کجاست آن حزب اپوزيسيونى که مخالفينش، که بر مسند قدرت نشسته‌اند نام کمونيستى روى آن نگذارند؟ کجاست آن حزب اپوزيسيونى که بنوبه خود داغ اتهام کمونيسم را خواه بر پيشگامترين عناصر اپوزيسيون و خواه بر مخالفين مرتجع خويش نزند؟

از اين امر دو نتيجه حاصل ميشود:

همه قدرتهاى اروپا اکنون ديگر کمونيسم را بمثابه يک قدرت تلقى ميکنند. ادامه کلیک کنید

تبهکاریهای بی پایان بورژوازی

یاشار سهندی

"اسدالله عسگراولادی مسلمان" میلیاردر مسلمانی که انتظار دارد مردم او را حلوا حلوا کنند چون پولش از پارو بالا میرود، دو هفته پیش خبر داد که تا ٦ ماه دیگر در ایران قحطی میشود. ایشان با توجه به گران شدن دلار، نرخ واقعی تورم را ٤٠ درصد دانست و هشدار داد که دولت از اجرای مرحله دوم حذف یارانه خود داری کند. گویا وعده شوم  این میلیاردر مسلمان دارد آرام آرام متحقق میشود. به گزارش سایت تابناک هم اکنون گوشت گوسفند نایاب شده است و این گونه که  این سایت تاکید میکند دیگر برای برخی با توجه به سقوط ریال در برابر دلار که تاکنون (تا لحظه تایپ این نوشته) به مرز ٢١٠٠ تومان به ازای یک دلار رسیده است دیگر نمی‌صرفد گوشت گوسفند را وارد کنند. "دست نگه داشته اند ببینند چه اتفاقی خواهد افتاد!" خاطر همگان است خامنه‌ای امسال را سال "جهاد اقتصادی" نامید که ما بارها تاکید کردیم این به معنای آن است که  تسمه‌  بیشتری از گرده توده زحمتکش کشیده خواهد شد و این به معنای واقعی کلمه دارد متحقق میشود. در عرض کمتر از ده ماه ارزش دلار از  ٩١٠  تومان به ٢ هزار تومان جهش داشته است این یعنی زندگی توده مردم به همان نسبت به سمت فقر و فلاکت بیشتری سوق پیدا کرده است. اگر با ١٠٠ هزار تومان در اوایل امسال حجم معینی از وسایل ضروری زندگی را میشد تهیه کرد اکنون با همین پول از نصف هم کمتر میشود مایحتاج اولیه را تهیه کرد. این البته  هنوز از نتایج سحر است! رشد بی سابقه و جهش وار دلار و سقوط ریال، هنوز آنچنان باید و شاید تاثیر خودش را نشان نداده. شاید همانگونه که میلیاردر مسلمان فوق الذکر خبر داده  تا شش ماه دیگر کاملا قحطی حاکم شود.

برخی میگویند که این گرانی دلار و طلا کار خود دولت است برای "جذب نقدینگی سرگردان". بنا به نوشته خبرگزاری فارس "دولت با اتخاذ سیاستهای غلط اقتصاد که برخی آن را تعمدی می‌دانند، بازار دلالی و سفته بازی را رونق داده است و این شبهه را هر روز باورپذیر‌تر کرده است که خود دولت در پی کسب درآمد برای رفع کسری‌های خود در امور دیگر است." این خبرگزاری ادامه میدهد: "برای ما خبرنگاران اقتصادی و بسیاری از کارشناسان... باورش سخت است که این رئیس جمهور و این دولت نتواند یک اختلال ساده و پیش پا افتاده در بازار سکه و ارز را برطرف کند. از همین جاست که شبهه تعمدی بودن برخی از این سیاستها باز پررنگتر می‌شود و سکوت مسئولین اقتصادی دولت در این شرایط نابسامان جای هیچ توجیهی ندارد." احمدی نژاد البته با ادعای اینکه سکه خوردنی نیست وعده داده بازار طلا و ارز را سر و سامان بدهد! سایت عصر ایران یاد آور شده: "اما آقایان در قبال افزایش بی رویه قیمت ارزهای خارجی و از جمله دلار "سکوت الهام بخش رضایت" کرده‌اند و نمی‌گویند که هر چند دلار خوردنی نیست اما کوچکترین افزایش قیمتش، منجر به بالا رفتن قیمت‌ها می‌شود و فشار را بر مردمی که قبل از این افزایش قیمت‌ها هم در فشار بودند، ده برابر می‌کند. واقعاً تأسف انگیز است که رئیس جمهور یک کشور در سخنرانی عمومی خود بگوید که بازار ارز و سکه را ساماندهی خواهد کرد و قیمت دلار را به زیر هزار تومان خواهد رساند و در اندک مدتی بعد از همان سخنان، دلار دوهزار تومان شود و همان رئیس جمهور به روی خودش هم نیاورد و کاری نه برای حفظ ارزش پول ملی که لااقل برای حفظ ارزش سخن و وعده خود ننماید!" از سوی دیگر کارشناسان بورژوازی از بی بی سی گرفته تا صدای امریکا و کارشناسان مسلمان و مزد بگیر حکومت اسلامی، همگی تاکید میکنند که همه اینها نتیجه "نقدینگی فراوان" است که در دست "مردم" است که رو به سوی "بازار کاذب" می‌آورند و این را نتیجه  "سیاستهای غلط اقتصادی" دولت احمدی نژاد میدانند. اما بهرحال این اعتراف دیگری است که در نظام سرمایه داری مهم‌ترین چیز و اصلی‌ترین اصل "صرفیدن و سود" است. و آن مردمی که ایشان از آنها یاد میکنند که "نقدینگی سرگردان" پیش ایشان است،  امثال عسگری اولادی مسلمان هستند که "نقدینگی" یا همان ثروت را در قبضه خود دارند و هر جا سود باشد پولشان را همانجا سرمایه گذاری میکنند. "مجید زاده" نامی که سایت حکومتی فرارو او را کارشناس اقتصادی معرفی کرده این موضوع را اینگونه لو میدهد: "باید یک سری از فرادستان از یک سری مواضع کوتاه بیایند و فضای دسترسی دیگران را بیشتر کنند و به نوعی با از بین بردن حقوق و جایگاه‌های ویژه در محیط اقتصادی، منابع ایجاد رانت از بین برود. بعضا جایگاه‌هایی که به صورت ویژه ایجاد شده است با ایجاد مصونیت، موجب ایجاد رانت می‌شود." صاحبان "سرمایه‌های سرگردان" گاهی در بخش زمین و مسکن، گاهی طلا و ارز، زمانی در تجارت چادر زنانه، زمانی دیگر در قاچاق سیگار، که این مورد خاص احمدی نژاد آنرا در دست "برادران قاچاقچی" میداند، سرمایه گذاری میکنند. جالب است بدانید به گزارش سایت "بازتاب امروز" دولت احمدی نژاد در عرض ٧ سال به اندازه ٢٧ سال دولتهای دیگر این حکومت در آمد نفتی داشته است یعنی رقمی معادل ٤٥٨١١٣٠ میلیارد دلار، این را ضربدر ٢ کنید میشود کل در آمد حکومت اسلامی در طی این ٣٢ ساله، رقمی نجومی که یک ریال آن بابت رفاه مردم هزینه نشده است ولی توسط کسانی مانند عسگری اولادی مسلمان قبضه شده است تا  برای سود آوری بیشتر در جاهائی "سرمایه گذاری" کنند که عملا جز تنگ دستی بیشتر مردم ثمری دیگری ندارد.

این اتفاقات در "عرصه اقتصاد" را نیز میتوان نتیجه تحریمهای دول غرب دانست که هر روز ابعاد آن گسترش می‌یابد. تحریمهائی که "هوشمند" لقب یافته و مثلا قرار بود به توده مردم فشار نیاورد! باید یادآور شد این تنها حکومت اسلامی نیست که بازی با لغات را بلد است کلا  بورژوازی کارش را خوب بلد است که چگونه گنجشگ را رنگ کنند و به جای قناری بفروشند! نتیجه تحریمهای هوشمند اکنون دارد ثمر میدهد. افزایش جهشی قیمت دلار در عرض یک ماه از ١٢٤٠ تومان  به ٢٠٠٠ تومان یکی از ثمرات این تحریمها میتواند باشد و این یعنی شلیک مستقیم به معیشت توده مردم و آنها را محکوم به نابودی کردن است. به خانم هیلاری کلینتون یادآور شدند که دود "تحریمهای هوشمند" به چشم مردم ایران میرود ایشان فرمودند: "مردم ایران باید درک کنند که دولت خودشان مشکل دارد؟!" (نقل به معنی). خانم کاترین اشتون تاکید میکند که: "تحریمها هدف نیست بلکه ابزاری است برای کشاندن جمهوری اسلامی به پای میز مذاکره برای روشن شدن فعالیتهای هسته‌ای این حکومت!" خانم اشتون درست میگوید تحریمها هدف نیست هدف به تباهی کشاندن مردم ایران است چرا که ایشان چشم شان را به روی واقعیت بستند که این حکومت در نزد مردم ایران مشروعیت ندارد. اگر هدف واقعا به تسلیم کشاندن این حکومت حتی در مورد بمب اتمی است راه بسیار ساده‌تر و بدون هیچ ضرری به مردم ایران وجود دارد و آن بستن تمام سفارت خانه‌های این حکومت است. در یک مورد ناخواسته که برای دولت انگلستان پیش آمد و مجبور گردید سفارت این حکومت را ببندد این رژیم به سرعت کوتاه آمد و از کرده خود پشیمان شد. دولتهای غربی این را میدانند و به روی خود نمی‌آورند و مدعی‌اند اگر رابطه سیاسی قطع شود دیگر کسی نیست که با او مذاکره کرد!؟ گویا تحریمها قرار است اسب چموش را رام کند! اما تحریمهای هوشمند دول غرب تا همینجا مقدمات تباهی بیشتر زندگی مردم را هدف قرار داده است و تجربه عراق به همگان ثابت کرده است که سیاست تحریم جز فشار مضاعف به توده مردم هیچ ثمری ندارد و این سیاست فقط بهانه‌ بیشتری به حکومت میدهد که تا میتواند از حقوق مردم بزند و به سرکوب بیشتر مردم روی آورد.

