هیچ گاه نمی توان پیش بینی کرد که این روز یعنی اول ماه می در آینده ی تاریخ ایران چه تاثیری می تواند داشته باشد ، اما می توان دید که در گذشته و در گوشه و کنار تاریخ ایران، کارگران همواره به واسطه ی یک سازمان سیاسی منسجم توانسته اند این روز را به روزی برای اعتراض به وضعیت موجود و کل سیستمی که این وضعیت را مسبب شده است تبدیل کنند. در طول سالهای گذشته سیاست های دولت احمدی نژاد و جمهوری اسلامی به عنوان منشا تمامی مصیبت ها آغازگر دوره ای جدید در سیاست و در اقتصاد ایران بوده است. دولت احمدی نژاد با طرح موسوم به هدفمند کردن یارانه ها و درگیر شدن در یک دعوای بین المللی که نتایج آن تحریم ها و خصوصا طرح هایی همچون آزاد سازی قیمت بنزین و سهمیه بندی آن بود فشار مضاعفی را بر جامعه وارد ساخت. احمدی نژاد ناکام از کنترل تورم و با اعتراف به اینکه نتوانسته اند آنرا یک رقمی کنند تنها به نظر میرسد که در ایجاد بیکاری فراگیر تر و گسترده تر موفق بوده.
پیدایش اعتصابات و اعتراضات در بخش های مختلف کارگری در سالهایی که گذشت همواره رو به افزایش بوده و این نتیجه ای از مجموع عملکردهایی است که دولت احمدی نژاد با انجام آنها می خواهد جامعه را از مشکلات اقتصادی برهاند در حالی که در مقابل ، تعداد بسیاری از صنایع را ورشکسته ساخته و بیکاری های عظیمی پدید آورده است . ناکامی در کنترل تورم در جامعه و تعیین حداقل دستمزدی بسیار پایین تر از حد استاندارد زندگی برای کارگران نشانگر خوبی است تا بیشتر به اثبات برساند که جمهوری اسلامی هیچ ارزشی برای کسانی که تولید جامعه را در دست دارند قائل نمی باشد.
ناامنی شغلی موجود در فضای کارگاه ها و کارخانجات و بیکاری هایی که در چند ماه گذشته اخبار آن بدست آمد تنها موردی را که موجب سکوت نسبی کارگران تا امروز می شد ، از بین برد. پس زمانی که دیگر حتی شغلی وجود نداشته باشد که بخواهی برای حفظ آن سکوت اختیار کنی ، پس چرا دیگر سکوت...؟
سال جدید سالی خواهد بود که کارگران می توانند به عرصه مبارزات کشیده شوند و حتی در صنفی ترین حالت اعتراضات هم ، طبقه کارگر می تواند در استانه ی اعتراضات سیاسی قرار بگیرد.
بر هیچ کس پوشیده نیست که توقف نبض تولید تنها چیزی است که می تواند یک حکومت را به زانو در آورد. در حال حاضر این چیزی است که حتی امروز و در شرایط کنونی ایران، نظر سیاسیون راستگرا و سبزها را که تا دیروز طبقه متوسط را نیرو خودشان یافته بودند، جلب میکند . اگر چه نیروهای راست همواره نه تنها از طبقه کارگر بلکه حتی از به خشونت کشیده شدن این اعتراضات توسط طبقات دیگر نیز هراس داشته اند، اما این هراس از طبقه کارگر نه فقط به جنبه های سیاسی آن بلکه عموما به مطالبات احتمالی این طبقه و تلاش برای تحقق آن نیز مربوط می شود.
اول ماه می امسال در ایران می بایست اراده ی طبقه کارگر ایران را نشان دهد و این اراده هم اکنون در گوشه و کنار کارخانه ها و کارگاه ها و در کسانی است که تولید این کشور را بدست دارند . این اراده وابسته به نیروی کسانی است که زندگی شان تنها وابسته به درآمد حاصل از فروش کارشان است و با شرایط کنونی و بیکاری های عظیمی که اتفاق افتاده است زندگی خود و خانواده هایشان در معرض نابودی قرار گرفته است.
در دوران پیش رو، کارگران ایران اولویتی مهم تر از ایجاد اتحاد و همبستگی و محیا ساختن زمینه های ایجاد تشکلها یا سازمانهایی که بتواند در مقابل کارفرما با قدرت بایستد ندارند.
کارگران می بایست با اتحاد و همبستگی که در روز اول می زمینه هایش فراهم خواهد شد ، ارتباطات خود را گسترده نموده و در راه ایجاد یک اتحاد سراسری قدم بردارند .
اما آنچه کارگر ایرانی بیشتر بدان نیازمند است ، درک قدرت طبقاتی اش و امید به زندگی ای است که لایق اش است . پس ما میکوشیم تا این امید را زنده کنیم و قدرت را به کسانی که حقیقی ترین صاحبان آن هستند ، یعنی اکثریت و همان نیروی کار در جامعه پس دهیم.
به امید پیروزی
نشریه الکترونیکی اشتراک
www.eshterak.info