرانسانی که ضعف و زبونی حکومت و ترس آن از گسترش خيزش های مردمی را به نمايش می گذارد. بنابراين، اعدام، نه نشانه قدرت و تثبيت ساختار حاکميت، بلکه نشان دهنده ترس حکومت و بحران سياسی و اقتصادی و اجتماعی حکومت است.سران حکومت اسلامی، برای برون رفت از بحران های سياس و اقتصادی و برای وقت خريدن به حکومت خود، به خشونت و سرکوب و اعدام روی می آورد تا زهر چشم از جامعه بگيرد.
از سوی ديگر، هراس حکومتيان نشان دهنده قدرت سياسی و اتحاد و همبستگی فزاينده کارگران، زنان، دانش جويان، معلمان، دانش آموزان و همه مردم محروم و آزادی خواه ايران عليه حکومت متزلزل و جنايت کار را در معرض ديد و قضاوت همگان قرار می دهد.
باين ترتيب، حکومت اسلامی در سی سال و يک گذشته، همواره جنايت پشت جنايت آفريده است تا با جنگ و کشتار، ترور و وحشت، سانسور و اختناق، شکنجه و اعدام، حکومت خود را سر پا نگاه دارد اما اکنون به آخر خط رسيده است و راهی جز اضمحلال و فروپاشی در افق و چشم انداز خود ندارد.
اکنون حکومت اسلامی ايران، با اعدام پنج زندانی سياسی به نام های شيرين علم هولی، فرزاد کمانگر، علی حيدريان، فرهاد وکيلی و مهدی اسلاميان در سحرگاه روز ١٩ ارديبهشت ۱۳۸۹ در زندان اوين، بدون اطلاع خانواده ها و وکلايشان، بار ديگر نشان داد که جز ترور و سرکوب، شکنجه و اعدام راه ديگری نمی شناسد.
اکنون، اين اعدام ها سبب شده است که بار ديگر اعتراضات نيروهای آزادی خواه و سرنگونی طلب در داخل و خارج کشور عليه حکومت اسلامی، اوج بگيرد.
براساس اخبار و گزاراشت نيروهای انتظامی - امنيتی حکومت اسلامی در مقابل زندان اوين و دانشکاه تهران و خيابان های اطراف آن با هدف جلوگيری از اعتراضات مردمی به حال آماده باش درآمده اند.
اعتراضات پراکنده ای در پيرانشهر، کامياران، سقز، مهاباد و سنندج برگزار شده که در برخی موارد به درگيری با نيروهای سرکوبگر انجاميده است. بدين ترتيب، شهرهای کردستان، به شدت ملتهب است و نيروهای سرکوبگر به حال آماده باش درآمده اند.
در خارج کشور نيز سفارت خانه های حکومت اسلامی، اين مراکز جاسوسی و ترور در محاصره نيروهای آزادی خواه قرار گرفته است و هم چنين اپوزيسيون آزادی خواه ايرانی در ميادين شهرهای کشورهای غربی، با برگزاری آکسيون هايی، توجه افکار عمومی مردم جهان را به جنايات حکومت اسلامی و محکوميت آن جلب کرده اند.
در چنين موقعيت حساسی، «کومه له - سازمان کردستان حزب کمونيست ايران»، اعتصاب عمومی در کردستان فراخوان داده است. در بخشی از فراخوان اين سازمان می خوانيم: «... همه مردم کردستان را به يک اعتصاب عمومی در روز ۵ شنبه ۲۳ ارديبهشت ماه فرا می خوانيم. ما از همگان می خواهيم که  در اين روز دست از کار بکشند. کارمندان ادارات دولتی و خصوصی بر سر کار نروند، کارگران کارگاه ها و کارخانجات دست از کار بکشند. دانش آموزان مدارس ابتدايی و راهنمايی و دبيرستان ها و دانشگاه های کردستان از حضور در کلاس های درس خودداری ورزند، مغازه ها و بازارها همگی بسته شوند. بدين ترتيب يک اعتصاب عمومی و يک پارچه در همه کردستان به اجرا دربيايد و تنها آن مکان هايی باز باشند که نيازهای عاجل و تعطيل ناپذير مردم را تامين می کنند.»