تاوان تبهکاریهای بی پایان بورژوازی را نباید کارگران و توده زحمتکش بپردازند. گرانی روز افزون و تهدید قحطی پیش رو، چه تاکنون بدلیل وجود حاکمیت رژیم اسلامی سرمایه در ایران و چه اخیرا با اضافه شدن تحریمهای دول غرب، نباید بیش از این از ما قربانی بگیرد. خواسته ما کارگران باید این باشد که دستمزد‌ها متناسب با تورم و تا سطح یک زندگی انسانی فورا باید افزایش یابد. میلیاردها دلار درآمد نفت در حسابهای امثال عسگر اولادی مسلمان تلنبار شده است. در یک قلم شاهد بودیم که سه هزار میلیارد تومان اختلاس شده است و میلیاردها دلار دیگر راحت دارد جابجا میشود و اندوخته میگردد که همه اینها میتواند و باید خرج رفاه مردم شود. گوشت گوسفند اگر نایاب شده کاملا مشخص است که "فرادستان" نقشه کشیده اند که از بدبختی مردم سود ببرند و این کار، کار کارگزاران حکومت است نه عباس آقا قصاب! هم اکنون شایع شده بعضی از اقلام دارویی نیز نایاب شده است، داروها در خانه مردم تلنبار نشده است بلکه در انبارهای "رانت خواران" دپو شده تا قیمت آن به قول کارشناسان بورژوازی "واقعی" شود، یعنی چندین برابر قیمت اکنون اش شود تا چند نفر در قبال زندگی میلیونها نفر یک شبه ثروت افسانه‌ای بهم بزنند و بعد هم مدعی شوند که جامعه باید به وجود ما افتخار کند! راه مقابله فوری برای ما کارگران اصرار بر خواسته همیشگی مان میباشد و آن افزایش دستمزدها تا سقف یک زندگی مرفه است. راه حل تمام مصائبی که بورژوازی اسلامی و غیر اسلامی بر سر ما کارگران می‌آورند خلاصی از دست حکومت جنایتکار جمهوری اسلامی است که فقط با قدرت مبارزه مردم میتواند متحقق شود و باید  با اعتصابات سراسری کارگری و مبارزه متحد و قدرتمند مردم آزادیخواه به سرانجام برسد و فوریت دارد. هر روز ماندن بیشتر این حکومت معادل قربانی شدن بیشتر مردم، افزایش فقر و فلاکت، و زیر سوال رفتن اساس زندگی است که تحت حاکمیت این رژیم به جهنم تبدیل شده است. باید برای بزیر کشیدن این رژیم ضد انسان بمیدان آمد و سازمان یافت.*

نکته اصلی

* درآمد ٨ میلیارد دلاری هدفمندی یارانه ها

* آمارهای بیکاری و اشتغال ویژه انتخابات حکومتی!

* ٦٠٠ هزار میلیارد تومان چگونه ناپدید شده؟

محمد شکوهی

درآمد ٨ میلیارد دلاری هدفمندی یارانه ها

در مورد میزان و مبلغ درآمدهای دولت از قبل حذف سوبسید و یا یارانه‌های فرآوردهای نفتی هر از چند گاهی ارقامی از طرف دولت اعلام می‌شود. در جدیدترین خبر در این موربه نقل ازمدیرعامل شرکت ملی پخش فرآوردهای نفت آمده است: "بر اساس اختلاف قیمت فرآورده های نفتی با قیمت‌های جهانی و قیمت‌های پیش از هدفمندی یارانه‌ها، معادل ٨ میلیارد دلار در ٩ ماهه‌ نخست سال جاری از محل درآمدهای ناشی از هدفمند کردن یارانه‌ فرآوردهای نفتی به خزانه واریز شده است"! مدتی پیش هم وزارت نفت اعلام کرد که نزدیک به نصف این "صرفه جویی" در بخش حمل و نقل و خدمات عمومی و ترابری صورت گرفته است. این "صرفه جویی" در بخش خدمات چیزی نیست جز خدمات حمل و نقل عمومی، قطارها، اتوبوس رانی و وسایل نقلیه عمومی، یعنی بخش‌هایی از خدمات عمومی که اکثر مردم کارگر و زحمتکش از آن استفاده می‌نمایند. در واکنش به سیاستهای صرفه جویی دولت، شهرداریهای کلان شهرها که کارفرمایان اصلی این بخش از خدمات می‌باشند، قیمت‌ها و تعرفه‌های خدمات عمومی را بیش از ٣٥ درصد بالا برده‌اند. معنای عملی این بالابردن قیمتها، افزایش قیمت هزینه رفت و آمد و ترانسپورت می‌باشد. شهرداران در توجیه این اقدام خود برای افزایش قیمت خدماتشان، بالارفتن قیمت سوخت و بویژه بنزین وگازوئیل را اعلام کرده و ادعا می‌کنند برای جبران کسری درآمد این بخش از صنعت و جلوگیری از "خطر ورشکستگی"، قیمت خدماتشان را بالا برده‌اند. از جمله مواردی که قیمتها مستقیما از فردای به اجرا گذاشتن طرح هدفمند کردن یارانه از آذر ماه سال ١٣٨٩ بسرعت پدیدار شد، افزایش قیمت بلیطهای قطار شهری، برون شهری، متروها، اتوبوس رانی و کرایه تاکسی بود، یعنی وسایل حمل و نقل عمومی که اکثر کارگران و مردم زحمتکش برای رفت و آمد بر سرکار و زندگی شان از آن استفاده می‌کنند. در همین مدت نه تنها خبری ازافزایش دستمزدهای کارگران با احتساب تورم و گرانی بالای ٣٥ درصدی نبوده، بلکه موارد بیشماری کارگران ماهها دستمزد دریافت نکرده‌اند. هزینه رفت و آمد و خدمات در هزینه خانوارهای کارگری با در نظر گرفتن سیاست انجماد دستمزدها بیش از ٣٥ درصد بالا رفته است. و این یعنی تحمیل گرانی و فقر باز هم بیشتر بر زندگی کارگران! اظهارات مقامات دولتی اندر باب درآمد‌های ٨ میلیاردی از هدفمند کردن یارانه‌ها، مستقیما حمله به سطح معیشت و زندگی کارگران را تاکید میکند. تحمیل بیش از ٣٥ درصد گرانی بر هزینه‌های خانواده‌های کارگری مساوی است با درآمدهای میلیارد دلاری برای دولت و سرمایه داران. به عبارت دیگر، در همین یک سال گذشته اگر فقط هزینه رفت و آمد و استفاده از خدمات عمومی را در نظر بگیریم، کارگران ٣٥ درصد فقیر‌تر شده‌اند. با دستمزدهای زیر خط فقر و تحمیل این افزایش قیمتها، فقر و فلاکت تحمیلی به کارگران چندین برابر شده است.در عوض درآمدهای دولت و سرمایه داران رشد نجومی یافته است. در این میان  دولت و دم و دستگاههای دست اندرکار که در"سازمان هدفمندی یارانه ها" گرد آمده‌اند، بیشرمانه ادعا می‌کنند که پرداخت یارانه‌ها قدرت خرید مردم را بالا برده، تا شاید با این دروغ شاخدار چپاولشان را پنهان کنند.

آمارهای بیکاری و اشتغال ویژه انتخابات حکومتی!

 با نزدیک شدن مضحکه انتخابات مجلس رژیم، ارگانها و نهادهای حکومتی شروع به دادن آمار و ارقام درباره بیکاری، اشتغال، و برنامه‌های آتی کاندیداهای حکومتی برای ورودشان به مجلس دزدان کرده‌اند. اظهار نظرهای متناقض، دستکاری آمارهای مربوط به بیکاری، وعده‌های اشتغال میلیونی و امثال آن از جمله موضوعات داغ انتخابات حکومتی می‌باشند. در این میان هواداران دولت که طرح‌های "اشتغالزایی" دروغینشان به گل نشسته است، بیشتر از پیش زیرحمله نمایندگان اصولگرای مجلس قرار داشته و به تکاپو برای دست و پا کردن آمارهای جدید درباره رشد اقتصادی و بیکاری و ایجاد اشتغال افتاده اند. در همین راستا درهفته اخیر وزارت کار و برخی کارشناسان اقتصادی دولت ادعا کردند که در سال جاری بیش از ٦٥٠ هزار شغل ایجاد شده است. متقابلا وزارت اقتصاد ومرکز آماراعلام کردند که با رشد اقتصادی که برای سال ٩٠ پیش بینی شده بود، رقم ایجاد اشتغال واقعی می‌باشد. سخنگوی اقتصادی دولت و"کمیسیون اشتغال مجلس"، که عمدتا ازهواداران دولت می‌باشند اخیرا اعلام کرده‌اند، که در نظر دارند در برنامه ٥ ساله آینده شان که بعد از انتخابات ریاست جمهوری ارائه خواهند داد، ٥ میلیون شغل ایجاد کنند. در واکنش به این اظهارات هواداران دولت، سایتهای اصولگرایان تیتر زدند: اشتغال ٥ میلیونی پیشکش، جلوی بیکارسازیها را بگیرید"! کشمکش‌های باندها و دار و دسته‌های حکومتی درباره آمار و ارقام ادامه دارد. همه کارگران و مردم به خوبی می‌دانند که این آمارها همگی دروغ است. خود دولت و مرکز آمار هم حدود سه ماه پیش گفتند که به دستور دولت آمارها را دستکاری کرده‌اند. این اظهارات در شرایطی صورت می‌گیرد که اخراج و بیکارسازهای گسترده ادامه دارد. ٧٠ درصد صنایع یا تعطیل بوده و یا زیر ظرقیت اسمی شان فعالیت می‌کنند. صدها کارخانه کارگرانشان رابه بهانه "کمبود نقدینگی" اخراج کرده‌اند. ٦٧ درصد کارخانجات ماهها از پرداخت حقوق‌های معوقه کارگران خودداری می‌کنند. اما آمار واقعی بیکاری بسیار بیشتر از میزان آمارهای دستکاری شده حکومت می‌باشند. فقط در یک سال گذشته دهها هزار کارگر شاغل اخراج شده‌اند. کارگران قراردادی و پیمانی و موقت که رقمی بیش از ٤ میلیون نفر را شامل می‌شوند، هر آن منتظر اخراج می‌باشند. خانه کارگریهای رژیم دیگر مدتهاست که حتی بر علیه اخراجهای گسترده کارگران مجبور شده‌اند بیانیه داده و محکوم نمایند. بر اساس برآوردهای ارگانهای حکومتی نزدیک به نصف جمعیت بالای ١٨ سال جویای کار بیکار می‌باشند. ٥٠ درصد بقیه کارگران شاغل هم با تهدید بیکاری مواجه می‌باشند. رشد اقتصادی و وعده‌های ایحاد شغلهای پایدار حکومت و بویژه دولت در سه سال گذشته همه شکست خورده‌اند. جمهوری اسلامی و دولت به عنوان بزرگترین کارفرما مسئول مستقیم اخراج‌های گسترده کارگران می‌باشند. امر حکومت دزدان نه ایجاد اشتغال است و نه پرداخت دستمزدهای کارگران. آمارهایی که دولت و حکومت می‌دهند  فقط و فقط کاربرد انتخاباتی دارد و دردی از کارگران و بیکاران را دوا نکرده و نخواهد کرد. علیه اخراج‌ها، علیه بیکارسازیهای گسترده باید قدرت تشکل، اتحاد و مبارزه طبقه کارگر را به میدان آورد. مبارزه کارگران و جنبش کارگری بر علیه بیکارسازیهای گسترده که در جریان است، به همراه مبارزات کارگران برای افزایش دستمزدها و نقد کردن دستمزدهای معوقه، آن مطالبات محوری جنبش کارگری می‌باشند که می‌تواند کل کارگران را برعلیه وضعیت موجود بسیج کرده و به میدان بیاورد. فقط با اتحاد و تشکل و مبارزه است که طبقه کارگر می‌تواند به این مطالبات برحقش دست یابد. جنبش علیه بیکارسازیها و بیکاری را باید سازمان داد و در برابر حکومت دزدان و قاتلان قرارداد.

