]]>
بيانيه شماره ۲ شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر ۹۱
زمان، مکان، و شيوه ی برگزاری مراسم ها
سال ۹۱: سال تقويت داخلی و جهانی سازمانيابی و همبستگی کارگری
روز جهانی کارگر فرا ميرسد. کارگران در ايران و جهان بيش از پيش دست به اعتراض و مبارزه زدهاند تا بتوانند به مطالبات برحق خود دست يابند. کارگران پيشرو ميدانند که راه مبارزه با اخراج و بيکار سازی، راه به دست آوردن دستمزد بيشتر، راه مقابله با سيطره ی شرکت های پيمانکاری و قرارداد موقت، راه متوقف کردن طرح های ضد کارگری مثل هدفمند سازی يارانه ها و خصوصی سازی، راه مقابله با ديگر مشکلات و معضلاتی که به طبقه ی کارگر تحميل ميشود، راه کسب آزادی های سياسی و اجتماعی، و ...تنها و تنها در ايجاد و تقويت تشکل های خودساخته، مستقل، توده ای و طبقاتی کارگری است. ما راهی اساسی و خدشه ناپذير پيش روی خود داريم: افزايش آگاهی و توان طبقاتی، تقويت سازمانيابی طبقاتی و تقويت همبستگی با کارگران جهان.
ما اعلام ميکنيم که با کارگران جهان، در تمام کشورها متحد هستيم و از جنبش اشغال وال استريت و جنبش ۹۹ % و ساير اعتصابات و اعتراضات کارگری در هر جای دنيا عليه نظام سرمايه داری حمايت ميکنيم و خواهان اين هستيم که اين کارگران با سازمانيابی و تشکل يابی و تقويت تشکل ها، سازمان ها و احزاب کارگری خود مبارزاتشان را قوی تر و مستحکم تر به پيش ببرند.
شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر سال ۹۱، از نقاط و محيط های کارگری مختلفی علاوه بر پيشنهادات سازنده در باره ی مفاد بندهای ۱۰ گانه که منجر به تغييراتی در آنها شده است، همچنين از سوی کارگران، زمان ها و مکان های برگزاری مراسم و شيوه های متفاوتی که خود در نظر دارند را دريافت کرده است که در ادامه، بنا به خواست اين کارگران، آنها را به صورت عمومی اعلام ميکنيم. همچنين بخشی از کارگران اقداماتی را به ما اعلام کرده اند که بنا بر ملاحظات خودشان، خواستار شده اند بعد از انجام مراسم و اقدام، توسط ما بازتاب داده شود.
به علاوه مقادير زيادی بيانيه، قطعنامه و دعوت به برگزاری مراسم به صورت علنی توسط کارگران، تشکل ها، گروه ها و جريانات کارگری مختلف در نقاط مختلف کشور صادر و منتشر شده که ما تنها اشاره ای تيتر وار به بخشی از آنها خواهيم کرد.
اخبار و اعلام های منتشر نشده درباره روز جهانی کارگر در روز سه شنبه ۱۲ ارديبهشت و مراسم های آن، که به اين شورا واصل شده است :
لازم به ذکر است که چنانچه ساعت اجرای مراسم اعلام نشده، کارگران خود بر حسب شرايط، در همان منطقه، ساعت مذکور را در همان روز هماهنگ خواهند کرد.
جمعی از کارگران سنگ بری های منطقه ی حاجی آباد- بين قم و تهران- عصر روز دوشنبه ۱۱ ارديبهشت دست از کار ميکشند.
شهرک صنعتی البرز : ۱۰ دقيقه دست از کار کشيدن کارگران مختلف در کارخانه های مختلف اين شهرک و تبريک اين روز و گفتگو درباره ی مهم ترين مشکلات و تاکيد بر لزوم متشکل شدن.
شهرک صنعتی کاوه : توسط کارگران در کارخانه های مختلف، ۱۰ دقيقه دست از کار کشيده ميشود و ضمن گفتگو درباره ی مسائل کارگری، درباره ی راه های تشکل يابی و سازمانيابی بحث و گفتگو ميشود.
شهرک صنعتی سلفچگان : ۱۰ دقيقه دست از کار کشيدن توسط کارگران مختلف در کارخانجات مختلف
شهرک صنعتی ارگ جديد بم: صحبت و گفتگو درباره ی لزوم تشکل يابی، اعلام حمايت از کارگران زندانی- اعلام حمايت کارگران مختلف اين شهرک از رضا شهابی کارگر دربند.