بی شک اين فراخوان، هم چون گذشته با استقبال عمومی مردم کردستان و با همبستگی کارگران و مردم محروم سراسر ايران روبرو خواهد شد و طبيعی ست که هر فرد انسان دوست و چپ و مخالف جدی حکومت اسلامی، از اين اعتصاب عمومی مردم کردستان و در همبستگی با مبارزات بر حق اين مردم آزادی خواه، با هر طريق ممکن حمايت و پشتيبانی فعالی به عمل می آورد. اعتصاب عمومی مردم کردستان، گام بزرگی در جهت اعتلای مبارزه عادلانه و بر حق مردم کردستان و هم چنين تقويت مبارزه کارگران و مردم آزاده سراسر ايران در راستای سرنگونی حکومت اسلامی است. بايد شرايطی فراهم آورد که اعتصاب عمومی سراسر ايران را فرا بگيرد و به کردستان محدود نگردد. بايد عرصه را در داخل و خارج کشور برای حکومت اسلامی تنگ و تنگ تر کرد. بی تفاوتی سياسی و نظاره گر بودن و يا ادامه سياست های سکتاريستی بيش از اين جايز نيست و به مبارزات کارگران و مردم آزاده لطمه می زند.
من هم متاثر از اين جنايت های وحشيانه حکومت اسلامی، با خانواده های اعدام شدگان، چون همه مردم آزاده ايران، فعالين سياسی، روشنفکران متعهد جامعه مان، عميقا احساس هم دردی و همبستگی می کنم و با اميد اين که با مبارزه پيگير طبقاتی و همه جانبه خودمان بتوانيم هر چه زودتر اين حکومت جهل و جنايت، سانسور و اختناق را راهی همان گوررستانی کنيم که سی و يک سال پيش حکومت سلطنتی را روانه کرديم. اما اين بار برخلاف سی و يک سال پيش، بايد سرنوشت خود و جامعه مان را مستقيما به دست خودمان رقم بزنيم و به هيچ شخصيت و جريانی سياسی اجازه ندهيم، هم چنان انتقام جويی و خشونت و هم چنين سياست جهل و جنايت، ترور و اعدام را در جامعه مان بازتوليد نمايد. حامعه ای بسازيم که در آن، احترام به حرمت و موجوديت و آزادی واقعی انسان، بالاتر از هر منفعت و مصلحت حکومت، به طور برجسته و شايسته ای مورد توجه قرار گيرد. حکومتی بر سر کار بياوريم که نه مافوق مردم، بلکه خدمت گزار مردم و در کنترل جامعه باشد.
در اين راه، اعتصاب عمومی مردم کردستان نقطه اميدی ست که‌ بايد قاطعانه از آن پشتيبانی کنيم و مبارزه سراسری کارگران، زنان، دانش جويان، روشنفکران و همه مردم آزاده را در راه رهايی از بند و اسارت سرمايه داری و حکومت اسلامی حامی سرمايه، بيش از پيش تقويت نماييم!
من هم به نوبه خودم، با اين اميد و آرزو از اعتصاب مردم مبارز و آزادی خواه و عدالت جوی کردستان حمايت می کنم که سرآغاز مبارزه نوينی در اين مرحله از پيکارهای جامعه ما در سراسر ايران باشد.
به اميد برپايی جامعه ای عاری از جهل و جنايت، شکنجه و اعدام، سانسور و اختناق، فقر و  استثمار در جامعه مان!

بهرام رحمانی
بيست و سوم ارديبهشت ۱۳۸۹ - يازدهم می ۲۰۱۰