٦٠٠ هزار میلیارد تومان چگونه ناپدید شده؟

دولت اعلام کرده  است که ارزش پول ایران نصف شده است. به عبارتی با ١٠٠ تومان فقط می‌توان به اندازه ٥٠ تومان خرید کرد. قیمت دلار بیش از ٩٠ درصد افزایش یافته است.علیرغم این اعتراف دولت به پائین آمدن ارزش پول، دولت کماکان ادعا می‌کند که افزایش قیمت دلار و پائین آمدن ارزش ریال ایران تاثیری در وضعیت اقتصادی مردم نداشته است!

در همین رابطه احمدی نژاد مدتی پیش در برنامه صدا و سیمای رژیم اعلام کرد ١٢٠٠ هزار میلیارد تومان پول در گردش در کشور است که این نشان دهنده اعتماد مردم به ریال ودهن کجی به نوسانات مصنوعی بازاراست. درهمین رابطه کارشناسان حکومتی اعلام کرده‌اند که اگر ادعای احمدی نژاد، بانک مرکزی، شورای پول و اعتبار در مورد نصف شدن ارزش ریال را بپذیریم، باید اعتراف کرد که این ١٢٠٠ هزار میلیارد تومان نصف ارزش خود را از دست داده است! معنای این از دست دادن نصف ارزش پول موجود و در گردش در ایران، این است که ٦٠٠ هزار میلیارد تومان از کیسه مردم ناپدید شده است. بنابر احتساب کارشناسان حکومتی این رقم ناپدید شده ٢٠٠ برابر مبلغ اختلاس ٣ هزار میلیاردتومانی می‌باشد. 

این آمار و ارقام مربوط به پول موجود و یا در گردش در اقتصاد مملکت است. خود دولت و کارشناسان حکومتی تائید می‌کنند که رقم ٦٠٠ هزار میلیارد تومان ناپدید شده،٢٠٠ برابر اختلاس ٣ هزار میلیاردتومانی می‌باشد. بخش اعظم این پول مربوط به دستمزدهای پرداخت نشده و یا صاف و ساده دزدی حکومت از کارگران و مردم است. دزد هم خود سرمایه داران و کارفرمایان و دولت به عنوان بزرگترین کارفرما می‌باشد. اما تاثیرات پائین آمدن ارزش ریال بر زندگی کارگران و مردم چیست؟ چه کسانی از قبل پائین آوردن ارزش ریال سود می‌برند؟ با استناد به نظرات کارشناسان حکومتی دستمزدهای واقعی کارگران نصف شده است. یعنی کارگری که حداقل دستمزد ٣٦٠ هزار تومانی را دریافت می‌کند، قدرت خرید دستمزدش نصف شده است. پا به پای پائین آمدن قدرت خرید  کارگران، تورم و گرانی بیش از ٣٥ درصد افزایش یافته است. با یک حساب سرانگشتی کارگران بیش از ٨٠ درصد فقیرتر شده‌اند و قدرت خریدشان را از دست داده‌اند. این یعنی فقر و فلاکت تحمیلی به کارگران و مردم. اما چه کسانی جیبهایشان پرتر شده است؟ در جمهوری اسلامی برخی نظریات اقتصادی نئو لیبرالی و بازاد آزاد عمل می‌کند که معتقد است باید ارزس پول ملی را پائین نگه داشت و این کار باعث ورود سرمایه گذاران خارجی به اقتصاد کشور، ایجاد اشتغال و رونق اقتصادی می‌شود. ترجمه زمینی این سیاست اقتصادی دولت کار ارزان و کارگر خاموش است! هزاران میلیاردتومان پول مردم را در روز روش با ارائه آمار و ارقام مربوط به پائین نگه داشتن ارزش ریال رسما می‌دزدند. این پول‌ها صرف خزانه دولت و دم و دستگاه سرکوب و اعدام برای سرپا نگه داشتن رژیم می‌شود. هزاران میلیارد تومان از این پول‌ها صرف معاملات دولت و دم و دستگاههای حکومتی در مبادلات ارزی و بورس می‌شود. برای نمونه دلار و نوسات قیمت دلار. دولت عرضه کننده دلار می‌باشد. هر روز میلیونها دلار پول وارد بازار می‌کند. شبکه‌های مافیایی که یک سرشان به دولت و دم و دستگاه حکومت وصل بوده و سر دیگرشان به بازار ارز‌های خارجی، دلار را به قیمت دولتی دریافت و به قیمتهای بالاتر در صرافی‌ها و بانک‌ها به مردم می‌فروشند. در همین رابطه مدتی پیش یک مقام دولتی اعلام کرد که درآمد روزانه دولت از محل نوسانات روزانه قیمت دلار بیش از ٢٠٠ میلیاردتومان در روز بوده است. دولت و دزدیهای حکومتی‌ها حد و مرزی نمی‌شناسد. ارائه آمار و ارقام این چنینی حکایت از درآمدهای افسانه‌ای حکومت و ارگانهای دولتی دخیل در بازار ارز و پول دارد، که مستقیما از جیب مردم دزدیده می‌شود و این چیزی است که هر روز ادامه دارد و اوضاع بدتر میشود. دستمزدهای کارگر را نمی‌پردازند که هیچ هزاران میلیارد تومان هم ازشان می‌دزدند. حکومت دزدان را باید به زیر کشید*

]]> رژیم اسد در تمام چهار دهۀ گذشته از نظر امریکا حکومتی نامطلوب بوده است. برخلاف قذافی که در پنج - شش سال آخر تلاش می کرد به نحوی با غرب کنار بیاید ، اسد ها هیچ وقت سرراست به طرف امریکا نچرخیده اند. بعلاوه این رژیم تنها حکومت عربی خط مقدم رویارویی با اسرائیل است که هرگز نخواسته ( یا نتوانسته ) با آن کنار بیاید و تقریباً با همه دشمنان اسرائیل دوستی داشته است. اکنون که چنین رژیمی با بزرگ ترین چالش دوران موجودیت اش روبرو شده ، آیا امریکا برای سرنگونی آن وارد میدان نخواهد شد؟ به نظر می رسد امریکا ( یا دست کم ، دولت اوباما ) پاسخ خیلی روشنی به این سؤال ندارد. هر چند آنها و متحدان شان حالا دارند می گویند بشار اسد باید کنار برود ، ولی حاضر نیستند برای براندازی او ، مانند لیبی ، به مداخله نظامی دست بزنند. به دلائلی چند ، مداخله نظامی غرب در سوریه به احتمال زیاد ، نه تنها به آسانی لیبی نخواهد بود ، بلکه می تواند مانند عراق یا افغانستان نتایج پیش بینی ناپذیری به بار بیاورد و هژمونی امریکا را در منطقه شکننده تر سازد:

۱ - قبل از هرچیز فراموش نباید کرد که راه اندازی مداخله نظامی در سوریه باید یا مانند لیبی به دعوت اپوزیسیون رژیم صورت بگیرد یا به بهانه مقابله با یک "خطر" بزرگ ، مانند تروریسم ( در مورد افغانستان ) یا سلاح هسته ای ( در مورد عراق ). در حالی که در سوریه هنوز نه چنان دعوتی وجود دارد و نه چنان بهانه ای. در سوریه اکثر جریان های اپوزیسیون ( دست کم تاکنون ) با مداخله نظامی خارجی مخالف اند. مثلاً حتی در "شورای ملی سوریه" مداخله نظامی خارجی مخالفانی بسیار جدی دارد. و نیز غالب جریان های کرد سوریه با مداخله خارجی موافق نیستند. مداخله نظامی به بهانه جلوگیری از قتل عام مخالفان نیز ( که در لیبی مورد استفاده ناتو قرار گرفت ) در اینجا هنوز مطرح نیست ، زیرا ( همان طور که در یادداشت پیش اشاره کردم ) در اینجا سرکوب ، بسیار بی رحمانه و در عین حال کاملاً حساب شده است و معمولاً نه به صورت متمرکز صورت می گیرد و نه با استفاده از نیروی هوایی.