شهرک صنعتی منطقه آزاد چابهار: ۱ ساعت دست از کار کشيدن برای اعلام حمايت از مبارزات کارگران
کارگران خباز در شهر مشهد: از جمله مناطق شهری قاسم آباد، دانشجو، سناباد، پيروزی، سلمان فارسی، معلم، ۱۷ شهريور، خيام – ساعت ۱۰ صبح به مدت ۱۰ دقيقه دست از کار ميکشند.
تهران : جمعی از کارگران در صبح روز دوشنبه راس ساعت ۸ صبح در مقابل خانه ی کارگر تجمع خواهند کرد و تلاش ميکنند به جای شعارهای ضد کارگری خانه کارگر، شعار ها و مطالبات خود را طرح و اعلام کنند. اين کارگران در زمينه ی خواست ايجاد تشکل های مستقل و برعليه دستمزد های بسيار پايين، گرانی، تورم، شرکت های پيمانکاری، قراردادهای موقت، دستگيری کارگران و فعالان کارگری شعارهای خود را به پيش خواهند برد.
همچنين کارگران در محيط های کاری مختلف در تهران و حومه راس ساعت ۱۰ صبح دوشنبه ۱۱ ارديبهشت و نيز ۱۰ صبح و ۴ عصر روز سه شنبه با دست کشيدن از کار به مدتی که خود تعيين کرده اند، ضمن جشن گرفتن ِ روز جهانی کارگر، درباره ی مطالبات خود و لزوم ايجاد تشکل های مستقل خواهند گفت.
سنندج : مطابق اعلام عمومی کميته برگزار کننده ی مراسم روز جهانی کارگر در اين شهر، کارگران، فعالان کارگری و عموم کارگران راس ساعت ۶ عصر در خيابان فردوسی نبش خيابان ناصرخسرو تجمع کرده و با طرح شعارهای مستقل خود اقدام به انجام راهپيمايی خواهند کرد.
کارگران و جمع ها و تشکل های کارگری مختلفی ضمن صدور اعلاميه، قطعنامه و دعوت به برگزاری و اتحاد عمل، از عموم کارگران دعوت کرده اند که در محيط های کاری، در محلات و در خيابان و بنا بر شرايط و ملاحظات خود به اعتراض عليه مناسبات سرمايه داری پرداخته و ضمن طرح مطالبات و شعارهای خود به لزوم تشکل يابی و سازمانيابی و همبستگی کارگری در سطح داخلی و جهانی تاکيد نمايند.
در اين مورد ميتوان به نوشتهجات منتشر شده توسط جريانات ، گروه ها و تشکل های زير اشاره کرد : کارگران ايران خودرو که از کارگران دعوت کرده در مراسم هايی که در قسمت های مختلف شرکت برگزار ميشود شرکت نمايند، جمعی از کارگران نيروگاه های ايران، جمعی از کارگران نفت و گاز و پتروشيمی عسلويه، جمعی از کارگران عسلويه، ، کميته هماهنگی برای کمک به ايجاد تشکل های کارگری ، جمعی از کارگران خبازی های سنندج و حومه، جمعيت زنان آزاديخواه و برابری طلب سنندج، جمعی از کارگران بيکار سنندج، جمعی از کارگران فصلی و صنعتی دماوند، هيات بازگشايی سنديکای کارگران فلزکار مکانيک، انجمن صنفی کارگران برق و فلز کار کرمانشاه، جمعی از فعالين کارگری کامياران، جمعی از فعالين کارگری اصفهان، جمعی از فعالين کارگری سقز، جمعی از فعالين کارگری سنندج، جمعی از کارگران پتروشيمی بندر ماهشهر، کميته برگزار کننده ی مراسم روز جهانی کارگر سنندج، جمعی از کارگران کردستان، اتحاديه آزاد کارگران ايران، جمعی از کارگران عسلويه، کنگان، و کارگران پروژه ای نفت و گاز
و ...
شوری برگزاری مراسم روز جهانی کارگر، اول ماه مه سال ۲۰۱۲ ، مطابق با ۱۲ ارديبهشت سال ۹۱ از کليه کارگران و فعالان کارگری، تشکل های مستقل جنبش کارگری و کليه جمع ها، محافل و جريانات کارگری میخواهد که با اتحاد و همبستگی هر چه بيشتر برای برگزاری هر چه باشکوه تر مراسم های اين روز، بکوشند.
ما خواهان اين هستيم که در اين روز ضمن حمايت از خواست های کارگران ايران و ضمن اعلام حمايت از جنبش اشغال وال استريت و ساير اعتراضات کارگری در سراسر جهان، بيش از پيش بر لزوم سازمان يابی و همبستگی داخلی و جهانی کارگری تاکيد و تکيه کنيم.
