نشست جی بیست در تورنتو

فرشید شکری

شنبه شب، بیست و ششم ژوئن، رهبران " گروه 20 " در شهر تورنتو دور هم گرد آمدند. بر پایۀ گزارشات منتشره، ابتدا رؤسای هشت قدرت بزرگ صنعتی جهان ( آمریکا، کانادا، آلمان، فرانسه، بریتانیا، ایتالیا، ژاپن و روسیه) در شهرک "موسکوکا" با یکدیگر دیدار کردند و در طی این ملاقات، در مورد مسائل مختلف به رایزنی پرداختند. گفته می شود حفظ امنیت دو نشست فوق بیش از یک میلیارد دلار هزینه داشته است. این مقدار تا کنون بالاترین هزینه ای بوده که جهت تأمین امنیت چنین اجلاس هایی پرداخت شده است.

گروه 20 در سال 1999 در عکس العمل به بحران مالی قارۀ آسیا، برزیل و روسیه تأسیس گردید. بر اساس اطلاعات موجود « گروه 20 دو سوم جمعیت دنیا، نه دهم قدرت اقتصادی، و چهار پنجم حجم تجارت در سطح جهان را نمایندگی می‌کند ». در جمع گروه 20 برخلاف " جی 8 " نه فقط کشورهای صنعتی قدرتمند، بلکه کشورهایی همچون چین، هند و برزیل که اقتصاد ملی آنها در آستانۀ صنعتی ‌شدن است، حضور دارند. کشورهای عضو گروه 20 عبارتند از: آرژانتین، استرالیا، برزیل، کانادا، چین، فرانسه، آلمان، هند، اندونزی، ایتالیا، ژاپن، مکزیک، روسیه، عربستان سعودی، آفریقای جنوبی، کره جنوبی، ترکیه، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا. در هر اجلاس گروه 20 ، سایر کشورها هم می توانند در این گردهمایی ها حاضر شوند. در جلسۀ اخیر این گروه رؤسای کشورهای هلند، اسپانیا و نیز نهادهای بین‌المللی مالی بورژوازی (صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی) شرکت داشتند.

کارشناسان اقتصادی و امور راهبردی معتقدند « گروه 20 در آینده به عالی‌ترین نهاد تنظیم سیاست جهانی مبدل خواهد شد و جایگزین گروه جی 8 می گردد ». متفکرین بورژوازی از جمله آقای "دیوید شور" از اتاق فکر "بنیاد استانلی" ایالات متحده، بر این باورند که « سران کشورهای گروه 20 تا بحال ظرفیت و توانایی های خود را در راستای غلیه بر بحران اقتصادی جهان نشان داده اند و بزودی به چالش های دیگر همانند سیاست کمک به ممالک در حال توسعه، و نیز تغییرات جوی زمین پاسخ خواهند داد »!!!

پیش بینی می شود گروه 20 سوای موضوع های اقتصادی در عرصه های سیاسی و امنیتی هم به ایفای نقش بپردازد. از هنگام نشست نخست سران کشورهای عضو این گروه در واشنگتن (نوامبر 2008)، همگی اعضا بر روی یک "نقشۀ راه" بمنظور تدوین نظام مالی جهانی کار می‌کنند.

در نشست تازۀ این گروه حول راهکارهایی برای ثبات بازارهای مالی، اجرای برنامه هایی به هدف رشد اقتصادی کشورهای عضو، و تنظيم سياست هايی نوین در زمينه مديريت اقتصاد جهانی مذاکراتی صورت گرفت. رهبران اين گروه در نظر داشتند تا در اين همایش، نقش ها و راهبرهای گروه 8 را به گروه 20 انتقال دهند (1). اين اقدام به نیت شريك كردن ممالک "نو ظهوری" مثل چين در مديريت اقتصادی جهان اتخاذ گردید (2).

گروه بیست و ناکامی های پی در پی                                                             

از آغاز آشفتگی غیر قابل مهار سرمایه داری جهانی _ که از ماهیت ذاتی این نظام ناشی می شود و هر بار با ثابت ماندن و عدم رشد نرخ سود بروز می یابد _ همایش های گروه 20 به مهمترین محل تجمع نمایندگان طبقات فوقانی برای یافتن راه حل هایی جهت برطرف سازی بحران، هماهنگ کردن سیاست های نظام بردگی مزدی و استثمار شدیدتر توده های کارگر جهان مبدل شده است.