۲ - غرب و در رهبری آن امریکا بدون توجه به نظر اسرائیل و محاسبات استراتژیک آن ، به هیچ مداخله نظامی یا غیر نظامی در سوریه دست نخواهد زد ؛ زیرا سوریه ، برخلاف لیبی ، هم مرز اسرائیل است و یکی از حساس ترین کشورهای عربی محسوب می شود. و رابطه اسرائیل با رژیم اسد پیچیده تر از آن است که ظاهراً به نظر می رسد. از نظر اسرائیل ، رژیم اسد یک دشمن قابل پیش بینی و قابل کنترل است ؛ در حالی که سوریۀ بعد از دیکتاتوری خاندان اسد ، به احتمال زیاد کشوری غیر قابل پیش بینی خواهد بود. هر حکومتی که بعد از این رژیم در سوریه روی کار بیاید ، حتی اگر علیه اسرائیل نباشد ، به احتمال زیاد ، به این زودی ها نخواهد توانست مانند خاندان اسد وضعیتی قابل پیش بینی و قابل کنترل ( از نظر اسرائیل ) در این کشور ایجاد کند. فراموش نباید کرد که همین رژیم اسد بود که برای حفظ منافع خودش ، جبهه نیرومند چپ و فلسطینی ها را در جنگ داخلی لبنان درهم شکست و کاری کرد که ملک حسین در کشتار "سپتامبر سیاه" (۱۹۷۰) نتوانسته بود انجام بدهد. تصادفی نیست که دولت اسرائیل تقریباً در تمام ده ماه گذشته در باره حوادث توفانی سوریه سکوت کرده است. این سکوت را ممکن است بعضی ها به معنای بهانه ندادن به دست رژیم اسد بدانند که مسلماً هر موضع گیری اسرائیل را به دستاویزی تبلیغاتی برای وصل کردن اپوزیسیون به "دشمن صهیونیستی" تبدیل خواهد کرد. مثلاً درست با همین ملاحظه بود که در دوره تدارک جنگ ۱۹۹۱ علیه صدام حسین نیز ، با آن که امریکا می کوشید ائتلاف وسیعی را علیه او سازمان بدهد ، اسرائیل ظاهراً سکوت کرده بود تا صدام نتواند از موضع گیری آن برای شوراندن افکار عمومی عرب ها بهره برداری تبلیغاتی بکند. اما گزارش ها و قرائن زیادی نشان می دهند که سکوت اسرائیل در باره حوادث کنونی سوریه از جنس دیگری است: ارزیابی رهبران اسرائیل این است که سقوط رژیم اسد ، با توجه به توفان بزرگی که در دنیای عرب برخاسته است ، ممکن است برای اسرائیل بدتر از دشمنی باشد که تاکنون همیشه قابل پیش بینی و قابل کنترل بوده است.

۳ – سوریه سرزمین اقلیت های قومی و مذهبی مهمی است که در فراسوی مرزهای آن خویشاوندان مهم تری دارند ؛ بنابراین مداخله نظامی خارجی در اینجا می تواند نقشه خاورمیانه را به هم بریزد و مانند اشغال عراق پی آمدهای ناخواسته ای برای امریکا و متحدان آن ایجاد کند. در اینجا فقط به مهم ترین و قابل پیش بینی ترین این پی آمدها اشاره می کنم:

      یک – همان طور که در یادداشت قبلی اشاره کردم ، اکثریت مسیحیان سوریه از قدرت گیری اسلام گرایان سنی وحشت دارند و سکولاریسم حزب بعث را پناهگاه مطمئنی برای گریز از آن می نگرند. فراموش نباید کرد که اینها حدود ۱۰ در صد جمعیت این کشور را تشکیل می دهند و غالباً در شهرهای بزرگ کشور زندگی می کنند ؛ یعنی جمعیت نسبتاً بزرگ و پرنفوذی که غرب نمی تواند بی توجه به سرنوشت اینها در سوریه به مداخله نظامی دست بزند. به تجربه می دانیم که افکار عمومی کشورهای غربی سرنوشت مسیحیان ( و به ویژه رویارویی های آنان با مسلمانان ) را با حساسیت بیشتری دنبال می کند. بعلاوه فشار بر مسیحیان سوریه می تواند رابطه حساس و شکننده مسیحیان و مسلمانان لبنان را هم به هم بریزد.

     دو – اکثریت قاطع علویان سوریه نیز که از رژیم اسد حمایت می کنند ، در صورت قدرت گیری اسلام گرایان سنی زیر فشار خواهند رفت و ممکن است در معرض انتقام گیری های فرقه ای قرار بگیرند. فراموش نباید کرد که اکثریت سنی ها علیرغم همه اختلافات فرقه ای که با شیعیان دارند ، آنها را مسلمان می دانند ، ولی معمولاً چنین نظری در باره علویان ندارند و غالباً آنها را یک فرقه غیر اسلامی مرموز تلقی می کنند. در تظاهرات اسلام گرایان علیه رژیم اسد گاهی شعارهایی داده می شوند که از این نفرت فرقه ای خبر می دهند: مثلاً "علویان به تابوت ؛ مسیحیان به بیروت". این در حالی است که علویان حدود ۱۲ در صد کل جمعیت سوریه و بیش از ۲۰ در صد جمعیت ترکیه را تشکیل می دهند. و هرچند بعضی ها معتقدند علویان ترکیه هویت متفاوتی دارند ، ولی گزارشات متعددی نشان می دهند که آنها نسبت به سرنوشت علویان سوریه حساسیت شدیدی دارند و این چیزی است که دولت ترکیه نمی تواند نسبت به آن بی تفاوت باشد. باید توجه داشت که در ترکیه نیزغالب علویان مدافع سکولاریسم هستند و حتی بخش قابل توجهی از آنها حزب اسلام گرای حاکم به رهبری رجب طیب اردوان را با بدبینی و سوء ظن می نگرند. بنابراین اگر حمایت دولت ترکیه از اپوزیسیون سوریه به قدرت گیری اسلام گرایان بیانجامد ، ممکن است دعوای قدیمی و ریشه دار اسلام گرایان و سکولارهای ترکیه را نیز داغ تر کند. جنگ فرقه ای میان اسلام گرایان سنی و علویان سوریه می تواند در لبنان نیز تنش میان شیعه و سنی را حادتر و دامنه دارتر سازد. زیرا انتلاف سیاسی دولت اسد و رهبران جنبش امل و حزب الله لبنان در دهه های گذشته ، پیوندهایی میان علویان و شیعیان این دو کشور به وجود آورده که بعید است به این زودی ها از بین برود.

     سه – کردها بزرگ ترین اقلیت قومی سوریه محسوب می شوند و بیش از ۱۰ در صد کل جمعیت آن را تشکیل می دهند و عده ای از فعالان کردِ سوریه روابط گسترده ای با "حزب کارگران کرد" ترکیه (پ. ک. ک) دارند. به همین دلیل دولت ترکیه حوادث کردستان سوریه را با حساسیت ویژه ای دنبال می کند. مثلاً تظاهرات گستردۀ کردها به دنبال ترور مشعل تمو ( رهبر "جنبش آینده کرد" سوریه ) در قامشلی در اکتبر گذشته ، مقامات ترکیه را به شدت نگران و دست پاچه کرد. آنها ضمن حمایت ازغالب جریان های مخالف رژیم اسد ، می کوشند کردهای سوریه را منزوی سازند و از فعالیت های آنها جلوگیری کنند. بعضی ها می گویند زیر فشار دولت ترکیه بود که "شورای ملی سوریه" در استانبول حاضر نشد خواست حداقلی و کاملاً مشروع کردهای سوریه را بپذیرد. این شورا در حالی که پرچم قبل از قدرت گیری حزب بعث را پرچم رسمی خود اعلام کرده است ، پیشنهاد کردها را در مورد تغییر عنوان رسمی کشور از "جمهوری عربی سوریه" به "جمهوری سوریه" نپذیرفت. و بنابراین بعضی از جریان ها و شخصیت های کرد که به آن پیوسته بودند ، ناگزیر شدند کنار بروند. هرچند احزاب کرد سوریه از ترس واکنش های خشن رژیم اسد و همچنین حساسیت های ترکیه ، اکنون روش محتاطانه ای در پیش گرفته اند و ترجیح می دهند با استفاده از بحران کنونی ، آرام و بی سر و صدا شبکه های اجتماعی خود را در کردستان سوریه گسترش بدهند ، ولی ترکیه می داند که با سرنگونی بشار اسد (مخصوصاً اگر از طریق مداخله نظامی خارجی صورت بگیرد ) "مسأله کرد" می تواند وارد مرحله برگشت ناپذیری بشود و بحران بی سابقه ای را در خودِ ترکیه دامن بزند. در واقع با توجه به شکل گیری "اقلیم خود مختار کردستان عراق" ، یک مداخله نظامی خارجی در سوریه ، هر نتیجه ای که داشته باشد ، حجم و ابعاد "مسأله کرد" را بیش از پیش بزرگ تر خواهد ساخت و آن را به یک بحران انفجارآمیز منطقه ای تبدیل خواهد کرد  و احتمالاً پیش از همه گریبان ترکیه را خواهد گرفت. به همین دلیل است که دولت ترکیه با مداخله نظامی خارجی مخالفت می کند و طبیعی است که هیچ مداخله نظامی بدون جلب رضایت و همکاری ترکیه عملی نخواهد شد.

۴ – در شرایطی که انقلاب عرب علیرغم نقشه های تودرتوی امپریالیست ها و ارتجاع عرب هنوز همچنان ادامه دارد و توده های میلیونی عرب به نحو بی سابقه ای فعال شده اند ، مداخله نظامی ناتو در یک کشور عربی حساس مانند سوریه می تواند پی آمدهای پیش بینی ناپذیری داشته باشد.  مثلاً در شرایطی که کلیدی ترین کشور عربی ، یعنی مصر ، در میان بحران دست و پا می زند ، یک جنگ مذهبی یا قومی کشدار در سوریه ، آیا جنگ فرقه ای بزرگ تری را میان مسلمانان و مسیحیان مصر دامن نخواهد زد؟ یا جدایی طلبی احتمالی کردهای سوریه ، آیا جنگ دیگری را میان عرب ها و کردهای عراق مشتعل نخواهد ساخت؟ و در چنین شرایطی آیا مداخله نظامی خارجی در سوریه ماجراجویانه تر ، کشدارتر و ( برای امریکا ) زیان بارتر از اشغال عراق نخواهد بود؟

با مجموعه ای از این نوع ملاحظات است که امریکا ومتحدان آن مداخله نظامی در سوریه با تردید می نگرند و فعلاً ترجیح می دهند رژیم اسد را تا حد امکان زیر فشار بگذارند و امتیازاتی از آن بگیرند. آنها اگر بتوانند از طریق این فشارها ، انتلاف استراتژیک میان رژیم اسد و جمهوری اسلامی در هم بشکنند ، احتمال دارد سرنگونی آن را به صرفه خودشان نبینند و به نحوی با آن کنار بیایند. تا همین جا نیز خیزش های توده ای سوریه ، رسوایی های زیادی برای جمهوری اسلامی و حزب الله لبنان در میان توده های عرب به بار آورده است تا جایی که حتی در میان حکومت کنندگان جمهوری اسلامی نیز تردید هایی جدی در باره حمایت کامل از رژیم اسد ایجاد کرده است.