اين شورا از عموم کارگران ميخواهد که در روز جهانی کارگر در هر جا که در توان آنهاست، چه در محيط های کار، چه در محيط های محل زندگی، چه در خيابان ها، به اشکال مختلف و ممکن، ضمن برپايی جشن روز جهانی کارگر، با اعتراض به وضعيتی که مناسبات سرمايه داری برای طبقه ی کارگر ايجاد کرده است خواهان حذف اين مناسبات شوند.
کارگران ميتوانند به طرق مختلف، مثلا تجمع در محيط های کار، دست از کار کشيدن حتی به مدت ۱۰ دقيقه، تجمع و راهپيمايی در خيابان ها و هر شکل ديگری که خود بنا بر ملاحظات و شرايط خود صلاح ميدانند در اين روز که روز همه ی کارگران جهان است، برای بيان خواست های خود و تاکيد بر ضرورت ايجاد تشکل های مستقل کارگری، مشارکت هر چه بيشتری داشته باشند.
بدينوسيله و بار ديگر ما مهم ترين خواست ها، مواضع و مسائل اساسی کارگران در سال ۹۱ را در ۱۰ بند اعلام داشته و از کارگران ميخواهيم مضمون اين بنده ها را به هر طريق که ميتوانند در ميان ديگر همکاران و کارگران منتشر، توزيع و تکثير کنند و يا در انتقال آنها به صورت شفاهی و دهان به دهان بکوشند.
مهمترين خواستهها و مواضع کارگران ايران در سال ۹۱
۱-اخراج و بيکارسازی کارگران که به دليل انداختن بار بحران سرمايه داری بر دوش کارگران است، بيش از پيش در حال اجراست. لازم است کارگران بر عليه اخراج همکاران خود دست به اعتراض بزنند. کارگران اخراجی نيز لازم است تا اعتراضات و تجمعات خود را به صورت هر چه جمعی تر و متحدانه به پيش ببرند.اعتراضات آتی کارگران بيکار نبايد به صورت شورشهای بی هدف و کور خاتمه يابد. بلکه بايد با اقدامات هدفمند و جمعی و برنامه ريزی شده و با اتحاد و سازمانيابی هر چه بيشتر، اعتراضات را هشيارانه به سوی تقويت سازمانيابی و اعمال فشار جمعی عليه سرمايه داری به پيش برد.
۲- تعيين حداقل دستمزد کارگران با ارقامی بسيار پايين تر از خط فقر و با افزايشی معادل کمتر از يک سوم نرخ واقعی تورم، چيزی جز فلاکت و بدبختی بيشتر برای کارگران، تشديد استثمار آنان و تضمين سودهای سرمايهداران در پی نخواهد داشت. ما خواهان اين هستيم که کارگران با اعتراضات و اقدامات سازمانيافته و از طريق اعلام نمايندگان واقعی و تشکلهای مستقل کارگری در راستای افزايش هر چه بيشتر دستمزد خود مبارزه کنند.
۳-حذف يارانهها، تاخت و تاز و استثمار مضاعف توسط شرکتهای پيمانکاری و کارهای با قرارداد موقت، کارهای بدون قرارداد ، تغييرات در قانون کار برای تضمين منافع بيشتر سرمايهداران و استثمار بيشتر کارگران ، عدم برخورداری تمام کارگران از بيمه و ناکار بودن موارد پوششی بيمه در زمينههای بيمه بيکاری، درمان و غيره، همه و همه از نشانههای بیحقوقی مفرطی است که بر کارگران ايران میرود. ما ضمن محکوم نمودن ادامه اين موارد، خواهان اعتراضات سازمانيافته کارگران برای از بين بردن اين موارد هستيم.
۴- ما ضمن حمايت از منافع کارگران مهاجر در ايران، خود را بخشی از جنبش جهانی طبقه ی کارگر دانسته و لازم میدانيم دربارهی مبارزات جاری در ديگر نقاط جهان اعلام کنيم که : مبارزات ضد ديکتاتوری مردم در کشورهای عربی و شمال افريقا بايد با اين اصل مهم آميخته شود که برای سوق دادن مبارزات به نفع مطالبات طبقاتی و جلوگيری و يا مبارزه عليه حکمرانی توسط اشکال جديدی از سرمايهداری، و برای به دست آوردن هر درجهی بيشتر از آزادیهای اجتماعی وسياسی و نيز کسب مطالبات اقتصادی و معيشتی، لازم است مبارزات با افزايش هر چه بيشتر و شکل گيری اشکال لازم سازمانيابی طبقاتی و کارگری و با تقابل هر چه بيشتر با جريانات سرمايه داری انجام پذيرد.
