نقاط قدرت جنبش مردم ايران
خامنه ای در جلسه روز گذشته( چهارشنبه دوم مه) با معلمان گفت که: " جامعه معلمان صبور است" و "چون کوه در مقابل توطئه ها ايستاده اند" از طرف ديگر بازداشت و دستگيری فعالانی که مراسم اول مه را برگزار کرده بودند، بويژه در سنندج، ادامه دارد. رفسنجانی در يک سخنرانی نيز گفته است که:
"ميخواهند کاری کنند که ما ناچار شويم به دوران خرداد ۶۰ بازگرديم"!
هر دو مهره انقلاب اسلامی دارند به ظرفيتهای رژيم خود اشاره ميکنند و دارند به مردم، به کارگران، به معلمان و به به زنان و دانشجويان و جوانان “تفهيم” ميکنند، که فراموش نکنند با چه رژيمی و با چه سابقه ای در دست بردن به جنايت و کشتار طرف اند.
ظاهرا، اوضاع بين المللی و بن بستی که آمريکا در عراق با آن روبروست و کنفرانس شرم الشيخ و تقاضا از جمهوری اسلامی که برای اين بن بست و شکست سياستهای آمريکا، نقشی در ازا بايگانی کردن حمله نظامی به ايران بازی کند، سران رژيم را به ياد “مشت آهنين” سالهای ۶۰ و مقابله آنچنانی با “توطئه”ها سوق داده است.
اما بسياری از پارامترها و عوامل سياسی و اجتماعی در جامعه ايران چنان تغيير کرده است که رژيم اسلامی را ناچار ميکند خواب و خيال تکرار صحنه های کشتار های دسته جمعی و دست بردن به سرکوب خشن و عريان و رو در رو با مردم را با احتياط زمزمه کنند. اگر خامنه ای از يکطرف چماق اسلامی و سيمای بيرحم رژيم را در برابر معلمان کشور نمايش ميدهد، در ابتدای همان جلسه”فرشيدی” وزير آموزش و پرورش اعلام کرد:
" برای رفع مشکلات معيشتی معلمان، بودجه آموزش و پرورش ۶۰ در صد افزايش يافته است و در سال ۸۵
۲۲ هزار واحد مسکونی و زمين به فرهنگيان واگذار شد، ضمن آنکه بودجه واق قرض الحسنه فرهنگيان نيز ۱۲
برابر شده و برای تکميل پوشش بيمه ای معلمان هم شرکت بيمه معلم ايجاد شده است. "
صرفنظر از اينکه چنين وعده هائی در رژيم اسلامی تا چه اندازه واقعا عملی بشوند يا نه، اعلام اين قول و قرار نه از “رافت” اسلامی مقامات رژيم سرچشمه گرفته است و نه از احترام آنان به “تعليم و تعلم”. اين آشکارا کرنش در برابر مبارزات و اعتراضاتی است که معلمان ايران چند سال است آنرا پيگيری ميکنند، تجمع کرده اند، مورد ضرب و شتم قرار گرفته اند، بازداشت شده اند و باز امر و خواست واقعی و عادلانه خود را رها نکرده اند. رژيم اسلامی به اين ترتيب اذعان کرده است که توان دست بردن به مشت آهنين سالهای ۶۰ و براه انداختن موج کشتار آن سالها و سال ۶۷ را ندارد.
از سوی ديگر، عليرغم هر توطئه ای، عليرغم مصافی که ما گوشه ای از آن را با کارگران شرکت واحد ديده ايم، طی اين سالها، کارگران بطور مداوم در صحنه روياروئی های وسيع با جمهوری اسلامی بر سر دستمزدهای معوقه، حق تشکل و جلوگيری از بيکار سازيها و بستن و تعطيل مراکز کار و دفاع از حق برپاکردن مراسم اول ماه مه بوده اند. دستگيريهای کارگران بخاطر مراسم اول مه، شايد تلاش رژيم و ظرفيت آن در دست بردن به خشونت عريان را به نمايش بگذارد و اين هيچگاه نبايد از ذهن کارگران و مردم ايران و فعالان عرصه های اجتماعی دور بماند، ممکن است بازداشت و محکوميت شماری از فعالان زنان که به قوانين اسلامی و تبعيضهای چندش آور عليه زنان معترض بودند، نشانی از ظرفيت بالای جنايت و بی رحمی را نشان بدهد. اما يک واقعيت را نبايد از ديده پنهان کرد:
جامعه ايران، با مکانيسمهای درونی آن، با يا بدون شرم الشيخ، با يا بدون بحران و بن بست آمريکا در عراق، از قانونمنديها و مکانيسمهای پا برجا تری تبعيت ميکند. مردم ايران، رژيم اسلامی را نميخواهند، جامعه ايران تن به تسليم به يک رژيم مذهبی و اسلامی نداده است و تن نميدهد. در اين جامعه نيروی اجتماعی طبقه کارگر، عليرغم همه محدوديتها و سالها کشتار و جنگ و سرکوب، هميشه در صحنه بوده است و تن به بردگی اسلامی زنجير و اسارت سرمايه داری نداده است، زنان به سران رژيم فهمانده اند، که تحميل زندگی با معيارهای دوران بيابانگردی و راه آمدن به زندگی کنيزان حرم مفت خورها و جنايتکاران اسلامی، يک توهم پوچ و ارتجاعی است، جوانان به عنوان نسلی که هيچ رابطه و علقه ای نه به تاريخ عروج اسلام سياسی در ايران و نه به موازين نهی از منکرات اسلامی نداشته اند، نيروئی غير قابل حذف اند. رژيم اسلامی گرچه هميشه در مقاطع مهم به ظرفيتهای جنايتکارانه اسلامی اش دست برده است، اما در برابر اين نيروهای واقعی، که حاضر نيستند و حاضر نبوده اند که سطح توقعاتشان از زندگی، از مقام و منزلت انسانی را پائين بياورند، چاره ای جز تسليم ندارد. مردم در کنار ديدن ظرفيت جنايت از سران رژيم، بايد به نقطه قوتهای خود تکيه کنند.
۳ مه ۲۰۰۷
Iraj.farzad@gmail.com
www.iraj-farzad.com
http://iraj-f.blogfa.com