محمد رضا شالگونی – ۲۴ دی ۱۳۹۰ ( ۱۴ ژانویه ۲۰۱۲ )

]]> tag:www.kargaran-iran.com,2012:/Motefawot//3.7435 2012-01-22T18:18:47Z 2012-01-22T18:19:46Z

با توجه به افزايش استخراج نفت در کشورهای فوق الذکر، با تحريم نفت ايران، جمهوری اسلامی ايران ناچار است که برای فروش نفت، مثل زمان جنگ، قيمت هر بشکه نفت را بشدت کاهش دهد. خريداران احتمالی نفت ايران هم از آنجا که نميتوانند بهای نفت خريداری شده را مستقيماً به بانک مرکزی ايران حواله نمايند، ناچارند از دلال ها استفاده نمايند. لذا، کاهش فروش نفت و کاهش قيمت نفت ايران و مخارج دلال ها و چند بار  تعويض ارزهای حاصل از فروش نفت،  درآمد ايران از نفت را ميتواند حتی بيش از ۵۰% کاهش دهد.
هم اکنون دولت احمدی نژاد با کسر بودجه روبرو است و ديگر قادر نيست يارانه هائی که قول داده بود، بپردازد. قرار است در اولين قدم، ۱۵ ميليون نفر را از ليست دريافت کنندگان يارانه، خارج نمايند.
بنابر اين، وقتيکه درآمدهای نفتی دولت ايران بشدت کاهش پيدا بکند، تحريم بانک مرکزی ايران هم دسترسی دولت به درآمدهای صادرات نفت را تقريباً غير ممکن و يا بشدت کاهش بدهد، سقوط آزاد پول ملی ايران و بالا رفتن قيمت ارزهای خارجی هم، بيشتر از گذشته، بنگاههای توليدی ايران را تهديد به ورشکستگی مينمايند.
در حالی که بيکار سازی های مداوم همچنان ادامه دارد و تورم هم بيش از گذشته گلوی مردم را فشار ميدهد، طبيعی است که قدرت خريد کارگران و زحمتکشان ايران ، يعنی اکثريت قريب به اتفاق شهروندان ايران، باز هم کمتر ميشود و لذا زندگی از همه نظر برای مردم ايران، بيشتر به يک مرگ تدريجی شبيه خواهد شد.

اوضاع کنونی ايران آنچنان رو به وخامت دارد که، از ترس شورش مردم و سرنگونی رژيم در ايران، صدای يکی از رهبران مافيائی بازار اسدالله عسکراولادی هم، در آمده است و پيش بينی ميکند که  ۶ ماه ديگر، قحطی زندگی مردم را تهديد خواهد کرد.
از آنجا که چنين ادعائی خبر از احتمال باز شدن دريچه ای از "جهنم اقتصادی" بر روی زندگی اکثريت قريب به اتفاق شهروندان ايران را ميدهد، ضروری است که به سئوال ذيل توجه کنيم :

خطر پيش آمدن قحطی در ايران، يک جنجال بی پايه  و يا يک احتمال واقعی است؟
در صورتی که ماجراجوئی های رژيم ايران و طمعکاری ها و سلطه طلبی های دول امپرياليستی به سياق کنونی ادامه يابد، با توجه به آمار موجود، احتمال بروز قحطی درايران، ميتواند به يک واقعيت غير قابل نفی مبدل گردد. البته اين وضعيت، فی البداهه بوجود نيامده است. با توجه به آمار ذيل روشن ميشود که مقصر اصلی بوجود آمدن چنين وضعيتی، خود رژيم اسلامی ايران است.
سياست های ارتجاعی اقتصادی رژيمی که فريبکارانه از زبان روح الله خمينی تبليغ ميکرد؛ " اقتصاد زير بنای خر است."، بويژه در زمان رياست جمهوری احمدی نژاد شرايطی را ايجاد کرده است که اکنون ۵۰% از بنگاههای توليدی کشور ورشکستۀ شده اند و بقيه نيز اکثرآ با ظرليت ۳۰ الی ۵۰ در صد بکار ادامه ميدهند، لذا بيکارسازی های بسيار گسترده تر شده است. با اضافه کردن تشديد محاصره اقتصادی ايران، تحريم بانک مرکزی و نفت ايران، اکنون  خطر ورشکستکی کشور ما و افتادن به ورطۀ قحطی يکی از حالت های قابل پيش بينی است.
توجه کنيد، بنابر اطلاعات متخصصين مستقل اقتصادی، در ۱۴ سال گذشته، در مقابل کمتر از ۱۶۰ ميليارد دلارصادرات غير نفتی ايران، بيش از ۴۹۱ ميليارد دلار واردات کالا های مصرفی بکشور را داشته ايم. بنابر اين در ۱۴ سال گذشته در مقابل هر يک دلار صادرات غير نفتی، ۳ دلار کالا بکشور وارد شده است.
نتيجه گيری مختصر از اين ارقام اينست که در ۱۴ سال گذشته، فقط در رابطه با واردات رسمی بکشور ما، مبلغی بيش از ۳۳۱ ميليارد دلار از درآمد نفت ايران بعوض آنکه در خدمت ايجاد  فرصت های شغلی و استحکام بنگاههای توليدی کشور قرار داشته باشد، از ايران خارج و به حساب بانکی بنگاههای توليدی در کشورهای ديگر واريز شده است.
البته بايد توجه داشت که آمار فوق الذکر مربوط به واردات کالاهای مصرفی بطور رسمی است. اما با توجه به فعاليت های اقتصادی "برادران قاچاقچی"، بنابر برآوردهای خود دولت احمدی نژاد، قاچاق کالا توسط اين "برادران قاچاقچی"، معادل واردات رسمی کالا به کشور است.
 شواهد و قرائن حکايت از ورود حدود سالانه ۳۰ ميليارد دلار کالای قاچاق از بنادر و اسکله های تحت کنترل سپاه پاسداران دارند. لذا مبلغی که سالانه صرف ورود کالاهای مصرفی ( رسمی و يا قاچاق ) بکشور ميشود، احتمالاً از نصف درآمد سالانه کشور کمتر نيست.
اما، با اتکاء به محاسبه اقتصادی رسمی، با کمی اغماض، ميبينيم که در کشور ما همين ۳۳۱ ميليارد دلار ( که تفاوت مابين صادرات غير نفتی و واردات رسمی کشور است )، برای ايجاد نزديک به ۱۲ ميليون فرصت شغلی کفايت ميکند.
به بيان ديگر در طول ۱۴ سال گذشته اگر بودجه رسمی کالاهای وارداتی، به سرمايه گذاری در داخل کشور برای ايجاد فرصت شغلی تخصيص داده ميشد، ۱۱ميليون و ۶۹۰ هزار فرصت شغلی بوجود آمده بود. لذا دولت های گذشته قاعدتاً ميتوانستند بطور متوسط هر ساله حدود ۸۳۴ هزار فرصت شغلی ايجاد نمايند. با توجه به ارقام سرسام آور بويژه  بيکاری نسل جوان کشور، ميتوان به عظمت فرصت سوزی ها و چپاول ها و سرمايه اندوزی های صاحب منصبان جناحهای رنگارنگ رژيم و بخصوص فرماندهان سپاه پاسدارن پی برد.
البته با توجه به اينکه درآمد های حاصل از صادرات نفتی و غير نفتی ايران در زمان رياست جمهوری محمود احمدی نژاد، چند برابر رقيب اصلاح طلب او محمد خاتمی بوده است، لذا اجرای سياست های ارتجاعی و خانمان برانداز جمهوری اسلامی ايران در دوران احمدی نژاد در نابود کردن ايجاد فرصت های شغلی و پُر کردن جيب اليگارشی مالی نظام، بسيار بيشتر از دوران سيد محمد خاتمی است.
بهر حال با توجه به توضيحات بالا و با توجه به نزديک شدن موعد اجرای تحريم بانک مرکزی و صادرات نفت و توليدات صنايع نفتی ايران، ميتوان دريافت که پيش بينی ايجاد قحطی در ۶ ماه آينده توسط اسدالله عسکر اولادی، زمينه های واقعی دارد. خطری که هزينه های آنرا از سفره های فقيرانه  کارگران و زحمتکشان کشور ما بيرون خواهند کشيد.