همچنين ما از ضمن حمايت و تحسين مبارزات ضد سرمايه داری در امريکا و اروپا ، از جمله جنبش اشغال وال استريت و جنبش ۹۹% و نيز اعتصابات عمومی کارگران در کشورهای اروپايی، تاکيد میکنيم که طبقه ی کارگر در اين کشورها بايد در خلال اعتراضات خود به افزايش درجه ی سازمانيابی و تشکليابی راديکال خود و ايجاد و يا تقويت سازمان ها و احزاب کارگری خود بپردازند تا بتوانند هرچه بيشتر مهر طبقاتی خود را بر روی اين مبارزات و اعتراضات بزنند.
۵- ما يگانه راه بهبود در وضعيت معيشتی- اقتصادی کارگران و کسب هر درجه بيشتر از آزادیهای سياسی و اجتماعی را در تقويت آگاهی طبقاتی و افزايش توان سازمانيابی و تشکل يابی کارگران ميدانيم. ايجاد تشکلهای مستقل از دولت و کارفرماها و خودساخته و طبقاتی کارگری حق مسلم ماست و ما برای ايجاد آن از دولت اجازه نمیخواهيم بلکه دولت تنها وظيفه ی ثبت تشکلهای مستقل ما را بر عهده دارد.
۶- اعتراض و اعتصاب، حق تشکل، تحزب، آزادی بيان و قلم و مطبوعات، آزادی فعاليتهای اجتماعی و سياسی، حق مسلم ماست. ما تداوم اجرای حکم اعدام، تعقيب قضايی، اخراج، تهديد و زندانی کردن فعالين اجتماعی را محکوم کرده و خواستار آزادی بی قيد و شرط فعالين کارگری از جمله رضا شهابی، رسول بداقی، علی نجاتی، بهنام ابراهيم زاده، عبدالرضا قنبری، شاهرخ زمانی، علی اخوان، مهدی فرحی شانديز، محمد جراحی و ديگر کارگران و فعالين کارگری هستيم.
۷- ما بر لزوم اتحاد و همبستگی بخشهای مختلف طبقه ی کارگر اعم از کارگران بخش صنعت، خدمات، معدن، کشاورزی، حمل و نقل، معلمان، پرستاران و ساير بخشهای طبقه ی کارگر تاکيد ميکنيم. همچنين ما ضمن حمايت از مطالبات بازنشستگان، خواهان ادارهی سازمان تامين اجتماعی به دست نمايندگان منتخب کارگری و نمايندگان تشکلهای مستقل کارگری هستيم.
۸- کار کودکان فارغ از مليت، قوميت، نژاد و مذهب بايد ممنوع شمرده شده و آموزش رايگان برای همهی کودکان( افراد زير ۱۸ سال) بايد اجباری شمرده شود. همچنين تبعيضهای آشکاری که در مورد زنان از جمله در زمينههای اقتصادی- اجتماعی ميرود، و از جمله نابرابری هايی که در مورد زنان کارگر در محيطهای کار و در قوانين کار وجود دارد محکوم است. ما ضمن حمايت از فعالين جنبش لغو کار کودک ، فعالين جنبش زنان و ديگر جنبشهای اجتماعی از جمله جنبش دانشجويی، خود را متحد آنان میدانيم.
۹- روز جهانی کارگر، اول ماه مه، بايد تعطيل رسمی شمرده شود و هرگونه ممنوعيت برگزاری مراسم در اين روز ملغی گردد.
۱۰- ما کارگران ايران خود را بخشی از جنبش جهانی طبقهی کارگر و دارای منافع مشترک با آنان و کل طبقه ی کارگر را در تضاد و نزاع با طبقهی جهانی سرمايهداری ميدانيم. ما کارگران، هرگونه تهديد و تحريم اقتصادی و جنگ افروزی توسط سرمايه داری آمريکا و اروپا و ديگر کشورهای سرمايه داری و هرگونه بهانه سازی برای جنگ و تحريم و به منظور رفع بحران و کسب بهانه برای سرکوب داخلی از سوی دولت ايران را که همگی تنها فقر وفلاکت برای کارگران ايران و جهان به وجود ميآورد را محکوم ميکنيم. کارگران ايران و جهان، در اين جنگها طرف هيچ کدام از دولتهای سرمايهداری چه داخلی و چه خارجی نخواهند بود.
زنده باد همبستگی جهانی طبقه کارگر
پيش به سوی تقويت سازمانيابی و تشکل يابی کارگری
شورای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر ۹۱ – بيانيه شماره ۲
يکشنبه - ۱۰ ارديبهشت ۱۳۹۱
www.karegar-shora.com
karegar.shora@gmail.com
]]>