اعضای این گروه در مراحل ابتدایی بحران کنونی _ که ورشکستگی اقتصادی و شکست سیاسی و ایدئولوژیک این شیوه و مناسبات تولیدی را در پی داشت، پایه های مشی نئولیبرالی را فرو ریخت، و قواعد و قانونمندی های سیستم مبتنی بر بازار آزاد را زیر سئوال برد _ از سوئی با سرازیر کردن صدها میلیارد یورو و دلار به جیب بانک ها، صاحبان صنایع و مؤسسات مالی در حال ورشکستگی یا ورشکسته، و از جانب دیگر با تحمیل فقر و بیکاری، کاهش دستمزدهای طبقۀ کارگر، و تنزل دادن قدرت خرید توده های فرودست جوامع، خواستند تا رکود اقتصادی گسترده ایندوره را از میان بردارند، لیکن هیچ موفقیتی در این ارتباط حاصل نیامد.  

بنا به اخباری که از طرف منابع مختلف خبری انتشار یافته اند، اینبار نیز در نشست چهارم این 20 اقتصاد بزرگ دنیا، بحث ها و گفتگوهایی در رابطه با چگونگی خروج از بحران اقتصادی جاری انجام پذیرفت، با این تفاصیل این کنفرانس که روز دوشنبه بیست و هشتم ژوئن خاتمه یافت، باز دستاورد ملموسی برای آنها بدنبال نداشت(3).

اعتراض علیه کنفرانس و وحشیگری پلیس

همانگونه آمد، نشست چهارم جی 20 دستاوردی برای اعضای این گروه دربر نداشت، اما این بی نتیجه بودن کنفرانس، به اندازۀ تظاهرات هایی که در جریان این نشست صورت گرفت، مایۀ آزار سران دول امپریالیستی و دیگر دول بورژوایی نشد. آنها دیدند که اختصاص یک میلیارد دلار برای تأمین امنیت نشست شان، مانع از اعتراضات شور آفرین فعالین جنبش کارگری، جنبش زنان، جنبش آنتی گلوبالیزاسیون، فعالین محیط زیست، گروهای مختلف مهاجران، کمونیست ها، سوسیالیست ها و انسان های آزادیخواه و برابری طلب، نگردید.

در این تظاهرات عظیم و باشکوه که در روزهای جمعه و شنبه (بیست و پنج و بیست و ششم ژوئن) برگزار گردید، برغم تلاش پلیس و نیروهای امنیتی برای خفه کردن صدای معترضین ، یکبار دیگر فریاد اعتراض ستمکشان، و نفرت و بیزاری فرودستان کلیۀ جوامع بشری از وضع موجود به گوش خدایان زر و قدرت رسید. شاهدان عینی می گویند، جمعیتی حدود پنجاه هزار نفر از شهرهای مختلف کانادا (مونترال، ونکور، اوتاوا) و همچنین ایالات متحده (واشنگتن، نیویورک و دیترویت) به تورنتو رفته بودند. این معترضین با شجاعت تمام، بدون محابا و بدون وحشت از پلیس و نیروهای ویژۀ ضد شورش که قریب بیست هزار نفر را تشکیل می دادند، خیابان های تورنتو را به میدان نبرد با بانیان استثمار و ستم و بی عدالتی مبدل ساختند.  

خبرها حاکیست: تظاهر کنندگان شعارهای رادیکال و ضد سرمایه داری از قبیل "بحران را از جیب ما نپردازید"، "زنده باد سوسیالیسم"، "مرگ بر کاپیتالیسم"، "دموکراسی را بنگرید"، "حکومت پلیسی را نگاه کنید"  و ...  را سر دادند تا اینکه پلیس ضد شورش و نیروهای امنیتی با استفاده از گاز اشک‌آور، باطوم و گاز فلفل بسوی معترضین یورش بردند و بدین ترتیب درگیری های شدیدی میان طرفین روی داد. بنا به گفتۀ شاهدان، چند ماشین پلیس در آتش سوخت و نزدیک به 600 نفر از تظاهر کنندگان دستگیر شدند.

با نگاه به آنچه در تورنتو روی داد و با تعمق در برخورد غیر انسانی پلیس کانادا مجدداً این واقعیت برای همگان آشکار شد که برخلاف باور راست ها و چپ های پرو غرب که معتقدند در ممالک پیشرفتۀ سرمایه داری "دموکراسی" هست و هر کس آزادانه می تواند عقایدش را ابراز دارد یا نسبت به ظلمی معترض گردد، رخداد فوق به وضوح نشان داد که آزادی، دموکراسی و حقوق بشر در این کشورهای به اصطلاح دموکرات هم بمانند ممالک اختناق زده تنها روی کاغذ نوشته شده و پشیزی نمی ارزد.