نمايش انتخابات مجلس شورای اسلامی، در يک چنين شرايطی توسط  باند ولی فقيه ، فرماندهان سپاه پاسداران و باند  احمدی نژاد- مشائی،  در حال تدارک است.
در اين مقطع نيز جامعه ايران، بصورت فنر فشرده ای است که هر زمان فرصتی بوجود آيد، بشدت باز خواهد شد و بساط رژيم اسلامی را بهم خواهد زد.
جمهوری اسلامی ايران تا آنجا که در توانش بوده است، تلاش نموده است که با دست زدن به ماجراجوئی هائی در سياست خارجی، افکار عمومی در داخل کشور را، بمثابه "از اين ستون تا آن ستون فرجی است" از معضلات موجود منحرف نمايد. از آنجا که در اين رابطه در مقالات قبلی توضيح داده ام، لذا در اين مقاله بهمين مختصر بسنده ميکنم.
اما، اکنون برخی از صاحب منصبان رژيم اسلامی ايران برای جلوگيری از گسترش مبارزات مردم، ابلهانه تصور مينمايد که اگر ارتباط اينترنتی مبارزان آزاديخواه ايران در داخل و خارج را، با برقراری"اينترنت ملی" قطع نمايد، ميتواند از انفجار جامعه بر عليه تداوم سلطه اش جلوگيری نمايد.
در زمان رژيم ستم شاهی، اکثريت قريب به اتفاق مردم کشور ما به کامپيوتر و خطوط بين المللی اينترنت دسترسی نداشتند. اما توانستند عاقبت با تکيه به نيروی خودشان، با سازماندهی اعتصابات در محل کار و زندگی شان، با ايجاد ارتباط مابين بخش های مختلف مبارزه، با برگزاری اعتصابات سراسری و عاقبت از کار انداختن چرخ توليد، توانستند  رژيم شاه را که از حمايت بيدريغ امپرياليست ها نيز برخوردار بود، بزير بکشند و به قبرستان تاريخ روانه نمايند.
اگر عمليات تخريبی ارتش سايبری رژيم قادر شده است که مبارزه و مقاومت مردم را متوقف نمايد، ايجاد "اينترنت ملی" نيز موفق خواهد شد سّد راه  گسترش مبارزات مردم آزاديخواه و برابری طلب بشود.
واقعيت اين است که جمهوری اسلامی ايران در تحميل ارزش هايش به جامعه شکست خورده است. بواقع اين دولت دينی است که در برخورد با خواست های آزاديخواهانه مردم شکست خورده است. کارشناسان رژيم سالوسانه سعی ميکنند به هواداران ناچيز و مزدور رژيم - که از رشُد روز افزون مقاومت و مبارزه در جامعه  در همۀ سطوح، بيش از پيش بهراس افتاده اند - بقبولانند که مشکلات رژيم اسلامی و مدافع منافع سرمايه، ناشی از تبليغات مخالفان رژيم در خارج از کشور است. لذا راه حل را ايجاد "اينترنت ملی" معرفی مينمايند.
در حالی که نفرت مردم از نظام ولايت فقيه اسلامی بعلت عدم توانائی های رژيم در حل معضلات جامعه، تحميل دولت دينی،  تداوم ماجراجوئی های خانه برانداز رژيم در داخل و خارج از کشور، دروغگوئی های رهبر و صاحب منصبان رژيم در همۀ زمينه ها ، چپاول غارت نيروی کار و ثروت های ملی ايران و تداوم سرکوب ها و ادامۀ خفقان ها است.

همۀ شواهد و قرائن و اسناد و مدارک موجود نشان ميدهد که جامعه ما از امکان بالقوه انفجار توده ای برخوردار است. لذا با توجه به شرايط فعلی، حيات رژيم هم از داخل و هم از خارج از کشور  بشدت تهديد ميشود.
رژيم رانت خوار نفتی اسلامی که به پشتيبانی مردم ايران اميدی ندارد، ميداند با قطع فروش نفت و يا کاهش جدی و مستمر درآمد نفت، از نظر اقتصادی درهم شکسته خواهد شد و پس از آن علاوه بر تهديدهای دول امپرياليستی، بطور قطعی مورد هجوم مردم حق طلب کشور نيز واقع خواهد شد.
در چنين شرايطی که رژيم را بر لبۀ پرتگاه سقوط قرار داده است، سيد علی خامنه ای دستگاه ولايت، باند احمدی نژاد و فرماندهان سپاه پاسداران و ارتش همه با هم، راه نجات خودشان در داخل ايران را شدت بخشيدن به ترور و خفقان و در سطح بين الملی، تهديد به بستن تنگه هرمز- اين راه حل های ضد انسانی و ماجراجويانه - دانسته اند.
در چنين شرايطی رژيم و بويژه ولی فقيه، که خودش را بطور جدی با خطر سقوط روبرو ميبيند، با باصطلاح آموزش از سرنوشت محمد رضا شاه، صدام حسين و معمر قذافی، تصميم گرفته است که تنها به محافلی از قدرت در ايران امکان فعاليت و شرکت در مجلس شورای اسلامی را بدهد که از سرسپردگی تمام و کمال آنها به شخص ولی فقيه اطمينان داشته باشد.
بر اين بستر، رژيم ولايت فقيه تلاش ميکند يک هسته فشرده از طرفدارانش- کسانی که " ذوب در ولايت فقيه" هستند- را سازمان بدهد و با تکيه بر آنها مجلس آينده را منحصراً در دست خودش داشته باشد. اما برای اجرای اين طرح هم علی خامنه ای و دستگاه ولايت اش دچار اشکالات جدی شده اند.
مدافعان بی چون و چرای ولی فقيه؛ اين اتهامات را به محمود احمدی نژاد، رئيس جمهور رژيم وارد مينمايند:
احمدی نژاد با وارد کردن افراد غيرموجه به دولت، حرکت‌های مشکوک در حوزه‌های پول خيز صنعتی و نفتی انجام داده است. استکبارستيزی را به ياوه‌هايی از قبيل دوستی با مردم اسرائيل، تبديل نموده است. تعاملات غيرشفاف با حکام دست نشانده آمريکا در منطقه‌ نموده است. اسلام‌خواهی را با شعارهای کهنه ناسيوناليستی مخدوش کرده است. گفتمان دولت را به حرف‌های دم‌دستی و خنثی شبه روشنفکری تبديل نموده  و نمايش‌های مهوع " سياست‌باز فرهنگی" براه انداخته است.
ضمناً، حسين شريعتی مسئول روزنامه کيهان و غالباً بيان کننده منويات ولی فقيه اعلام نموده است که؛ باند احمدی نژاد – مشائی مدتها است که با چراغ خاموش حرکت ميکرده اند و بخصوص در مسافرت های استانی رئيس جمهور در سالهای اخير، طرفدارانشان را مخفيانه سازماندهی نموده اند.

بنابر اين الان ولی فقيه و دستگاه ولايت در هراس هستند که در نمايش انتخاباتی ۱۲ اسفند امسال تعداد قابل ملاحظه ای از کسانی به مجلس آينده راه پيدا نمايند که بعد از رسميت پيدا کردن مجلس جديد، نقاب از چهره شان بردارند و با اعلام طرفداری از محمود احمدی نژاد دست و پای ولی فقيه را بطور جدی تو پوست گردو بگذارند و سيد علی خامنه ای را به سرنوشت خر سياه بر سر سه راه دچار نمايند.
 در چنين صورتی، سيد علی خامنه ای يا گروگان دست باند احمدی نژاد- مشائی خواهد شد و يا در صورتی که توانائی داشته باشد، باند احمدی نژاد- مشائی را با جلب نظر برخی از فرماندهان سپاه پاسداران، در  يک کودتای "درون کاخی" از کار برکنار خواهد کرد.
در هر دو صورت فوق الذکر، ولی فقيه که مورد نفرت توده عظيم مردم است، بصورت اسيری دست و پا بسته، بازيچۀ دست محافل ديگر قدرت خواهد شد. خواه باند احمدی نژاد و يا دستگاه مخوف فرماندهان سپاه پاسداران و يا غير آن.!
اين ها سناريو هائی احتمالی است که در مقابل ولی فقيه قرار گرفته است. همين آينده حقيرانه و ذلت بار است که خواب از چشم ولی فقيه ربوده است.
همين شرايط است که دست باند احمدی نژاد، فرماندهان سپاه ، ارتش و  ديگر سخن گويان نظام را باز گذاشته است که مرتباً جهان را تهديد به بستن تنگه هرمز بنمايند و اخيراً هم بطور مستقيم کشورهای نفت خيز منطقه را تهديد نمايند که اگر نفت ايران تحريم بشود آن کشورها هم  اجازه نخواهند يافت نفت شان را صادر نمايند. معنای عملی اين تهديدها اين است که جمهوری اسلامی ايران اعلام ميکند که در صورتی که بوضعيت احتضار دچار شود، خودکشی خواهد کرد.

به واقع بستن تنگه هرمز و ايجاد خرابکاری در مراکز نفتی منطقه و حمله به کشتی های نفتکش در خليج فارس، و دريای عمان، شناور کردن مين های دريائی در تنگه هرمز توسط قوای نظامی ايران، بمعنای باز شدن دست های ارتش های امپرياليستی و ارتش های کشورهای جنوب خليج فارس برای حمله به ايران برای درهم شکستن زير ساخت های صنعتی ايران و تبديل کشور ما به سرنوشتی نظير کشورهای عراق و ليبی است. در چنان وضعيتی از رژيم فعلی ايران ديگر اثری بجای نخواهد ماند.

البته يک سناريوی ديگری هم محتمل است. بنا بر سابقه، ولی فقيه و جناح های رنگارنگ رژيم احتمال دارد که يک بار  ديگر برای مصلحت نظام جهل و جنايت، با نوشيدن جام زهر و برای جلوگيری از سرنگونی رژيم ، همۀ هست و نيست کشور را بحراج بگذاراند و با سازش با محافل امپرياليستی تلاش نمايند که حيات خونبار رژيم ولی فقيه را- حکومت اسلامی را- مدت ديگری ادامه دهند.

بواقع از يک طرف رژيم اسلامی ايران با تداوم سرکوب و خفقان در داخل کشور و ادامه ماجراجوئی های سياسی اش و از طرف ديگر دولت های امپرياليستی با طمع کاری ها و سلطه جوئی هايشان، ما مردم ايران را در ميان دو لبۀ منگنه ای قرار داده اند که بيشترين خسارت های حاصل از آن را کارگران و زحمتکشان کشور ما ميپردازند. لذا :
• با شرکت در نمايش انتخاباتی رژيم اسلامی ايران، هيچ گره ای از کار ما مردم باز نخواهد شد.
• با بايکوت گسترده اين نمايش توسط اکثريت قريب باتفاق شهروندان ايران، بيش از گذشته تنهائی و انزوای رژيم ستمگر اسلامی، بی ردا و پوشش، در مقابل افکار عمومی جهان به نمايش در خواهد آمد.
• برملا شدن بيش از پيش عدم وجود مشرعيت رژيم، بهمراه انزوای داخلی و بين المللی و بحران شکننده اقتصادی، بر تشديد تضاد های مابين جناح های رژيم خواهد افزود و بهترين بستر سراشيب رژيم بسوی سقوط را بوجود خواهد آورد. تا در فرصتی مناسب، اعتصابات و اعتراضات مردمی با وارد آوردن آخرين ضربات، رژيم جهل و جنايت اسلامی را به گورستان تاريخ بسپارند.

