تحريم جلسه ی کميتۀ اجرايی بين الملل (IEC) توسط مازيار رازی
تحريم جلسه ی کميتۀ اجرايی بين الملل (IEC) توسط مازيار رازی
رفقای کميتۀ اجرايی بين الملل (IEC)
در اين شرايط بحرانی، و به اميد آن که جلسۀ شما بتواند از بزرگ ترين انشعاب در صفوف خود در تقريباً بيست سال گذشته جلوگيری کند، درودهای خود را به شما می فرستم.
بخش ايران (حتی پيش از پيوستن به سازمان IMT) همواره نگرانی خود را نسبت به نوع و سطح حمايت IMT از دولت چاوز اعلام کرده است. ما نامه های سرگشادۀ بسياری را در اعتراض به رابطۀ "برادرانۀ" چاوز با جمهوری اسلامی ايران نوشته ايم و ضمن آن به توضيح تفاوت های مختلف و عميقی پرداخته ايم که ميان دولت چاوز و رژيم ايران وجود دارد.
اين موضوع بلند مدّت، به خصوص پس از درگيری های خيابانی به دنبال اعتراض به نتايج انتخاباتی ژوئن ۲۰۰۹، حالتی جدّی و بحرانی به خود گرفت. برای خنثی کردن، يا دست کم کاهش دادن اثرات حمايت همه جانبۀ چاوز از احمدی نژاد، ضروری بود تا ما با سياست های چاوز در قبال رژيم ايران مرزبندی کنيم. بنابراين من بار ديگر نامۀ سرگشاده ای را پيرامون اين موضوع نوشتم، منتها اين بار خطاب به کارگران ونزوئلا و نه شخص چاوز.
نامۀ سرگشاده به کارگران ونزوئلا پيرامون حمايت چاوز از احمدی نژاد، از سوی دبيرخانۀ بين الملل (IS) در وب سايت IMT درج نشد، چرا که آقايان گمان می کردند چنين نامه ای برای فعّاليت بخش ونزوئلا مشکل ساز خواهد بود. در آخرين پاراگراف نامۀ مذکور، از کارگران ونزوئلا چنين خواسته شده بود:
"در کنار کارگران ايران قرار بگيريد و سياست خارجی رهبران خود را محکوم کنيد ... مواضع انحرافی چاوز را به چالش کشيده و آن را طرد کنيد".
درست به همين دليل است که اين نامه عملاً از سوی IS سانسور شد و حتی تا تاريخ ۱۸ نوامبر ۲۰۰۹ در بين همۀ اعضای IEC منتشر و توزيع نگشت (اين در حاليست که من سه بار خواهان انتشار آن شده بودم: ۲۱ سپتامبر، ۱۲ نوامبر و ۱۶ نوامبر ۲۰۰۹).
به دنبال مکاتبات مان در اواخر ژانویۀ ۲۰۱۰ و بارديگر در ۱۶ فوریۀ ۲۰۱۰، من سه نکته را به منظور حلّ مشکلاتی مطرحی کردم که به علت حمايت شرم آور و همه جانبۀ چاوز از رژيم خامنه ای-احمدی نژاد از زمان تقلب "انتخاباتی" به اين سو برای رفقای ما در ايران ايجاد شده است؛ مشکلاتی که IMT ميلی به برخورد با آن ندارد. در تاريخ ۱۶ فوریۀ ۲۰۱۰، من توجّه شما را به اين مسأله جلب کردم که:
در ۳۱ مين سالگرد انقلاب ايران (۱۱ فوریۀ ۲۰۱۰)، پرزيدنت چاوز بار ديگر از احمدی نژاد، "انقلاب اسلامی" و رژيم حمايت کرد. در کنگرۀ فوق العادۀ حزب سوسياليست متحد ونزوئلا (PSUV)، در حضور ۷۲۲ نماينده، چاوز "پيام همبستگی با پرزيدنت محمود احمدی نژاد، مردم ايران و انقلاب اسلامی" را فرستاد. ضمناً او به يکی ديگر از "نامه های تبريک آميز" خود خطاب به احمدی نژاد اشاره کرد که در آن مجدّداً از "درودهای گرم به مناسبت جشن ۳۱مين سالگرد انقلاب اسلامی" سخن به ميان آورده بود. من بار ديگر موارد زير را از شما درخواست کردم:
۱-IS بايد نامۀ سرگشادۀ من را سريعاً و بدون وقفۀ بيش تر (همراه با توضيحی برای علت تأخير، و در صورت نياز انتقاد IS از نامه) منتشر نمايد.
۲-IS بايد سياست خارجی چاوز را محکوم نمايد، چرا که او به "انقلاب" مردمی ايران (آن گونه که IS ادّعا می کند!) برچسب جنبش وابستگی به CIA را زده است و نتيجتاً به طور ضمنی کشتار و تجاوز به جوانان بيگناه در خيابان ها و زندان ها به وسيلۀ رژيم ارتجاعی را توجيه کرده است. بيانیۀ IS می تواند به وسيلۀ خودش و آن گونه که مناسب می داند، نوشته شود.
۳- با انجام اين دو وظيفۀ ديرهنگام (که به شخصه بيش از دو ماه پيش خواستار آن شدم)، ما می توانيم به بحث های درونی خود با IS و IEC و متعاقباً جلسۀ ماه مارس IEC ادامه دهيم.
شما بار ديگر درخواست های من را ناديده گرفتيد و حتی نامۀ سرگشادۀ من را منتشر نکرديد. تنها پاسخ شما به درخواست های من همان جلسۀ IEC و بحث و تصميم در مورد تصويب يک قطعنامه بود. به هر حال اگر IEC اقدامی هم صورت دهد، ديگر بسيار دير شده است.
برای بخش ايران، اين تاکتيک فرسايشی، نه موضوعی منطقی بود و نه موضوعی قابل قبول.
همان گونه که نامۀ کميتۀ اجرايی ايران در داخل (۲۴ ژانویۀ ۲۰۱۰) خاطر نشان می سازد، موضع IMT در مورد اين موضوع، فعّاليت بخش ايران را تقريباً غيرممکن ساخته است.
گرچه اين موضعی ايست که از سوی IS اختيار شده، امّا سکوت تمامی اعضای IEC در قبال اين مسألۀ حياتی، اثبات می کند که آن ها با تصميم IS توافق دارند. رويکرد اپورتونيستی IS و بی تفاوتی IEC، برای بخش ايران هيچ راهکاری به جای نمی گذارد مگر آن که من- به عنوان نويسندۀ نامۀ مذکور و سخنگوی گرايش مارکسيست های انقلابی ايران در IEC- جلسۀ ماه مارس IEC را به نشانۀ اعتراض به رفتار اپورتونيستی شما بايکوت کنم. بنابراين من به عنوان عضو ايرانی IEC، در اين جلسه شرکت نخواهم کرد.
رفيقانه،
مازيار رازی
۱ مارس ۲۰۱۰