اظهار تاسف یا تاکتیک انتخاباتی؟

همایون گدازگر

 نامه اقليت دفتر سياسی حزب حکمتيست در مورد استعفای چند نفر از کادر های حزب و اظهار تاسف و نگرانی آنها به اين استعفاها با عملکرد اخير اين ر فقا در تناقض کامل و نشانه يک معامله گری آشکار است.

چه کسی ميتواند اظهار نگرانی و تاسف اقليت دفتر سياسی را جدی بگيرد در حالی که خودشان در اوج بی مسئوليتی و اقدامی بی سابقه حزب را با تمام کادرها و اعضايش تا آستانه متلاشی شدن بردند؟ کسانی که با يک حرکت حساب شده ضد حزبی، حزب را به اين روز انداختند چرا برای استعفای چند رفيق اشک تمساح می ريزند.

اينجا حقيقت دوباره پايمال می شود جمع اقليت دفتر سياسی غصه رفتن و استعفای کسی را ندارند همانطور که شکستن کل حزب برايشان مهم نبود. اين نامه های پر از سوز و گداز و اين تاسف خوردنهای فرصت طلبانه در مورد رفقای مستعفی قرار است به کمپين انتخاباتی آنها کمک کند. کمپينی که به وسيله آن ميخواهند افرادی را به جمع مناسک غير قانونی ای بکشانند که بر آن اسم کنگره گذاشته اند.

الحق جوابيه مظفر محمدی به کمک جمع همفکرانش رسيده است و هواداران دروغين دفاع از حزبيت به خوبی از آن استفاده کرده اند. جدی گرفتن ژست دلسوزی و تاسف برای رفقای مستعفی از طرف کسانی که با طرح برنامه ريزی شده قبلی صدها کادر و عضو اين حزب را در مقابل هم قرار داده اند و عليه قانونيت حزب کودتا کرده اند نه جای سوال که جای تعجب است!

اما جوابيه رفيق مظفر حاوی يکی دو نکته است که بايد به آن پرداخت، اول اينکه مظفر با گفتن اينکه "در داخل حزب عده ای عليه کورش مدرسی بد و بيراه ميگويند" خواسته يا ناخواسته ميخواهد وجود اختلاف نظرهای سياسی و تشکيلاتی در حزب را درز بگيرد و عملا مخالفان خود را با اين پيشداوری غير واقعی و اخلاقی از ادامه مخالفت سياسی با رفيق کورش برحذر دارد. اين شيوه عقب مانده از مبارزه سياسی که در آن رهبران تا ابد پاک و منزه و غيرقابل انتقادند، غير سياسی و مردود است. با اين اتهامات غير واقعی نمی توان جلوی اظهار نظر کسی را گرفت. کسی در نقش کورش در دوره ای در حزب حکمتيست شک ندارد . اما در دنيای واقعی چيزی که مظفر به آن "جنبش من" می گويد نا متعين و تفسير بردار است و اتفاقا بخش مهمی از دعوا برسر آن است. زندگی و مبارزه هم مثل هرچيز ديگر در تغيير و دگرگونی است، آن را نمی توان ازلی و ابدی قلمداد کرد.، رهبران هم همينطور. و اينجاست که به تغييراتی ميرسيم که طی دو سه سال گذشته در نظرات کورش و مظفر و رفقای ديگری بروز کرده است. تغييراتی که ربطی به آن گذشته درخشان جنبش ما ندارد. گرايش کارگری کارگری و جنبش کميته های کمونيستی ارزيابی نفی گرايانه از حزب حکمتيست و اين ادعا که سرسوزنی به جامعه ربط ندارد و يک ليست ديگر از سياستهايی که اين روزها مکررا به آنها اشاره ميشود از اين قبيل اند . اينها نه ادامه کمونيسم کارگری و منصور حکمت که نقطه مقابل آنند. اينها با هيچ توجيهی به بحث حزب و قدرت سياسی و حزب و جامعه وصل نمی شوند. چرا اين اظهار مخالفتهای سياسی را به عنوان "بد و بيراه عده ای در داخل حزب عليه کورش مدرسی" قلمداد می کنيد؟

در دنيای سياست و مبارزه سياسی کسی به کسی  بدهکار نيست، هرکس مسئول رفتار و کردار خود است. با اين حال اگر صحبت بر سر بدهکاری است بعد از کودتای جمع اقليت دفتر سياسی عليه حزب و پشتيبانی سريع و برنامه ريزی شده کورش مدرسی از آن، اين حزبيت کمونيسم کارگری و حزب حکمتيست است که از کوروش به خاطر اين رفتار ضد حزبی طلبکار است . و بازهم اگر حرف بر سر بدهکاريست اين کادرها و اعضای حزب حکمتيست هستند که يک دفاع محکم در مقابل دفن کردن سياستها و تئوريهای شاخص کمونيسم کارگری به منصور حکمت بدهکارند.

و بلاخره نکته آخر در مورد برخورد مظفر به پلنوم پيش ر وی (فوق العاده) حزب است. ابتدا موافقت خود را با پلنوم اعلام کرد و لی بعدا از شرکت در آن خودداری نمود. بهانه ظاهرا عدم شرکت طرف مقابل بود . يعنی دفاع از حزب و حزبيت اما "مشروط". اگر قرار بود طرف مقابل حزبيت را رعايت کنند و در پلنوم شرکت کنند ديگر احتياجی به پادرميانی يا جانفشانی کسی نبود، اتفاقا دفاع از حزبيت بخصوص در چنين شرايطی لازم و حياتی است. شرايطی که در آن عده ای عليه حزب ايستاده اند . ولی در اينجا هم مظفر نسبيت سياسی و مصلحت همفکران خود را بر دفاع از حزبيت ترجيح می دهد. اين بهانه که گويا اکثريت دفتر سياسی در پلنوم ميخواهد سياستهای ديگری را تصويب کند پوچ و غيب گويی است. مظفر يا رفقای ديگر ميتوانستند با شرکت در پلنوم و آوردن طرح و نظرات و پيشنهادات خود لااقل از اين تجمع قانونی و حزبی برای حل مشکلات و بحران کنونی استفاده کنند. در پلنوم و تجمع قانونی حزبی همه چيز ممکن است، از سازش و اتحاد تا انشعاب و جدايی متمدنانه.

همايون گدازگر

۲۰ ژانويه ۲۰۱۱