تا همين جا نيز شکست های جناحهای رنگارنگ  رژيم جهت جلب حمايت مردم ، سرکوب جناح رقيب جهت تقويت جناح خودی، گسترش غارت ثروت های ملی و نيروی کار کارگران و زحمتکشان، باضافه اينکه با همۀ خفقانی که بر جامعه تحميل نموده اند، قادر نشده اند که جامعه را باطاعت از خودشان وادار نمايند، آنچنان رژيم را در شرايط بحرانی قرار داده است که برای خروج از بحران، اين چنين آشکارا جناح های آن در مقابل يکديگر صف آرائی نموده اند.
بگونه ای که پس از اخراج جناح اصلاح طلبان رژيم از قدرت، مدتی است که شاهد کلنجارهای باند رهبری، لاريجانی ها و طرفداران آنها باضافه بخشی از فرماندهان سپاه، با باند رقيب شان، باند احمدی نژاد- مشائی و حمله و ضربه زدن آنها بيکديگر هستيم.  گرگ ها همچنان در حال دريدن همديگر هستند. لطفاً بموارد ذيل توجه کنيد :
-   ۱۲ روز قبل، در روز نوزدهم دی ماه – نهم ژانويه - در سالروز انتشار مقاله "ارتجاع سرخ و سياه" در زمان محمد رضا شاه، که بنام «احمد رشيدی مطلق» در روزنامه اطلاعات عليه روح الله خمينی بچاپ رسيد بود، يکی از سرداران سپاه پاسداران بنام حسين علايی، نوشت: "سرکوب و گرفتن حقوق و آزادی‌های بيش از حد، سرنگونی ديکتاتور را به همراه خواهد داشت.".
اين اظهار نظر اشاره ای تلويحی به سياست های سيد علی خامنه ای رهبر نظام است. نفوذ اين نوع تبليغات در نشريات دولتی ايران با توجه به برخی از شباهت های وضعيت فعلی با دوران اواخر زمامداری محمد رضا شاه خيلی معنا دار است.
 روزنامه اطلاعات که در اختيار بنياد مستضعفان قرار دارد نيز، همين نامه هشدارِ سردار پاسدار حسين علايی رئيس پيشين ستاد مشترک سپاه پاسداران را منتشر و در سراسر ايران پخش نموده است.
جنگ قدرت مابين صاحب منصبان رژيم از يک طرف و از طرف ديگر مابين باند ولی فقيه و باند احمدی نژاد- مشائی  مغلوبه است.! جالب توجه اينکه در اين ميان فرماندهان سپاه پاسداران نيز، هيچ فرصتی را برای تقويت موقعيت خويش از دست نميدهند.
- آخرين خبرها حاکی از اين است که همين چند روز قبل؛ دوشنبه ۱۶ ژانويه خبر گزاری فارس وابسته به سپاه پاسداران اعلام کرد که ۲ نفر از سران گروه فتنه ( منظور وابستگان باند احمدی نژاد-  مشائی ) به اتهامات جاسوسی، اختلاس، و زنا، به محکوميت زندان و جريمه های سنگين نقدی و ۹۹ ضربه شلاق محکوم شده اند.
- بعلاوه دادگاه انقلاب اسلامی در همين دوشنبه ۱۶ ژانويه علی اکبر جوانفکر مشاور مطبوعاتی محمود احمدی نژاد را به اتهام توهين به رهبر جمهوری اسلامی ايران به يکسال زندان و بعلاوه پنج سال محروميت از فعاليت در عرصه های مختلف محکوم کرده است.
- از ماهها قبل شخص اسفنديار رحيم مشائی رئيس دفتر احمدی نژاد را  هم عملاً ممنوع السخن کرده اند.
-  همين يکشنبه گذشته - ۱۵ ژانويه - عماد افروغ، از چهره های نزديک به اصولگرايان که سابقاً نماينده سابق مجلس نيز بوده است، دريک گفت‌وگوی زنده تلويزيونی گفت: الان تفاسيری در مورد مردم مطرح می‌شود که انگار مردم هيچ حقی ندارند و فقط از سر تکليف به آنها نگاه می‌شود.
- عماد افروغ، در همين مصاحبه اضافه کرده است که : "هر فردی از افراد جامعه اين حق را دارد که رهبر را استيضاح بکند و اگر رهبری نتواند پاسخ مناسب بدهد، خود بخود رهبر معزول است." 
هرچند که باحتمال قوی خود عماد افروغ هم از ترس آينده از ترس قيام مردم و تغيير رژيم و برای آينده نگری و بيرون کشيدن گليم خودش در آينده اين حرف را ميزند، اما، معنای اين حرف اين است که اکنون يکی از چهره های سرشناس نظام علناً اعتراف مينمايد که اولاً مردم در نظام اسلامی بی حق هستند و ثانياً اگر رهبر نظام، پايش را از گليم خويش فراتر ببرد، آنوقت معزول اش ميکنيم. اين از موارد معدودی است که اينگونه بی مهابا در برنامه صدا و سيمای جمهوری اسلامی ايران، به صورت رهبر نظام سيلی زده ميشود.
- عماد افروغ، در اين مصاحبه اضافه مينمايد : " من نمی‌خواهم بگويم که الان شرايط، شرايط قبل از انقلاب است. ولی هيچ وقت من چک سفيد امضاء به شما نمی‌دهم که يک روزی اين طور نشود.» يعنی او دارد بطور سربسته ميگويد؛ رژيم دارد  بسرعت به سراشيب سقوط نزديک ميشود.
وضعيت فعلی رژيم آنقدر بحرانی است که علی مطهری که خودش از اصولگرايان و محافظه کارهای رژيم است و سابقاً آماده بود که دهان هر معترضی به مقام رهبری را پُر خون نمايد الان  ميگويد:
-  " رهبر بايد در مقابل انتقادات پاسخگو باشد." و ادامه ميدهد که " فضا دارد به سمت استبداد ميرود.".
علی مطهری هم با زبان الکن ميگويد؛ الان ولی فقيه بهيچکس اعتماد لازم و کافی را ندارد و از وحشت، مداوماً با سلب اعتماد از اطرافيان اش، انان را از گردونه قدرت به بيرون پرتاب مينمايد و حکومت ديکتاتوری را به حکومت استبدادی مبدل مينمايد.
دعوای گرگ ها اکنون به سطوح درگيری آشکار مابين رهبر سيد علی خامنه ای و رئيس جمهور نظام محمود احمدی نژاد هم کشيده است: توجه کنيد:
- سيد علی خامنه ای ميگويد: " گفتند بودجه فرهنگی.! رفتند کاروانسراهای شاه عباسی بين راه را، بنا کردند به آباد کردن. آيا کار اولويت دار فرهنگیِ ما، همين است.". [ منظورش اين است که محاسبات اقتصادی دولت در اين مقطع  در رابطه با ميراث فرهنگی و گردشگری غلط است.].
محمود احمدی نژاد، در جلسه معرفی رئيس جديد سازمان ميراث فرهنگی و گردشگری بواقع ميزند توی دهان ولی فقيه و ميگويد: " کوتاه فکرانی هستند که ميراث فرهنگی را با محاسبات اقتصادی می سنجند. گردشگری هم در اين مورد قربانی شده است.".
همۀ اينها نشان ميدهد که زمينه ها آماده است که در حوادث بعدی در ايران و منطقه، بالائی ها نتوانند در کشور ما بحکومتشان ادامه دهند و مردم هم عملاً ديگر نپذيرند که بشيوه ولايت فقيه به آنها حکومت بشود. معنای اين حرفها اينست که به احتمال قوی جامعه ما آبستن حوادثی و تلاطمات بسيار شديدی است. بايد بهوش باشيم.

البته اگر درگيری های مابين جناح های رنگارنگ رژيم در رابطه با نمايش انتخاباتی ۱۲ اسفند و يا هر واقعۀ ديگری باعث شود که درهم ريختگی رژيم عميق تر شود، آنگاه، نيروها و عناصر مترقی، موظف اند با استفاده بهينه از شرايط ايجاد شده، با گسترده تر کردن گفتمان دمکراتيک و برجسته نمودن نقاط ضعف رژيم و ياری رسانی به سازماندهی مستقل مردم آزاديخواه، ارادۀ واحد رژيم را، بيش از گذشته درهم بريزند.
عملکردهای مشترک ما مردم آزاديخواه و برابری طلب، پايه های رژيم را بيش از گذشته بلرزه در خواهد آورد. بويژه که اکنون اصلاح طلبان هم از بارگاه ولی فقيه به بيرون پرتاب شده اند.
بهر صورت، ما موظفيم که اگر توده بجان آمده در مقابله با ولی فقيه، سپاه، بسيج و ديگر نيروهای رژيم بخيابانها آمدند  از آنها در حد توانمان در مقابل سرکوب های رژيم دفاع کنيم و بيش از پيش آنها را در سازماندهی مبارزات مستقل شان، ياری رسانيم.
بگذاريد ناله های گستاخانه سيدعلی خامنه ای که پيشاپيش سالوسانه شرکت ۶۹ در صدی مردم در نمايش انتخاباتی اسفند ماه را "پيامبرانه" پيشگوئی کرده است، با انزوای بيشتر رژيم و بميدان آمدن مردم آزاديخواه و برابری طلب، به ضجه های ولی فقيه در خفا تبديل شود.
ما مردم آزاديخواه قادريم با تعميق آگاهی هايمان و سازماندهی مستقل خودمان، شکست های اقتصادی، اجتماعی، سياسی و فرهنگی بيشتری به رژيم وارد آورده و قدر قدرتی آن را در ذهن اعوان و انصارش نيز بيش از گذشته درهم بشکنيم. اين در هموار کردن مسير راه سرنگونی رژيم بسيار موثر است.
اما، بهر صورت، اگر ما مردم زحمتکش ايران موفق نشويم خودمان را در تشکل های مستقل خودمان سازمان دهيم، اگر تلاش جدی و پيگير نکنيم که آگاهی مان از حقوق دمکراتيک مان را عميق تر بکنيم، اگر مبارزات مان را در همه سطوح و بخش های مختلف با همديگر هماهنگ نکنيم و بهم پيوند نزنيم، اگر با برقراری اعتصاب ها در محل کار و زندگيمان چراخ های توليد را از کار نياندازيم و قبل از سلطۀ همه جانبۀ امپرياليست ها بر کشورمان، خواه بواسطۀ نيروئی ارتجاعی و بومی و يا غير آن نتوانيم سرنوشتمان را بدست خودمان بگيريم باز هم اين ديگران هستند که برای ما تصميم خواهند گرفت. يا در زير سلطۀ حکومت ولايت فقيه يا در زير سلطۀ حکومت اسلامی ديگری و يا در زير سلطۀ حکومتی وابسته به امپرياليسم.
در چنين صورتی ما را مجبور خواهند نمود که همچنان در ذلت و خواری "زندگی" کنيم، در حالی که حکومت کنندگان شيرۀ جان ما و کشورمان را ميمکند و تفالۀ آنرا بجلوی ما پرتاب ميکنند و سرنوشت تيره و تار ديگری برايمان رقم خواهند زد.
برای ختم کلام، توجه شما را به بخش هائی از سرود بين الملل جلب مينمايم :
رهاننده برتری در کار نيست، نه آسمان، نه قيصر، نه خطيب .خود به رهايی خويش برخيزيم، ‌ای توليدگران! رستگاری مشترک را برپا داريم !تا راهزن آنچه را که ربوده رها کند.تا روح از بند رهايی يابد. خود به کوره خويش بردميم و آهن را گرماگرم  بکوبيم!
کارگران، برزگران! فرقۀ عظيم زحمتکشانيم ما. جهان جز از آن آدميان نيست. تا کی از شيره جان ما بنوشند؟
 اگر ما با اتکاء به نيروی خودمان، آگاه و سازمان داده شده پای بميدان مبارزه بگذاريم:
آفتاب جاودانه خواهد درخشيد .آينده از آن ما کارگران و زحمتکشان خواهد بود.
به اميد فرارسيدن آن روز- روز و روزگارتان سازنده باد.
اول بهمن ماه ۱۳۹۰ – ۲۱ ژانويه ۲۰۱۲