همانطور بارها تأکید کرده ایم، در دموکراسی های بورژوایی، فرودستان تا آنجا مخیرند عقاید سیاسی شان را بیان دارند که این نظرات در تضاد با منافع طبقات حاکم نباشد. در دموکراسی های بورژوایی، تا آنجا حقوق بشر رعایت می گردد که کسی در برابر بربریت نظام سرمایه داری قد علم نکند. در دموکراسی های بورژوایی، تا آنجا حق اعتصاب و اعتراض قانونی است که ضرری متوجه سرمایه داران نشود. و بلاخره در دموکراسی های بورژوایی بسان کشورهای استبدادی و دیکتاتوری، اطاعت محکومین از حاکمین شرط اصلی داشتن حق حیات است.

ضرورت ادمۀ مبارزات

آنچه امروزه امید به تغییر وضع فلاکتبار موجود را در دل ها زنده کرده، مبارزات مداوم طبقۀ کارگر در اطراف و اکناف جهان است. در این سالها با وجود اینکه دولت ها و سرمایه داران برای برون رفت از بحران اقتصادی فعلی مشکلات و دشواریهایی را برای کارگران همۀ ممالک دنیا آفریده اند، معهذا خود این آشفتگی، و یورش های آنان، زمینه های عینی و واقعی اعتصابات و طغیان های کارگری را فراهم نموده است. در ایندوره کارگران برخی از کشورهای اروپایی از جمله فرانسه، یونان، اسپانیا، ایتالیا و غیره بکرات علیه نقشه عمل های طبقات حاکم ایستادگی کردند. کارگران این سرزمین ها با پیکارهایشان به احسن وجهی نشان دادند که پاسخ هر تهاجمی را خواهند داد و برای عقب راندن تهاجمات جبهۀ سرمایه فی الفور و بطرز متحدانه ای وارد عمل می شوند. در این مدت، اعتصابات و اعتراضات میلیونی کارگران در کشورهای یاد شده حاوی این نکتۀ مهم بود که توده های کارگر و مزد بگیر بیش از اینها به طبقات حاکم اجازه نمی دهند تا دور هم جمع شوند و عوارض ویرانگر بحران های سرمایه داری را به آنها برگردانند.

اینبار هم باید کارگران کلیۀ کشورهای جهان به مقابله ای جانانه با ترفندهای سران جی بیست برخیزند. چنانچه برنامه های سرمایه داران و دولت هایشان بیش از اینها به چالش کشیده نشوند بشریت متحمل آلام و مصائب بمراتب بیشتری خواهد شد. طبقۀ بورژوازی همچنان قصد دارد فلاکت و سیه روزی مضاعفی را به اکثریت ساکنین جوامع بشری تحمیل کند، و برای دوره ای دیگر به بقاء و تسلط خود ادامه دهد؛ بنابراین جهت باز داشتن دشمن از پیشروی هایش راهی غیر از تداوم دادن به مبارزاتمان نیست.

امر همین امروز ما این است که با تمام قوا به بنیادهای این نظم اقتصادی- سیاسی حمله ور شویم. بایستی به هر آنچه در جامعۀ بورژوایی تقدس دارد یعنی حق مالکیت، دولت و... یورش برد. از کار انداختن و بی اثر کردن حملات دول بورژوائی، آزاد شدن از این دنیای مالا مال از نابرابری، تبعیض، استثمار و وحشی گری نظام سرمایه داری، و در نهایت مستقر کردن جامعۀ سوسیالیستی فقط و فقط با تدارک و سازماندهی چنین پیکاری امکان پذیر است. 

                                                       01/ 07/ 2010

1-      بروز بحران اقتصادی در جهان كه از بازار مسكن آمريكا شروع شد هشت قدرت بزرگ اقتصادی (گروه 8) را بر آن داشته تا نقش بيشتری به كشورهای نوظهور و در حال توسعه (تحت سلطه) بمنظور مدیریت و اداره اقتصاد جهان، و مضاف بر این مقابله با مشكلات اقتصادی بدهند.

2-      قرار است گروه 8 بطور مشخص در خصوص موضوعات ویژه ای مانند امنيت جهانی تصميم گيری کند.

3-      لازم به یادآوری است که در نشست گروه 20 از طرف اتحادیۀ اروپا پیشنهاد داده شد که بر فعالیت های بانک ها مالیات ببندند، اما این پیشنهاد مورد موافقت قرار نگرفت و با مخالفت آمریکا، برزیل، کانادا و هند مواجه گردید. از قرار معلوم کشورهای اروپایی قصد دارند این طرح را در محدودۀ اروپا تصویب و به مرحلۀ اجرا در آورند.