پس ازگذشت یک هفته ازاعتصاب سراسری درنیجریه که به دعوت اتحادیه های کارگری صورت گرفت وباپیوستن کارگران وکارمندان شرکت نفت به اعتصاب، دولت نیجریه مجبورشد ازسیاست حذف یارانه های موادسوختی  که قیمت آن را به دوبرابرافزایش داده بود یک گام به عقب به نشیند.گرچه این عقب نشینی هنوزنیم بنداست و30%بیشترنیست، با این همه یک عقب نشینی آشکارازسیاست بقول خودشان لیبرالیزه کردن اقتصاد تولیدات نفتی وقطع یارانه ها است.دولت مدعی  بودکه ازاین طریق می تواند با صرفه جوئی  هفت ونیم میلیاردلار ارز، آن را صرف زیرساخت ها وتوسعه کشوربنماید. اما مردم وکارگران نیجریه با تجربه تروآگاه ترازآن بودندکه  وعده و وعیدهای رئیس جمهورمبنی براین که "به تک تک مردم نیجریه اطمینان می دهم که احساس رنج کنونی گذراست وبا تحمل وفداکاری خود روزهای بهتری را خواهند دید"،آنها را بفریبد. یکی دیگر ازتوجیهات دولت  برای به عقب راندن ودرهم شکستن جنبش اعتراضی مردم بهره گیری ازفضای امنیتی بودکه درپی گسترش عملیات تروریستی اسلام گرایان افراطی بوجود آمده است که حتی توسل به آن هم نتوانست تأثیری برعزم کارگران برای معلق کردن اعتراضاتشان برجای نهد. درکنارترفندهای فوق اهرم اصلی دولت همانا سرکوب بود:چنان که درپی حملات خشونت آمیزی که با شلیک گازوگلوله وضرب وجرح تظاهرکنندگان همراه بود حداقل 5 نفرکشته وصدها نفرمجروح  وبسیاری دستگیر وزندانی شدند. با این همه این یورشها نتوانست  خللی در عزم کارگران واعتصاب کنندگان که درقالب دوشکل تاکتیکی اعتصاب عمومی وتجمعات درمیادین وپارکها جریان داشت وارد آورد.صفوف متحد و میلیونی کارگران وکارمندان بخش نفتی(شریان اصلی اقتصادکشور) وکارکنان حمل ونقل ونیزسایربخشهای اقتصادی کشورباهمراهی  دانشجویان و وکلاء ... دست درست دهم دولت را واداربه نخستین گام عقب نشینی کردند.البته این عقب نشینی هنوز ناقص ونیم بند است. چرا که اولا تنها مشمول کاهش 30% قیمتها است وهنوزبه نرخ قبلی بازنگشته است وثانیا منجربه تجدیدنظردرکل سیاست نئولیبرالیستی دولت نشده است.این که این مبارزه تاکجا پیش خواهد رفت به عوامل گوناگونی وابسته است که اکنون نمی توان درمورد آن سخنی گفت.اما آنچه که مسلم  وبسیارمهم است، صفوف اعتراضی هم دربرگیرنده شاغلین بخش استراتژیک وحیاتی صنعت نفتی است وهم جنبش ازبردتوده ای درمیان کارگران وزحمتکشان برخورداراست.این که  کارگران وزحمتکشان دریکی ازکشورهای قاره آفریقا  بتوانند درسطحی چنین گسترده وعلیه سیاستی کلان وضدمردمی اعتصاب وتظاهرات برپاکنند،بی تردید واجداهمیت زیادی است ومی تواند به نوبه خود الگوئی برای سایرکشورها درمقابله با سیاست های نئولیبرالیستی وحکومت های مستبدباشد.این تجربه به ما می آموزدکه شیرنفت اهرمی فقط دردست استبداد داخلی ویا شرکت های فراملیتی ودولت های حامی آن ها نیست،بلکه با شکل گیری جنبش طبقه کارگروزحمتکشان می تواند به اهرمی دردستان آنها برای دست یابی به مطالبات واقعی وعدالت خواهانه اشان  تبدیل شود .   

ناگفته نماند که نیجریه گرچه به دلیل وجود ذخایرنفتی وتولید وصدورآن ازثروتمندترین وغنی ترین کشورهای افریقائی محسوب می شود بااین همه فقر ونابرابری عمومی درآن بیدادمی کند وهمین مسأله موجب رشدبنیادگرائی دربخشی از لایه های فقیروبیکارآن شده است.

بی شک فساد ورشوه مثل همه موارد دیگردراین نوع کشورها بویژه درمیان طبقه  حاکم ودستگاه دولت بیدادمی کندوبندوبست وباندبازی وامتیازات هزارفامیل بخش لایتجرائی ازمکانیزم بالاکشیدن ثروت های اجتماعی است وبخشی ازعلل نارضایتی عمومی را تشکیل میدهد، بااین همه رسانه های  قدرت های غربی تلاش می کنند که علت اصلی جنبش اعتراضی را که مثل بسیاری ازموارد مشابه جهانی به اعمال سیاست های نئولیبرالیستی وحذف خدمات اجتماعی برمی گردد را، ریخت وپاش دولتمردان وفساد وعدم لیاقت زمامداران وافراد طبقه حاکم عنوان کنند.

تجربه جنبش کارگری نیجریه گرچه هنوزدرگامهای نخست خود قرارداد وهنوزهم به همه خواستهای مطرح شده خودنرسیده است،اما تاهمین جا هم که دولت را واداربه عقب نشینی محدودی کرده است حامل درس گرانبهائی برای کشورماست.گرچه نیجریه وایران دارای تفاوتهای مهمی ازجهات گوناگون هستند با این همه دارای تشابهات ودردهای مشترکی نیزهستند که می توانند از تجارب یکدیگر بیاموزند.این تشابهات رامی توان درحکومت های مستبد،نقش اقتصاد نفتی درهر دوکشور، درپیشبردسیاست های صندوق و بانک جهانی توسط هردوکشور(ازجمله سیاست حذف یارانه ها ) وداشتن یک بخش کارگری مهم بویژه دربخش صنایع نفتی وخدماتی مشاهده کرد.

درایران نیزخواستهای مطالباتی کلان ومشترک نظیرحذف یارانه ها، علیه افزایش شتابان تورم به مرزهای 40% ویا افزایش خط فقربه بیش ازسه برابرحداقل حقوق ها،گسترش شتابان بیکاری درکنارتشدید فشارهای تحریمی جهان دست وخطرفروپاشی اقتصاد بحران زده، دست بدست هم داده وبیش ازپیش زمنیه های عینی بوجود آمدن یک جنبش مطالباتی سراسری ا(والبته نه فقط مطالباتی) را بوجود آورده است.درچنین شرایطی تجارب مثبت کشورهائی چون نیجریه دربرپائی یک جنبش مطالباتی-سیاسی ازیکسو وتجربه ناکام جنبش سبزکه توجه به مطالبات پایه ای طبقه کارگر واقشارفرودست وهم چنین مطالبات سایرجنبشهای اجتماعی درآن مفقود بود(واین البته تنها یکی ازاشکالات عمده آن بود) می تواند دربسترصعودیک  بحران مرکب و همه جانبه ای که درآن بسرمی بریم، الهام بخش شکل گیری اعتراضات وحرکت های یک پارچه جنبش کارگری و پیوند باسایرجنبشهای اجتماعی حول مطالبات سراسری شود.نباید فراموش کنیم که بویژه درشرایط سرکوب حادسیاسی وآشکارشدن شکست برنامه ها و سیاست های اقتصادی رژیم و بروزعلائمی ازورود آن به فازجدیدی ازبحران، نقش جنبش های مطالباتی به مثابه نقطه اتکاء پیشروی جنبش و بازسازی آن دارای اهمیت ویژه است.بخصوص درشرایطی که سیاست های فلاکت آفرین وسرکوبگرانه یک استبدادمذهبی بی امان درداخل بیدادمی کند وازسوی خارج نیزتلاش فراوانی برای بکارگیری اهرم نفت وتهدیدهای نظامی برای اهداف ومنافع قدرت های بزرگ درجریان است، ملعوم می شود که الگوهای دیگری نیزبرای خروج ازگرداب کنونی وجود دارند.

2012-01-17 27-10-1390

http://www.taghi-roozbeh.blogspot.com

             bahram.rehmani@gmail.com 

جمعیت ایران

خبرگزاری مهر 25 آبان 1390، نوشت دبير ستاد سرشماری عمومی نفوس و مسکن از اتمام سرشماری خبر داد و اعلام کرد: جمعيت ايران بر اساس نتايج مقدماتی سرشماری عمومی نفوس و مسکن 75 ميليون نفر است. ادامه مطلب

* تحریم و معیشت مردم

* هشدار کارگران مجتمع‌های پتروشیمی ماهشهر

* واقعی سازی قیمت دلار

محمدرضا پویا

تحریم و معیشت مردم

]]>